sobota, 10 czerwca 2017

The Faults In Byun Baekhyun [3/55]

1 komentarz // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Nauka jest zabawą |oryginał: Science is fun
rating: PG-13
– Do czasu gdy zaczęła się szkoła, nie widziałem go ani razu. Zaginął na cały tydzień.
Wow, świetny sposób na zwrócenie na siebie uwagi, Byun Baekhyun. Pomyślał sobie Chanyeol, wywracając oczami, biorąc to wszystko jedynie po części na poważnie. Prawdopodobnie zrobił to, żeby zemścić się na Chenie czy coś.
– To wywołało szum w całej szkole. Tak bardzo się o niego bałem. Policja dzwoniła do mnie w kółko i w kółko, pytając mnie, kiedy po raz ostatni z nim rozmawiałem albo czy zauważyłem jakieś podejrzane zachowanie. Oczywiście nie powiedziałem prawdy na temat tego, że chciał mi coś powiedzieć, bo, pieprzyć to, nadal czułem się zbyt dumny i zraniony przez naszą kłótnię, dlatego zrezygnowałem z mówienia policji, co się tak właściwie stało. Przyłapali mnie, mówiąc, że otrzymali wykaz połączeń, gdzie Baekhyun telefonował na mój domowy i komórkowy telefon, jednak mój upór wciąż był silny, więc w końcu się poddali. Powiedziałem im, że nie dostrzegłem żadnego niecodziennego zachowania, głównie dlatego, że nie chciałem wyglądać na tak zdesperowanego, że dostrzegałem każdy ruch, jaki wykonywał. Koniec końców, nie pomogłem policji ani trochę.
– Tydzień później powiedzieli mi, że go odnaleźli, jednak nie powiedzieli, co się stało. Nie chodził do szkoły przez calutki miesiąc, ale tak naprawdę co mnie to obchodziło? Odnalazł się, było z nim w porządku i to wszystko, co było ważne. Odmówiłem odwiedzania go w szpitalu, mimo iż marzyłem o tym, by z nim porozmawiać. Pamiętam, że Jongin zadzwonił do mnie tej nocy, uciekłszy od surowych metod swojej matki, zmuszającej go do odrabiania lekcji i nauki. Był trochę zły, że przestaliśmy się z nim kontaktować, zapytał, co u Baekhyuna i również pragnął z nim porozmawiać, ale powiedziałem mu, że Baekhyun jest na szkolnej wycieczce; powiedziałem mu, że w tym wieku mamy tak dużo rzeczy do zrobienia do szkoły, że nie mamy nawet czasu, by się spotkać. Nie mogłem go załamać, wiesz, miał tylko trzynaście lat. I jeśli zraniło mnie to, że Baekhyun zniszczył naszą przyjaźń, jego by złamało.
– Minął miesiąc i Baekhyun powrócił, to był… całkowicie się zmienił.
Gdyby Chanyeol był bardziej nietaktowny, zapytałby „Czy stał się jeszcze większym dupkiem?” Ale Chanyeol był miłą osobą (a przynajmniej tak uważał) i wiedział, że tym razem powinien się zamknąć.
– Przyszedł do mnie, przepraszając i prosząc o wybaczenie. W pewnym sensie powrócił do tego, jaki był dawniej, do tego wcielenia, które wcześniej tak bardzo kochałem jako przyjaciel i którego życzyłem sobie przez te czternaście lat… tyle że coś się zmieniło – jego oczy ziały pustką.
– Może to było tylko moje odczucie, ale kiedy podszedł do mnie, szczerzył się i był taki beztroski, wyciągając rękę i mówiąc „Naprawdę przepraszam za bycie dupkiem w stosunku do ciebie, Jongdae. Czy możemy zacząć od nowa?”, bardzo się bałem. Pamiętam, że mocno kusiło mnie, żeby krzyknąć „Kto, do licha, zabrał Baekhyuna i zastąpił go tą podróbą?”, bo przerażające było patrzenie w te martwe oczy, które kiedyś wypełnione były energią.
– Ale tego nie zrobiłem, ponieważ poza tymi oczami był taki sam. Prawie dokładnie taki sam. Dlatego ująłem jego dłoń i wybaczyłem mu. Wtedy nie wiedziałem, że to ja byłem tym, który potrzebował przebaczenia.
– Dawniej Baekhyun był bardzo niewinny. Pamiętam, że przeżyłem swój pierwszy pocałunek, mając dziewięć lat, a kiedy mu o tym wspomniałem, powiedział mi tylko „Wow, Jongdae, nigdy nie nauczysz się doceniać wszystkich pierwszych razów”. Był romantykiem, chociaż jego rodzina była rozbita do tego stopnia, że nikt już nawet nie próbował jej naprawić poza samym Baekhyunem. Zazwyczaj rozwody zmuszają ludzi do zwątpienia w miłość, ale jeśli już to Baekhyun wyglądał na bardziej rozochoconego. Kiedyś powtarzał mi „Moi rodzice nie pasowali do siebie, to wszystko. Kiedy ja się ożenię, upewnię się, że ona będzie dla mnie odpowiednia i przyrzeknę jej miłość na zawsze. Z nią przeżyję swój pierwszy pocałunek i będzie jedyną osobą, z którą będę trzymał się za ręce.” Ale po swoim zniknięciu powrócił, oddając swoje ciało każdemu, kto tego chciał. Jakby było niczym.
– Oczywiście podczas szkolnych dni ciężko pracował i uczył się, bo w końcu jego marzenie o pójściu do college’u nadal było dość sporym marzeniem, jednak pomiędzy lekcjami i w czasie przerw znikał gdzieś. Nigdy nie węszyłem, bo myślałem, że to nie moja sprawa, ale pewnego dnia przyłapałem go… przyłapałem go, jak robił loda jakiemuś przypadkowemu facetowi. Mówiąc, że byłem zszokowany, określiłbym to bardzo delikatnie – cholera, nadal jestem wstrząśnięty. Jak ktoś, kto był najbardziej niewinny (nawet w porównaniu z chłopcem młodszym o dwa lata), mógł robić coś takiego w szkole? Następnym razem złapałem go, kiedy obściskiwał się z kimś za szafką. Ostatni raz złapałem go, jak… o Boże, to jest obrzydliwe… pieprzył go jakiś stary nauczyciel… ja po prostu… Gdzie podział się mój najlepszy przyjaciel?
– Pamiętam, że skonfrontowałem to z nim, używając dokładnie tych słów „Co z twoją szczęśliwą rodziną? Od kiedy zacząłeś preferować mężczyzn? Z kim tak właściwie jesteś w stałym związku?”, a on odpowiedział tylko „Nie ma czegoś takiego jak szczęśliwa rodzina. Odkryłem, że jestem gejem i wydaje mi się, że stałe związki nie są fajne.”
– Próbowałem go zmienić, naprawdę. Dopilnowywałem, żeby chodzić za nim, dopóki się nie wkurzył, stałem się wścibską matką i pytałem go o wszystko, co robił, ale on nie ustępował. W istocie wyglądało to tak, jakby chciał mi się sprzeciwić. Stałem się bardzo świadomy tego, jak mocno starał się mi powiedzieć, że nie zamierza się zmienić, kiedy zaczął obściskiwać się z ludźmi w mojej obecności. Byłem pewien, że gdybym sobie nie poszedł, zmusiłby mnie do patrzenia, jak uprawia seks z kimś innym.
– Wtedy zdałem sobie sprawę, jak bardzo mój przyjaciel był zepsuty. Był tak cholernie zepsuty… jest tak cholernie zepsuty… a ja nie mogłem go naprawić, nieważne jak bardzo się starałem. Ilekroć pytałem go o ten tydzień, kiedy zniknął, odmawiał odpowiedzi. Próbowałem nawet użyć mojego charakterystycznego spojrzenia, na litość boską, ale się nie ugiął. Trwało to, dopóki nie upewniłem się, że na pewno mi nie powie. Wówczas przestałem.
– Ale to nie był koniec. Każdego miesiąca, jednego szczególnego dnia, wymykał się sam w nocy. Z początku nie zdawałem sobie z tego sprawy, ale kiedy minął rok, zacząłem dostrzegać jago zniknięcia. Raz śledziłem go i odkryłem, że poszedł do baru, by pić w samotności. W zasadzie to wszystko, co robi, naprawdę, ale ostatnio wraca z widocznymi oznakami, że uprawiał seks… o nie, nie tylko z jedną osobą. Robi to siedemnastego każdego miesiąca i wow, wiesz, co to za ironia? To był dzień jego zniknięcia.
Chen urwał, pozostawiając w powietrzu dreszcz. Chanyeol już dłużej nawet nie czuł się mściwy, po prostu wychodził z siebie. To nie przeszłość, jakiej chciał, do kurwy nędzy! Pragnął żenujących momentów, nie czegoś takiego.
– Jestem gównianym przyjacielem, prawda? – wyszeptał Chen, jego głos znów drżał, ale łzy nadal nie spadły. – Myślę o tym każdej nocy. Za każdym razem, kiedy widzę ślady, że Baekhyun się z kimś pieprzył albo pił, przypomina mi się mój brak zalet w przyjaźni. Właśnie dlatego staram się mu to zrekompensować, będąc przy nim i próbując odkryć wszystko, co robi. To głupie, natrętne i obsesyjne, ale co ja mogę? Nie chcę, żeby znowu został skrzywdzony… To przeze mnie jest dziś taki, jaki jest.
– Ale naprawdę, to jak się teraz zachowuje… Wydaje się, że już nic nie może go zranić… – Chen westchnął. – Nigdy nie dowiedziałem się, co dokładnie się stało, że przez to zmienił się w taki sposób.
Zapanowała niekomfortowa cisza, kiedy Chen wstał.
– Haha… wybacz, że zmusiłem cię do słuchania czegoś tak nudnego. Wiem, że prawdopodobnie nie chcesz mieć z Baekhyunem nic wspólnego i to zapewne dlatego ci powiedziałem… – Chen się uśmiechnął, ale Chanyeol ledwie mógł patrzeć na wyraz twarzy pełen poczucia winy i żalu. – Potrzebowałem pozbyć się tego ciężaru z mojej piersi, a teraz, kiedy już to zrobiłem, czuję się o wiele lepiej. Naprawdę. – Chanyeol niepewnie skinął głową.
– Dzięki, współlokatorze. Nie wiedziałem, że jesteś takim dobrym słuchaczem. – Znowu zapadła cisza, gdy Chen przygotowywał swoje ubrania, gotowy do kąpieli, lecz nagłe pytanie Chanyeola zszokowało go.
– Powiedz… Kiedy zabrałeś mu telefon, czy udało ci się sprawdzić, z kim rozmawiał? – Chanyeol podniósł wzrok, mówiąc. Zauważył sposób, w jaki Chen zesztywniał na moment, zanim rozluźnił się. Ruch ten był tak szybki, że Chanyeol pomyślał, że cała sytuacja była halucynacją.
–…Nie – odparł Chen. – I tak prawdopodobnie nie rozpoznałbym, kto to był…




Tej nocy Chanyeol rzucał się i przewracał w łóżku, nie mogąc zasnąć z powodu historii, którą opowiedział mu Chen.
Co jeśli osobą, z którą rozmawiał Baekhyun był… Joo-hyung, tak? Chanyeol wpatrywał się w sufit, nie będąc w stanie odepchnąć uczucia dyskomfortu z serca. To nie tak, że martwił się, współczuł Baekhyunowi czy cokolwiek innego (w rzeczywistości nie było nic innego, powtarzał sobie), zwyczajnie ta opowieść trochę przyprawiała Chanyeola o gęsią skórkę.
Ten Joo-hyung… jeśli to nie ta osoba, to kto to był? Zastanawiał się Chanyeol, przekręcając się, by zobaczyć plecy śpiącego Chena. Jesteś pewien, że nie widziałeś, kto to był? Niemo zapytał Chena, a później znowu się odwrócił, by patrzeć na ciemność sufitu, przywołując wydarzenia, jakie miały miejsce mniej więcej o tej porze zeszłej nocy. Niechętnie pozwolił wspomnieniu o pijanym Baekhyunie, który go zdominował, dryfować w jego myślach, przypominając sobie sposób, w jaki to tajemnicze imię opuściło usta Baekhyuna.
– Joo-hyung…
Kim on, u licha, jest dla Baekhyuna? Co on zrobił, że Baekhyun wyglądał tak smutno, gdy wypowiadał jego imię?




W drugim łóżku w pokoju 65 ktoś także nie spał, wysłuchując rzucania się i przewracania swojego współlokatora.
Chen nie był zły na Chanyeola. Nigdy nie był po tym poranku. Celem jego przesłuchań było odkrycie, co tak właściwie się stało, że sprawiło, iż Baekhyun zachowuje się w ten sposób.
Sprawiło, że Byun Baekhyun, mistrz masek i sztucznych uśmiechów, wyglądał tak… bezbronnie.
Przez wszystkie lata jako przyjaciel Baekhyuna znał swojego przyjaciela jako osobę, która ukrywa swoje problemy i uczucia, trzymając je za uspokajającym uśmiechem, który wyglądał zbyt prawdziwie, by mógł być fałszywy. Jego mur zawsze był wysoki, wyzwaniem dla Chena było przelezienie przez niego, ale od tamtego incydentu mur ten wzniósł się tak wysoko, że stał się sferą, która więziła Baekhyuna. Chen walił w niego pięściami, próbując go przebić, ale było tak, jakby ten mur zbudowany był z elastycznych cegieł – możliwy do wgniecenia, ale niemożliwy do rozbicia.
Więc kiedy zobaczył Baekhyuna, po raz pierwszy nieuśmiechającego się i nie kryjącego się za maską, wiedział, że coś jest na rzeczy. Niekoniecznie chodziło o złą rzecz, rozumiał, gdyby coś złego naprawdę się stało, Baekhyun nadal zachowywał się, jakby nic nie miało miejsca. Zatem musiało być to coś niezwykle wstrząsającego lub niezaprzeczalnie dobrego.
Albo oba.
Chen pamiętał minę Baekhyuna, kiedy ten dłubał w swoim jedzeniu podczas lunchu i obiadu, pełną czegoś, czego Chen ani razu nie widział na jego twarzy od prawie pięciu lat.
Zakłopotania.




Baekhyun wpatrywał się w stertę wypranych ubrań starannie poskładanych na jego łóżku, nie po raz pierwszy zastanawiając się, po co w ogóle je uprał. Po pierwsze, pranie ubrań Chanyeola było marnowaniem wody, a po drugie, nie uważał, żeby ten dupek chciał je z powrotem.
Powinien był je spalić.
Kiedy sięgnął po nie, gotowy włożyć je do reklamówki i wyrzucić, coś go powstrzymało. Zakłopotany tym uczuciem, chwycił w ręce stos ubrań i upchnął je z tyłu swojej szafy, sfrustrowany i zły powodu tego, że ciuchy te wciąż pachniały jak Chanyeol.
– Masz po południu zajęcia? – Właśnie wtedy jego współlokator wyłonił się z łazienki ze swoimi lśniącymi, białymi zębami, wyglądając jak niewinny anioł, którym w istocie był.
– Nie. Jestem wolny przez całe popołudnie. A co? – odpowiedział Baekhyun, opadając na swoje miękkie łóżko, podczas gdy Kyungsoo podszedł do biurka, żeby spojrzeć na swój rozkład dnia.
– Twój najlepszy przyjaciel przychodzi dzisiaj koło drugiej. – Baekhyun usiadł zszokowany.
– Co, do cholery? Od kiedy mam najlepszego przyjaciela? – Był pewien, że Chen nie określiłby się w ten sposób. Kyungsoo zachichotał.
– Mój partner od projektu na zajęcia ze stosunków międzyludzkich. Wy zawsze się tak zachowujecie? – Chanyeol nazwał nas najlepszymi przyjaciółmi? Co się właściwie stało, do kur-
– Hę? Robimy co? – spytał głupio Baekhyun.
– Udajecie, że wasza przyjaźń jest niczym, choć jesteście ze sobą dość blisko. – Baekhyun miał ochotę się zakrztusić.
– Skąd ci ten pomysł przy-
– Cóż, kiedy gonił za mną tamtego dnia, wytłumaczył, co się stało. Powiedział, że lubisz chodzić nago i nie chciał kaleczyć moich oczu czy coś i jak zawsze jesteście przeciwko sobie, i walczycie jak bracia. Obraził cię też parę razy, jakby były to czułe przezwiska wobec siebie? – Czułe, chyba w dupie.
– Kiedy do mnie mówił, myślałem, że chce ci dokuczyć- – On mnie szykanował! Nie zauważyłeś tego? – i tak w zasadzie to byłem zawiedziony, że jest tak agresywną osobą – Bo jest! Nie widzisz, że on cię zwodzi? – ale okazało się, że jesteście najlepszymi przyjaciółmi. Wybacz, że tak szybko wyciągnąłem wnioski. – Nie!!!!!!
Baekhyuna bardzo kusiło, żeby wyjaśnić wszystko Kyungsoo, jednak coś go powstrzymało. Naprawdę najpierw powinien usiąść z założonymi rękami i poczekać, jak sytuacja się rozwinie, a dopiero potem zaatakować, kiedy nadejdzie idealna chwila.
Uśmiechnął się szeroko, gdy Kyungsoo wyszedł. Chciałeś zaimponować Do Kyungsoo, co? Cóż, pozwól, że dołączę do twojej gierki~




– Hej~ Gościu, gdzie byłeś? – Przywitał się Kris, kiedy Chanyeol dołączył do nich w czasie lunchu, wyglądając jak chodzący trup. Jęknął i potrząsnął głową, mówiąc bezgłośnie Nie mówmy o tym nawet.
Chanyeol miał za sobą dwie całkowicie bezsenne noce i obie miały jedną przyczynę: Byun Baekhyuna. Baekhyun nie miał żadnego prawa zabierać mu snu tak po prostu! Do ranka drugiej bezsennej nocy, Chanyeol zdążył znienawidzić każdy jeden włos na Baekhyunie.
– Dzisiaj zaczynają się zajęcia jednego z moich kółek – oznajmił Kris, obserwując Chanyeola, który jadł, a potem jęknął.
– Moje zaczynają się jutro – to jest, te najmniej ulubione.
– Czemu w ogóle wybrałeś fizykę? – Kris uniósł brew.
– To nie moja wina! Nawet nie miałem czasu, żeby wybierać! – Chanyeol westchnął, wkładając łyżkę do zupy. – Poza tym przewodniczący od fizyki jest trochę podejrzany… – Chanyeol zmrużył oczy, mówiąc.
– Jak to?
– Nie wiem. Może to tylko z powodu mojego braku snu, ale kiedy dostałem email dotyczący naszego pierwszego spotkania, wiadomość brzmiała tak: „Bawmy się dobrze i wejdźmy w kontakt fizyczny, co ty na to? ;)”
– Uch… To jakiś durnowaty naukowy żart, którym usilnie stara się przekonać ludzi, że fizyka to zabawa? – Kris uniósł drugą brew.
– Nie! Tą dziwną częścią była puszczająca oczko emotikona! Mrugnięcie!! – Chanyeol, zirytowany, poddał się i zaczął sączyć zupę, otrzymując wzbudzające litość klepnięcie od przyjaciela.
– Jest dobrze, Chanyeol – uspokajał. – To tylko dwie nieprzespane noce. Jakoś przetrwasz.
Chanyeol burczał coś do siebie.
– Masz, ja tego nie chcę. – Kris podał smażonego kurczaka przyjacielowi, któremu oczy rozbłysły po raz pierwszy od kilku dni.
– Naprawdę? To najlepsza rzecz na stołówce! – Patrzył na Krisa prawie z uwielbieniem. – Jesteś pewien, że tego nie chcesz? – Kris przewrócił oczami.
– Powiedz to jeszcze raz, a odbiorę ci to jedzenie – powiedział, patrząc, jak Chanyeol je pożera.
– A tak w ogóle – podjął Kris właśnie wtedy, kiedy Sehun do nich dołączył – zapisałem się do samorządu studenckiego.
– Czemu, do cholery, miałbyś to zrobić? – spytał Chanyeol, dobrze wiedząc, że jego przyjaciel jest typem człowieka, który leniuchuje w wolnym czasie, nie znajdując nic więcej do roboty.
– Ponieważ jest tam– O wilku mowa! – Szeroko otwarte oczy Krisa sprawiły, że Chanyeol odwrócił się, by zobaczyć, o kogo chodzi, ale nie zobaczył nikogo wyjątkowego czy wyróżniającego się.
– C-
– Hej… – Kris podniósł szklankę soku, wpatrując się w kogoś, ale Chanyeol nadal nie wiedział, kim ta osoba jest, biorąc pod uwagę to, że w tamtej chwili stołówce były setki osób. Obserwował, jak przyjaciel podnosi szklankę do ust, puszcza oczko i mówi „Kurczak nie jest w moim guście, ale ty tak…” Właśnie wtedy Chanyeol zdał sobie sprawę, z kim rozmawia jego przyjaciel i szczęka opadła mu do podłogi.
– Co ty gadasz? Przestań się wygłupiać. – Kim Joonmyun, głowa niemal każdego przewodniczącego organu jaki istniał i prawie największy kujon w college’u, pochylił się i gapił na Krisa, który nieprzekonująco krztusił się swoim napojem (Chanyeol nie mógł nic poradzić na to, że przewrócił oczami przez głupotę swojego przyjaciela). – Nie oddałeś mi jeszcze tamtych dokumentów. Zrób to teraz albo jesteś martwy. – Po tych słowach odszedł dumnym krokiem.
– Jest seksowny, kiedy się stresuje. – Kris westchnął, kiedy doszedł do siebie po tym, jak się krztusił.
– Poważnie? – Chanyeol wlepił wzrok w Krisa, jego szczęka nadal leżała na podłodze, jakby zamierzała tam zostać przez długi czas. – Kim Joonmyun, ze wszystkich ludzi?
– No co? – Kris wzruszył ramionami. – To słodziak.
– Nigdy cię nie zrozumiem, chłopie. – Chanyeol westchnął. – On nawet nie ubiera się jak należy. Te okulary wyglądają, jakby były na niego za duże-
– Ekhm. Za duże ubrania i okulary wyglądają na nim uroczo – sprzeczał się Kris.
– Ja nawet nie- Hej, Sehun, pamiętasz, jak zaczął przystawiać się do Zhang Yi Xinga? – Chanyeol skierował swoją uwagę na maknae, który w spokoju jadł swoją kanapkę. Sehun pokiwał głową, a potem nią potrząsnął.
– Nie, nie wciągaj mnie w to… – wymamrotał, jego głos był stłumiony przez jedzenie w ustach. Chanyeol odwrócił się do swojego wysokiego przyjaciela. – Nawet mnie tam nie było, żeby być tego świadkiem, więc…
– Starałeś się przez wieki, a potem się poddałeś, bo uświadomiłeś sobie, że nigdy nie zauważył twoich posunięć. Nie jest nawet seksowny ani nic.
 – Jest wyjątkowo seksowny, dziękuję bardzo. Po prostu dostrzegam ukryte piękno – odparował Kris, unosząc bezczelnie brodę. – Jeśli zacznie nosić czarne skórzane kurtki, ciasne ciemne spodnie i zrobi coś z tymi włosami… - ciągnął Kris, ale Chanyeol się wyłączył, bo miał dość słuchania Krisa opowiadającego o szkolnych kujonach. Yi Xing był miły, to Chanyeol musiał przyznać, ale zupełnie nie w jego typie.
To skierowało jego uwagę na Kyungsoo.
Uśmiech wykrzywił jego wargi, kiedy przypomniał sobie, że zaraz po lunchu miał spotkać się z Kyungsoo. Gdy pożegnał się z przyjaciółmi i szedł korytarzem do pokoju swojej miłostki (nie akceptował myśli, że to również pokój jego wroga), szczęście tego dnia odnalazło go dość szybko.
Kyungsoo kroczył w jego stronę, uroczo trzymając w rękach książki, jak gdyby właśnie skończył zajęcia.
– O, tak! Chanyeol! – Kyungsoo zobaczył go i podszedł do niego, a Chanyeol czuł, jak jego serce obija się o klatkę piersiową. – Najpierw muszę zapytać o coś mojego wykładowcę. Spotkajmy się w moim pokoju, dobrze? – Chanyeol skinął głupawo i poczuł, że Kyungsoo poklepał go po ramieniu, zanim odszedł.
Zamroczony, szedł z myślami fruwającymi dookoła niego i ledwie poczuł, że ktoś nieznajomy wyszedł przez pewne drzwi i przemknął obok niego. Nie zdawał sobie z tego sprawy, dopóki nie otworzył tych drzwi i wszedł do środka.
I znowu napotkał Byun Baekhyuna.
– Ty tutaj? Znowu? – Chanyeol kipiał ze złości, mrużąc oczy, kiedy ujrzał Baekhyuna… ujrzał Baekhyuna… wstającego i wkładającego na siebie koszulę, a później łapiącego się za tyłek. Smród wypełnił powietrze…
– Co do-? Robisz to nawet w pieprzonym pokoju? W tym pierdolonym pokoju? – Chanyeol zastawił sobie nos, zaciskając mocno powieki i życząc sobie, żeby zapach seksu tak po prostu zniknął.
– To mój pokój. – Baekhyun nonszalancko wzruszył ramionami, beztrosko zakładając ubrania. – Gdzie indziej miałbym to robić?
– Uch, gdziekolwiek, ale nie tutaj. – Chanyeol przewrócił oczami, jakby była to najbardziej oczywista rzecz na świecie. Baekhyun ostrożnie usiadł na łóżku, a Chanyeol udawał, że nie zauważył, jak się skrzywił.
– Dlaczego? – spytał Baekhyun, wiedząc, że Chanyeol nie odpowie. – Bo twój najdroższy, mały Kyungsoo dzieli ze mną pokój? Nie chcesz, żebym go zepsuł? – Chanyeol zarumienił się i usiłował coś powiedzieć, nieświadomy motywu Baekhyuna.
– Ktoś tu jest troszeczkę zakochany, prawda? – Złośliwy uśmieszek wkradł się na twarz Baekhyuna, kiedy ten usiadł na swoim łóżku, jak gdyby nie robił wcześniej nic nieprzyzwoitego. – Ja i Park Chanyeol jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi? Od kiedy?
Świadomość uderzyła w niego i, cholera, dlaczego musiał się czerwienić, i czemu musiał tak bardzo się bać po tym, jak usłyszał coś takiego z ust swojego wroga?
– Jeśli zamierzasz zrobić coś Kyungsoo, przysięgam… – warknął Chanyeol, ale Baekhyun zbył go machnięciem ręki.
– Nie bądź głupi. Nie wciągnę w to kogoś niewinnego – odpowiedział Baekhyun. – Wydaje ci się, że kim ja jestem, przydupasem diabła? – Tak. Pomyślał sobie Chanyeol, ponownie przewracając oczami. – Nic nie zrobię, obiecuję. Zamierzam tylko przyglądać się wam, pozostając w cieniu.
Co, poważnie?
–…Oczywiście, dopóki sytuacja nie będzie tego wymagała.
No jasne. Chanyeol westchnął. Powinien był wiedzieć, że lepiej nie wierzyć Baekhyunowi, że nie będzie się wtrącał. Dlaczego tak w ogóle musiał być tak oczywisty z obiektem swoich westchnień?
– Ale ty z pewnością jesteś idiotą, czyż nie? – Chanyeol zwęził oczy na tę obelgę.
– Co, do diabła, masz zamiar-
– Lubić kogoś? To najsłabsza rzecz, jakiej mężczyzna może się kiedykolwiek dopuścić. – Baekhyun zaśmiał się, a Chanyeol poczuł, jak rośnie w nim gniew.
– I co z tego? Co w tym złego? Cały świat jest pełen tego typu rzeczy – cały świat jest pełen miłości. W przeciwnym razie, jak byś się urodził? – Na to Baekhyun zwęził oczy i w ułamku sekundy znalazł się przed Chanyeolem.
– Jak możesz być taki pewien? – wyszeptał, jego głos zatrzymał się na czymś silniejszym od furii. – Nie każdy dorastał w twoim cudownym świecie, Park Chanyeol. Nie wszystko na tym świecie jest stworzone z miłości. W rzeczywistości, nic nie jest. Miłość jest tylko ułudą. – odwrócił się i pokuśtykał z powrotem do swojego łóżka.
– Jesteś cholernym idiotą, wierząc w coś tak nieistniejącego jak „miłość”. Idź żyć w tym swoim urojonym śnie, Park Chanyeol, zanim się obudzisz i zdasz sobie sprawę, że prawdziwy świat składa się z niczego innego, tylko z kłamstw i zdrady.
Chanyeol zamilkł, bo właśnie wtedy zrozumiał, dlaczego Baekhyun był taki wściekły. Wydarzenia ostatniej nocy zaczęły przepływać przez jego umysł.
– No dalej, idź lubić uroczego Kyungsoo. Ale kiedy zostaniesz zraniony do tego stopnia, że będziesz błagał, by cię uwolnić od wszelkich emocji, będziesz myślał o tym, co ci powiedziałem. – Kiedy skończył, drzwi nagle się otworzyły, Kyungsoo zatoczył się do środka, wyglądając na zdyszanego.
– Przepraszam, że musiałeś czekać – wydyszał, podchodząc, by zabrać swoje dokumenty dotyczące projektu. Potem odwrócił się i spojrzał na swojego partnera. –…Chanyeol?
Niereagujący olbrzym stał w miejscu, wpatrując się w swojego wroga, który teraz patrzył w dół i zwyczajnie rozkoszował się uczuciem miękkiego dywanu pod swoimi stopami. Przez całe spotkanie Chanyeol był nadzwyczaj rozkojarzony, aż nawet Kyungsoo nie mógł do niego dotrzeć, podczas gdy Baekhyun był kapryśny i siedział cicho przez resztę dnia.
Biedny Kyungsoo starał się współgrać pomiędzy tą dwójką, nigdy wcześniej nie dostrzegając, dlaczego zaczęli zachowywać się tak dziwnie.




Co takiego, do cholery, się stało, że sprawiło, że taki jest?! To pytanie nieustannie krążyło w głowie Chanyeola przez resztę dnia. Ani na moment nie zapomniał wyrazu twarzy Baekhyuna, gdy ten się w niego wpatrywał. „Był tak cholernie zepsuty… jest tak cholernie zepsuty… a ja nie mogłem go naprawić.” Teraz Chanyeol trochę rozumiał z tego, co jego współlokator miał na myśli, ale sposób, w jaki te wściekłe, puste oczy wpatrywały się w niego, wciąż go nawiedzał, a on nie wiedział dlaczego.
I tym sposobem nadeszła kolejna nieprzespana noc.




Chanyeol zakończył zajęcia z dentystyki z otaczającą go grobową aurą, która była tak silna, że ludzie unikali go jak zarazy. Ciągłe jęczenie w jego głowie o to, by zamknął oczy i poszedł spać, nie chciało odejść, powtarzając się jak monotonna mantra. I właśnie to nie pozwalało mu zasnąć bardziej niż cokolwiek innego.
Dzięki Bogu, nie mam dziś żadnej pracy domowej… Chanyeol wymamrotał do siebie, przygotowując się do powrotu do swego pokoju. Po drodze ktoś postukał go po plecach. Z na wpół przymkniętymi oczami, odwrócił się, by przywitać Krisa.
– Idziemy do mnie? – zapytał Kris, ale Chanyeol potrząsnął głową, pewien, że jego gałki oczne wypadną z oczodołów ze zmęczenia.
– Nie mogę. Mam zajęcia z kółka… – odpowiedział Chanyeol. Bardzo kusiło go, żeby się urwać, bo to pieprzona fizyka. Niech to szlag, mógł zasnąć, gdyby tylko spróbował się położyć, ale z drugiej strony nie mógł tego zrobić, ponieważ nauczyciel jego głównego kierunku przyłapał go na nienapisaniu dwustu słów. Chanyeol błagał, żeby puścić mu to płazem i ostatecznie wykładowca dał za wygraną, dbając o to, by Chanyeol zrobił wszystko inne jak należy i by uczęszczał na wszystkie spotkania (a to obejmowało przeklętą fizykę, a wiedział, że jego wykładowca będzie obserwował wszystkie jego ruchy tylko dlatego, że nie ma nic innego do roboty).
Ugh. To wszystko wina Byun Baekhyuna.
Wzdychając, Chanyeol miał czas, aby kupić kawę przed przyjściem na kółko. Na szczęście, po wypiciu jej poczuł się bardziej rozbudzony.
Co, tak w ogóle, ludzie robią na fizyce? Pomyślał Chanyeol ponuro, popychając drzwi wyznaczonej klasy. Westchnął. Już mógł poczuć zapach chemikaliów-
Albo jego brak.
Otworzył oczy, które nieświadomie zamknął i spotkał się z tuzinami innych par oczu w ciemności. Po raz pierwszy zaczął zastanawiać się, dlaczego nie mają na sobie fartuchów i okularów ochronnych. Zamiast tego mieli na sobie zwyczajne ubrania i wyglądali bardziej jak gangsterzy niż kujony, czego Chanyeol oczekiwał.
I zgadnijcie, kto był po środku tego wszystkiego? Byun Baekhyun.
Dlaczego zawsze muszę być na niego skazany? Pomyślał Chanyeol nie pierwszy raz, a mówiąc szczerze, był trochę zbyt zmęczony, żeby się kłócić.
– Przyszedłem do złej klasy… – wymamrotał, ledwie żywy z powodu braku snu, a kiedy wycofał się, żeby zamknąć drzwi, ktoś z tyłu popchnął go do przodu i pospiesznie przekręcił klucz w zamku.
– Teren czysty! – wyszeptał student, który zamknął drzwi, a wszyscy poza Baekhyunem i Chanyeolem zaczęli wiwatować. Ci dwaj posyłali sobie mordercze spojrzenia.
Co się, u licha, dzieje? Chanyeol obserwował, jak w grę wchodzi muzyka i wszyscy zaczynają tańczyć. Smród alkoholu wypełnił powietrze i Chanyeol kolejny raz zastanawiał się po prostu, w jakiej pracowni skończył.
Takie już moje szczęście.
Odwrócił się, zaciskając palce na klamce. Próbował otworzyć, ale na próżno. Mężczyzna, który zamknął drzwi, zniknął już w tłumie. Takie już moje szczęście!!! Krzyczał Chanyeol w swojej głowie. Może fizyka byłaby lepszym miejscem niż to, gdzie utknął z Baekhyunem.
Wspomniany chłopak pojawił się przy nim i choć widział jego zakłopotanie, pozwolił sobie na złośliwy uśmieszek.
– Witam na kółku z fizyki. Jestem za nie odpowiedzialny. – Wyciągnął rękę, ale Chanyeol ją odepchnął.
– Co do diabła? To najwyraźniej nie jest fizyka. Jesteś głupi? – warknął Chanyeol, ale tym razem nie zabrzmiało to groźnie jak zazwyczaj. Cholerny brak snu…
– Czy ty jesteś głupi? – Baekhyun prychnął. – Tylko geniusze wpadają na pomysł, żeby dobrze się bawić, kiedy powinni „pracować”. Teraz ci ludzie tak właściwie mają wymówkę, żeby się bawić i imprezować.
– Jak w ogóle wniosłeś tu alkohol? Przekupiłeś jednego z nauczycieli? – Chanyeol przewrócił oczami.
– Oczywiście, że nie. Zrobiłem to łatwiejszym sposobem – przemyciłem go przez akademik.
– Ale powiedzieli, że będą pilnować-
– Powiedzieli, Park Chanyeol. To nie znaczy, że to zrobią. – Baekhyun westchnął, krzyżując ramiona. – Naprawdę jesteś amatorem, co nie? Faktycznie nic nie wiesz.
– Wiem więcej niż ty – zadrwił Chanyeol, choć wiedział, że to przegrana sprawa i niech to szlag trafi, jego mózg znowu się wyłączał. – Nie wypowiadaj mojego imienia. Kiedy wychodzi z twoich ust, brzmi jak śmieć.
Jak tylko te słowa opuściły jego usta, wiedział, że powiedział złą rzecz.
Jęknął, widząc, jak usta Baekhyuna wykrzywiają się w górę.
– Park Chanyeol, Park Chanyeol, Park Chanyeol… – Baekhyun skandował bez przerwy, dopóki nie zaczął niemal mruczeć tych słów. Chanyeol złapał się za głowę. Ugh, dlaczego powiedział właśnie to, wiedząc, że Baekhyun zrobi dokładnie to, czego sobie nie życzył?
Oby tak dalej, Park Chanyeol.
– A niech to szlag, Baekhyun. – Jakaś przypadkowa osoba przeszła obok nich, z twarzą różową od zbyt dużej ilości wypitego alkoholu. – Jeśli zamierzasz w kółko powtarzać jego imię w ten sposób, czemu go po prostu nie przelecisz?
Baekhyun i Chanyeol natychmiast posłali w jego stronę gniewne spojrzenie, które mogło zabić. Pijak momentalnie wytrzeźwiał, wyczuwając niebezpieczeństwo, odsunął się, wyjąkał przeprosiny i odszedł, zataczając się.
– Nigdy bym się z nim nie przespał, nawet jeśli byłaby to moja jedyna szansa na przeżycie – warknął Baekhyun do jednego ze studentów stojących obok nich. Ten spojrzał na niego zdezorientowany. Chanyeol się zaśmiał.
– Powiedział ten, który niedawno niemal mnie uwodził. – Baekhyun zwędził oczy.
– Co ty, do cholery, powiedziałeś?
Zapadła krótka cisza, nie licząc dudniącej w tle muzyki. Nie pamięta? Pomyślał Chanyeol, przywołując zmieszane spojrzenie w zwężonych oczach kryjące się pod warstwą złości. Jednak zanim mógł to potwierdzić, znajomy dzwonek rozniósł się w powietrzu. Piosenka sprawiła, że oczy Chanyeola się rozszerzyły, ponieważ była to jedna z jego ulubionych piosenek, a kiedy odwrócił się, żeby sprawdzić, kto ma taki sam gust muzyczny jak on, zdał sobie sprawę, że to Baekhyun.
Co, do cholery…? On też lubi EXO?
Ale nikt nie lubi EXO…
– Kim Jongdae! – Baekhyun wykrzyczał do telefonu ze złością. – Gdzie, do diabła, jesteś?
– Gdzie, do diabła, ty jesteś? Chłopie, utknąłem na normalnej lekcji, robiąc jakieś nudne gówno! Czym tak w ogóle jest kwas chlorowodorowy, do cholery?
– Co, u licha? – Baekhyun, poirytowany, wyrzucił rękę w powietrze. – Chemia? Jak, do diabła, tam skończyłeś?
– Chemia? Chemia pomiędzy dwojgiem ludzi? Czy to nie to, co powiedziałeś?
– Nie, ty głupi zjebie. – Baekhyun uderzył dłonią w twarz. – To fizyka! Wchodzenie w „kontakt fizyczny”, nie łapiesz? – Zapadła krótka cisza po drugiej stronie, a potem:
– Cholera.
– No właśnie. To twoja kara za bycie idiotą i złe rozumowanie. Baw się dobrze. – Jak tylko Chen zaczął biadolić, Baekhyun bezlitośnie się rozłączył.
Chanyeolowi przypomniał się niedawny dzień, gdy Chen powiedział mu, żeby wybrać chemię. „…Dlaczego?” „Widzisz, to nie do końca jest kółko naukowe.”
Powinien był wiedzieć.
„Bawmy się dobrze i wejdźmy w kontakt fizyczny, co ty na to? ;)”
Powinien był wiedzieć.
A teraz, kiedy już wiedział, zwyczajnie miał ochotę rozwalić wszystko na swojej drodze. Niech to szlag, dlaczego musiał wybrać fizykę ze wszystkich przedmiotów i czemu, do cholery, musiał utknąć z Baekhyunem ze wszystkich ludzi, i dlaczego, do kurwy, Baekhyun musiał być przewodniczącym tego przeklętego kółka?
– Teraz, gdy ochoczo zapisałeś się na moje kółko… – zaczął Baekhyun głosem pełnym radości – w zasadzie jesteś pode mną. Więc lepiej zachowuj się jak anioł albo inaczej. Jesteś. Martwy. – Z każdym swoim słowem, Baekhyun dźgał olbrzyma w pierś. Chanyeol, na wpół obłąkany z przemęczenia, zaśmiał się z groteskowości tej sytuacji, bo jak Baekhyun, którego wzrost ledwie sięga jego brody, śmiał mu grozić?
– Wszystko, co muszę zrobić, to zdradzić twój prawdziwy motyw dotyczący tego kółka. Wtedy ty będziesz tym, który będzie miał kłopoty.
– Tak. Zgadnij, kto będzie w tarapatach razem ze mną, ponieważ jest tym, który się na to zapisał? – odparł spokojnie Baekhyun. Chanyeol już miał odpowiedzieć, mówiąc, że może po prostu wyjaśnić, co się stało, ale potem przypomniał sobie o swoim wykładowcy dentystyki, który teraz wcale mu nie ufa. I czyja to była wina? Wszystko wina Byun Baekhyuna.
Niech to szlag trafi.
– EeeeeeeeeeuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuaaaaaaaaaRRRRRGHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH!
Chanyeol krzyknął z frustracji.
Kiedy „zebranie kółka” się skończyło, każdy przypomniał sobie o bałaganie, jaki narobił. Wszyscy jęknęli, ponieważ byli zbyt pijani i zmęczeni, żeby posprzątać.
– Nie martwcie się, ludziska! – krzyknął Baekhyun, natychmiast przykuwając uwagę wszystkich. – Mamy tu kogoś, kto ochoczo zgłosił się, żeby to wszystko za nas uprzątnąć. Proszę o oklaski dla Park Chanyeola! – Wszyscy zaczęli drwiąco się śmiać i wiwatować, podczas gdy jakiś przypadkowy dzieciak wypchnął Chanyeola naprzód.
Zaraz, co-
– Bardzo dobrze, brachu! – Jacyś ludzie klepali go po plecach, wychodząc, inni przybijali mu piątki, a jemu zajęło jakieś dziesięć osób, by zdać sobie sprawę, co właśnie zrobił Baekhyun. Gdy wszyscy sobie poszli, odwrócił się ze złością do swojego wroga.
– Jestem cholernie zmęczony i w ogóle nie wybrałem sobie, żeby tu przyjść! – Czemu się fatygował?
– Pracuj. – Baekhyun usiadł na stoliku i założył nogę na nogę. – Nie chcemy wpaść w tarapaty, prawda? – Bezczelny uśmieszek błąkał się po jego ustach, a Chanyeol tak bardzo chciał podnieść stolik, na którym tamten siedział i przewrócić go, ale był zmęczony i pragnął po prostu wrócić do łóżka. Wszczęcie kłótni jedynie całkowicie by go wyczerpało. Wzdychając, posłał Baekhyunowi ostatnie spojrzenie (i zignorował zadowoloną minę na twarzy swego wroga) i zabrał się do sprzątania. Ale kiedy schylił się i podniósł pustą butelkę po wódce, sen niespodziewanie zdecydował się go pochłonąć. Wpadł do świata nieprzytomności, zanim zdążył usłyszeć dźwięk pękającego szkła.




Gdy się obudził, odkrył, że śpi na nieznanej macie w pokoju, który zdecydowanie nie należał do niego. Jęcząc z niezadowoleniem, złapał się kurczowo za głowę i zmienił pozycję na siedzącą. Jęknął ponownie, kiedy przypomniał sobie dokładnie, do czego służyło to pomieszczenie.
– Obudziliśmy się, prawda? – Denerwujący głos uniósł się w skądinąd cichym powietrzu. Chanyeol odruchowo odwrócił się, aby spojrzeć na Baekhyuna, który wciąż siedział na tym samym stoliku.
– Ty nadal tutaj? – burknął, ale prawdziwe pytanie powinno brzmieć „Ja nadal tu jestem?”. Mrugnął zaskoczony, kiedy rozejrzał się po pomieszczeniu, dostrzegając, że jest nieskazitelnie czyste bez śladu śmieci, które wcześnie je wypełniały.
– Gdzie, do cholery, wszystko się podziało? – wymamrotał Chanyeol bardziej do siebie i był prawie pewien, że nie spał na macie w tej części sali.
– Byłem znudzony czekaniem, aż wszystko uprzątniesz, więc sam to zrobiłem. – Baekhyun wzruszył ramionami, pałaszując jabłko. Chanyeol zwęził oczy.
– Czemu, u licha, śpię na macie? – Baekhyun znowu wzruszył ramionami.
– Nie chciałem brudzić klasy ciepłem twojego ciała. – Chanyeol się zaśmiał. Wow, Byun Baekhyun naprawdę zaszedł tak daleko tylko po to, by upewnić się, że jego zarazki nie zanieczyszczą pracowni. Ale przecież Chanyeol sam zawsze sprząta cały swój pokój, jak tylko Baekhyun go opuści, więc nie mógł się odzywać. Kiedy wstał, zdał sobie sprawę z czegoś nowego na temat swoich dłoni.
– Dlaczego, do kurwy, mam zabandażowane ręce? – I na dodatek dość paskudnie opatrzone. Wpatrywał się w swoje palce, zawinięte niezdarnie w biały bandaż. Robota ta wyglądała, jakby była wykonana przez kogoś, kto nigdy nic wcześniej nie bandażował.
– Cieszysz się? – Baekhyun zrobił kolejny gryz jabłka. – tak się stało, że Kyungsoo tędy przechodził, kiedy zemdlałeś i to on cię opatrzył. – Oczy Chanyeola rozbłysły, kiedy całkowicie cofnął słowa o jakości bandażowania. Zamknął oczy, wyobrażając sobie delikatne dłonie Kyungsoo ocierające się o jego ręce. I chociaż wiedział, że Baekhyun był tam z nim, już go to dłużej nie obchodziło, jako że Baekhyun i tak się dowiedział-
– Dziś wieczorem mamy ćwiczenia na kółku – oznajmił wspomniany irytujący dzieciak, patrząc, jak Chanyeol jęczy niezadowolony po raz milionowy tego dnia. Wszystkim, czego Chanyeol chciał, był sen przez resztę dnia ( i prawdopodobnie przez resztę swojego życia), ale wyglądało na to, że nawet Bóg nie mógł spełnić tego prostego życzenia.
– …Ale ty nie przychodzisz. Tylko zniszczyłbyś zabawę – dokończył Baekhyun, a Chanyeol spojrzał na swojego wroga.
– Myślisz, że mogę się urwać tylko dlatego, że tak mi powiedziałeś? – warknął Chanyeol, na wpół szalony z wyczerpania i wyjmowania tego tematu przed kimkolwiek (zwłaszcza przed Baekhyunem), ale Baekhyun westchnął i wyrzucił swoje jabłko do kosza po drugiej stronie pomieszczenia. Co zdenerwowało Chanyeola bardziej, trafił do niego.
– Oczywiście, że możesz. Będę cię zwyczajnie krył – odrzekł Baekhyun bez trudu, zeskakując ze stolika. Jego brwi uniosły się ku górze, kiedy Chanyeol stał w miejscu, nie wyglądając na przekonanego. – Wolałbym raczej bawić się, zamiast wymyślać plany, jak uprzykrzyć ci życie. – Chanyeol milczał przez chwilę, gapiąc się na Baekhyuna, który mimowolnie kopał ławkę. Cóż, to właściwie miało sens.
– …Dobra. – Może dlatego, że Chanyeol był zbyt zmęczony, żeby przejmować się konsekwencjami i właśnie z tego powodu nie zadawał sobie trudu, by dalej kłócić się z Baekhyunem (To nie tak, że zaczął ufać Baekhyunowi, nie ma mowy). Cholera, nie obchodziło go nawet, co Baekhyun zrobi albo co zrobi wykładowca dentystyki, jeśli o to chodzi. Wszystkim, czego w tamtej chwili chciał, był sen.
Bez żadnego słowa Chanyeol wyszedł z pomieszczenia, powłócząc nogami i szedł tak całą drogę do swojego pokoju, podczas gdy sen ciążył mu na powiekach. Gdy dotarł na miejsce, w głębi swojego umysłu usłyszał Chena, pytającego, czy chce iść z nim na obiad do stołówki, ale zanim zdążył odpowiedzieć czy choćby odwrócić głowę, zamknął oczy i opadł na łóżko, tym razem całkowicie witając świat podświadomości.




Chanyeol obudził się z uczuciem największej świeżości od bardzo, bardzo długiego czasu.
Obudził się o szóstej rano i choć spał jedynie jakieś trzynaście godzin, wystarczyło mu to. Czuł się nawet bardziej energicznie niż zwykle.
Po wzięciu prysznica zdał sobie sprawę, że skończył już wszystko, co miał zadane (albo raczej, że nic w ogóle nie było), a jako że była sobota i nikt inny jeszcze się nie obudził, zdecydował się pozostać w pokoju…
…i podenerwować Chena.
Skakał po łóżku współlokatora, myjąc zęby (muszą być czyste!). Robił idiotyczne rzeczy jak turlanie się po łóżku, dopóki nie leżał na swoim mniejszym przyjacielu, upewniając się, że dusi go przez kilka sekund, a potem sturlanie się i zabieranie ze sobą kołdry. Potem łaskotał go w stopy, później przykrywał je z powrotem kołdrą, następnie układał w stos swoją własną kołdrę i poduszki, i ubrania, i-
– PRZESTANIEEEEESZ!!! – Głos Chena zabrzmiał jak ryk, kiedy spychał wszystko z siebie ręką, aby spadło na podłogę. Widok ten był zabawny i Chanyeol upadł na podłogę, śmiejąc się (lub raczej krztusząc się pianą z pasty do zębów).
– Chcę spaaaaaaaaaaaać… – jęknął Chen, rzucając się w swoim łóżku przez dwie sekundy, zanim zaprzestał jakiegokolwiek czynu. Leżał niczym zmarły. Chanyeol umył usta, a kiedy wyszedł, jego współlokator nadal leżał w miejscu, wpatrując się w sufit.
– It’s a beautiful day… I’m looking for something dumb to do… – powiedział Chanyeol, podrygując po całym pokoju, dopóki nie skończył obok Chena. – Hey, baby… I think I fell like annoying you…
– A niech cię – wymamrotał Chen, wzdychając i siadając, jego włosy sterczały we wszystkie strony. Chanyeol uśmiechnął się szeroko.
– Czas na śniadanie! – krzyknął i klasnął, obserwując, jak Chen wychodzi z łóżka i kieruje się do łazienki, by się wyszykować.




Kiedy Chen skończył, współlokatorzy razem udali się na stołówkę i rozdzielili się przy wejściu. Chanyeol chciałby czasem posiedzieć ze swoim współlokatorem, ale tylko wtedy, kiedy Baekhyun by nie istniał.
– Słyszałeś? – zapytał Kris, gdy Chanyeol wziął swoje śniadanie i dotarł do stolika przyjaciela. – Możemy zgłosić się do zamiany współlokatorów. Ale oczywiście tylko wtedy, kiedy cała nasza czwórka, której dotyczy ta wymiana, wyrazi zgodę. – Chanyeol wzruszył ramionami.
– To nie mój problem – powiedział, wcinając płatki. Był dość zadowolony ze swojego współlokatora, bez wątpienia.
– To MÓJ problem! – wykrzyczał Sehun nie wiadomo skąd, odwracając się i posyłając gniewne spojrzenie w kierunku przeciwnej części pomieszczenia. – Mam dość Tao! Musi natychmiast wynieść się z mojego pokoju!
– Ale cały czas przepraszał cię za Pinku Pinku, prawda? – spytał Kris. Sehun odłożył łyżkę i spojrzał na niego.
– Ktokolwiek ci to powiedział, jest kłamcą! – wrzasnął.
– Ale ty mi to powiedziałeś. – Kris przewrócił oczami, westchnął i zrobił kolejny gryz jabłka. – Tak czy inaczej, tak bardzo, bardzo, bardzo chcę zmienić partnera. Nie macie pojęcia, jak okropne jest słuchanie go co tydzień, jak uprawia seks. Najgorsze jest to, że to się będzie ciągło. – Zadrżał. Chanyeol uniósł brew.
– Och, Kris, ale tutaj się mylisz… - wymamrotał Chanyeol – …Zauważ, że ja musiałem tego słuchać niemal każdej nocy w zeszłym roku. – Obaj drgnęli. W tamtej chwili Kris otworzył oczy i natychmiast przywrócił się do porządku, gdy zobaczył kogoś w oddali.
– Myeonnie! – zawołał, a Chanyeol westchnął, kiedy dostrzegł, o kogo chodzi. – Tutaj!
Największy kujon w college’u podszedł do nich z nikłym uśmiechem na ustach. Nawet Chanyeol mógł się zakrztusić przez to, jak wysoko Joonmyun zawiązał swój krawat. Jak on w ogóle wytrzymywał? Poza tym, dlaczego, do cholery, ciągle musiał ubierać się tak elegancko?
– W końcu wręczyłeś swoją pracę przed czasem! Chociaż raz! – odezwał się Joonmyun, zadowolony. Chanyeol naprawdę się zakrztusił, widząc tęskną miną przyjaciela.
– Tak, to prawda. – Kris przerzucił jabłko przez swoje ramię z wyluzowanym wyrazem twarzy, ale skrzywił się lekko, kiedy usłyszał, jak ktoś przeklina z powodu oberwania owym jabłkiem zamiast dźwięku jabłka wpadającego prosto do kosza. – W każdym razie, jako że skończyliśmy wszystkie zadania samorządu, zastanawiałem się, czy powinniśmy… zjeść razem lunch?
Lamer… to było wszystko, co pomyślał Chanyeol, obserwując, jak Joonmyun rumieni się zawstydzony, nim wskazał na siebie.
– J-ja? Zapraszasz mnie na randkę? – Zamrugał z niedowierzaniem. Chanyeol jęknął na durnowatość ich obu, ale z drugiej strony nie miał co się odzywać. Nawet w snach nie mógł zaprosić Kyungsoo na randkę.
– J-j-ja… Nie mam dzisiaj czasu, przykro mi! – wyjąkał Joonmyun i już miał odejść, ale Kris złapał go za rękę.
– Usiądziesz dzisiaj z nami? – zapytał zdeterminowanym głosem. Oczy Chanyeola rozszerzyły się w zaskoczeniu – nigdy wcześniej nie widział, by jego przyjaciel był tak uparty, nawet z Yi Xingiem tak nie było, a przy nim był dosyć nieustępliwy.
– Nie mam czasu, przepraszam… Nie skończyłem swoich zadań… – Joonmyun wyrwał się i zaczął iść w stronę drzwi.
– Co powiesz na wprowadzenie się i zostanie moim współlokatorem? – zawołał Kris, lecz wyglądało na to, że zajęty Przewodniczący Wszystkiego był zbyt daleko, by cokolwiek usłyszeć. Kris odwrócił się, gdy obiekt jego westchnień zniknął i westchnął.
– Jest taki uroczy…
– Kris, przerażasz mnie… – wyszeptał Chanyeol. –…Czy nie mówiłeś, że on jest największym kujonem w college’u? Zaraz, ty przeprowadziłeś ankietę, na litość boską!
– No i? – Kris wyprostował się. – To, że jest kujonem, nie oznacza, że nie jest uroczy. – Chanyeol chciał odejść od tematu choroby miłosnej Krisa, więc znalazł coś nowego, o czym mogli porozmawiać.
–…Co z tą tajemnicą Księżycowego Anioła? – spytał Chanyeol, obserwując, jak uroczo Sehun przeżuwa swoje płatki, przyglądając im się z zainteresowaniem.
–…Nawet nie każ mi zaczynać. – Kris westchnął, potrząsając głową. – Próbowałem pytać ludzi, kto to jest, ale wygląda na to, że nikt nie da nam wskazówki.
– Nie myśl, że sami wiedzą. – Chanyeol przewrócił oczami.
– Jeśli nie wiedzą, to on lub ona musi być bardzo dobry w zmienianiu się w dwa typy ludzi… – ciągnął Kris. – Mam na myśli, że jeśli spytasz kogoś, czy wie, kim jest Księżycowy Anioł, ten ktoś spojrzy na ciebie zakłopotany i powie „Nie… kto to jest?”
– Więc mówisz, że nawet oni będą zachowywać się jak niewinni? Zatem nigdy nie dowiemy się, kto to tak naprawdę jest? – zapytał Sehun, a Kris pokiwał posępnie głową.
Kto to tak właściwie może być? Myślał Chanyeol. … … Joonmyun?
– To nie mógłby być… Joonmyun, prawda? – zażartował Chanyeol, a Kris znieruchomiał na moment
Niewłaściwe pytanie.
– Tak, racja… – dokończył po chwili, jego głos był nieco zdekoncentrowany, gdy wstał w niemal zahipnotyzowany sposób z szeroko otwartymi oczami i rozchylonymi z szoku ustami. Odwrócił się mechanicznie i wyszedł ze stołówki. Zapadła krótka cisza.
–…Nie powinieneś był tego mówić – napomknął mimowolnie Sehun, biorąc banana Krisa i obierając po kawałku skórkę. Chanyeol wstał i uderzył Sehuna w głowę.
– Powinieneś był mi przekazać! – warknął Chanyeol, wyciągając telefon. Zaczął zasypywać Krisa sms-ami. Przez cały poranek Kris nie odpowiedział na żaden.
O Boże… co ja narobiłem?




Kim Jongdae zaklął, gdy jego najlepszy przyjaciel rzucił słuchawkę.
Co ja teraz zrobię? Nie chcę wracać na chemię!!! Ilość wykrzykników prawdziwie oddawała to, jak się czuł.
Wzdychając, powrócił do klasy, modląc się do Boga, żeby lepiej coś dobrego działo się na kółku, aby mógł przetrwać na nim do końca roku.
Gdy zajął miejsce i słuchał nudnego przewodniczącego kółka, mówiącego językiem kujonów, prawie zasnął, aż usłyszał, jak otwierają się drzwi.
Może nie tyle, dźwięk otwieranych drzwi, a bardziej głos, który stamtąd dolatywał.
– Przepraszam, czy to zajęcia z chemii? – Głos był spokojny i Chen rozpoznałby go wszędzie. Z miejsca otworzył oczy, jego serce zaczęło walić, gdy zdał sobie sprawę, że ową osobą jest Minseok.
– Tak, usiądź, proszę – odpowiedział przewodniczący kółka. Szeroko otwartymi oczami Chen obserwował, jak Minseok rozgląda się po sali, dopóki jego oczy nie spoczęły na pustym miejscu obok niego. Jego oddech przyspieszył, gdy obiekt jego westchnień podszedł i usiadł przy nim. Zapach kawy dotarł do nozdrzy Chena.
– Hej. Jestem Minseok. – Nawet jego przedstawienie się brzmiało spokojnie, kiedy obdarzył Chena skromnym uśmiechem.
–…Jestem Chen – odrzekł i chociaż wariował, Chen był typem, który zawsze zachowywał powagę.
– Wiem. – Minseok zaśmiał się. – Widziałem cię na imprezach.
–…Och. – Chen również się zaśmiał, ale przewodniczący kółka posłał im piorunujące spojrzenie i w momencie przestał.
– Wiesz, tak naprawdę to nie chciałem wybrać chemii… – wyszeptał Minseok. – Ale było to pewnego rodzaju wyzwanie od kogoś.
– Wybrałem to kółko przez przypadek. – Chen westchnął, aczkolwiek teraz nie miał nic przeciwko.
– W takim razie, bawmy się dobrze, marnując czas tutaj! – Mineok uśmiechnął się, a Chen nie mógł poradzić nic, jak tylko odpowiedzieć mu uśmiechem.


sobota, 3 czerwca 2017

The Faults In Byun Baekhyun [2/55]

Brak komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Ostatnia noc |oryginał: Last Night
rating: PG-13
A/N: Hej! Skoro ten rozdział się dodaje, to znaczy, że mnie jeszcze nie ma w domu. Ostatni rozdział widzę spodobał się niektórym, ale fakt, że zaczęłam tłumaczyć coś, co już ma tłumaczenie, wywołał wielkie poruszenie, zupełnie nie rozumiem dlaczego. To sprawa autorki, na ile tłumaczeń pozwala. Założę się, że choćby przekładało to i sto osób, to u każdej zabrzmi to inaczej i nic nie będzie takie samo.
Tyle z mojej paplaniny. Zapraszam na kolejny rozdział, miłego czytania! :D
Pomimo że Chen świetnie się bawił ostatniej nocy, coś kłuło go w serce przez cały czas, prawie jakby robił coś źle.
Jednak zignorował to, ciągle przypominając sobie, że ta data jest za dwa dni, nie dzisiaj.
Kiedy wracał do pokoju, będąc radosnym (w końcu udało mu się przykuć uwagę Kim Minseoka kilka razy), jego humor z miejsca się popsuł, po tym, jak zobaczył kupę leżącą pod drzwiami.
Wspomnianą kupą był jego przyjaciel, Byun Baekhyun.
Co on tu, do cholery, robi? Chen natychmiast podbiegł do przyjaciela i potrząsnął go za ramię.
– Baekhyun? – Jego głos zaprawiony był niepokojem i obawą, gdy szukał telefonu przyjaciela w jego dużych kieszeniach. Wyjął go, aby coś sprawdzić.
–…Dzięki za odbieranie moich telefonów… – Głos okazał się przytłumiony z nutką sarkazmu, potem chłopak się przesunął, łapiąc się za głowę. Strach ścisnął serce Chena, gdy spojrzał na datę, odczytując „Środa, 18”. Poczucie winy ogarnęło go, kiedy odkładał telefon przyjaciela drżącymi dłońmi.
– Cholera, Baekhyun – wyszeptał zszokowany, patrząc w dół na przyjaciela. – Przepraszam… Tak bardzo przepraszam… Nie wiedziałem… – Zanim mógł skończyć, zobaczył, że Baekhyun macha ręką, zanim chwycił go, żeby sobie pomóc.
– Cholernie spartaczyłem sprawę… Bardzo schrzaniłem… Rany, Baek, tak bardzo-
– Przestań. – Baekhyun westchnął bez cienia złości, bólu, poczucia zdrady czy rozczarowania w głosie, kiedy próbował wstać o własnych siłach. – Sam to powiedziałeś. Nie wiedziałeś… Twoim zajęciem nie jest opiekowanie się mną. – Właśnie w tym momencie Chen zdał sobie sprawę, gdzie się znajdują.
– Co tu robisz? Dlaczego nie jesteś w swoim pokoju? – Gdy Baekhyun pogrążył się we wspomnieniach, Chen przyglądał mu się zatroskany. – Albo w moim pokoju? Chanyeol nie zamknął drz- – Spostrzeżenie zaświtało mu w głowie, a wściekłość stała się bardziej intensywna niż poczucie winy.
– Chanyeol cię wyrzucił, prawda? Bardzo dobrze wiedział, że było zimno jak na lato ostatniej nocy, dlatego zostawił cię tutaj samego? Musiałeś zmarznąć na śmierć! Ten skurczybyk, nie wiedziałem, że jest tak bezduszny- – Kiedy Chen zamierzał wkroczyć do pokoju i pobić Chanyeola, słaba ręka złapała go i powstrzymała.
– Nie, Jongdae… – wymamrotał Baekhyun i w każdej innej sytuacji Chen przypomniałby swojemu przyjacielowi, że zmienił imię, ale teraz nie był na to czas.
– O czym ty mówisz? – Chen zatrzymał się, głównie dlatego, że nie był nierozważną osobą. Jeszcze niechętny sposób, w jaki Baekhyun oczekiwał od Chena, że da Chanyeolowi nauczkę, był niecodzienny, zważając na to, że zawsze był tym, który jęczał do przyjaciela o pomoc w spuszczeniu olbrzymowi manta. Jemu, który ciągle narzeka, kiedy Chen utrzymuje, że wróg Baekhyuna nie jest jego wrogiem.
– Po prostu… Sam sobie z tym poradzę – bąknął Baekhyun i choć Chen był podejrzliwy, nie powiedział nic. – Tylko mnie podnieś, mógłbyś?
– Władczy jak zawsze. – Chen westchnął, pomagając przyjacielowi wstać, czując większą ulgę, że Baekhyun nadal był sobą. Wracali do pokoju Baekhyuna i przez cały czas Chen nie mógł nic poradzić, gdyż coś zauważył.
– Co ty, u licha, masz na sobie?
–…Zamknij się.




Baekhyun powitał Kyungsoo słabym uśmiechem, gdy wchodził, obserwując, jak zmartwiony wyraz twarzy Kyungsoo zmienia się w ten pełen ulgi.
– Gdzie byłeś zeszłej nocy? – zapytał, jego małe dłonie zastąpiły te Chena, kiedy pomagał swojemu współlokatorowi dotrzeć do łóżka.
– Ktoś zdecydował się spać na korytarzu ostatniej nocy, jak jakiś bezdomny – odpowiedział za niego Chen, nie siląc się nawet, by zauważyć spojrzenie, jakie posyłał w jego stronę przyjaciel.
– Co? – Oczy Kyungsoo rozszerzyły się. – Dlaczego? Nie zamknąłem drzwi, prawda? Ale sprawdzałem i…
– To nic – odparł lakonicznie Baekhyun, głownie dlatego, że jego głowa pulsowała z każdym wypowiedzianym przez kogoś słowem i niech to szlag trafi, dlaczego minionej nocy musiał wypić tak dużo? Nie zasłużył na takiego kaca.
Jego współlokator kontynuował zadawanie pytań wywołane niepokojem, ale one jednym uchem Baekhyuna wlatywały, a drugim wylatywały.
– Jest bardzo obojętny. Powinniśmy zadzwonić po lekarza czy coś? – Kyungsoo spytał Chena z przejęciem, ale Chen obserwując swojego najbliższego przyjaciela, wiedział, że taką minę miał Baekhyun za każdym razem, gdy o czymś myślał.
– Zostawmy go. Jest w porządku – zapewnił Chen, zanim zabrał Kyungsoo na dół, na śniadanie z „Wychodzimy!” na ustach, zostawiając Baekhyuna pogrążonego we własnych myślach.
Pomimo że Baekhyun usłyszał głos Chena gdzieś z tyłu swojej głowy, jego mózg tego nie zarejestrował, gdyż niewyraźnie wspomnienia ostatniej nocy wracały do niego jedno po drugim.
– Musiałeś zmarznąć na śmierć! – Baekhyun przypomniał sobie, co powiedział Chen i prawie roześmiał się na niedorzeczność tych słów.
Gdyby był na zewnątrz całą noc, czułby igiełki lodu na całym ciele, będąc tak zesztywniałym jak drzewo, które ma trzy tysiące lat, ale przez cały czas nie czuł nic innego poza ciepłem w sercu, które dawało mu niekończące się poczucie wsparcia.
Nie pamiętał właściwie, co się stało, jedynie to, że całe jego ciało było obolałe, a tyłek zabijał prawie takim samym bólem co głowa.
Jednakże wszystkim, co pamiętał, były niezdarne dłonie dotykające jego ciała niczym ptasie pióra. Pamiętał, jak te same dłonie rozebrały go do naga, a potem ubrały w taki sposób, że poczuł, jakby jego ciało było ze szkła – delikatne, łatwe do zniszczenia. Pamiętał długie palce dotykające jego skóry od czasu do czasu, jak  gdyby pytały, czy wszystko w porządku albo sprawdzały, czy jest cały. Pamiętał, że było mu bardzo, bardzo zimno… w środku i na zewnątrz, ale kiedy miał zawołać o pomoc, poczuł ciepło okrywające całego jego ciało jak snop światła słonecznego.
Nawet jeśli te dłonie były nieco niezgrabne, a ruchy trochę brutalne, były to najdelikatniejsze dłonie, jakie kiedykolwiek na sobie czuł, dotykały go z  bezwzględną ostrożnością.
Ani razu w ciągu dwudziestu lat Baekhyun nie poczuł, by ktoś z taką troską traktował jego ciało.
I po raz pierwszy od dłuższego czasu poczuł się bezpiecznie w cudzych ramionach.




Godzinę wcześniej
Chanyeol obudził się nagle z dokuczliwym uczuciem w sercu, które nawiedzało go nawet w snach.
Ponieważ z przerażeniem uświadomił sobie, że był tak zajęty Baekhyunem zeszłej nocy, że całkiem zapomniał o dokończeniu swojego zadania domowego.
Kiedy sprawdził godzinę, zdał sobie sprawę, że ma tylko dwie minuty, by oddać pracę w terminie.
Decydując się na olanie ostatnich dwustu słów, Chanyeol włączył swojego laptopa i dostarczył swoje niekompletne sprawozdanie przez Internet. Westchnął, kiedy skończył, rozciągając obolałe mięśnie. Dlaczego tak długo siedział ostatniej nocy? Mimo iż był skonany, wiedział, że musi odstawić Baekhyuna do jego pokoju, zanim ludzie zaczną coś podejrzewać.
Całe dziesięć minut zajęło Chanyeolowi przeniesienie Baekhyuna pod drzwi (bo, cholera, chłopak spał jak kłoda i ważył wtedy tonę) i wtedy zdał sobie sprawę, że Kyungsoo może nadal spać, a Chanyeol nie chciałby mu przeszkadzać. Kłócąc się ze sobą, zadecydował najpierw posprzątać pokój (a zdecydowanie bardziej swoje łóżko), a potem odnieść Baekhyuna. Zamknął drzwi za śpiącym Baekhyunem, postanawiając zostawić go na zewnątrz, żeby było łatwiej przeciągnąć go, gdy Chanyeol już skończy sprzątać (w końcu sprzątanie prawdopodobnie i tak miało nie trwać długo). Gdy zdjął pościel z łóżka i upchnął ją do przepracowanej pralki, wrócił do pokoju, miał pozbierać wszelkie dowody pobytu Baekhyuna i wyrzucić je do kosza, a później odprowadzić Baekhyuna, jednak jego łóżko wyglądało zachęcająco. Bez zastanowienia jego oczy same się zamknęły i ostatnią rzeczą, którą zapamiętał, była miękkość świeżej pościeli, zanim podświadomość przejęła kontrolę nad jego umysłem.




Następnym razem obudziło go niepohamowane trajkotanie poza pokojem.
Choleracholeracholeracholera… to było wszystko, o czym Chanyeol myślał, wlokąc swoje wyczerpane ciało do drzwi. No bo jak, psiakrew, miał wytłumaczyć się ludziom, którzy widzieli Baekhyuna pod jego drzwiami?
Ale kiedy się przygotowywał, mając nadzieję, że  ta sytuacja stanie się najlepszym możliwym scenariuszem, otworzył drzwi i spotkał się z niczym poza dziwnymi spojrzeniami od przechodzących, którzy gapili się na jego rozmemłanie.
Nawet gdy rozglądał się po korytarzu, słysząc pytania jak „Co robisz?” i „Dobrze się czujesz?”, nie znalazł żadnych śladów tego, czego szukał.
Baekhyun zniknął.




Dla Chena wszystko wyglądało podejrzanie.
Przez cały dzień Baekhyun siedział cicho, prawie milczał przy śniadaniu i w czasie lunchu i teraz, kiedy jadł obiad, też zachowywał się tak jak wcześniej. Zwykle byłby tym, który sypie żartami albo narzeka na pracę domową, albo robi coś podobnego, co łączy się z otwieraniem ust. Czy to z powodu wczorajszego dnia miesiąca, czy to z powodu pewnego olbrzyma, który nazywa się Park Chanyeol?
Jeśli chodziło to pierwsze, to nie miało to żadnego sensu, ponieważ Baekhyun zazwyczaj dochodził do siebie natychmiast. Musiało więc chodzić o to drugie.
Jednakże, żeby powstrzymać resztę ich przyjaciół zamartwiania się, Chen wtrącał się, pamiętając, żeby upewnić się o przeniesieniu uwagi na życie kogoś innego. Chociaż nikt nie poruszał tematu dziwnego zachowania Baekhyuna, Chen był pewien, że je zauważyli.
– No więc mam współlokatora, który nazywa się Oh Sehun… – zaczął Tao, a Chen odetchnął z ulgą, ponieważ kończyły mu się sprawy, którymi mógłby ich zająć.
– Kiedy spotkaliśmy się pierwszy raz, co zdarzyło się w niedzielę, próbowałem złapać wifi w telefonie, co nie? Musiałem być najwyżej, jak to możliwe… ale moje łóżko się nie nadawało, dlatego zdecydowałem się skorzystać z jego łóżka… – Tao sapnął gniewnie, dźgając swój makaron. – Przypadkowo nadepnąłem na jego pluszowego misia. Przepraszałem wiele razy, ale nawet mnie nie słuchał… tylko dąsa się w kącie i czasami zamyka pokój, kiedy zapomnę kluczy! – Tao przewrócił oczami i wziął kęs jedzenia. – Dziecinne, prawda? Znaczy się, kto, u licha, śpi z pluszakiem w tym wieku?
– Och, zamknij się, Tao – powiedział głośno Chen. – Żądałeś pluszaków jako prezentu na dziewiętnaste urodziny, pamiętasz?
– A-ale to co innego! – prychnął Tao.
– Gdzie jest Joonmyun? – odezwał się nagle Baekhyun, kiedy po raz pierwszy zdał sobie sprawę, że jeden z jego przyjaciół jest nieobecny.
– Uch… prace społeczne? Wykonuje obowiązki przewodniczącego klasy? Ba. – Tao przewrócił oczami, sięgając po kolejny kęs. – Nawet nie wiem, po co on to w ogóle robi. To wcale nie tak, że on to lubi czy coś.
– Cóż… – ciągnął Chen w zamyśleniu – ma swoje powody…
– No, no, no, kogo my tu mamy. – Nowy głos pojawił się nad ich stolikiem, a kiedy wszyscy podnieśli wzrok, spięli się na to, kogo zobaczyli. Był to Taemin i jego fani. – To dziwka numer jeden całej szkoły.
Tao natychmiast wstał ze złości, a Chen się wściekł, ale chwycił Tao poprzez stół, żeby powstrzymać go przed zrobieniem czegokolwiek impulsywnego. Baekhyun nadal nie reagował.
– Dlaczego wyglądasz na takiego nieszczęśliwego? – Oczy Taemina rozszerzyły się z udawaną troską. – Facetom w końcu znudziły się twoje pozbawione talentu laski?
– Ty- – Tao warknął, ale Chen znowu go przytrzymał.
– Przestań się z nim porównywać, Taemin – powiedział spokojnie Chen, kiedy Tao usiadł z powrotem na swoim miejscu ze sfrustrowanym mruknięciem, krzyżując ręce na piersi w rozdrażnieniu. – To nie jest konkurs, żeby zobaczyć, kto jest bardziej popularny. A popularność nie jest równa twojej wartości. Wracaj do swojego stolika. – Zobaczył, jak Taemin marszczy brwi z zakłopotaniem.
– Mówiąc prościej, przestań być zazdrosnym o coś, czym nigdy nie będziesz – wymamrotał Tao wystarczająco głośno, by Taemin usłyszał i wybuchnął gniewem.
–…Kim jest ta cierpiąca na bezsenność osoba, która siedzi przede mną? – zadrwił Taemin, ignorując Tao.
– To nie są sińce pod oczami! Urodziłem się z takimi! – jęknął Tao, ale po raz kolejny został zignorowany przez Taemina.
– Tak czy inaczej, Byun Baekhyun… – Taemin gapił się na Baekhyuna zwężonymi oczami. – Będę najlepszą dziwką w szkole. Tylko czekaj i patrz. – Po tym odszedł dumnie, a jego fani podążyli za nim.
– Jest taki dziecinny, przysięgam… – Tao mruknął, a Chen mógłby kłócić się „Ty jesteś równie niedojrzały”, ale zdecydował, że teraz nie jest na to czas, gdyż obserwował Baekhyuna z zainteresowaniem. Pomimo że Baekhyun udawał, że jest dumny ze swojego statusu szkolnej dziwki, pamiętając, by chwalić się tym przed Taeminem, żeby go zirytować, Chen wiedział, że naprawdę Baekhyun taki nie jest. Jeśli już, Chen był prawie pewien, że Baekhyun nienawidził tego tytułu, mimo iż jego bliski przyjaciel nigdy nikomu o tym nie powiedział.
Jednakże brak odpowiedzi był dla Chena niemal denerwujący.
Co, do cholery, zaszło pomiędzy nim z Chanyeolem ostatniej nocy?




Chen znalazł odpowiedź po obiedzie, kiedy wrócił do pokoju.
– Cześć, współlokatorze – zaszczebiotał mimochodem, jak tylko wszedł, zastając Chanyeola szykującego się do wzięcia prysznica.
– Hej. – Chanyeol milczał, przygotowując się do kąpieli. – Jak tam wczorajsza noc?
– Świetnie – odrzekł krótko Chen, obserwując współlokatora kątem oka. Siedział na łóżku, udając, że jest zajęty uporządkowywaniem swojego jutrzejszego planu zajęć. – A co u ciebie? Jak minęła ostatnia noc?
Zapadła krótka cisza i przez moment Chen bał się, że Chanyeol przejrzał jego ruchy, ale później odpowiedział krótkim „Dobrze”.
– Dobrze spałeś? – Chen zastygł w bezruchu, gdy zobaczył coś na podłodze, jednak Chanyeol był zbyt zajęty, by spostrzec coś, czego nie zauważył.
– Uch… – Chanyeol znów był niepewny, jak gdyby rozważał, czy skłamać czy nie, jednak rozstrzygnął spór, decydując się naprawdę. – Nie bardzo.
Po serii pytań Chen dostrzegł, że Chanyeol ani razu nie przerwał swojego zajęcia, by spojrzeć mu w oczy lub uśmiechnąć się, prawie jakby unikał wzroku Chena, pozorując, że jest czymś zajęty.
Chen postanowił, że pora z tym skończyć.
– W takim razie pozwól, że przejdę do sedna. – Chen wstał właśnie wtedy, kiedy Chanyeol znalazł świeży ręcznik (ten, którego szukał wszędzie) i miał pospieszyć do łazienki. Zatrzymał się, gdy Chen zablokował mu drogę. – Do czego doszło między tobą a Baekhyunem zeszłej nocy?
Chanyeol wyraźnie zesztywniał, a Chen spostrzegł sposób, w jaki jego wzrok przebiegł dookoła niemal nerwowo, nim chłopak odrzekł: – C-Co? Nie wiem… o czym mówisz.
– Pieprzyłeś go? – Padło następne pytanie i tak bardzo, jak jego brzmienie sprawiło, że Chen zadrżał, wiedział, iż musi być bezpośredni. Chanyeol stanął jak wryty.
– C-C-Co? – wyjąkał w końcu głosem przepełnionym szokiem i obrzydzeniem, jednak Chen wiedział, że to może być gra, zważając na to, jak późno odpowiedział. – Skąd, u licha, wziąłeś ten pomysł?
– Cóż, biorąc pod uwagę żartobliwy prezent urodzinowy, który dałem mu dwa lata temu, a który leży teraz na podłodze obok twojej szafy, zgaduję, że mam rację?
Chanyeol powoli odwrócił głowę, dopóki nie napotkał stosu ubrań Baekhyuna na podłodze.
Zaklął.




– No więc, pieprzyłeś się z nim czy nie? – Chen powtórzył pytanie i wiedział, że jego bezceremonialność w pewnych sytuacjach zawsze dawała mu przewagę i zaskakiwała ludzi.
– Nie! Nie spałem z nim! – odpowiedział Chanyeol poirytowany po tym, jak odzyskał spokój. – Skąd ci to, do cholery, w ogóle przyszło do głowy? Naprawdę myślisz, że przeleciałbym tego frajera? Serio?
Przez to Chen utknął w martwym punkcie, ponieważ słysząc szczerość w tych słowach, dał się zaskoczyć – Chanyeol nie kłamał. Ale to nie oznaczało, że nie chciał tego potwierdzić.
– Dlaczego, w takim razie, jego ciuchy leżą na podłodze i czemu, do diabła, miał na sobie twoje ubrania, gdy widziałem go dzisiejszego poranka?
– To- – Chanyeol zamilkł i przez chwilę Chenowi wydawało się, że go przyłapał. Po długich minutach bez odpowiedzi, Chen poczuł, jak jego brwi drgają, gdy obserwował Chanyeola podnoszącego stertę ubrań z podłogi, gotowego wyrzucić ją do kosza.
– No to co się stało? – spytał Chen po urażonym „Zamierzasz wyrzucić prezent, który mu podarowałem? Poważnie?”, ale Chanyeol nadal się nie odzywał. Chen podejrzliwie zmrużył oczy, widząc, jak jego współlokator myje ręce i nagle pomysł pojawił się w jego głowie.
Kim Jongdae, znany także jako Chen, miał broń, która zmuszała wszystkie jego ofiary do mówienia prawdy. SpojrzenieDae było czymś, czego rzadko używał przeciwko innym, ale kiedy już to robił, za każdym razem każdy wpadał w pułapkę.
Z jednym wyjątkiem.
– Więc? – powtórzył Chen, pamiętając, by po raz kolejny zablokować Chanyeolowi drogę, patrzył na niego SpojrzeniemDae. Chanyeol zatrzymał się, wpatrując się w oczy Chena. Przez moment Chenowi wydawało się, że Chanyeol wyjawi mu swoje sekrety, ale po kilku kolejnych sekundach Chanyeol przeszedł obok niego i zabrał swoje rzeczy do kąpieli. Chen był pod wrażeniem, ponieważ bardzo niewielu przezwyciężało jego chwyt. Kiedy Chanyeol szedł z powrotem, Chen postanowił spróbować ponownie (bo być może Chanyeol nie patrzył jak należy). Dlatego też niższy z dwójki zastawił wejście do łazienki, znów używając SpojrzeniaDae.
– Do czego doszło? – zapytał znowu Chen, nalegając coraz bardziej, bo co, do cholery, się stało, że tak uciszyło Baekhyuna.
Chanyeol spojrzał na niego ponownie i odbyli kilkuminutowy milczący pojedynek na spojrzenia, zanim Chanyeol westchnął, przerywając kontakt wzrokowy. Rzucił swoje rzeczy na łóżko, przechodząc do zrobienia pracy domowej zamiast wzięcia prysznica.
Chen był zszokowany, bo SpojrzenieDae działało zawsze, 99,5% gwarancji. Cholera, mógłby nawet sprawić, że zapaleni seryjni mordercy klękaliby przed nim i błagali go, gdyby tego chciał – tak było potężne. Jednak Chanyeol był drugą osobą, która była w stanie oprzeć się SpojrzeniuDae.
Pierwszą osobą był Baekhyun.
Właśnie z tego powodu nie warto było pytać przyjaciela.
Wzdychając i przyznając porażkę, Chen usiadł, obserwując Chanyeola, który nagle znalazł nowe zamiłowanie we wpatrywaniu się w swoje palce. Chen zastanawiał się, co siedzi w głowie jego współlokatora.




Gdy Chen kontynuował przesłuchiwanie go, Chanyeol mocno zaciskał oczy (oczywiście, jak Chen nie patrzył), jako że przypominały mu się wczorajsze wydarzenia, coś, czego naprawdę nie chciał pamiętać, ponieważ Co on, u licha, wyprawiał?

– O czym ty, kurwa, mówisz, Byun Baekhyun? – Chanyeol sapnął, podczas gdy Baekhun ocierał się o niego z większą siłą, a gdy on wykonywał ruch, by powstrzymać mniejszego od robienia jakichś bardziej absurdalnych rzeczy, Baekhyun zatrzymywał go swoimi silnymi rękami. – Przysięgam… jeśli to jakiś pieprzony żart, Byun, wcale nie jest, kurwa, śmieszny…
– Joo-hyung… – wyszeptał Baekhyun i imię to zatrzymało Chanyeola. Przysięgał, że już gdzieś słyszał to imię… – Nie zawiodę cię kolejny raz… Obiecuję…
To nie te słowa uderzyły Chanyeola i wybudziły go z lekkiego transu, ale ton głosu Baekhyuna. Brzmiał tak… tak…
Kolejne otarcie. Chanyeol jęknął z powodu napięcia, kiedy strach zaczął łapać go za serce, jeśli to miało dalej trwać, naprawdę mógł dostać erekcji. Przez Byuna pieprzonego Baekhyuna.
To było bardzo niedopuszczalne.
Lęk stał się tak poważny, że Chanyeol znalazł siłę, aby odepchnąć Baekhyuna od siebie, dopóki nie usłyszał głuchego łomotu. Z powodu niespodziewanej siły Chanyeol stracił równowagę i spadł ze swego łóżka.
Kiedy wstał szybko, gotowy do walki przeciwko nieoczekiwanie silnego Baekhyuna, spostrzegł na łóżku nieruchomą, głośno śpiącą kluskę.
– Poprawię się… – Te usta mamrotały cicho, nawet jeśli za ciemną, mokrą grzywkę oczy były zamknięte. – Przepraszam… – Potem łagodne chrapanie wypełniło powietrze.
– Co to, do cholery, miało być…? – Mruknął do siebie Chanyeol, zbyt zajęty łapaniem oddechu, by zdać sobie sprawę, że osoba, której nienawidził najbardziej na całym świecie, spała w jego łóżku. Jednakże zauważył to później i pospieszył do łazienki, by się umyć, czując się obrzydliwie i nieszczęśliwie z powodu ilości zarazków Baekhyuna, jakie miał na sobie przez jedynie jeden dzień.
Podszedł do Baekhyuna, mocno zamykając oczy, kiedy wziął ciało Baekhyuna i próbował je podnieść, ale Baekhyun nie poruszył się niczym uparty kamień i spał tam, jak gdyby nie ważył tony.
Chanyeol usiłował unieść go jeszcze raz i kolejny pomimo całkowitego wstrętu, jaki czuł, dotykając Baekhyuna, lecz ostatecznie okazało się to bezcelowe, gdyż Baekhyun wciąż tam leżał, śpiąc spokojnie.
Później olbrzym uprzytomnił sobie, że nadal ma sprawozdanie do napisania i zdecydował, że powinien to skończyć najpierw, a dopiero później zająć się tym gównem.
Jednak kiedy usiadł, dotarło do niego, że nie ma pomysłów. I niech to szlag jasny trafi, dlaczego, ze wszystkich ludzi, Byun Baekhyun musiał zatoczyć się do jego pokoju ze wszystkich pokojów, w tej chwili ze wszystkich chwil, gdy miał sprawozdanie do napisania, w tę noc ze wszystkich nocy?
Nieważne jak bardzo starał się skoncentrować na swoim raporcie, słyszał pociągnięcia nosem i kichnięcia co jakiś czas, a to, ugh, zabijało jego skupienie jak pożar. Powinien był już dawno wyrzucić tego śmiecia z pokoju i bardzo kusiło go, by to zrobić, ale gdy wyciągnął ręce, by chwycić drobne ciało, odkrył, że Baekhyun drży z zimna.
Pomimo nieskończonej nienawiści Chanyeola do niego, w tamtej chwili Baekhyun wyglądał na słabego, kiedy zwinął się w kłębek i pociągał nosem co kilka sekund. Gdzieś z tyłu głowy Chanyeol śmiał się do rozpuku, widząc Baekhyuna tak słabego i miał ochotę wykręcić numer, gdy jego wróg spał. Jego ciało krzyczało do niego, by poszedł i wyrzucił Baekhyuna z pokoju, choć istniała możliwość, że mniejszy się przeziębi i będzie chory przez kilka dni, powstrzymał się.
Park Chanyeola można było posądzić o wiele rzeczy. Począwszy od bycia nierozważnym, porywczym i niemal morderczym aż po bycie agresywnym, brutalnym i mściwym, ale jednej rzeczy nie można było mu zarzucić i zarzekł się, że nigdy nie będzie można.
A tą rzeczą była niehumanitarność.
Nawet jeśli chłopak przed nim urządzał mu piekło przez lata, nie miał serca, by zrobić coś tak okrutnego, o co błagało go własne ciało (ponieważ owszem, tak bardzo nienawidził Baekhyuna, że sam musiał powstrzymywać się od zrobienia czegoś nie do pomyślenia). Po długim rozważaniu i kłótni z wewnętrznym „ja”, Chanyeol westchnął.
Jeśli Baekhyun pozostałby w takim stanie, definitywnie by się przeziębił.
Wzdychając po raz kolejny i następny, Chanyeol nie pierwszy raz zastanawiał się dlaczego robił, to co robił. Zanim zdążył zmienić zdanie, całkowicie odciął swoje myślenie i przysiadł na łóżku, zaczynając rozbierać Baekhyuna. Kiedy skończył, rzucił mokre ubrania na podłogę, starając się nie zmieniać wyrazu twarzy i pozostać przy zdrowych zmysłach, gdy brał ręczniki i począł suszyć Baekhyuna od stóp do głów. Zamykał mocno oczy za każdym razem, kiedy pięknymi, miękkimi ręcznikami przesuwał do grzesznym ciele Baekhyuna, szepcząc łagodne „Przepraszam, kochane, musicie się poświęcić dla wyższego dobra…”. Pamiętał, aby wziąć głęboki oddech i zacisnąć powieki szczególnie mocno, gdy ścierał nasienie z tyłka i wewnętrznej części ud Baekhyuna, znów sobie myśląc „Dlaczego, do cholery, ja to robię?”
Gdy umył Baekhyuna z ogromną niechęcią, znalazł jakąś koszulkę i parę spodni (okazało się, że ta koszulka to jedna z jego ulubionych, lecz kolejny raz posłużył się zasadą „musisz się poświęcić dla większego dobra”) i ubrał go. Pomimo iż był to najmniejszy rozmiar, jaki udało mu się odnaleźć, nadal był za duży dla Baekhyuna. Kiedy dotknął jego dłoni, poczuł jej chłód. Po jeszcze kilku chwilach sporu ze swoim wewnętrznym „ja”, westchnął i zdecydował się również oddać jeden ze swoich swetrów oraz parę skarpetek. Z oporem i urazą wsunął je odpowiednio przez głowę Baekhyuna i na jego małe stopy. Ze smutkiem patrzył na swoje ubrania, które teraz miał na sobie pewien śpiący chłopak o kruczoczarnych włosach. Żegnajcie… Nigdy więcej was nie założę.
Gdy wrócił, żeby usiąść przy biurku, mając w zamiarze dokończenie pisania sprawozdania, usłyszał kolejne kichnięcie. Co teraz? Pomyślał sobie, walcząc ze sobą po raz trzeci, gdy przenosił wzrok z pleców Baekhyuna na swój plik w Wordzie. Chrzanić to. Zatrzasnął laptopa, nim wstał i sprawdził co u mniejszego. Zerknął na godzinę, dochodziła czwarta rano, na litość boską, i kiedy (niechętnie) dotknął dłoni Baekhyuna, ponownie poczuł chłód. Wzdychając, zdecydował wziąć swoją kołdrę i okrył nią Baekhyuna, jednak to prawdopodobnie było zbyt mało, by ciepło rozprzestrzeniło się szybko. Z początku okropna myśl nawiedziła jego umysł. Czy to oznacza, że muszę spać obok niego, żeby zapewnić mu więcej ciepła? Nie, do licha. Kilka minut później Chanyeol opatulił się kołdrą niczym parówka, leżąc na łóżku Chena i nie robiąc nic poza wpatrywaniem się w sufit i słuchaniem odgłosów, jakie wydawał z siebie śpiący Baekhyun (co to, u licha, było?). W kółko przeklinał samego siebie za to, że robił takie rzeczy dla takiej osoby.
Nawet nie wiem, co ja wyprawiam… Pomyślał sobie po raz tryliardowy w ciągu godziny, a kiedy zaczął się pocić, wiedział, że to już czas. Odwinął się z kołdry, a potem otulił nią Baekhyuna, który nieprzytomnie owinął ją dookoła siebie. Ugh, przysięgam, że lepiej będzie, jak dostanę stypendium od dyrektora czy coś… Myślał Chanyeol, otulając Baekhyuna, ponieważ nie zamierzał, do diabła, ponosić odpowiedzialności, gdyby Baekhyun zachorował, mimo że to nie był jego najważniejszy problem.
Nagle, obserwując Baekhyuna uśmiechającego się z powodu ciepła, Chanyeol poczuł się zazdrosny. Był już skonany po tak długim dniu, więc kiedy miała nadejść jego kolej do spania…?
Zanim dokończył tę myśl, głowa opadła mu na łóżko, a ciemność otoczyła go, nim zdołał powiedzieć „Pieprz się, Byun Baekhyun”.




– Ale Baekhyun kulał i chwytał się za tyłek… – Chen obserwował, gapiąc się na Chanyeola. Miał nadzieję, że brzmi, jak gdyby obwiniał Chanyeola, kiedy tak naprawdę próbował podstępem skłonić go do wyjaśnienia sytuacji. Jednakże Chanyeol patrzył na niego z miną To-nie-mój-problem. Ten gest całkowicie upewnił Chena – Chanyeol z pewnością nie robił nic z Baekhyunem minionej nocy.
– Tylko nie to… – Nienawidził, gdy Baekhyun pił, ale jeszcze bardziej nie znosił, kiedy Baekhyun zabawiał się z innymi ludźmi.
– Czego innego oczekiwałeś? – obruszył się Chanyeol, lecz zdecydował się ostrożnie dobierać słowa w obecności najlepszego przyjaciela swojego wroga. – Słyszałem, w końcu, że jest numerem jeden… – Jego głos ucichł, a on zastanawiał się, czy to jest stosowne.
– W byciu dziwką? – dokończył Chen, wydając z siebie gorzki śmiech, który zaszokował Chanyeola. – To nie żadna tajemnica. Cała szkoła o tym wie. On o tym nie mówi, ale ja szacuję, że prawdopodobnie przespał się już z połową facetów z tej szkoły.
Tak naprawdę to Chen tego nie wiedział, jedynie wyrażał swoje frustracje. Chanyeol, zszokowany wybuchem swojego współlokatora, pozostał cicho. Chen nigdy taki nie był – zwykle był nastawiony optymistycznie, z wielkim uśmiechem na twarzy i hałaśliwym śmiechem i nawet, kiedy był obecny w poważnych sytuacjach, zawsze upewniał się, że utrzymuje ten pokrzepiający wyraz twarzy, który sprawiał, że ludzie się rozluźniali.
– Nigdy wcześniej taki nie był, wiesz… – wymamrotał Chen prawie jakby do siebie. Oczy Chanyeola rozszerzyły się i nawet jeśli wiedział, że nie powinien wpychać nosa w nieswoje sprawy, była to zbyt dobra okazja do usłyszenia o przeszłości Baekhyuna, co prawdopodobnie mógł później wykorzystać przeciwko temu dupkowi.
– Co się stało?
–…Mówiąc szczerze, nie wiem. – Chen westchnął, a Chanyeol zrobił wszystko, aby nie jęknąć wewnętrznie. – Widzisz, byliśmy przyjaciółmi, od kiedy skończyliśmy po dwanaście lat. Był najbardziej niewinny z całej grupy naszych przyjaciół. Nawet za bardzo się bał, żeby powiedzieć słowo „kutas”. – Chen zachichotał cicho, w oczywisty sposób odczuwając nostalgię. – Byłem ja, Baek i Jongin, tylko że Jongin jest dwa lata młodszy. – Chanyeol zesztywniał na ostatnie imię.
– Kiedy Baek i ja mieliśmy po czternaście lat, Jongin wyjechał i zmienił szkołę, ledwie mieliśmy czas, żeby się ze sobą spotykać. Wydaje mi się, że to był rok, gdy nasza grupka zaczęła się rozpadać. Baekhyun nagle stał się tajemniczy, cały czas robił coś na telefonie, a jak tego nie robił, był humorzasty i dąsał się. Jedyny czas, kiedy widziałem, jak się uśmiechał, był wtedy, kiedy siedział na telefonie, rozmawiając z kimś. Jednak nigdy nie dowiedziałem się, kto to był, bo nigdy mi nie powiedział.
– To pogłębiało się, do czasu, kiedy skończyliśmy piętnaście lat. Nie byłem kimś, kto pozostawał w pobliżu, kiedy czułem się samotny, więc zaprzyjaźniłem się z nowymi osobami. Było tak, jak gdyby nie zauważył, że Jongin i ja zniknęliśmy. Raz wyjechałem na miesiąc na wakacje do rodziny, a kiedy wróciłem, jedyną rzeczą, którą powiedział, było „Dlaczego nie odpowiedziałeś na moją wiadomość zeszłej nocy?”
– Tak bardzo jak zażenowany jestem, mówiąc to, byłem bardzo zraniony, lecz zdecydowałem się trzymać to w sobie. Później powiedział mi „Chcesz wyskoczyć dzisiaj do klubu?” i byłem zaszokowany. No bo, co, do diabła, dzieciaku, ile ty masz lat, czternaście? Dlatego oczywiście odmówiłem. Wzruszył ramionami, jakby moja obecność tam nie znaczyła dla niego nic, ale po latach znajomości mogłem powiedzieć, że był trochę wkurzony. „Wobec tego, dobrze” powiedział, nie odrywając wzroku od telefonu. „Ale muszę ci powiedzieć, że prawdziwi, dojrzali mężczyźni piją.” Wydaje mi się, że chciał się na mnie zemścić, po raz ostatni próbując mnie namówić, ale oczywiście nie dałem się przekonać. Może gdybyśmy utrzymywali bliską relację, zanim Jongin odszedł, zgodziłbym się, ale między nami pojawił się mur tak gruby, że nie mógłbym się przez niego przedrzeć, nawet gdybym bardzo próbował.
– Od tamtej pory spał na lekcjach, zupełnie tak, jakby siedział do bardzo późnej pory i rano nie miał sił. Nie miałem pojęcia, co się z nim, u licha, działo i może wtedy nie powinienem był się przejmować lub powinienem był starać się bardziej. Poszedłem do niego i rozmawiałem z nim, była to moja ostatnia próba, żebyśmy znów byli najlepszymi przyjaciółmi.
– Być może jakaś jego część chciała tego samego co ja i dlatego usiłował spędzać ze mną czas w trakcie lunchu czy na lekcjach, ale jedynie w godzinach szkolnych. Nigdy po szkole czy w weekendy jak robiliśmy to dawniej. I przez większość czasu znowu siedział na telefonie, sms-ując i sms-ując jak uzależniony ćpun.
– Dlatego wybuchłem, bo jak śmiał traktować mnie w taki sposób? Ciągle mnie odpychał, a potem nagle chciał się ze mną znowu przyjaźnić, a kiedy próbowałem naprawić zerwaną więź między nami, on odchodził i wymieniał wiadomości z tym kimś na telefonie? Wyrwałem mu telefon i zerknąłem, z kim tak pisał, a gdy wykrzyczałem „Dlaczego ta osoba jest taka ważna? Tak ważna, że już nie obchodzę cię ani ja, ani Jongin?”, zabrał go z powrotem i uderzył mnie w twarz. Byłem bardzo zaskoczony. Byun Baekhyun, mój przyjaciel od trzech lat, najdłużej trwająca przyjaźń (jednak niezbyt dobra), właśnie mnie uderzył. Nigdy wcześniej nikt mnie nie spoliczkował. I wiesz, co powiedział, po tym, jak musiałem wyjawić swoje uczucia? Powiedział „Nigdy więcej nie dotykaj mojego telefonu”, jak gdyby nie usłyszał nic, z tego, co mówiłem. Po prostu wow… No… wow.
– Byłem tak zły, patrząc jak odchodził, że prawie się popłakałem. Ale zagryzłem wargę i powstrzymałem łzy, ponieważ nie zamierzałem płakać po jakimś palancie. Nie był tego wart. Jasne, bolało jak cholera, utrata przyjaciela. Ale on odszedł. Nie mogłem zrobić nic, żeby go odzyskać. Dlatego tamtego dnia postanowiłem całkowicie zrezygnować z naszej przyjaźni.
Chen zamilkł i przez ten cały czas Chanyeol naprawdę myślał Tak, wygląda na to, że Baekhyun od samego początku był dupkiem. Z początku olbrzym nieco niepokoił się o współlokatora, ale w końcu ten drugi znów podjął temat, tylko że tym razem jego głos był pełen żalu.
– Chciałbym nie… – wyszeptał głosem łagodnym i drżącym, a Chanyeol przez moment był przerażony, gdyż jego silny, zatrważająco przyjacielski współlokator był bliski łez. Co on mógł zrobić? Tylko siedzieć i słuchać.
– Żałuję, że uważnie nie czuwałem nad nim, że nie zmusiłem go do powiedzenia mi, z kim, u diabła, rozmawiał. Wyglądał na bardzo szczęśliwego, gdy konwersował z tą osobą i myślałem sobie „Cóż, jeśli jest szczęśliwy, gdy rozmawia z kimś innym, niech będzie”. Żałuję, że to zrobiłem.
– Następnego dnia przyszedł do szkoły humorzasty i niepewny. Wręcz panikował. Kiedyś nienawidził lekcji matematyki, wiesz… Pamiętał, żeby je przesypiać albo chować gry wideo pod ławką… ale tego szczególnego dnia, słuchał każdego jednego słowa. Nie miał ze sobą telefonu i uznałem, że to dziwne, ale duma powstrzymała mnie od zbliżenia się do niego.
– Było wiele, wiele chwil, kiedy przyciągał moją uwagę. Miał błagalny wyraz twarzy, jakby chciał mi coś powiedzieć. Ale za każdym razem odwracałem wzrok i udawałem, że on nigdy nie istniał…
– Był taki przez resztę tygodnia. W piątkową noc zadzwonił na mój domowy telefon. Pamiętam, że odebrałem, będąc głupim tępakiem i zapytałem go, czy zamierza mnie przeprosić, jeśli to, o czym rozmawialiśmy, to była nasza przyjaźń. Milczał przez kilka sekund, ale taka odpowiedź mi wystarczyła, choć nie taka, jakiej chciałem. Rozłączyłem się i odłączyłem kabel od telefonu… Zadzwonił na komórkę, lecz ją wyłączyłem. Miałem tak wielką nadzieję, że się zmieni i zawita do moich drzwi, przeprosi i powie mi, że już nigdy więcej nie tknie telefonu, bo naprawdę to było wszystko co musiał zrobić, żebym mu przebaczył. Czekałem cały weekend i… nic…
– Do czasu gdy zaczęła się szkoła, nie widziałem go ani razu. Zaginął na cały tydzień.