sobota, 17 czerwca 2017

The Faults In Byun Baekhyun [4/55]

2 komentarze // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Współlokatorzy |oryginał: Roommates
rating: PG-13
A/N: Jak widać, dziś już czwarty rozdział tłumaczenia! Mam nadzieję, że Wam się podoba i chętnie tu zaglądacie, bo to sprawia przyjemność również mnie. Pisałam na początku, że może będę dodawać rozdziały dwa razy w tygodniu i coraz bardziej się ku temu skłaniam. Także czekajcie.
– Zgłosiłem się. Dzięki Bogu mój współlokator jest chętny na wymianę. – Kris odetchnął z ulgą, kiedy spotkali się w sobotni wieczór w jego pokoju.
– Kto zmienia pokoje?
– On. – Kris po raz kolejny zadrżał. – Wiesz, że on jest w szczytowej trójce w mojej ankiecie Kto Zrobi To Niezależnie Od Miejsca.
– Kto wie? – odezwał się Sehun. – Może robił to z kimś w twoim łóżku. – Kris skrzywił się i rzucił w niego poduszką.
– Kto będzie twoim nowym współlokatorem? Joonmyun? – spytał Chanyeol, a Kris w momencie się uspokoił, cały wyraz jego twarzy zmienił się w ten rozżalony. Odwrócił się plecami do pozostałych.
– Nie doszedł do siebie – wyszeptał Sehun, a Chanyeol przygryzł wargę, czując się źle. Mój mały Joonmyun! Chanyeol niemal mógł usłyszeć lament Krisa. Coś ty sobie zrobił?
– Wiesz, że… to może nie być prawda, co nie? To tylko podejrzenie… – zaznaczył ostrożnie Chanyeol, jednak brak odpowiedzi ze strony przyjaciela był okropny.
Właśnie wtedy ktoś zapukał do drzwi i te otworzyły się. Minseok i Lu Han zawitali z uśmiechami na twarzach.
– Hej – zaszczebiotali równocześnie, siadając na łóżku Krisa. Sehun i Chanyeol przywitali ich ponuro, a Kris całkowicie ignorował to, co dzieje się w rzeczywistości.
– Zatem wygląda na to, że nasze kolejne kółko zaczyna się jutro – powiedział Lu Han, kiedy Kris przetoczył się po swoim łóżku.
– Tak. Wszyscy wybraliśmy muzykę, prawda? – zapytał nerwowo Sehun. Chanyeol poczochrał mu włosy, dodając mu otuchy. Tak, nareszcie kółko, na którym mógł odpocząć, bo jak do tej pory ten rok był dla Chanyeola niczym innym tylko chaosem, mówiąc szczerze. Dlaczego? Z powodu Byun Baekhyuna.
I naprawdę nie wydawało mu się, że może być jeszcze gorzej.




Ale było.
Okazało się, że Byun Baekhyun także chodzi na kółko z muzyki.
Chanyeol nawet nie wysilał się, by stłumić jęk, kiedy wszedł i w oddali zobaczył Baekhyuna z Chenem i wysokim chłopakiem z podkrążonymi oczami.
Dlaczego musiało zdarzyć się tak, że był z Baekhyunem na prawie wszystkim? Nie byłby zaskoczony, gdyby wyszło na to, że Baekhyun jest z nim także na ostatnim kółku! Dąsając się, skrzyżował ramiona i wybrał miejsce jak najdalej od swojego wroga, a jego przyjaciele, nieświadomi, usiedli z nim, jako że ze sobą rozmawiali.
– Hej. Nie wiedziałem, że też chodzisz na kółko muzyczne. – Jakiś głos pojawił się znikąd, jego ton był w stanie roztopić Chanyeola, ale zamiast tego serce chłopaka przyspieszyło w ułamku sekundy, gdy odwrócił się, by zobaczyć swoją miłostkę stojącą obok i uśmiechającą się do niego.
– K-Kyungsoo? Ty też tu jesteś? – Jego oczy były szeroko otwarte i nie mógł nic poradzić, jak tylko krzyczeć wewnętrznie ze szczęścia.
– Tak. Muzyka od zawsze stanowi ważną część mojego życia… – powiedział, wyjmując kilka kartek papieru. – Uczę się śpiewać, od kiedy byłem mały, więc…
– KYUNGSOO! – Irytujący głos rozniósł się dookoła i dotarł do nich, a Chanyeol przewrócił oczami z frustracji, gdy zobaczył Baekhyuna podchodzącego do nich i… wieszającego swoją rękę dookoła ramienia Kyungsoo.
– Hej – przywitał się Kyungsoo, patrząc na swoje zapiski muzyczne.
– Chcesz, żebym jeszcze raz zrobił ci taki masaż? – zapytał niewinnie Baekhyun, a kiedy Kyungsoo nie patrzył, posłał złośliwy uśmiech Chanyeolowi. Chanyeol miał ochotę wybuchnąć.
– Tak. Nie wiedziałem, że jesteś w tym taki dobry. – Kyungsoo zgodził się, czując lekki dyskomfort spowodowany nadmiarem kontaktu, jaki dawał mu Baekhyun (Baekhyun zaczął głaskać ciemne włosy Kyungsoo tylko po to, żeby wkurzyć Chanyeola).
– Wyglądało na to, że bardzo ci się podobało… wiesz… – Baekhyun zaśmiał się i choć jego twarz prezentowała się niewinnie, Chanyeol potrafił wyczuć pod nią zło. –…jęczałeś i w ogóle…
Chanyeol i Kyungsoo mocno się zarumienili.
– N-nieprawda! – zaprzeczył Kyungsoo, wkładając z powrotem nuty do torby na laptopa.
– Prawda, prawda… gdybym nie znał cię lepiej, pomyślałbym, że robiłeś coś nieprzyzwoitego… – Baekhyun uśmiechnął się złośliwie, a Chanyeol zarumienił się jeszcze mocniej. Niestosowne obrazy przepływały przez jego myśli…
Zamrugał zaskoczony, gdy zobaczył, jak Kyungsoo zdenerwował się i uderzył Baekhyuna w głowę.
– Zachowaj swoje obrzydliwe wyobrażenia dla siebie – powiedział ostro Kyungsoo, ale Chanyeol mógł zobaczyć uśmiech formujący się w kąciku jego ust. Baekhyun skrzywił się z powodu uderzenia, ale złapał rękę Kyungsoo.
– Siedź ze mną! – Kyungsoo odwrócił się, by pożegnać się z Chanyeolem, ale gdy to zrobił, wszystkim, co zobaczył Chanyeol, był głupi język, który Baekhyun wystawił ze swoich głupich ust.
Kiedy zacisnął pięści i począł kierować się w stronę utrapienia, którym był Byun Baekhyun, głos wzmacniany przez mikrofon ogłuszył go.
– DOBRZE, USIĄDŹCIE TAM, GDZIE SIĘ AKTUALNIE ZNAJDUJECIE! MAM SZYBKIE OGŁOSZENIE, A POTEM WSZYSCY BĘDZIECIE MOGLI SIĘ RUSZYĆ! – Zdezorientowany, Chanyeol usiadł razem z Kyungsoo i Baekhyunem.
Panowała krótka cisza, kiedy przewodniczący kółka rozglądał się dookoła, żeby sprawdzić, czy wszyscy zajęli miejsca, a potem:
– Okej! A teraz ludzie, którzy siedzą w odległości do pięciu metrów od was, będą waszą grupą do pierwszego projektu, który będziemy mieć! – oznajmił przewodniczący, a Chanyeol i Baekhyun  spojrzeli na siebie przerażeni.
– Co do- – odezwali się jednocześnie, a potem zwrócili do przewodniczącego.
– NIE!! – krzyknęli obaj, wskazując na siebie nawzajem w tym samym czasie. – Nie chcę być z NIM w parze!!
– Już, już, dzieciaki… – odrzekł przewodniczący kółka. – Nikt nie ma tu nic do gadania, bo macie szansę do zaprzyjaźnienia z nową osobą!
– Nie jesteśmy przyjaciółmi i nigdy nimi nie będziemy! – wykrzyczeli znowu, jednak tym razem przewodniczący zmienił swą minę z miłej i wyluzowanej na rozgniewaną i niebezpieczną.
– DZIECIAKI, LEPIEJ SIĘ ZAMKIJCIE I POGÓDŹCIE Z TYM, W PRZECIWNYM WYPADKU MOŻECIE OPUŚCIĆ TO KÓŁKO, A JA DOPILNUJĘ, ŻEBY PRZENIESNIONO WAS NA KÓŁKO, NA KTÓRYM NIE DO KOŃCA CHCIELIBYŚCIE BYĆ – warknął przewodniczący, obserwując, jak Baekhyun i Chanyeol uspokajają się, a potem tak płynnie jak woda powrócił do swojej normalnej, wyluzowanej postawy.
– No dobra, dzieciaki… – Klasnął w dłonie, a Chanyeol jęknął, bo chciał już po prostu stamtąd wyjść. Gdzieś w oddali, poza jego rozdrażnionym umysłem, usłyszał, że Baekhyun jęknął równo z nim.


– Czy między tobą a Chanyeolem wszystko w porządku? – zapytał zaniepokojony Kyungsoo, patrząc, jak Chanyeol dąsa się w kącie – dosłownie. Baekhyun wydął dolną wargę poirytowany, przeglądając szczegóły projektu na kartce, którą otrzymali. Bardzo kusiło go, żeby powiedzieć „NIE! NIGY NIE BĘDZIE MIĘDZY NAMI W PORZĄDKU!”, ale się powstrzymał, ponieważ jeśli tak szybko zniszczyłby zabawę i pozwolił Kyungsoo złamać serce Chanyeola, nie byłby zadowolony i nie pozostałoby nic, czym mógłby się zabawić.
Mimo wszystko uwielbiał patrzeć na twarz Chanyeola wykrzywiającą się z zazdrości.
–…Przed chwilą tak jakby mieliśmy sprzeczkę, tak mi się wydaje… – Baekhyun westchnął i choć wyglądał z zewnątrz na przybitego, wewnątrz przeklinał tak w zasadzie za umieszczenie jego i Chanyeola w jednym zdaniu, w jednym słowie.
– Naprawdę? Z jakiego powodu? – zapytał Kyungsoo, ale powstrzymał się. –…Nie żeby to był jakiś mój interes…
– Och cóż, to i tak nie ma znaczenia, jak wiele ludzi wie, skoro już jest dla wszystkich jasne, że jesteśmy w kiepskich stosunkach… – Baekhyun tknął w martwym punkcie, próbując wymyślić jakąś przypadkową historyjkę.
– Widujesz mnie często w pobliżu Chena, prawda? – Kyungsoo skinął głową. – Cóż… chodzi o to, że Chanyeol od zawsze był zazdrosną, zaborczą osobą… – Baekhyun prawie się zakrztusił, wypowiadając to przeklęte imię.
– Widzisz… ja i Chanyeol poznaliśmy się… jakoś dwa lata temu i zostaliśmy przyjaciółmi, kiedy przyszliśmy do tej szkoły. Można powiedzieć, że byliśmy najlepszymi przyjaciółmi… – Baekhyun wzdrygnął się. – Ale on nie wiedział, że Chen był moim przyjacielem z dzieciństwa, dopóki tu nie przyszedł i nie dołączył do nas rok później.
– Więc kiedy pojawił się Chen, z początku się z nim przyjaźnił, ale wydaje mi się, że ostatnio jest trochę humorzasty. Kilka dni temu powiedział mi, że ma dość patrzenia na to, że Chen jest ciągle w pobliżu mnie i w ogóle, to właśnie dlatego zachowujemy się w ten sposób. – Baekhyun westchnął.
– Och… to z tego powodu wcześniej całkowicie go ignorowałeś.
– Tak, tak. Oczywiście. – Baekhyun otarł nieistniejącą łzę z kącika oka, wewnętrznie śmiejąc się złośliwie. Gdyby Park Chanyeol kiedykolwiek dowiedział się, co on powiedział Kyungsoo…
– Wasza przyjaźń jest taka głęboka – powiedział cicho Kyungsoo, zanim jego oczy rozszerzyły się znacząco. – Nie martw się! Spróbuję z nim o tym porozmawiać, skoro jestem poniekąd dotknięty… Jestem w waszej grupie, wiesz? – Uśmiechnął się zmieszany, nim odszedł.
Idealnie. Baekhyun uśmiechnął się z wyższością, kiedy patrzył, jak wąskie plecy Kyungsoo odsuwają się w stronę tej głupiej namiastki frajera.


– Chanyeol? – Aksamitny głos w jednej chwili wyrwał Chanyeola z depresyjnego stanu. Nadstawił uszu, a kiedy się odwrócił i zobaczył Kyungsoo, fuknął cicho, nim powrócił do śledzenia dywanu swoim palcem. – Słyszałem, że pokłóciłeś się z Baekhyunem?
Co się właśnie sta-
– Nie martw się, wszystko słyszałem. – Kyungsoo usiadł obok niego, a zapach miłostki Chanyeola unosił się dookoła jego nosa, aż nie mógł oddychać. – Jesteś po prostu zazdrosny, bo Chen za często spotyka się z twoim najlepszym przyjacielem, prawda? – Chanyeol obrócił się, by posłać Baekhyunowi mordercze spojrzenie. Jego mina w całości wyrażała „Co do kurwy?”, ale Baekhyun udawał, że niczego nie widział.
– Kto byłby zazdrosny o tego pieprzonego-
– No już, Chanyeol. To zupełnie normalne czuć zazdrość. – Dłoń Kyungsoo niepewnie spoczęła na ramieniu Chanyeola, a Chanyeol poczuł, jak przyspieszył mu oddech. – Jeśli już, to ja też mogę być zazdrosny. Ale musisz zrozumieć, że Baekhyun się tobą przejmuje i… według mnie, wygląda na to, że Baekhyun i ty jesteście ze sobą bliżej, niż Chen jest w stosunku do niego.
Co takiego ten skurczybyk nagadał Kyungsoo? Nie jestem o niego zazdrosny i nigdy nie będę!!!!!
– Kyungsoo, posłuchaj… Wiem, że dla ciebie wygląda to w ten sposób, ale naprawdę…
– Bycie czasami zazdrosnym jest w porządku, Chan. – Chanyeol całkowicie przestał mówić, bo cholera, Kyungsoo właśnie użył mojego przezwiska cododiabłacododiabłacododiabła…
– Ale nie martw się. Jestem pewien, że Baekhyun bardzo cię ceni. No dalej, teraz idź się z nim pogodzić. Przeproś za to, że sprawiłeś, że czuł się winny. – Dlaczego, do licha, ja mam być tym, który przeprasza, do kurwy nędzy- Natychmiast wstał, gdy poczuł, jak Kyungsoo klepie go po plecach. Już czuł się zmotywowany, żeby przeprosić dzięki dłoni Kyungsoo i chciał mieć to za sobą.
– P-przepraszam, Byun Baekhyun, za… bycie takim dupkiem wobec ciebie – wymamrotał Chanyeol, podchodząc z powrotem do swojego wroga, zastanawiał się dlaczego, do cholery, robi to dla Kyungsoo. Jakby tego było mało, Baekhyun przytknął dłoń do swojego ucha.
– Co tam mówiłeś? – zapytał, uśmiechając się jak szalony, kiedy zobaczył, że Chanyeol odwraca się i spojrzał na niego złośliwie. – Nie słyszałem.
– P-przepraszam, dobra?! – warknął Chanyeol. Baekhyun uśmiechnął się anielsko (tego Chanyeol nigdy wcześniej nie widział) i zanim Chanyeol się obejrzał, poczuł drobne dłonie dookoła swojego ciała, ściskające go.
– Podziękuj mi za uratowanie twojego tyłka – Baekhyun wyszeptał Chanyeolowi do ucha, a Chanyeol zadrżał, bo UGH, JAK BAEKHYUN ŚMIAŁ MU TO ROBIĆ?!
– Dzięki i pieprz się – odwarknął Chanyeol, ale wyglądało to tak, jakby rzucił grochem o ścianę, gdyż Baekhyun odsunął się z lekkim śmiechem.
– Dzięki, Kyungsoo! Byłeś świetny! – Kyungsoo pokiwał nieznacznie głową, gdy Baekhyun poklepał go po plecach. – Inaczej Yeol chyba by nigdy się ze mną nie pogodził, ten zazdrosny drań. – Yeol? Kim, do cholery, jest Yeol?
Potem zdał sobie sprawę, że to on.
– Nie mam na imię Yeol-
– Cicho, Yeol. Kiedyś błagałeś mnie, żebym cię tak nazywał, pamiętasz? – Baekhyun wysilił się na szeroki perfidny uśmiech, a Chanyeol chciał się uderzyć.
Jak ja to przetrwam?


– Następne spotkanie kółka muzycznego jest w czwartek! – krzyknął przewodniczący, gdy zajęcia skończyły się i wszyscy wybiegli. Kris dogonił Chanyeola.
– Nie wiem, co jest lepsze… – mruknął Kris. – Bycie w grupie ze swoimi przyjaciółmi czy bycie w grupie z obiektem swoich uczuć i kolesiem, którego nienawidzisz najbardziej ze wszystkich.
– To to samo… – Chanyeol westchnął.
– Hej, chłopaki! – Sehun podbiegł do nich, trzymając w ręce kartkę papieru. – Wiecie co? Zgłaszam się do zamiany pokojów! Hurra! – Obiegł ich dookoła, nim pokazał im kartkę, którą trzymał.
– Wobec tego kto będzie twoim nowym współlokatorem?
– Lu-hyung! – oznajmił z radością. Chanyeol i Kris przewrócili oczami.
– Niemożliwe – powiedzieli równocześnie. Sehun wydął wargi.
– Dlaczego?
– Bo kiedyś byłeś w nim zakochany, pamiętasz? – powiedział Chanyeol śmiertelnie poważnie.
– No i?
– Zapomniałeś, że cała szkoła wiedziała?
– Poza samym Luhanem, prawdę mówiąc – dodał Kris.
– Z pewnością nawet nie wezmą tego pod uwagę. Licz się z tym, że utknąłeś z Tao do końca roku – rzekł Chanyeol.
– Być może do końca swojego życia. – Kris parsknął. Sehun rzucił im obu gniewne spojrzenie.
– Tylko patrz, jak to rozwiążę! – powiedział głosem zdeterminowanym, tupiąc nogą i przeszedł obok niejakiego Tao.
– Kiedy kończy się czas na zgłoszenia, tak w ogóle? – zapytał Chanyeol. Kris wzruszył ramionami.
– Jutro, tak mi się wydaje? – Chanyeol wzruszył ramionami w rewanżu.
– Bez znaczenia. – Obaj wzruszyli ramionami, kierując się w stronę pokoju Krisa.




Baekhyun leżał na łóżku, wpatrując się w sufit, podczas gdy Kyungsoo pracował nad swoim zadaniem domowym. Jedyny dźwięk, jaki można było usłyszeć, to sporadyczne stukanie w klawiaturę przez wielkookiego bruneta.
Jest tak nudno… Myślał. Nie ma nikogo, z kim mógłbym się zabawić…
– Baekhyun. – Głos Kyungsoo nagle przeszył ciszę, a Baekhyun odwrócił głowę, napotykając plecy wciąż piszącego Kyungsoo.
– O co chodzi?
– Chanyeol jutro przychodzi. Tak tylko mówię.
– Och… w porządku. – Baekhyun westchnął, wyjmując telefon, by sprawdzić wiadomości. Był prawie pewien, że tu będzie, ponieważ następnego dnia miał w zasadzie wolny dzień poza jednym wykładem rano. Przebiegając wzrokiem przez wiadomości, wyłączył telefon przez patrzenie na powtarzające się w kółko te same erotyczne wiadomości od różnych osób. Znudzony, rzucił telefon za głowę, wpatrując się w Kyungsoo.
Co by tu zrobić, żeby go wkurzyć, zastanawiam się…? Rozmyślał Baekhyun, gapiąc się na wąskie plecy Kyungsoo i nie po raz pierwszy życząc sobie, żeby Chen był tutaj, by mógł podenerwować swojego najlepszego przyjaciela – swojego prawdziwego najlepszego przyjaciela. Baekhyun zachichotał wewnętrznie – ostatnio zaczął odkrywać, że jego współlokator był w zasadzie dość obojętny na większość rzeczy, aż stawał się nieco nieśmiały przy nowych osobach, dlatego jego oczy robiły się wielkie, więc wyglądał na „uroczego” i „niewinnego”. Tak właściwie, im bardziej Baekhyun poznawał Kyungsoo, tym bardziej zdawał sobie sprawę, że Kyungsoo ma dwie całkowicie różne twarze – jedną, kiedy wyglądał na mięciutką, uroczą kuleczkę i tę drugą, gdy w zasadzie mógł być utożsamiany z Szatanem. A jednak, wielu ludzi posiada taką osobowość.
– Powiedz… – Baekhyun szybko usiadł na łóżku, krzyżując nogi, kiedy wpatrywał się w tył głowy swojego współlokatora. – Kyungsoo?
– Co. – Wydobył się monotonny głos, jako że Kyungsoo dalej pisał na klawiaturze.
– Co… myślisz o Chanyeolu? – zapytał z zaciekawieniem Baekhyun (nawet jeśli wewnętrznie przypominał sobie, żeby umyć usta solą, bo wypowiedział imię Chanyeola), jego dłonie ściskały krawędź łóżka. Nie udało mu się przeoczyć momentu, kiedy Kyungsoo całkiem przestał pisać, jak gdyby zamarzł.
Zapanowała krótka cisza, gdy Baekhyun czekał na odpowiedź, a Kyungsoo myślał. Później:
– Jest moim partnerem do projektu. To wszystko – powiedział wreszcie Kyungsoo, zaś Baekhyun uniósł brew. Gówno prawda.
– Więc dlaczego tak długo zwlekałeś z odpowiedzią?
– Bo zapytałeś o to tak nagle.
– No a dlaczego przestałeś całkowicie stukać w klawiaturę?
– Bo było to interesujące pytanie.
– Wobec tego, dlaczego odpowiedziałeś tak zwięźle i nudno? – Znów zapadła krótka cisza, kiedy patrzyli na siebie wzajemnie.
– No dalej, Soo. Mnie możesz powiedzieć. – Baekhyun uśmiechnął się szeroko, przemieszczając się na łóżko swojego współlokatora, gdyż to przybliżyło go do miejsca, w którym tamten pracował. Kyungsoo zamarł na chwilę, odwrócił się, a potem uśmiechnął.
– To już koniec. Jest tylko partnerem, to wszystko. – Baekhyun uniósł brew i wydął wargi.
– Jesteś pewieeeeeeeeeeeeeeen? Proszę cię, musisz coś w nim lubić! – Nawet jeżeli nie ma tam nic do lubienia…
Kłamstwa.
Baekhyun czuł, jak mała część jego mózgu próbuje odnaleźć przyczyny, ale odepchnął je bezlitośnie. Kyungsoo gapił się na niego, jego uśmiech zanikał, a potem chłopak odwrócił się i powrócił do pracy.
– Kyungsoooooooooooooo! – Baekhyun biadolił, naciskając nieustannie, dopóki nie wydobył szczerej odpowiedzi ze swojego współlokatora. – Widzisz? Nie możesz nawet skupić się na pisaniu, bo za dużo o nim myślisz!
– Nie, to dlatego, że krzyczysz mi do ucha – odparł spokojnie Kyungsoo.
– Sooooooooooooooo… – ciągnął Baekhyun, głównie dlatego, że był śmiertelnie znudzony i jeśli istniało cokolwiek, co mógłby osiągnąć w następne półgodziny, to powinno być właśnie to, co najmniej. Kyungsoo ponownie odwrócił się do swojego współlokatora, miał grobową minę, kiedy uderzył Baekhyuna w głowę (aczkolwiek lekko) i powrócił do pracy. Baekhyun zamknął się na parę minut, z fałszywym zainteresowaniem obserwując, jak palce Kyungsoo unoszą się nad klawiszami, ale ich nie dotykają.
– Nawet nie odrabiasz swojego zadania, więc równie dobrze mógłbyś odpowiedzieć – zaznaczył Baekhyun, wiedząc już, że zwyciężył – tym razem. Kyungsoo zastygł na sekundę w bezruchu i w tamtej chwili Baekhyun zamienił zdanie, bo, cholera, wiedział, jak trzeźwo myślący i uparty był Kyungsoo. Wiedział też, że nie odpowie i prawdopodobnie znowu go uderzy (tym razem zdecydowanie mocniej), ale ku jego zaskoczeniu jego współlokator rozluźnił się, ciężko wzdychając.
– Jest uroczy – wymamrotał Kyungsoo tak cicho, że Baekhyun prawie nie dosłyszał.
– Poważnie? – Park Chanyeol jest uroczy? Jakież to zabawne. Baekhyun uśmiechnął się szeroko, klepiąc Kyungsoo po ramionach. – Dobra robota, kolego! Wiedziałem, że to w sobie trzymasz!
– A teraz, czy zostawisz mnie w spokoju? – mruknął Kyungsoo, lekki uśmiech wykrzywił kąciki jego ust bardzo nieznacznie.
– Nie, jeszcze nie. – Oczy Kyungsoo rozszerzyły się, a potem zwęziły, kiedy ułożył sobie dłoń pod brodą. Usta w kształcie serca zmieniły się w delikatny grymas. – Mów.
– Co myślisz o wprowadzeniu się do Chanyeola? Jako współlokator?




Chanyeol znowu przyszedł wcześnie, chociaż nie wiedział dlaczego. Wpadł w złość, gdy kolejny raz zobaczył Byun Baekhyuna.
– Jak wiele razy będę musiał cię zobaczyć, zanim pójdziesz do piekła? – warknął Chanyeol. Baekhyun wyskoczył z łóżka i w dumnym krokiem podszedł do Chanyeola tak blisko, aż prawie się stykali.
– To mój pokój. Jeśli nie podoba ci się moja obecność, możesz sobie stąd iść – odpowiedział bez zająknięcia, ton jego głosu ociekał jadem, podczas wpatrywania się w Chanyeola. Olbrzym prychnął, cofnął się i skrzyżował ramiona, odwracając wzrok. Baekhyun uśmiechnął się z wyższością, ponieważ wiedział, że wygrał.
Patrzył, jak Chanyeol niezręcznie stoi w pokoju i zaczął śmiać się do siebie.
– Usiądź, gdzie ci się podoba, to nie tak, że Kyungsoo się przejmuje. – Chanyeol posłał Baekhyunowi groźne spojrzenie, nim rozejrzał się dookoła. Baekhyun na powrót położył się na łóżku i wyciągnął telefon.
– Jeśli zastanawiasz się, co Kyungsoo robił jako ostatnie, to leżał na łóżku oglądając amerykański film. – Chanyeol zarumienił się i posłał Baekhyunowi kolejne groźne spojrzenie, nim odskoczył od łóżka i odwrócił się.
– Kyungsoo poszedł na stołówkę, żeby zamówić specjalistyczny obiad, jeśli się nad tym zastanawiasz. – Baekhyun dalej bawił się swoim telefonem i nawet nie musiał patrzeć na twarz swojego wroga, żeby wiedzieć, jaką miał minę.
– Je wegetariańskie żarcie raz w miesiącu – ciągnął Baekhyun, szaleńczo stukając w telefon. –…A tak w ogóle, przestań patrzeć na mnie w ten sposób. Nikogo dzisiaj nie przeleciałem.
– PRZESTAŃ CZYTAĆ MI W MYŚLACH! – wrzasnął w końcu Chanyeol, jego twarz była czerwona z zażenowania. Baekhyun podniósł wzrok, zaskoczony.
– Czytać ci w myślach? To jest oczywiste przez twoje wstrętne poczynania! – Chanyeol gotował się ze złości, a Baekhyun kolejny raz szeroko się uśmiechnął – następne zwycięstwo.
– Tak przy okazji, co myślisz o zamianie twojego współlokatora na Kyungsoo? – Baekhyun przygryzł wargę, przechylając swój telefon na jedną stronę, a potem na drugą, oczywiście grał w grę samochodową. Uszy Chanyeola ożywiły się.
– C-co?
– Jesteś pieprzonym idiotą? Nie powtórzę tego, co powiedziałem. – Chanyeol poczuł, jak znowu wzbiera w nim gniew.
– Ty to zorganizowałeś? Co planujesz? – odpowiedział wreszcie Chanyeol po długim namyśle. Baekhyun wzruszył ramionami, a potem rzucił telefon za siebie.
– Tak tylko mówię, bo mam dość patrzenia na twoją twarz za każdym razem, kiedy przychodzisz, żeby zrobić wasz mały projekt – zakpił Baekhyun. – I również spoglądania na twoją część pokoju, gdy idę do pokoju Chena.
– To twój problem, ty zdecydowałeś się przychodzić tam dwa razy dziennie – warknął Chanyeol, całkowicie zdenerwowany, bo jak do tej pory tak bardzo zmęczyło go sprzątanie pokoju dwa razy każdego dnia, że przestał to robić i postanowił przywyknąć do smrodu Baekhyuna.
– Więc wszystkie problemy zostaną rozwiązane, kiedy zamieszkasz z Kyungsoo, a ja zamieszkam z Chenem. – Chanyeol milczał. Baekhuyn przewrócił oczami.
– Proszę cię, czy to w ogóle wymaga dłuższego myślenia? Czy może jesteś po prostu głupkiem bez mózgu? – odparował Baekhyun, patrząc, jak włosy Chanyeola stają dęba ze złości. – Korzyści, jakie z tego otrzymujesz, są wszystkim – masz szansę zamieszkać z obiektem swoich westchnień, a my nie będziemy musieli oglądać się częściej, niż to konieczne. – Baekhyun zdobył się na lekko znaczący uśmiech.
– I czy nie będziesz miał więcej okazji, żeby iść i uwodzić swojego małego-
– Przestań! Nie zatruwaj moich myśli tego typu wyobrażeniami! – Chanyeol mocno zacisnął oczy i zakrył uszy dłońmi. Baekhyun zachichotał złowieszczo.
– Małe niewiniątko z ciebie, prawda? – Baekhyun znowu opuścił swoje łóżko i zbliżył się do Chanyeola, dopóki nie stał od niego mniej niż stopę długości. Oddech Chanyeola przyspieszył, kiedy poczuł palec głaszczący jego brodę.
– Nie chcesz, żeby dotykał cię w ten sposób, tak delikatnie? – Głos Baekhyuna wręcz roznosił się w uszach Chanyeola, chociaż mocno zaciskał je rękami. Poczuł dłoń powoli przesuwającą się po jego klatce piersiowej. – Potem jego dłonie zsuną się na twoją pierś, aż zerwie wszystkie guziki, jeden po drugim… – Chanyeol chciał się odsunąć, ale umiał to sobie wyobrazić i nawet jeśli krzyczał na siebie, że to niewłaściwe i że pieprzony Byun Baekhyun jest tym, który go dotyka, czuł, jak miękną mu kolana.
– Później… – Głos Baekhyuna unosił się niebezpiecznie blisko ucha Chanyeola. – Będzie szeptał ci w ten sposób do ucha… I będzie cię błagał, żebyś go pieprzył-
Drzwi otworzyły się raptownie i duże oczy Kyungsoo patrzyły na nich z zakłopotaniem.
– Uch… – Baekhyun i Chanyeol odsunęli się od siebie niczym odpychające się magnesy. Chanyeol rumienił się obłędnie, a Baekhyun uśmiechał się z wyższością, jakby osiągnął to, czego chciał.
– Tylko dyskutowaliśmy o współlokatorach i seksie… – zaczął Baekhyun, kiedy Kyungsoo niezręcznie usiadł na krześle. Choć Kyungsoo wyglądał na bardzo skrępowanego, Baekhyun wiedział, że wewnętrznie prawdopodobnie kipiał z zazdrości. –…i ten koleś nie masturbował się przez prawie trzy miesiące! Dasz wiarę? – Chanyeol otworzył usta.
– Skąd to, do cholery, wie-
–…Ponieważ jest zbyt niewinny, żeby utożsamiać twarz pewnej osoby ze swoimi seksualnymi fantazjami – dokończył Baekhyun. Chanyeol nie zamknął ust, a Kyungsoo po prostu wyglądał na zawstydzonego, lecz trochę zaciekawionego.
– Kim jest ten ktoś? – Baekhyun na to pytanie kolejny raz złośliwie się uśmiechnął, a Chanyeol mentalnie się uderzył.
– Byun Baekhyun, przysięgam, do diabła-
– To jego ulubiony męski idol. Jakiś facet, który nazywa się Lee Soo Man. – Oczy Kyungsoo zrobiły się szersze niż szerokie. Chanyeol upadł na podłogę, pragnąc wytłuc to cholerstwo z Baekhyuna za zmyślanie jakiegoś przypadkowego gówna, ale także chciał skopać go na śmierć za to, że w ogóle podjął coś takiego.
–…Och. – Szeroko otwarte oczy Kyungsoo skierowały się na Chanyeola, który wewnętrznie płakał na podłodze, zbyt zażenowany, by spojrzeć komukolwiek w oczy. – …Nie wiedziałem, że podobają ci się… starsi, żonaci faceci, Chanyeol.
– Ja tylko… Ja… – Chanyeolowi brakowało słów, głownie dlatego, że nie było już nic więcej do ukrycia z tego, co właśnie ujawnił Baekhyun, dlatego też siedział w miejscu, mocno się rumieniąc.
– Dlatego, że tamten ma żonę, Chanyeol czuje, że nie wypada tego robić. – Chanyeol jęknął wewnętrznie. Kyungsoo siedział zakłopotany.
– Tak czy inaczej… – kontynuował Baekhyun – omawialiśmy także sprawę zamiany współlokatorów, o której ty i ja rozmawialiśmy wczoraj… i wygląda na to, że Yeolowi to nie przeszkadza. – Przestań. Nazywać. Mnie. Yeol.
– Prawda, Yeol? – Baekhyun uśmiechnął się jak szaleniec, kiedy zobaczył, jak Chanyeol kolejny raz starał się poskromić swoje myśli.
– Tak – wydusił Chanyeol. – Zupełnie mi to nie przeszkadza. – Tak naprawdę, bardzo by mi się to podobało.
– No, to ustalone! – Baekhyun uśmiechnął się szeroko. Właśnie wtedy Chanyeol coś sobie przypomniał.
– Zaraz… Kris powiedział, że wnioski można składać do… dzisiaj… – Cisza zapadła pomiędzy nimi niczym śmierć. Baekhyun i Chanyeol nagle wyjęli swoje telefony, sprawdzając coś gwałtownie i niemal desperacko. Kyungsoo mógł tylko spoglądać z zakłopotaniem na ich jednoczesne ruchy. Zapadła kolejna cisza, kiedy obaj patrzyli na swoje telefony szeroko otwartymi oczami.
– KOŃCZY SIĘ ZA PIĘĆ MINUT! – krzyknęli w tym samym czasie, byli tak bardzo zsynchronizowani, że Kyungsoo przez sekundę się bał.
– Zaraz wrócę! – wykrzyczał Baekhyun, wybiegając z pokoju. Chanyeol pobiegł za nim i zatrzymał się przy drzwiach, patrząc, jak Baekhyun pędzi korytarzem.
– LEPIEJ, ŻEBY CI SIĘ UDAŁO, DUPKU! – Chanyeol wrzasnął za nim, a potem wrócił do pokoju i zamknął za sobą drzwi.
– Zatem… – Chanyeol odetchnął z ulgą, patrząc na Kyungsoo. – Kontynuujemy pytania do ankiety?




Baekhyun przebiegł ponad dwieście metrów, nim zatrzymał się, nie mogąc złapać tchu. A niech mnie szlag trafi za moją gównianą kondycję. Pomyślał. Resztę dystansu przeszedł.
…Chwila, dlaczego jestem tym tak zainteresowany? To nie tak, że liczy się dla mnie, czy zmienię współlokatora czy nie… Tak naprawdę nie mam z tego zbyt wiele korzyści… W końcu ostatnio Baekhyun zbliżył się do Kyungsoo i nie robiło mu wielkiej różnicy, czy Chanyeol tam będzie, bo o dziwo aktualnie uznawał obecność Chanyeola za w miarę znośną. Potrząsając głową, szedł dalej w stronę stolika, gdzie można było zgłaszać wnioski o zmianę współlokatora… i zatrzymał się, kiedy zobaczył, jak ktoś pakuje rzeczy.
– Zaczekaj! – zawołał Baekhyun, używając resztek swojej kondycji, by tam podbiec. Zhang Yi Xing odwrócił głowę i uśmiechnął się.
– Baekhyun! – odpowiedział, podnosząc rękę, żeby pomachać, ale w rezultacie parę kartek wyleciało mu z rąk.
– Yi Xing… – wydyszał Baekhyun, pochylając się, żeby pomóc Yi Xingowi pozbierać papiery, które wypadły. –…Potrzebuję jednego z tych arkuszy… żeby zamienić… współlokatorów… – Skończyli składać dokumenty i Yi Xing spojrzał na niego przepraszająco.
– Przykro mi, Baekhyun, ale nie ma już więcej arkuszy – odpowiedział Yi Xing. –…Wygląda na to, że było więcej niezadowolonych osób, niż sądziliśmy.
– W takim razie… – Baekhyun rozejrzał się dookoła, łapiąc oddech i wtedy pomysł wpadł mu do głowy. Dość niespodziewanie złapał Yi Xinga za rękę. – Czy ty także jesteś za to odpowiedzialny? Zostawili ci tę robotę, prawda? – Yi Xing pokiwał głową w roztargnieniu.
– Czy mógłbyś… może zapamiętać numery pokoi i zamianę osób? – zapytał Baekhyun, nie będąc do końca pewnym, dlaczego nie ustępuje.
– Uch… Nie wydaje mi się, żeby wolno mi było-
– Proooooooooooooooooooszę, Yi xing, proooooooooooooooooooszę? – Baekhyun złożył dłonie i patrzył na przyjaciela błagalnym wzrokiem. Yi Xing spoglądał na niego przez moment, bardzo długi moment, zanim westchnął.
– Okej. Ale moja pamięć nie jest tak dobra…
– Nic nie szkodzi. Te nazwiska bardzo się wyróżniają. Pamiętaj, żeby zamienić pokoje 65 i 23! Chodzi o Do Kyungsoo, Byun Baekhyun, Kim Chena i Park Chanyeola… Chrzanić to, zapamiętaj tylko dwa imiona, dobrze? Umieść Baekhyuna i Chena razem, okej?
–…Baekhyun i Chen – powtórzył Yi Xing, jego brwi były zmarszczone z determinacji, żeby zapamiętać tak wiele rzeczy.
– Tak. Pokój 65 i pokój 23 i zapamiętaj tylko Baekhyuna i Chena, dobrze? Nie ważne, kto zmienia pokój pod warunkiem, że umieścisz Chena i mnie razem. – Baekhyun uśmiechnął się szeroko, poklepując Yi Xinga po plecach. Podziękował mu i ruszył w drogę powrotną.
– 65 i 23… Baekhyun i Chen… – mamrotał do siebie Yi Xing, kierując się z powrotem w kierunku biura.




– Tak! – krzyknął triumfalnie Kris, patrząc na ekran. Zdezorientowany, Chanyeol przyjrzał się bardziej i zobaczył wiadomość, mówiącą: „Gratulacje, twój wniosek o zmianę współlokatora został zaakceptowany, a wymiana przebiegła pomyślnie. Od teraz mieszkasz w pokoju 35 nowym współlokatorem z pokoju 60. Jednakże jest to ostateczna zamiana, gdyż nie możemy pozwolić wam na wymianę współlokatorów, kiedy wam się podoba, więc, proszę, poczekajcie. To trwa tylko przez rok, nie więcej. Jeśli jesteś osobą, która się przeprowadza, spakuj swoje rzeczy do dzisiejszego popołudnia i przybądź do nowego pokoju do wieczora. Nauczyciele zrobią obchód, żeby sprawdzić, czy jesteście we właściwych pokojach. Czeka was surowa kara, jeśli będzie inaczej.”
– Zostaję w tym samym pokoju I zyskuję nowego współlokatora! Jakie to ekscytujące! – Kris uśmiechnął się szaleńczo. – W końcu mogę spać spokojnie! W końcu! – Ale zdał sobie sprawę, że jego przyjaciel nie zwraca na niego uwagi, a zamiast tego sprawdza coś na swoim telefonie. – Co robisz?
– W zasadzie… – zaczął ze zmieszaniem Chanyeol. – Muszę ci coś powiedzieć…


– CO? DZIELISZ POKÓJ Z KYUNGSOO? – Kris krzyczał tak głośno, że Chanyeol musiał zakryć mu usta dłonią, by go uciszyć.
– Cii! Nie tak głośno! – wyszeptał Chanyeol, jego twarz zaróżowiła się, kiedy puścił Krisa.
– Zaraz… co, do diabła, podsunęło ci ten pomysł? I co, do cholery, sprawiło, że jesteś taki zuchwały? – spytał Kris i kiedy Chanyeol o tym pomyślał, zrozumiał, że tak naprawdę nie zrobił nic.
– To… Byun Baekhyun pierwszy chciał zamienić się pokojami, więc… – wymamrotał Chanyeol, a oczy Krisa rozszerzyły się.
– Byun Baekhyun  pomógł ci? Co się w ogóle… – Kris się zaśmiał. – Pozwoliłeś, żeby twój wróg ci pomógł? Poważnie? – Kris znowu się roześmiał, zaś Chanyeol zarumienił się z zażenowania.
– Nie! On chciał mieć pokój z Chenem, idioto!
– Nie, ty jesteś tutaj idiotą. – Kris ponownie się zaśmiał. – Wiesz, to nie tak, że on potrzebuje Chena, żeby przetrwać. Tak jak ty nie potrzebujesz mnie w swoim pokoju, żebym zajmował się tobą cały czas. Świetnie dogaduje się z Kyungsoo, jak możesz zauważyć. W istocie, widzę, że często spędzają ze sobą czas.
– C- – Chanyeol zamrugał głupio, czując, jak zazdrość skręca go od środka. – Więc czemu, do licha-
– Nie wiem. – Kris przewrócił oczami. – Musisz zatem odkryć to sam. – Pochylił się, aby spojrzeć na telefon Chanyeola. – Więc zamierzasz sprawdzić czy twój wniosek został zaakceptowany czy nie?
Z dudniącym sercem, Chanyeol ponownie skierował swą uwagę na telefon, gotów kliknąć w email, który właśnie został mu przysłany. Wziął głęboki wdech, naciskając wiadomość.
 „Gratulacje, twój wniosek o zmianę współlokatora został zaakceptowany, a wymiana przebiegła pomyślnie. Od teraz mieszkasz w pokoju 65 nowym współlokatorem z pokoju 23. Jednakże jest to ostateczna zamiana, gdyż nie możemy pozwolić wam na wymianę współlokatorów, kiedy wam się podoba, więc, proszę, poczekajcie. To trwa tylko przez rok, nie więcej. Jeśli jesteś osobą, która się przeprowadza, spakuj swoje rzeczy do dzisiejszego popołudnia i przybądź do nowego pokoju do wieczora. Nauczyciele zrobią obchód, żeby sprawdzić, czy jesteście we właściwych pokojach. Czeka was surowa kara, jeśli będzie inaczej.”
Ogromny uśmiech zagościł na twarzy Chanyeola, kiedy Kris klepał go po plecach. Ściskał jego dłoń, dopóki ta nie wypadła z jego rąk. Serce niemal wyrwało mu się z klatki piersiowej. Tak! Kyungsoo w końcu miał być w jego pokoju i mieli razem robić projekt z drugiego fakultetu i projekt muzyczny, śpiewać razem, brać razem prysznic, spać razem-
– Naprawdę potrzebuję masturbacji… - wymamrotał cicho Chanyeol, bojąc się, że jeśli tego nie zrobi, będzie aktywny w nocy, wiedząc, że Kyungsoo jest tak blisko niego.
– Tak, potrzebujesz… – odparł posępnie Kris.




– Żegnaj, współlokatorze. – Chen westchnął, przytulając lekko Chanyeola. – Jestem pewien, że będę za tobą tęsknił, koleś.
– Tak, ja za tobą też – wyszeptał Chanyeol, nawet jeśli jego serce śpiewało, ponieważ Kyungsoo miał niedługo przyjść. Chen chwycił swoją walizkę, stojąc przy drzwiach, patrzył na wszystko dookoła, tylko nie na Chanyeola.
– Miło było cię znać. Chciałbym, żeby Baekhyun też się z tobą dobrze dogadywał. – Chen westchnął, a Chanyeol nie powiedział nic, choć jego myśli krzyczały Nie będę przyjaźnił się z Byun Baekhyunem, nawet gdyby miało mnie to zabić. Jednak dalej na jego twarzy widniał wymuszony uśmiech, kiedy machał Chenowi na pożegnanie, jego serce ścisnęło się tylko nieznacznie, ponieważ właśnie stracił jednego z najlepszych współlokatorów, jakich miał.
Ale to nic, bo nadchodził Kyungsoo.
Kiedy Chanyeol leżał po południu w pokoju, serce waliło mu w piersi. Gdy czekał na przybycie Kyungsoo, zadzwonił telefon.
To zaskoczyło go tak bardzo, że się wzdrygnął, myśląc, że przyszedł jego nowy współlokator, lecz kiedy spojrzał na źródło hałasu, zdał sobie sprawę, że to tylko jego telefon, a gdy go sprawdził, zrozumiał, że to tylko Kris.
– Co. – Chanyeol odebrał, lekko podenerwowany, bo przyjaciel go przestraszył.
– Chanyeol… nie masz pojęcia… – wydyszał Kris, brzmiąc, jakby był naprawdę wystraszony. Chanyeol, zmartwiony, natychmiast usiadł.
– Co?
–…Czy ty …Czy pamiętasz swojego współlokatora z zeszłego roku? – Chanyeol skinął głową w ciszy, nie będąc pewnym, co się zaraz stanie.
– Wyszedłem, żeby kupić coś do jedzenia, a kiedy wróciłem… ja… – Kris wydał z siebie zduszony, kiedy zaś oczy Chanyeol rozszerzyły się, jak tylko domyślił się, o co chodzi. – On… Ja… On pieprzył się z kimś… na moim CHOLERNYM ŁÓŻKU!
Chanyeol natychmiast zaczął współczuć przyjacielowi, który poświęcił tak wiele, by pozbyć się swojego współlokatora tylko po to, żeby zyskać jeszcze gorszego niż ten poprzedni.
– Przykro mi, gościu… Naprawdę… – szepnął ze współczuciem Chanyeol, słysząc, jak Kris lamentował po drugiej stronie słuchawki. – To po prostu… twoje szczęście, koleś… nic nie mogę na to poradzić…
– Argh, Chanyeol. Natychmiast mnie zabij. – Potem jego przyjaciel się rozłączył. Chanyeol westchnął. To był zły dzień, ale to nic, bo Kyungsoo miał wkrótce przyjść.
Kyungsoo miał wkrótce przyjść.




Gdy Chen dotarł do swojego pokoju, nie było tam nikogo i wyglądało na to, że nikt się nie spakował. Och, wobec tego w porządku, Kyungsoo prawdopodobnie nie miał czasu, żeby to zrobić. Chen wzruszył ramionami, zostawiając swoje nierozpakowane rzeczy na boku i wyszedł z pokoju, żeby zjeść rybę z frytkami.
Kiedy przyszedł na stołówkę, szczęśliwie zostało wystarczająco dużo jedzenie, by mógł kupić dwa talerze ryby z frytkami, ale na nieszczęście musiał czekać półtorej godziny. Czy było warto? Nie, ale jako że Chen nie miał nic innego do roboty, równie dobrze mógł zrobić to. Zadowolony, trzymał je w dłoniach, gdy wracał do pokoju po zmarnowaniu półtorej godziny swojego życia. Kiedy skręcił na swój stary korytarz, uświadomił sobie, że właśnie zmienił pokój. Chichocząc do siebie, skręcił w drugą stronę i zaczął iść w przeciwnym kierunku. Na szczęście drzwi były trochę uchylone, więc tylko musiał je kopnąć, by otworzyć.
– Baekhyun, wróci- – zaczął Chen, ale powstrzymał się, kiedy zobaczył duże oczy patrzące na niego.
– O, hej, Kyungsoo. Wygląda na to, że jeszcze się nie przeniosłeś. – Chen odstawił jedzenie, kiedy zdał sobie z czegoś sprawę – druga połowa pokoju, która wcześniej była całkowicie zabałaganiona, teraz była pusta, a pewien Do Kyungsoo siedział, odrabiając swoją pracę domową.
–…
– Baekhyun był tym, który się przenosi, nie ja – odpowiedział Kyungsoo, jego wielkie oczy były pełne zakłopotania. Chen wyjął email, który został mu wysłany dzisiejszego poranka (który bez kłopotu wydrukował w razie sytuacji takich jak ta) i rozłożył go, patrząc na niego ze zmieszaniem.
–…Ale email przekazał mi, że mam się tu przeprowadzić…
–…I ten email przekazał mi, że mam tu zostać… – dokończył Kyungsoo.
–…Cholera – zaklął Chen, a potem wybiegł. Kiedy zamknął drzwi, usłyszał dwa głośne głosy, zlewające się w jeden:
– WYNOŚ SIĘ, DO DIABŁA, Z MOJEGO POKOJU, W TEJ CHWILI!
Chen westchnął.
No i się zaczęło.




Po tym, jak Baekhyun poprosił o zamianę pokoi, Yi Xing dotarł do biura, gdzie znajdowały się wszelkie informacje o planach zajęć studentów, współlokatorach, o przydzielonych współlokatorach i o wszystkim innym. Gdy odłożył dokumenty, powtórzył „65 i 23, Baek i Chan”.
Spokojnie, przewrócił strony księgi, chcąc zrobić małą przysługę (nawet jeśli była nieco wbrew przepisom) dla swojego przyjaciela, który pomógł mu z koreańskim w zeszłym roku, nie prosząc o nic w zamian. Odnalazł pokój 23 i 65 na dwóch różnych stronach i patrzył na imiona.
Pokój 23: Byun Baekhyun i Do Kyungsoo.
Pokój 65: Kim Jongdae i Park Chanyeol.
Tak! Mam to! Yi Xing uśmiechnął się do siebie z dumą, wymazując imię Baekhyuna i zastępując je Kim Jongdae, później zastąpił Kim Jongdae Byun Baekhyunem. Chociaż raz zapamiętał coś właściwie!
To moja odpłata, chociaż to nic w porównaniu z tym, co zrobiłeś dla mnie. Dziękuję, Baekhyun. Pomyślał sobie Yi Xing, rozpoczynając pisanie emaila, aby wysłać go do tych właśnie osób, mając nadzieję, że zrobił coś niewielkiego, aby dać swojemu przyjacielowi odrobinę szczęścia.


sobota, 10 czerwca 2017

The Faults In Byun Baekhyun [3/55]

1 komentarz // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Nauka jest zabawą |oryginał: Science is fun
rating: PG-13
– Do czasu gdy zaczęła się szkoła, nie widziałem go ani razu. Zaginął na cały tydzień.
Wow, świetny sposób na zwrócenie na siebie uwagi, Byun Baekhyun. Pomyślał sobie Chanyeol, wywracając oczami, biorąc to wszystko jedynie po części na poważnie. Prawdopodobnie zrobił to, żeby zemścić się na Chenie czy coś.
– To wywołało szum w całej szkole. Tak bardzo się o niego bałem. Policja dzwoniła do mnie w kółko i w kółko, pytając mnie, kiedy po raz ostatni z nim rozmawiałem albo czy zauważyłem jakieś podejrzane zachowanie. Oczywiście nie powiedziałem prawdy na temat tego, że chciał mi coś powiedzieć, bo, pieprzyć to, nadal czułem się zbyt dumny i zraniony przez naszą kłótnię, dlatego zrezygnowałem z mówienia policji, co się tak właściwie stało. Przyłapali mnie, mówiąc, że otrzymali wykaz połączeń, gdzie Baekhyun telefonował na mój domowy i komórkowy telefon, jednak mój upór wciąż był silny, więc w końcu się poddali. Powiedziałem im, że nie dostrzegłem żadnego niecodziennego zachowania, głównie dlatego, że nie chciałem wyglądać na tak zdesperowanego, że dostrzegałem każdy ruch, jaki wykonywał. Koniec końców, nie pomogłem policji ani trochę.
– Tydzień później powiedzieli mi, że go odnaleźli, jednak nie powiedzieli, co się stało. Nie chodził do szkoły przez calutki miesiąc, ale tak naprawdę co mnie to obchodziło? Odnalazł się, było z nim w porządku i to wszystko, co było ważne. Odmówiłem odwiedzania go w szpitalu, mimo iż marzyłem o tym, by z nim porozmawiać. Pamiętam, że Jongin zadzwonił do mnie tej nocy, uciekłszy od surowych metod swojej matki, zmuszającej go do odrabiania lekcji i nauki. Był trochę zły, że przestaliśmy się z nim kontaktować, zapytał, co u Baekhyuna i również pragnął z nim porozmawiać, ale powiedziałem mu, że Baekhyun jest na szkolnej wycieczce; powiedziałem mu, że w tym wieku mamy tak dużo rzeczy do zrobienia do szkoły, że nie mamy nawet czasu, by się spotkać. Nie mogłem go załamać, wiesz, miał tylko trzynaście lat. I jeśli zraniło mnie to, że Baekhyun zniszczył naszą przyjaźń, jego by złamało.
– Minął miesiąc i Baekhyun powrócił, to był… całkowicie się zmienił.
Gdyby Chanyeol był bardziej nietaktowny, zapytałby „Czy stał się jeszcze większym dupkiem?” Ale Chanyeol był miłą osobą (a przynajmniej tak uważał) i wiedział, że tym razem powinien się zamknąć.
– Przyszedł do mnie, przepraszając i prosząc o wybaczenie. W pewnym sensie powrócił do tego, jaki był dawniej, do tego wcielenia, które wcześniej tak bardzo kochałem jako przyjaciel i którego życzyłem sobie przez te czternaście lat… tyle że coś się zmieniło – jego oczy ziały pustką.
– Może to było tylko moje odczucie, ale kiedy podszedł do mnie, szczerzył się i był taki beztroski, wyciągając rękę i mówiąc „Naprawdę przepraszam za bycie dupkiem w stosunku do ciebie, Jongdae. Czy możemy zacząć od nowa?”, bardzo się bałem. Pamiętam, że mocno kusiło mnie, żeby krzyknąć „Kto, do licha, zabrał Baekhyuna i zastąpił go tą podróbą?”, bo przerażające było patrzenie w te martwe oczy, które kiedyś wypełnione były energią.
– Ale tego nie zrobiłem, ponieważ poza tymi oczami był taki sam. Prawie dokładnie taki sam. Dlatego ująłem jego dłoń i wybaczyłem mu. Wtedy nie wiedziałem, że to ja byłem tym, który potrzebował przebaczenia.
– Dawniej Baekhyun był bardzo niewinny. Pamiętam, że przeżyłem swój pierwszy pocałunek, mając dziewięć lat, a kiedy mu o tym wspomniałem, powiedział mi tylko „Wow, Jongdae, nigdy nie nauczysz się doceniać wszystkich pierwszych razów”. Był romantykiem, chociaż jego rodzina była rozbita do tego stopnia, że nikt już nawet nie próbował jej naprawić poza samym Baekhyunem. Zazwyczaj rozwody zmuszają ludzi do zwątpienia w miłość, ale jeśli już to Baekhyun wyglądał na bardziej rozochoconego. Kiedyś powtarzał mi „Moi rodzice nie pasowali do siebie, to wszystko. Kiedy ja się ożenię, upewnię się, że ona będzie dla mnie odpowiednia i przyrzeknę jej miłość na zawsze. Z nią przeżyję swój pierwszy pocałunek i będzie jedyną osobą, z którą będę trzymał się za ręce.” Ale po swoim zniknięciu powrócił, oddając swoje ciało każdemu, kto tego chciał. Jakby było niczym.
– Oczywiście podczas szkolnych dni ciężko pracował i uczył się, bo w końcu jego marzenie o pójściu do college’u nadal było dość sporym marzeniem, jednak pomiędzy lekcjami i w czasie przerw znikał gdzieś. Nigdy nie węszyłem, bo myślałem, że to nie moja sprawa, ale pewnego dnia przyłapałem go… przyłapałem go, jak robił loda jakiemuś przypadkowemu facetowi. Mówiąc, że byłem zszokowany, określiłbym to bardzo delikatnie – cholera, nadal jestem wstrząśnięty. Jak ktoś, kto był najbardziej niewinny (nawet w porównaniu z chłopcem młodszym o dwa lata), mógł robić coś takiego w szkole? Następnym razem złapałem go, kiedy obściskiwał się z kimś za szafką. Ostatni raz złapałem go, jak… o Boże, to jest obrzydliwe… pieprzył go jakiś stary nauczyciel… ja po prostu… Gdzie podział się mój najlepszy przyjaciel?
– Pamiętam, że skonfrontowałem to z nim, używając dokładnie tych słów „Co z twoją szczęśliwą rodziną? Od kiedy zacząłeś preferować mężczyzn? Z kim tak właściwie jesteś w stałym związku?”, a on odpowiedział tylko „Nie ma czegoś takiego jak szczęśliwa rodzina. Odkryłem, że jestem gejem i wydaje mi się, że stałe związki nie są fajne.”
– Próbowałem go zmienić, naprawdę. Dopilnowywałem, żeby chodzić za nim, dopóki się nie wkurzył, stałem się wścibską matką i pytałem go o wszystko, co robił, ale on nie ustępował. W istocie wyglądało to tak, jakby chciał mi się sprzeciwić. Stałem się bardzo świadomy tego, jak mocno starał się mi powiedzieć, że nie zamierza się zmienić, kiedy zaczął obściskiwać się z ludźmi w mojej obecności. Byłem pewien, że gdybym sobie nie poszedł, zmusiłby mnie do patrzenia, jak uprawia seks z kimś innym.
– Wtedy zdałem sobie sprawę, jak bardzo mój przyjaciel był zepsuty. Był tak cholernie zepsuty… jest tak cholernie zepsuty… a ja nie mogłem go naprawić, nieważne jak bardzo się starałem. Ilekroć pytałem go o ten tydzień, kiedy zniknął, odmawiał odpowiedzi. Próbowałem nawet użyć mojego charakterystycznego spojrzenia, na litość boską, ale się nie ugiął. Trwało to, dopóki nie upewniłem się, że na pewno mi nie powie. Wówczas przestałem.
– Ale to nie był koniec. Każdego miesiąca, jednego szczególnego dnia, wymykał się sam w nocy. Z początku nie zdawałem sobie z tego sprawy, ale kiedy minął rok, zacząłem dostrzegać jago zniknięcia. Raz śledziłem go i odkryłem, że poszedł do baru, by pić w samotności. W zasadzie to wszystko, co robi, naprawdę, ale ostatnio wraca z widocznymi oznakami, że uprawiał seks… o nie, nie tylko z jedną osobą. Robi to siedemnastego każdego miesiąca i wow, wiesz, co to za ironia? To był dzień jego zniknięcia.
Chen urwał, pozostawiając w powietrzu dreszcz. Chanyeol już dłużej nawet nie czuł się mściwy, po prostu wychodził z siebie. To nie przeszłość, jakiej chciał, do kurwy nędzy! Pragnął żenujących momentów, nie czegoś takiego.
– Jestem gównianym przyjacielem, prawda? – wyszeptał Chen, jego głos znów drżał, ale łzy nadal nie spadły. – Myślę o tym każdej nocy. Za każdym razem, kiedy widzę ślady, że Baekhyun się z kimś pieprzył albo pił, przypomina mi się mój brak zalet w przyjaźni. Właśnie dlatego staram się mu to zrekompensować, będąc przy nim i próbując odkryć wszystko, co robi. To głupie, natrętne i obsesyjne, ale co ja mogę? Nie chcę, żeby znowu został skrzywdzony… To przeze mnie jest dziś taki, jaki jest.
– Ale naprawdę, to jak się teraz zachowuje… Wydaje się, że już nic nie może go zranić… – Chen westchnął. – Nigdy nie dowiedziałem się, co dokładnie się stało, że przez to zmienił się w taki sposób.
Zapanowała niekomfortowa cisza, kiedy Chen wstał.
– Haha… wybacz, że zmusiłem cię do słuchania czegoś tak nudnego. Wiem, że prawdopodobnie nie chcesz mieć z Baekhyunem nic wspólnego i to zapewne dlatego ci powiedziałem… – Chen się uśmiechnął, ale Chanyeol ledwie mógł patrzeć na wyraz twarzy pełen poczucia winy i żalu. – Potrzebowałem pozbyć się tego ciężaru z mojej piersi, a teraz, kiedy już to zrobiłem, czuję się o wiele lepiej. Naprawdę. – Chanyeol niepewnie skinął głową.
– Dzięki, współlokatorze. Nie wiedziałem, że jesteś takim dobrym słuchaczem. – Znowu zapadła cisza, gdy Chen przygotowywał swoje ubrania, gotowy do kąpieli, lecz nagłe pytanie Chanyeola zszokowało go.
– Powiedz… Kiedy zabrałeś mu telefon, czy udało ci się sprawdzić, z kim rozmawiał? – Chanyeol podniósł wzrok, mówiąc. Zauważył sposób, w jaki Chen zesztywniał na moment, zanim rozluźnił się. Ruch ten był tak szybki, że Chanyeol pomyślał, że cała sytuacja była halucynacją.
–…Nie – odparł Chen. – I tak prawdopodobnie nie rozpoznałbym, kto to był…




Tej nocy Chanyeol rzucał się i przewracał w łóżku, nie mogąc zasnąć z powodu historii, którą opowiedział mu Chen.
Co jeśli osobą, z którą rozmawiał Baekhyun był… Joo-hyung, tak? Chanyeol wpatrywał się w sufit, nie będąc w stanie odepchnąć uczucia dyskomfortu z serca. To nie tak, że martwił się, współczuł Baekhyunowi czy cokolwiek innego (w rzeczywistości nie było nic innego, powtarzał sobie), zwyczajnie ta opowieść trochę przyprawiała Chanyeola o gęsią skórkę.
Ten Joo-hyung… jeśli to nie ta osoba, to kto to był? Zastanawiał się Chanyeol, przekręcając się, by zobaczyć plecy śpiącego Chena. Jesteś pewien, że nie widziałeś, kto to był? Niemo zapytał Chena, a później znowu się odwrócił, by patrzeć na ciemność sufitu, przywołując wydarzenia, jakie miały miejsce mniej więcej o tej porze zeszłej nocy. Niechętnie pozwolił wspomnieniu o pijanym Baekhyunie, który go zdominował, dryfować w jego myślach, przypominając sobie sposób, w jaki to tajemnicze imię opuściło usta Baekhyuna.
– Joo-hyung…
Kim on, u licha, jest dla Baekhyuna? Co on zrobił, że Baekhyun wyglądał tak smutno, gdy wypowiadał jego imię?




W drugim łóżku w pokoju 65 ktoś także nie spał, wysłuchując rzucania się i przewracania swojego współlokatora.
Chen nie był zły na Chanyeola. Nigdy nie był po tym poranku. Celem jego przesłuchań było odkrycie, co tak właściwie się stało, że sprawiło, iż Baekhyun zachowuje się w ten sposób.
Sprawiło, że Byun Baekhyun, mistrz masek i sztucznych uśmiechów, wyglądał tak… bezbronnie.
Przez wszystkie lata jako przyjaciel Baekhyuna znał swojego przyjaciela jako osobę, która ukrywa swoje problemy i uczucia, trzymając je za uspokajającym uśmiechem, który wyglądał zbyt prawdziwie, by mógł być fałszywy. Jego mur zawsze był wysoki, wyzwaniem dla Chena było przelezienie przez niego, ale od tamtego incydentu mur ten wzniósł się tak wysoko, że stał się sferą, która więziła Baekhyuna. Chen walił w niego pięściami, próbując go przebić, ale było tak, jakby ten mur zbudowany był z elastycznych cegieł – możliwy do wgniecenia, ale niemożliwy do rozbicia.
Więc kiedy zobaczył Baekhyuna, po raz pierwszy nieuśmiechającego się i nie kryjącego się za maską, wiedział, że coś jest na rzeczy. Niekoniecznie chodziło o złą rzecz, rozumiał, gdyby coś złego naprawdę się stało, Baekhyun nadal zachowywał się, jakby nic nie miało miejsca. Zatem musiało być to coś niezwykle wstrząsającego lub niezaprzeczalnie dobrego.
Albo oba.
Chen pamiętał minę Baekhyuna, kiedy ten dłubał w swoim jedzeniu podczas lunchu i obiadu, pełną czegoś, czego Chen ani razu nie widział na jego twarzy od prawie pięciu lat.
Zakłopotania.




Baekhyun wpatrywał się w stertę wypranych ubrań starannie poskładanych na jego łóżku, nie po raz pierwszy zastanawiając się, po co w ogóle je uprał. Po pierwsze, pranie ubrań Chanyeola było marnowaniem wody, a po drugie, nie uważał, żeby ten dupek chciał je z powrotem.
Powinien był je spalić.
Kiedy sięgnął po nie, gotowy włożyć je do reklamówki i wyrzucić, coś go powstrzymało. Zakłopotany tym uczuciem, chwycił w ręce stos ubrań i upchnął je z tyłu swojej szafy, sfrustrowany i zły powodu tego, że ciuchy te wciąż pachniały jak Chanyeol.
– Masz po południu zajęcia? – Właśnie wtedy jego współlokator wyłonił się z łazienki ze swoimi lśniącymi, białymi zębami, wyglądając jak niewinny anioł, którym w istocie był.
– Nie. Jestem wolny przez całe popołudnie. A co? – odpowiedział Baekhyun, opadając na swoje miękkie łóżko, podczas gdy Kyungsoo podszedł do biurka, żeby spojrzeć na swój rozkład dnia.
– Twój najlepszy przyjaciel przychodzi dzisiaj koło drugiej. – Baekhyun usiadł zszokowany.
– Co, do cholery? Od kiedy mam najlepszego przyjaciela? – Był pewien, że Chen nie określiłby się w ten sposób. Kyungsoo zachichotał.
– Mój partner od projektu na zajęcia ze stosunków międzyludzkich. Wy zawsze się tak zachowujecie? – Chanyeol nazwał nas najlepszymi przyjaciółmi? Co się właściwie stało, do kur-
– Hę? Robimy co? – spytał głupio Baekhyun.
– Udajecie, że wasza przyjaźń jest niczym, choć jesteście ze sobą dość blisko. – Baekhyun miał ochotę się zakrztusić.
– Skąd ci ten pomysł przy-
– Cóż, kiedy gonił za mną tamtego dnia, wytłumaczył, co się stało. Powiedział, że lubisz chodzić nago i nie chciał kaleczyć moich oczu czy coś i jak zawsze jesteście przeciwko sobie, i walczycie jak bracia. Obraził cię też parę razy, jakby były to czułe przezwiska wobec siebie? – Czułe, chyba w dupie.
– Kiedy do mnie mówił, myślałem, że chce ci dokuczyć- – On mnie szykanował! Nie zauważyłeś tego? – i tak w zasadzie to byłem zawiedziony, że jest tak agresywną osobą – Bo jest! Nie widzisz, że on cię zwodzi? – ale okazało się, że jesteście najlepszymi przyjaciółmi. Wybacz, że tak szybko wyciągnąłem wnioski. – Nie!!!!!!
Baekhyuna bardzo kusiło, żeby wyjaśnić wszystko Kyungsoo, jednak coś go powstrzymało. Naprawdę najpierw powinien usiąść z założonymi rękami i poczekać, jak sytuacja się rozwinie, a dopiero potem zaatakować, kiedy nadejdzie idealna chwila.
Uśmiechnął się szeroko, gdy Kyungsoo wyszedł. Chciałeś zaimponować Do Kyungsoo, co? Cóż, pozwól, że dołączę do twojej gierki~




– Hej~ Gościu, gdzie byłeś? – Przywitał się Kris, kiedy Chanyeol dołączył do nich w czasie lunchu, wyglądając jak chodzący trup. Jęknął i potrząsnął głową, mówiąc bezgłośnie Nie mówmy o tym nawet.
Chanyeol miał za sobą dwie całkowicie bezsenne noce i obie miały jedną przyczynę: Byun Baekhyuna. Baekhyun nie miał żadnego prawa zabierać mu snu tak po prostu! Do ranka drugiej bezsennej nocy, Chanyeol zdążył znienawidzić każdy jeden włos na Baekhyunie.
– Dzisiaj zaczynają się zajęcia jednego z moich kółek – oznajmił Kris, obserwując Chanyeola, który jadł, a potem jęknął.
– Moje zaczynają się jutro – to jest, te najmniej ulubione.
– Czemu w ogóle wybrałeś fizykę? – Kris uniósł brew.
– To nie moja wina! Nawet nie miałem czasu, żeby wybierać! – Chanyeol westchnął, wkładając łyżkę do zupy. – Poza tym przewodniczący od fizyki jest trochę podejrzany… – Chanyeol zmrużył oczy, mówiąc.
– Jak to?
– Nie wiem. Może to tylko z powodu mojego braku snu, ale kiedy dostałem email dotyczący naszego pierwszego spotkania, wiadomość brzmiała tak: „Bawmy się dobrze i wejdźmy w kontakt fizyczny, co ty na to? ;)”
– Uch… To jakiś durnowaty naukowy żart, którym usilnie stara się przekonać ludzi, że fizyka to zabawa? – Kris uniósł drugą brew.
– Nie! Tą dziwną częścią była puszczająca oczko emotikona! Mrugnięcie!! – Chanyeol, zirytowany, poddał się i zaczął sączyć zupę, otrzymując wzbudzające litość klepnięcie od przyjaciela.
– Jest dobrze, Chanyeol – uspokajał. – To tylko dwie nieprzespane noce. Jakoś przetrwasz.
Chanyeol burczał coś do siebie.
– Masz, ja tego nie chcę. – Kris podał smażonego kurczaka przyjacielowi, któremu oczy rozbłysły po raz pierwszy od kilku dni.
– Naprawdę? To najlepsza rzecz na stołówce! – Patrzył na Krisa prawie z uwielbieniem. – Jesteś pewien, że tego nie chcesz? – Kris przewrócił oczami.
– Powiedz to jeszcze raz, a odbiorę ci to jedzenie – powiedział, patrząc, jak Chanyeol je pożera.
– A tak w ogóle – podjął Kris właśnie wtedy, kiedy Sehun do nich dołączył – zapisałem się do samorządu studenckiego.
– Czemu, do cholery, miałbyś to zrobić? – spytał Chanyeol, dobrze wiedząc, że jego przyjaciel jest typem człowieka, który leniuchuje w wolnym czasie, nie znajdując nic więcej do roboty.
– Ponieważ jest tam– O wilku mowa! – Szeroko otwarte oczy Krisa sprawiły, że Chanyeol odwrócił się, by zobaczyć, o kogo chodzi, ale nie zobaczył nikogo wyjątkowego czy wyróżniającego się.
– C-
– Hej… – Kris podniósł szklankę soku, wpatrując się w kogoś, ale Chanyeol nadal nie wiedział, kim ta osoba jest, biorąc pod uwagę to, że w tamtej chwili stołówce były setki osób. Obserwował, jak przyjaciel podnosi szklankę do ust, puszcza oczko i mówi „Kurczak nie jest w moim guście, ale ty tak…” Właśnie wtedy Chanyeol zdał sobie sprawę, z kim rozmawia jego przyjaciel i szczęka opadła mu do podłogi.
– Co ty gadasz? Przestań się wygłupiać. – Kim Joonmyun, głowa niemal każdego przewodniczącego organu jaki istniał i prawie największy kujon w college’u, pochylił się i gapił na Krisa, który nieprzekonująco krztusił się swoim napojem (Chanyeol nie mógł nic poradzić na to, że przewrócił oczami przez głupotę swojego przyjaciela). – Nie oddałeś mi jeszcze tamtych dokumentów. Zrób to teraz albo jesteś martwy. – Po tych słowach odszedł dumnym krokiem.
– Jest seksowny, kiedy się stresuje. – Kris westchnął, kiedy doszedł do siebie po tym, jak się krztusił.
– Poważnie? – Chanyeol wlepił wzrok w Krisa, jego szczęka nadal leżała na podłodze, jakby zamierzała tam zostać przez długi czas. – Kim Joonmyun, ze wszystkich ludzi?
– No co? – Kris wzruszył ramionami. – To słodziak.
– Nigdy cię nie zrozumiem, chłopie. – Chanyeol westchnął. – On nawet nie ubiera się jak należy. Te okulary wyglądają, jakby były na niego za duże-
– Ekhm. Za duże ubrania i okulary wyglądają na nim uroczo – sprzeczał się Kris.
– Ja nawet nie- Hej, Sehun, pamiętasz, jak zaczął przystawiać się do Zhang Yi Xinga? – Chanyeol skierował swoją uwagę na maknae, który w spokoju jadł swoją kanapkę. Sehun pokiwał głową, a potem nią potrząsnął.
– Nie, nie wciągaj mnie w to… – wymamrotał, jego głos był stłumiony przez jedzenie w ustach. Chanyeol odwrócił się do swojego wysokiego przyjaciela. – Nawet mnie tam nie było, żeby być tego świadkiem, więc…
– Starałeś się przez wieki, a potem się poddałeś, bo uświadomiłeś sobie, że nigdy nie zauważył twoich posunięć. Nie jest nawet seksowny ani nic.
 – Jest wyjątkowo seksowny, dziękuję bardzo. Po prostu dostrzegam ukryte piękno – odparował Kris, unosząc bezczelnie brodę. – Jeśli zacznie nosić czarne skórzane kurtki, ciasne ciemne spodnie i zrobi coś z tymi włosami… - ciągnął Kris, ale Chanyeol się wyłączył, bo miał dość słuchania Krisa opowiadającego o szkolnych kujonach. Yi Xing był miły, to Chanyeol musiał przyznać, ale zupełnie nie w jego typie.
To skierowało jego uwagę na Kyungsoo.
Uśmiech wykrzywił jego wargi, kiedy przypomniał sobie, że zaraz po lunchu miał spotkać się z Kyungsoo. Gdy pożegnał się z przyjaciółmi i szedł korytarzem do pokoju swojej miłostki (nie akceptował myśli, że to również pokój jego wroga), szczęście tego dnia odnalazło go dość szybko.
Kyungsoo kroczył w jego stronę, uroczo trzymając w rękach książki, jak gdyby właśnie skończył zajęcia.
– O, tak! Chanyeol! – Kyungsoo zobaczył go i podszedł do niego, a Chanyeol czuł, jak jego serce obija się o klatkę piersiową. – Najpierw muszę zapytać o coś mojego wykładowcę. Spotkajmy się w moim pokoju, dobrze? – Chanyeol skinął głupawo i poczuł, że Kyungsoo poklepał go po ramieniu, zanim odszedł.
Zamroczony, szedł z myślami fruwającymi dookoła niego i ledwie poczuł, że ktoś nieznajomy wyszedł przez pewne drzwi i przemknął obok niego. Nie zdawał sobie z tego sprawy, dopóki nie otworzył tych drzwi i wszedł do środka.
I znowu napotkał Byun Baekhyuna.
– Ty tutaj? Znowu? – Chanyeol kipiał ze złości, mrużąc oczy, kiedy ujrzał Baekhyuna… ujrzał Baekhyuna… wstającego i wkładającego na siebie koszulę, a później łapiącego się za tyłek. Smród wypełnił powietrze…
– Co do-? Robisz to nawet w pieprzonym pokoju? W tym pierdolonym pokoju? – Chanyeol zastawił sobie nos, zaciskając mocno powieki i życząc sobie, żeby zapach seksu tak po prostu zniknął.
– To mój pokój. – Baekhyun nonszalancko wzruszył ramionami, beztrosko zakładając ubrania. – Gdzie indziej miałbym to robić?
– Uch, gdziekolwiek, ale nie tutaj. – Chanyeol przewrócił oczami, jakby była to najbardziej oczywista rzecz na świecie. Baekhyun ostrożnie usiadł na łóżku, a Chanyeol udawał, że nie zauważył, jak się skrzywił.
– Dlaczego? – spytał Baekhyun, wiedząc, że Chanyeol nie odpowie. – Bo twój najdroższy, mały Kyungsoo dzieli ze mną pokój? Nie chcesz, żebym go zepsuł? – Chanyeol zarumienił się i usiłował coś powiedzieć, nieświadomy motywu Baekhyuna.
– Ktoś tu jest troszeczkę zakochany, prawda? – Złośliwy uśmieszek wkradł się na twarz Baekhyuna, kiedy ten usiadł na swoim łóżku, jak gdyby nie robił wcześniej nic nieprzyzwoitego. – Ja i Park Chanyeol jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi? Od kiedy?
Świadomość uderzyła w niego i, cholera, dlaczego musiał się czerwienić, i czemu musiał tak bardzo się bać po tym, jak usłyszał coś takiego z ust swojego wroga?
– Jeśli zamierzasz zrobić coś Kyungsoo, przysięgam… – warknął Chanyeol, ale Baekhyun zbył go machnięciem ręki.
– Nie bądź głupi. Nie wciągnę w to kogoś niewinnego – odpowiedział Baekhyun. – Wydaje ci się, że kim ja jestem, przydupasem diabła? – Tak. Pomyślał sobie Chanyeol, ponownie przewracając oczami. – Nic nie zrobię, obiecuję. Zamierzam tylko przyglądać się wam, pozostając w cieniu.
Co, poważnie?
–…Oczywiście, dopóki sytuacja nie będzie tego wymagała.
No jasne. Chanyeol westchnął. Powinien był wiedzieć, że lepiej nie wierzyć Baekhyunowi, że nie będzie się wtrącał. Dlaczego tak w ogóle musiał być tak oczywisty z obiektem swoich westchnień?
– Ale ty z pewnością jesteś idiotą, czyż nie? – Chanyeol zwęził oczy na tę obelgę.
– Co, do diabła, masz zamiar-
– Lubić kogoś? To najsłabsza rzecz, jakiej mężczyzna może się kiedykolwiek dopuścić. – Baekhyun zaśmiał się, a Chanyeol poczuł, jak rośnie w nim gniew.
– I co z tego? Co w tym złego? Cały świat jest pełen tego typu rzeczy – cały świat jest pełen miłości. W przeciwnym razie, jak byś się urodził? – Na to Baekhyun zwęził oczy i w ułamku sekundy znalazł się przed Chanyeolem.
– Jak możesz być taki pewien? – wyszeptał, jego głos zatrzymał się na czymś silniejszym od furii. – Nie każdy dorastał w twoim cudownym świecie, Park Chanyeol. Nie wszystko na tym świecie jest stworzone z miłości. W rzeczywistości, nic nie jest. Miłość jest tylko ułudą. – odwrócił się i pokuśtykał z powrotem do swojego łóżka.
– Jesteś cholernym idiotą, wierząc w coś tak nieistniejącego jak „miłość”. Idź żyć w tym swoim urojonym śnie, Park Chanyeol, zanim się obudzisz i zdasz sobie sprawę, że prawdziwy świat składa się z niczego innego, tylko z kłamstw i zdrady.
Chanyeol zamilkł, bo właśnie wtedy zrozumiał, dlaczego Baekhyun był taki wściekły. Wydarzenia ostatniej nocy zaczęły przepływać przez jego umysł.
– No dalej, idź lubić uroczego Kyungsoo. Ale kiedy zostaniesz zraniony do tego stopnia, że będziesz błagał, by cię uwolnić od wszelkich emocji, będziesz myślał o tym, co ci powiedziałem. – Kiedy skończył, drzwi nagle się otworzyły, Kyungsoo zatoczył się do środka, wyglądając na zdyszanego.
– Przepraszam, że musiałeś czekać – wydyszał, podchodząc, by zabrać swoje dokumenty dotyczące projektu. Potem odwrócił się i spojrzał na swojego partnera. –…Chanyeol?
Niereagujący olbrzym stał w miejscu, wpatrując się w swojego wroga, który teraz patrzył w dół i zwyczajnie rozkoszował się uczuciem miękkiego dywanu pod swoimi stopami. Przez całe spotkanie Chanyeol był nadzwyczaj rozkojarzony, aż nawet Kyungsoo nie mógł do niego dotrzeć, podczas gdy Baekhyun był kapryśny i siedział cicho przez resztę dnia.
Biedny Kyungsoo starał się współgrać pomiędzy tą dwójką, nigdy wcześniej nie dostrzegając, dlaczego zaczęli zachowywać się tak dziwnie.




Co takiego, do cholery, się stało, że sprawiło, że taki jest?! To pytanie nieustannie krążyło w głowie Chanyeola przez resztę dnia. Ani na moment nie zapomniał wyrazu twarzy Baekhyuna, gdy ten się w niego wpatrywał. „Był tak cholernie zepsuty… jest tak cholernie zepsuty… a ja nie mogłem go naprawić.” Teraz Chanyeol trochę rozumiał z tego, co jego współlokator miał na myśli, ale sposób, w jaki te wściekłe, puste oczy wpatrywały się w niego, wciąż go nawiedzał, a on nie wiedział dlaczego.
I tym sposobem nadeszła kolejna nieprzespana noc.




Chanyeol zakończył zajęcia z dentystyki z otaczającą go grobową aurą, która była tak silna, że ludzie unikali go jak zarazy. Ciągłe jęczenie w jego głowie o to, by zamknął oczy i poszedł spać, nie chciało odejść, powtarzając się jak monotonna mantra. I właśnie to nie pozwalało mu zasnąć bardziej niż cokolwiek innego.
Dzięki Bogu, nie mam dziś żadnej pracy domowej… Chanyeol wymamrotał do siebie, przygotowując się do powrotu do swego pokoju. Po drodze ktoś postukał go po plecach. Z na wpół przymkniętymi oczami, odwrócił się, by przywitać Krisa.
– Idziemy do mnie? – zapytał Kris, ale Chanyeol potrząsnął głową, pewien, że jego gałki oczne wypadną z oczodołów ze zmęczenia.
– Nie mogę. Mam zajęcia z kółka… – odpowiedział Chanyeol. Bardzo kusiło go, żeby się urwać, bo to pieprzona fizyka. Niech to szlag, mógł zasnąć, gdyby tylko spróbował się położyć, ale z drugiej strony nie mógł tego zrobić, ponieważ nauczyciel jego głównego kierunku przyłapał go na nienapisaniu dwustu słów. Chanyeol błagał, żeby puścić mu to płazem i ostatecznie wykładowca dał za wygraną, dbając o to, by Chanyeol zrobił wszystko inne jak należy i by uczęszczał na wszystkie spotkania (a to obejmowało przeklętą fizykę, a wiedział, że jego wykładowca będzie obserwował wszystkie jego ruchy tylko dlatego, że nie ma nic innego do roboty).
Ugh. To wszystko wina Byun Baekhyuna.
Wzdychając, Chanyeol miał czas, aby kupić kawę przed przyjściem na kółko. Na szczęście, po wypiciu jej poczuł się bardziej rozbudzony.
Co, tak w ogóle, ludzie robią na fizyce? Pomyślał Chanyeol ponuro, popychając drzwi wyznaczonej klasy. Westchnął. Już mógł poczuć zapach chemikaliów-
Albo jego brak.
Otworzył oczy, które nieświadomie zamknął i spotkał się z tuzinami innych par oczu w ciemności. Po raz pierwszy zaczął zastanawiać się, dlaczego nie mają na sobie fartuchów i okularów ochronnych. Zamiast tego mieli na sobie zwyczajne ubrania i wyglądali bardziej jak gangsterzy niż kujony, czego Chanyeol oczekiwał.
I zgadnijcie, kto był po środku tego wszystkiego? Byun Baekhyun.
Dlaczego zawsze muszę być na niego skazany? Pomyślał Chanyeol nie pierwszy raz, a mówiąc szczerze, był trochę zbyt zmęczony, żeby się kłócić.
– Przyszedłem do złej klasy… – wymamrotał, ledwie żywy z powodu braku snu, a kiedy wycofał się, żeby zamknąć drzwi, ktoś z tyłu popchnął go do przodu i pospiesznie przekręcił klucz w zamku.
– Teren czysty! – wyszeptał student, który zamknął drzwi, a wszyscy poza Baekhyunem i Chanyeolem zaczęli wiwatować. Ci dwaj posyłali sobie mordercze spojrzenia.
Co się, u licha, dzieje? Chanyeol obserwował, jak w grę wchodzi muzyka i wszyscy zaczynają tańczyć. Smród alkoholu wypełnił powietrze i Chanyeol kolejny raz zastanawiał się po prostu, w jakiej pracowni skończył.
Takie już moje szczęście.
Odwrócił się, zaciskając palce na klamce. Próbował otworzyć, ale na próżno. Mężczyzna, który zamknął drzwi, zniknął już w tłumie. Takie już moje szczęście!!! Krzyczał Chanyeol w swojej głowie. Może fizyka byłaby lepszym miejscem niż to, gdzie utknął z Baekhyunem.
Wspomniany chłopak pojawił się przy nim i choć widział jego zakłopotanie, pozwolił sobie na złośliwy uśmieszek.
– Witam na kółku z fizyki. Jestem za nie odpowiedzialny. – Wyciągnął rękę, ale Chanyeol ją odepchnął.
– Co do diabła? To najwyraźniej nie jest fizyka. Jesteś głupi? – warknął Chanyeol, ale tym razem nie zabrzmiało to groźnie jak zazwyczaj. Cholerny brak snu…
– Czy ty jesteś głupi? – Baekhyun prychnął. – Tylko geniusze wpadają na pomysł, żeby dobrze się bawić, kiedy powinni „pracować”. Teraz ci ludzie tak właściwie mają wymówkę, żeby się bawić i imprezować.
– Jak w ogóle wniosłeś tu alkohol? Przekupiłeś jednego z nauczycieli? – Chanyeol przewrócił oczami.
– Oczywiście, że nie. Zrobiłem to łatwiejszym sposobem – przemyciłem go przez akademik.
– Ale powiedzieli, że będą pilnować-
– Powiedzieli, Park Chanyeol. To nie znaczy, że to zrobią. – Baekhyun westchnął, krzyżując ramiona. – Naprawdę jesteś amatorem, co nie? Faktycznie nic nie wiesz.
– Wiem więcej niż ty – zadrwił Chanyeol, choć wiedział, że to przegrana sprawa i niech to szlag trafi, jego mózg znowu się wyłączał. – Nie wypowiadaj mojego imienia. Kiedy wychodzi z twoich ust, brzmi jak śmieć.
Jak tylko te słowa opuściły jego usta, wiedział, że powiedział złą rzecz.
Jęknął, widząc, jak usta Baekhyuna wykrzywiają się w górę.
– Park Chanyeol, Park Chanyeol, Park Chanyeol… – Baekhyun skandował bez przerwy, dopóki nie zaczął niemal mruczeć tych słów. Chanyeol złapał się za głowę. Ugh, dlaczego powiedział właśnie to, wiedząc, że Baekhyun zrobi dokładnie to, czego sobie nie życzył?
Oby tak dalej, Park Chanyeol.
– A niech to szlag, Baekhyun. – Jakaś przypadkowa osoba przeszła obok nich, z twarzą różową od zbyt dużej ilości wypitego alkoholu. – Jeśli zamierzasz w kółko powtarzać jego imię w ten sposób, czemu go po prostu nie przelecisz?
Baekhyun i Chanyeol natychmiast posłali w jego stronę gniewne spojrzenie, które mogło zabić. Pijak momentalnie wytrzeźwiał, wyczuwając niebezpieczeństwo, odsunął się, wyjąkał przeprosiny i odszedł, zataczając się.
– Nigdy bym się z nim nie przespał, nawet jeśli byłaby to moja jedyna szansa na przeżycie – warknął Baekhyun do jednego ze studentów stojących obok nich. Ten spojrzał na niego zdezorientowany. Chanyeol się zaśmiał.
– Powiedział ten, który niedawno niemal mnie uwodził. – Baekhyun zwędził oczy.
– Co ty, do cholery, powiedziałeś?
Zapadła krótka cisza, nie licząc dudniącej w tle muzyki. Nie pamięta? Pomyślał Chanyeol, przywołując zmieszane spojrzenie w zwężonych oczach kryjące się pod warstwą złości. Jednak zanim mógł to potwierdzić, znajomy dzwonek rozniósł się w powietrzu. Piosenka sprawiła, że oczy Chanyeola się rozszerzyły, ponieważ była to jedna z jego ulubionych piosenek, a kiedy odwrócił się, żeby sprawdzić, kto ma taki sam gust muzyczny jak on, zdał sobie sprawę, że to Baekhyun.
Co, do cholery…? On też lubi EXO?
Ale nikt nie lubi EXO…
– Kim Jongdae! – Baekhyun wykrzyczał do telefonu ze złością. – Gdzie, do diabła, jesteś?
– Gdzie, do diabła, ty jesteś? Chłopie, utknąłem na normalnej lekcji, robiąc jakieś nudne gówno! Czym tak w ogóle jest kwas chlorowodorowy, do cholery?
– Co, u licha? – Baekhyun, poirytowany, wyrzucił rękę w powietrze. – Chemia? Jak, do diabła, tam skończyłeś?
– Chemia? Chemia pomiędzy dwojgiem ludzi? Czy to nie to, co powiedziałeś?
– Nie, ty głupi zjebie. – Baekhyun uderzył dłonią w twarz. – To fizyka! Wchodzenie w „kontakt fizyczny”, nie łapiesz? – Zapadła krótka cisza po drugiej stronie, a potem:
– Cholera.
– No właśnie. To twoja kara za bycie idiotą i złe rozumowanie. Baw się dobrze. – Jak tylko Chen zaczął biadolić, Baekhyun bezlitośnie się rozłączył.
Chanyeolowi przypomniał się niedawny dzień, gdy Chen powiedział mu, żeby wybrać chemię. „…Dlaczego?” „Widzisz, to nie do końca jest kółko naukowe.”
Powinien był wiedzieć.
„Bawmy się dobrze i wejdźmy w kontakt fizyczny, co ty na to? ;)”
Powinien był wiedzieć.
A teraz, kiedy już wiedział, zwyczajnie miał ochotę rozwalić wszystko na swojej drodze. Niech to szlag, dlaczego musiał wybrać fizykę ze wszystkich przedmiotów i czemu, do cholery, musiał utknąć z Baekhyunem ze wszystkich ludzi, i dlaczego, do kurwy, Baekhyun musiał być przewodniczącym tego przeklętego kółka?
– Teraz, gdy ochoczo zapisałeś się na moje kółko… – zaczął Baekhyun głosem pełnym radości – w zasadzie jesteś pode mną. Więc lepiej zachowuj się jak anioł albo inaczej. Jesteś. Martwy. – Z każdym swoim słowem, Baekhyun dźgał olbrzyma w pierś. Chanyeol, na wpół obłąkany z przemęczenia, zaśmiał się z groteskowości tej sytuacji, bo jak Baekhyun, którego wzrost ledwie sięga jego brody, śmiał mu grozić?
– Wszystko, co muszę zrobić, to zdradzić twój prawdziwy motyw dotyczący tego kółka. Wtedy ty będziesz tym, który będzie miał kłopoty.
– Tak. Zgadnij, kto będzie w tarapatach razem ze mną, ponieważ jest tym, który się na to zapisał? – odparł spokojnie Baekhyun. Chanyeol już miał odpowiedzieć, mówiąc, że może po prostu wyjaśnić, co się stało, ale potem przypomniał sobie o swoim wykładowcy dentystyki, który teraz wcale mu nie ufa. I czyja to była wina? Wszystko wina Byun Baekhyuna.
Niech to szlag trafi.
– EeeeeeeeeeuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuaaaaaaaaaRRRRRGHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH!
Chanyeol krzyknął z frustracji.
Kiedy „zebranie kółka” się skończyło, każdy przypomniał sobie o bałaganie, jaki narobił. Wszyscy jęknęli, ponieważ byli zbyt pijani i zmęczeni, żeby posprzątać.
– Nie martwcie się, ludziska! – krzyknął Baekhyun, natychmiast przykuwając uwagę wszystkich. – Mamy tu kogoś, kto ochoczo zgłosił się, żeby to wszystko za nas uprzątnąć. Proszę o oklaski dla Park Chanyeola! – Wszyscy zaczęli drwiąco się śmiać i wiwatować, podczas gdy jakiś przypadkowy dzieciak wypchnął Chanyeola naprzód.
Zaraz, co-
– Bardzo dobrze, brachu! – Jacyś ludzie klepali go po plecach, wychodząc, inni przybijali mu piątki, a jemu zajęło jakieś dziesięć osób, by zdać sobie sprawę, co właśnie zrobił Baekhyun. Gdy wszyscy sobie poszli, odwrócił się ze złością do swojego wroga.
– Jestem cholernie zmęczony i w ogóle nie wybrałem sobie, żeby tu przyjść! – Czemu się fatygował?
– Pracuj. – Baekhyun usiadł na stoliku i założył nogę na nogę. – Nie chcemy wpaść w tarapaty, prawda? – Bezczelny uśmieszek błąkał się po jego ustach, a Chanyeol tak bardzo chciał podnieść stolik, na którym tamten siedział i przewrócić go, ale był zmęczony i pragnął po prostu wrócić do łóżka. Wszczęcie kłótni jedynie całkowicie by go wyczerpało. Wzdychając, posłał Baekhyunowi ostatnie spojrzenie (i zignorował zadowoloną minę na twarzy swego wroga) i zabrał się do sprzątania. Ale kiedy schylił się i podniósł pustą butelkę po wódce, sen niespodziewanie zdecydował się go pochłonąć. Wpadł do świata nieprzytomności, zanim zdążył usłyszeć dźwięk pękającego szkła.




Gdy się obudził, odkrył, że śpi na nieznanej macie w pokoju, który zdecydowanie nie należał do niego. Jęcząc z niezadowoleniem, złapał się kurczowo za głowę i zmienił pozycję na siedzącą. Jęknął ponownie, kiedy przypomniał sobie dokładnie, do czego służyło to pomieszczenie.
– Obudziliśmy się, prawda? – Denerwujący głos uniósł się w skądinąd cichym powietrzu. Chanyeol odruchowo odwrócił się, aby spojrzeć na Baekhyuna, który wciąż siedział na tym samym stoliku.
– Ty nadal tutaj? – burknął, ale prawdziwe pytanie powinno brzmieć „Ja nadal tu jestem?”. Mrugnął zaskoczony, kiedy rozejrzał się po pomieszczeniu, dostrzegając, że jest nieskazitelnie czyste bez śladu śmieci, które wcześnie je wypełniały.
– Gdzie, do cholery, wszystko się podziało? – wymamrotał Chanyeol bardziej do siebie i był prawie pewien, że nie spał na macie w tej części sali.
– Byłem znudzony czekaniem, aż wszystko uprzątniesz, więc sam to zrobiłem. – Baekhyun wzruszył ramionami, pałaszując jabłko. Chanyeol zwęził oczy.
– Czemu, u licha, śpię na macie? – Baekhyun znowu wzruszył ramionami.
– Nie chciałem brudzić klasy ciepłem twojego ciała. – Chanyeol się zaśmiał. Wow, Byun Baekhyun naprawdę zaszedł tak daleko tylko po to, by upewnić się, że jego zarazki nie zanieczyszczą pracowni. Ale przecież Chanyeol sam zawsze sprząta cały swój pokój, jak tylko Baekhyun go opuści, więc nie mógł się odzywać. Kiedy wstał, zdał sobie sprawę z czegoś nowego na temat swoich dłoni.
– Dlaczego, do kurwy, mam zabandażowane ręce? – I na dodatek dość paskudnie opatrzone. Wpatrywał się w swoje palce, zawinięte niezdarnie w biały bandaż. Robota ta wyglądała, jakby była wykonana przez kogoś, kto nigdy nic wcześniej nie bandażował.
– Cieszysz się? – Baekhyun zrobił kolejny gryz jabłka. – tak się stało, że Kyungsoo tędy przechodził, kiedy zemdlałeś i to on cię opatrzył. – Oczy Chanyeola rozbłysły, kiedy całkowicie cofnął słowa o jakości bandażowania. Zamknął oczy, wyobrażając sobie delikatne dłonie Kyungsoo ocierające się o jego ręce. I chociaż wiedział, że Baekhyun był tam z nim, już go to dłużej nie obchodziło, jako że Baekhyun i tak się dowiedział-
– Dziś wieczorem mamy ćwiczenia na kółku – oznajmił wspomniany irytujący dzieciak, patrząc, jak Chanyeol jęczy niezadowolony po raz milionowy tego dnia. Wszystkim, czego Chanyeol chciał, był sen przez resztę dnia ( i prawdopodobnie przez resztę swojego życia), ale wyglądało na to, że nawet Bóg nie mógł spełnić tego prostego życzenia.
– …Ale ty nie przychodzisz. Tylko zniszczyłbyś zabawę – dokończył Baekhyun, a Chanyeol spojrzał na swojego wroga.
– Myślisz, że mogę się urwać tylko dlatego, że tak mi powiedziałeś? – warknął Chanyeol, na wpół szalony z wyczerpania i wyjmowania tego tematu przed kimkolwiek (zwłaszcza przed Baekhyunem), ale Baekhyun westchnął i wyrzucił swoje jabłko do kosza po drugiej stronie pomieszczenia. Co zdenerwowało Chanyeola bardziej, trafił do niego.
– Oczywiście, że możesz. Będę cię zwyczajnie krył – odrzekł Baekhyun bez trudu, zeskakując ze stolika. Jego brwi uniosły się ku górze, kiedy Chanyeol stał w miejscu, nie wyglądając na przekonanego. – Wolałbym raczej bawić się, zamiast wymyślać plany, jak uprzykrzyć ci życie. – Chanyeol milczał przez chwilę, gapiąc się na Baekhyuna, który mimowolnie kopał ławkę. Cóż, to właściwie miało sens.
– …Dobra. – Może dlatego, że Chanyeol był zbyt zmęczony, żeby przejmować się konsekwencjami i właśnie z tego powodu nie zadawał sobie trudu, by dalej kłócić się z Baekhyunem (To nie tak, że zaczął ufać Baekhyunowi, nie ma mowy). Cholera, nie obchodziło go nawet, co Baekhyun zrobi albo co zrobi wykładowca dentystyki, jeśli o to chodzi. Wszystkim, czego w tamtej chwili chciał, był sen.
Bez żadnego słowa Chanyeol wyszedł z pomieszczenia, powłócząc nogami i szedł tak całą drogę do swojego pokoju, podczas gdy sen ciążył mu na powiekach. Gdy dotarł na miejsce, w głębi swojego umysłu usłyszał Chena, pytającego, czy chce iść z nim na obiad do stołówki, ale zanim zdążył odpowiedzieć czy choćby odwrócić głowę, zamknął oczy i opadł na łóżko, tym razem całkowicie witając świat podświadomości.




Chanyeol obudził się z uczuciem największej świeżości od bardzo, bardzo długiego czasu.
Obudził się o szóstej rano i choć spał jedynie jakieś trzynaście godzin, wystarczyło mu to. Czuł się nawet bardziej energicznie niż zwykle.
Po wzięciu prysznica zdał sobie sprawę, że skończył już wszystko, co miał zadane (albo raczej, że nic w ogóle nie było), a jako że była sobota i nikt inny jeszcze się nie obudził, zdecydował się pozostać w pokoju…
…i podenerwować Chena.
Skakał po łóżku współlokatora, myjąc zęby (muszą być czyste!). Robił idiotyczne rzeczy jak turlanie się po łóżku, dopóki nie leżał na swoim mniejszym przyjacielu, upewniając się, że dusi go przez kilka sekund, a potem sturlanie się i zabieranie ze sobą kołdry. Potem łaskotał go w stopy, później przykrywał je z powrotem kołdrą, następnie układał w stos swoją własną kołdrę i poduszki, i ubrania, i-
– PRZESTANIEEEEESZ!!! – Głos Chena zabrzmiał jak ryk, kiedy spychał wszystko z siebie ręką, aby spadło na podłogę. Widok ten był zabawny i Chanyeol upadł na podłogę, śmiejąc się (lub raczej krztusząc się pianą z pasty do zębów).
– Chcę spaaaaaaaaaaaać… – jęknął Chen, rzucając się w swoim łóżku przez dwie sekundy, zanim zaprzestał jakiegokolwiek czynu. Leżał niczym zmarły. Chanyeol umył usta, a kiedy wyszedł, jego współlokator nadal leżał w miejscu, wpatrując się w sufit.
– It’s a beautiful day… I’m looking for something dumb to do… – powiedział Chanyeol, podrygując po całym pokoju, dopóki nie skończył obok Chena. – Hey, baby… I think I fell like annoying you…
– A niech cię – wymamrotał Chen, wzdychając i siadając, jego włosy sterczały we wszystkie strony. Chanyeol uśmiechnął się szeroko.
– Czas na śniadanie! – krzyknął i klasnął, obserwując, jak Chen wychodzi z łóżka i kieruje się do łazienki, by się wyszykować.




Kiedy Chen skończył, współlokatorzy razem udali się na stołówkę i rozdzielili się przy wejściu. Chanyeol chciałby czasem posiedzieć ze swoim współlokatorem, ale tylko wtedy, kiedy Baekhyun by nie istniał.
– Słyszałeś? – zapytał Kris, gdy Chanyeol wziął swoje śniadanie i dotarł do stolika przyjaciela. – Możemy zgłosić się do zamiany współlokatorów. Ale oczywiście tylko wtedy, kiedy cała nasza czwórka, której dotyczy ta wymiana, wyrazi zgodę. – Chanyeol wzruszył ramionami.
– To nie mój problem – powiedział, wcinając płatki. Był dość zadowolony ze swojego współlokatora, bez wątpienia.
– To MÓJ problem! – wykrzyczał Sehun nie wiadomo skąd, odwracając się i posyłając gniewne spojrzenie w kierunku przeciwnej części pomieszczenia. – Mam dość Tao! Musi natychmiast wynieść się z mojego pokoju!
– Ale cały czas przepraszał cię za Pinku Pinku, prawda? – spytał Kris. Sehun odłożył łyżkę i spojrzał na niego.
– Ktokolwiek ci to powiedział, jest kłamcą! – wrzasnął.
– Ale ty mi to powiedziałeś. – Kris przewrócił oczami, westchnął i zrobił kolejny gryz jabłka. – Tak czy inaczej, tak bardzo, bardzo, bardzo chcę zmienić partnera. Nie macie pojęcia, jak okropne jest słuchanie go co tydzień, jak uprawia seks. Najgorsze jest to, że to się będzie ciągło. – Zadrżał. Chanyeol uniósł brew.
– Och, Kris, ale tutaj się mylisz… - wymamrotał Chanyeol – …Zauważ, że ja musiałem tego słuchać niemal każdej nocy w zeszłym roku. – Obaj drgnęli. W tamtej chwili Kris otworzył oczy i natychmiast przywrócił się do porządku, gdy zobaczył kogoś w oddali.
– Myeonnie! – zawołał, a Chanyeol westchnął, kiedy dostrzegł, o kogo chodzi. – Tutaj!
Największy kujon w college’u podszedł do nich z nikłym uśmiechem na ustach. Nawet Chanyeol mógł się zakrztusić przez to, jak wysoko Joonmyun zawiązał swój krawat. Jak on w ogóle wytrzymywał? Poza tym, dlaczego, do cholery, ciągle musiał ubierać się tak elegancko?
– W końcu wręczyłeś swoją pracę przed czasem! Chociaż raz! – odezwał się Joonmyun, zadowolony. Chanyeol naprawdę się zakrztusił, widząc tęskną miną przyjaciela.
– Tak, to prawda. – Kris przerzucił jabłko przez swoje ramię z wyluzowanym wyrazem twarzy, ale skrzywił się lekko, kiedy usłyszał, jak ktoś przeklina z powodu oberwania owym jabłkiem zamiast dźwięku jabłka wpadającego prosto do kosza. – W każdym razie, jako że skończyliśmy wszystkie zadania samorządu, zastanawiałem się, czy powinniśmy… zjeść razem lunch?
Lamer… to było wszystko, co pomyślał Chanyeol, obserwując, jak Joonmyun rumieni się zawstydzony, nim wskazał na siebie.
– J-ja? Zapraszasz mnie na randkę? – Zamrugał z niedowierzaniem. Chanyeol jęknął na durnowatość ich obu, ale z drugiej strony nie miał co się odzywać. Nawet w snach nie mógł zaprosić Kyungsoo na randkę.
– J-j-ja… Nie mam dzisiaj czasu, przykro mi! – wyjąkał Joonmyun i już miał odejść, ale Kris złapał go za rękę.
– Usiądziesz dzisiaj z nami? – zapytał zdeterminowanym głosem. Oczy Chanyeola rozszerzyły się w zaskoczeniu – nigdy wcześniej nie widział, by jego przyjaciel był tak uparty, nawet z Yi Xingiem tak nie było, a przy nim był dosyć nieustępliwy.
– Nie mam czasu, przepraszam… Nie skończyłem swoich zadań… – Joonmyun wyrwał się i zaczął iść w stronę drzwi.
– Co powiesz na wprowadzenie się i zostanie moim współlokatorem? – zawołał Kris, lecz wyglądało na to, że zajęty Przewodniczący Wszystkiego był zbyt daleko, by cokolwiek usłyszeć. Kris odwrócił się, gdy obiekt jego westchnień zniknął i westchnął.
– Jest taki uroczy…
– Kris, przerażasz mnie… – wyszeptał Chanyeol. –…Czy nie mówiłeś, że on jest największym kujonem w college’u? Zaraz, ty przeprowadziłeś ankietę, na litość boską!
– No i? – Kris wyprostował się. – To, że jest kujonem, nie oznacza, że nie jest uroczy. – Chanyeol chciał odejść od tematu choroby miłosnej Krisa, więc znalazł coś nowego, o czym mogli porozmawiać.
–…Co z tą tajemnicą Księżycowego Anioła? – spytał Chanyeol, obserwując, jak uroczo Sehun przeżuwa swoje płatki, przyglądając im się z zainteresowaniem.
–…Nawet nie każ mi zaczynać. – Kris westchnął, potrząsając głową. – Próbowałem pytać ludzi, kto to jest, ale wygląda na to, że nikt nie da nam wskazówki.
– Nie myśl, że sami wiedzą. – Chanyeol przewrócił oczami.
– Jeśli nie wiedzą, to on lub ona musi być bardzo dobry w zmienianiu się w dwa typy ludzi… – ciągnął Kris. – Mam na myśli, że jeśli spytasz kogoś, czy wie, kim jest Księżycowy Anioł, ten ktoś spojrzy na ciebie zakłopotany i powie „Nie… kto to jest?”
– Więc mówisz, że nawet oni będą zachowywać się jak niewinni? Zatem nigdy nie dowiemy się, kto to tak naprawdę jest? – zapytał Sehun, a Kris pokiwał posępnie głową.
Kto to tak właściwie może być? Myślał Chanyeol. … … Joonmyun?
– To nie mógłby być… Joonmyun, prawda? – zażartował Chanyeol, a Kris znieruchomiał na moment
Niewłaściwe pytanie.
– Tak, racja… – dokończył po chwili, jego głos był nieco zdekoncentrowany, gdy wstał w niemal zahipnotyzowany sposób z szeroko otwartymi oczami i rozchylonymi z szoku ustami. Odwrócił się mechanicznie i wyszedł ze stołówki. Zapadła krótka cisza.
–…Nie powinieneś był tego mówić – napomknął mimowolnie Sehun, biorąc banana Krisa i obierając po kawałku skórkę. Chanyeol wstał i uderzył Sehuna w głowę.
– Powinieneś był mi przekazać! – warknął Chanyeol, wyciągając telefon. Zaczął zasypywać Krisa sms-ami. Przez cały poranek Kris nie odpowiedział na żaden.
O Boże… co ja narobiłem?




Kim Jongdae zaklął, gdy jego najlepszy przyjaciel rzucił słuchawkę.
Co ja teraz zrobię? Nie chcę wracać na chemię!!! Ilość wykrzykników prawdziwie oddawała to, jak się czuł.
Wzdychając, powrócił do klasy, modląc się do Boga, żeby lepiej coś dobrego działo się na kółku, aby mógł przetrwać na nim do końca roku.
Gdy zajął miejsce i słuchał nudnego przewodniczącego kółka, mówiącego językiem kujonów, prawie zasnął, aż usłyszał, jak otwierają się drzwi.
Może nie tyle, dźwięk otwieranych drzwi, a bardziej głos, który stamtąd dolatywał.
– Przepraszam, czy to zajęcia z chemii? – Głos był spokojny i Chen rozpoznałby go wszędzie. Z miejsca otworzył oczy, jego serce zaczęło walić, gdy zdał sobie sprawę, że ową osobą jest Minseok.
– Tak, usiądź, proszę – odpowiedział przewodniczący kółka. Szeroko otwartymi oczami Chen obserwował, jak Minseok rozgląda się po sali, dopóki jego oczy nie spoczęły na pustym miejscu obok niego. Jego oddech przyspieszył, gdy obiekt jego westchnień podszedł i usiadł przy nim. Zapach kawy dotarł do nozdrzy Chena.
– Hej. Jestem Minseok. – Nawet jego przedstawienie się brzmiało spokojnie, kiedy obdarzył Chena skromnym uśmiechem.
–…Jestem Chen – odrzekł i chociaż wariował, Chen był typem, który zawsze zachowywał powagę.
– Wiem. – Minseok zaśmiał się. – Widziałem cię na imprezach.
–…Och. – Chen również się zaśmiał, ale przewodniczący kółka posłał im piorunujące spojrzenie i w momencie przestał.
– Wiesz, tak naprawdę to nie chciałem wybrać chemii… – wyszeptał Minseok. – Ale było to pewnego rodzaju wyzwanie od kogoś.
– Wybrałem to kółko przez przypadek. – Chen westchnął, aczkolwiek teraz nie miał nic przeciwko.
– W takim razie, bawmy się dobrze, marnując czas tutaj! – Mineok uśmiechnął się, a Chen nie mógł poradzić nic, jak tylko odpowiedzieć mu uśmiechem.