sobota, 26 sierpnia 2017

The Faults In Byun Baekhyun [24/55]

Brak komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Moja odpowiedź |oryginał: My answer
rating: PG-13




















Chanyeol poczuł, jak jego serce wybucha.
Nigdy nie wyobrażał sobie, że to Kyungsoo wyzna mu swoje uczucia. Kyungsoo, ze wszystkich ludzi.
To było zbyt piękne, by było prawdziwe.
Serce było bliskie wyskoczenia mu z gardła.
Ale w zamian zrobiły to te słowa:
– Kyungsoo… J-Ja też cię kocham.
Kyungsoo musnął jego palce i złapał go za rękę.


czwartek, 24 sierpnia 2017

The Faults In Byun Baekhyun [23/55]

Brak komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Wewnętrzna siła |oryginał: Inner strenght
rating: PG-13
Chanyeol patrzył.
Co tu, do cholery, robił Baekhyun?
I jakim cudem, u licha, poruszał się tak płynnie? Jego kolano się nie wyleczyło! Chanyeol wywnioskował, że ukrywa ból.
Nawet prowadząca na scenie wyglądała na zszokowaną, kiedy ktoś dużo lepiej wyglądający od niej skradł większość, jeśli nie wszystkie, spojrzeń publiczności. Uśmiechnął się do niej, ale ten uśmiech był fałszywy, a Chanyeol przysięgał, że nawet z takiej odległości widział zimne spojrzenie swojego współlokatora.
– Dziękuję. Teraz ja to przejmę. – Ponownie się uśmiechnął, a ona pospiesznie zeszła. Chanyeol nie był pewien, czy zrobiła to, bo się bała czy dlatego, że była oczarowana, czy może oba po trochu. Tłum skandował głośno, a wiele osób krzyczało zdania od „Przeleć mnie, Baekhyun!” po „Baekhyun, jesteś bardzo seksowny!”. Baekhyun czarująco uśmiechnął się do zebranych.
– Dziękuję – powiedział, jego głos ociekał seksapilem, a Chanyeol po prostu nie mógł. Z. Tą. Stroną. Baekhyuna. – Szczęśliwych walentynek.
Tłum zaskandował. Zdawali się być ujęci jego urodą i krzyczeli po każdym jego zdaniu.
– Ja… nie jestem tutaj po to, by coś komuś wyznać… – Wszyscy doznali ataku zawiedzionych „Och”. – Jestem tu po to, aby opowiedzieć wam o tym, co trapi mnie od dłuższego czasu. Fizycznie. – Nagła cisza zapadła nad widownią.
Niespodziewanie ekran za Baekhyunem się włączył i zdjęcia wypełniły całą przestrzeń za nim.
Zdjęcia zaczynały się od urazów, a kończyły na zniszczonych rzeczach – wszystkie zdjęcia wyglądały odrażająco i tłum zatopił się w szeptach i pomrukach.
– Tego rodzaju zachowanie jest tym, co dostawałem przez ponad dwa i pół roku w tej szkole – powiedział Baekhyun. – Nie raz nie powiedziałem nic, ale to dlatego, że czekałem, aż nadejdzie dzień taki jak dziś. – Pojawiło się więcej zdjęć, które wciąż się zmieniały, a szepty stawały się coraz głośniejsze.
– Próbowałem to ignorować, ponieważ dla mnie był to przejaw dzieciarni. Ale teraz już nie dbam o to, by ich chronić. Nie zawsze można ochronić dzieci przed prawdą. – Tłum krzyknął w wyrazie zgody, nie dlatego, że się zgadzali, ale głównie dlatego, że to Baekhyun przemawiał. A kto nie lubi odrobiny atrakcji?
– Tutaj jest dowód tego, co znosiłem. – Na ekranie pokazało się więcej urazów od zadrapań kolana po złamane kończyny, była tam nawet krew. Później pokazał więcej swojego zniszczonego mienia od rozerwanych książek po więcej rozerwanych książek, po drzwi i więcej laptopów i wszyscy na widowni widzieli, jak wiele musiał za to zapłacić.
– I ostatnio… – Baekhyun urwał, pokazując więcej zdjęć ze znajomego pokoju – tego, którego razem dzielili. Nagle ekran zrobił się czarny i wszyscy usłyszeli coś głośnego i jakieś zakłócenia – nagranie dźwiękowe.
– Mam nadzieję, że rozumiecie, dlaczego ujawniam to nagranie. Wszystkie wspomniane przez kogokolwiek imiona na tym nagraniu są niewinne, chociaż głosy takie nie są – wyjaśnił spokojnie Baekhyun. – Do ludzi, których imiona zostały tu wymienione: czujcie się wolni, by się wytłumaczyć w czasie przerw. Odbierzcie to nagranie jako… pewnego rodzaju pośrednie wyznanie. – Później coś poruszyło się na nagraniu i pojawił się głos.
–…Baekhyun będzie tego żałował. – Wszyscy zaczęli szeptać. – Za odbicie mojego faceta. Za uwiedzenie go swoimi obrzydliwymi spojrzeniami. Za odebranie mi mojego kochanego Jaeyonga. – Szepty wzmogły się, kiedy tłum poruszył się, by spojrzeć na Jaeyonga, ale on wstał i krzyknął „Nawet nie wiem, kim ta osoba jest! A z Baekhyunem pieprzyłem się tylko dwa razy!” Szepty krążyły dalej.
– Zapłaci. Zapłaci za to, że odebrał, co moje. Zapłaci swoimi pieniędzmi i obrażeniami. – Głos zniknął i pojawił się inny z podobnymi groźbami i zaborczością wobec osób, które nigdy wcześniej nie słyszały tego głosu. Każda z osób, której imię zostało wypowiedziane, wstała, by wytłumaczyć się, utrzymując brak powiązania z tamtymi osobami, co reszta widowni zdawała się akceptować.
Później, po jakichś dziesięciu przerażających głosach, nagranie się skończyło.
– Nazwijcie mnie suką, ale ujawniam, kim ci ludzie są – oznajmił Baekhyun, wpatrując się w publiczność, a cały tłum zrobił niedojrzałe „Oo” zainteresowany całą aferą, nawet jeśli naprawdę nie wiedzieli, o co chodzi. – Kim Daeseok, Kim Jongjae, Bae Minhyun, Park Taeyoung, Jung Jaejeong, Kim Jimin, Choi Jonghun, Lee Soohyun, Zhang Ren i Lee Soomin. – Każde imię pamiętał z głowy, jego wzrok ani na chwilę nie opuścił widowni przed nim, gdy wymawiał każde słowo głośno i powoli, jakby smakując zemsty z każdym imieniem na swoich ustach. Przez publiczność przemknęły szepty, kiedy wszyscy odwracali się, by spojrzeć na wymienione osoby, a któraś z nich krzyknęła „Pierdol się, Byun Baekhyun!”. Więcej szeptów.
– Wysłałem dowody do biura dyrektora. Jako najmniejszą karę, powinniście zostać zawieszeni – oznajmił spokojnie Baekhyun, chichocząc. Przeszedł dalej, wyjawiając więcej zdjęć i tym razem były to te najbardziej znajome Chanyeolowi. Dowody, które zebrał.
I dopiero teraz uświadomił sobie, dlaczego Baekhyun powstrzymał go przed zrobieniem czegokolwiek. Sam chciał to zrobić. Nie był tym, który polega na innych, nie był tym, który potrzebuje kogoś, by go bronił i chronił, ponieważ sam był wystarczająco silny. I sam dopełni swoją zemstę.
Wow, można się tego było po tobie spodziewać, Byun Baekhyun.
– Ci ludzie odważyli się mnie niszczyć i nawet nie pamiętali, żeby zabrać ze sobą swoje rzeczy z miejsca zbrodni. – Baekhyun zachichotał cicho, kiedy ktoś przyniósł mu torbę, a oczy Chanyeola rozszerzyły się, kiedy uświadomił sobie, że to Kris.
– To… – Baekhyun trzymał małą butelkę. Kiedy Baekhyun wcześniej mówił i ujawniał nagranie, ludzie ubrani na czarno weszli na scenę i postawili kamery na stoliku, przy którym mówił Baekhyun, dostosowując je, dopóki nie były skierowane na stolik. Teraz Chanyeol widział, jaki był z tego użytek, ponieważ kamery przygotowane dookoła Baekhyuna powiększyły przedmiot, który Baekhyun postawił na stole, pozwalając wszystkim zobaczyć specyficzną treść w wysokiej jakości. Ekran za nim podzielił się i przy obrazie na żywo wszyscy mogli dopasować przedmioty z jednego ekranu z wszystkimi wyświetlonymi zdjęciami. Prawdopodobnie były w tym z Baekhyunem jeszcze inne osoby, by nastawić kamery i przygotować mu czas na to. –…płyn do czyszczenia soczewek. Krótkowidze będą wiedzieć. – Zapadła cisza, kiedy czekali, by mówił dalej.
– Tutaj jest kwas. – Szepty rozprzestrzeniły się po sali. – Kwas solny, mówiąc ściślej. Zabrany z pracowni przyrodniczej. – Cisza.
– Zróbmy eksperyment, powinniśmy?
Baekhyun wyjął kolbę i wlał tam cały kwas. Uśmiechając się z wyższością przez cały czas, wyciągnął inną buteleczkę.
– To opiłki aluminium. Jak wszyscy wiecie, aluminium gwałtownie reaguje z kwasem solnym, im bardziej ten kwas jest stężony. – Później, kiedy widownia wstrzymała oddech, wyjął trochę i umieścił w środku. W ciszy obserwowali, jak ciecz zaczyna bulgotać, później aluminium zniknęło i wymieszało się z cieczą i nagle całość zaczęła się pienić i wznosić ku górze, aż wydostał się nawet dym. Chanyeol patrzył urzeczony, dopóki się nie skończyło, a dym rozproszył się. Nawet kiedy było już po wszystkim wszyscy siedzieli zadziwieni oraz z niedowierzaniem i przerażeniem. Baekhyun kontynuował, jakby to, co zrobił, było niczym.
– Później podrobili pastę do zębów, której używam. – Głos Baekhyuna cały czas był silny i nie drżał, gdy on podnosił pastę do zębów. Wziął nową szczoteczkę i rozsmarował na niej „pastę”. Pozwolił przez chwilę, by to wsiąkło w umysły zgromadzonych, a później przycisnął bok szczoteczki do brzegu stolika tak, że rączka wystawała poza stolik. Cisza była tak przeszywająca, że Chanyeol przysiągł, iż mógłby usłyszeć spadającą szpilkę. Potem Baekhyun podniósł dłoń w milczeniu i tak powoli, że cała widownia była przejęta. Szczoteczka pozostała w miejscu, rączka dyndała w powietrzu. Kiedy Baekhyun uderzył dłonią w wystającą część, urwała się, spadając na podłogę, ale włosie wciąż było przyklejone do biurka, jakby nic nie mogło go od niego oddzielić, nawet własna rączka.
–…Klej – powiedział prosto Baekhyun i po tym jednym słowie cały tłum wybuchnął większą ilością szeptów „Kto to zrobił?”, „Jakież to okrutne” i tak dalej.
– W torbie mieli też karaluchy, których zapomnieli zabrać do domu po… zajściu. – Chanyeol przysiągł, że Baekhyun na niego spojrzał. – Kto wie, co zamierzali z nimi zrobić?
– I na koniec… – Baekhyun wyjął coś, co wyglądało na nieszkodliwe, dopóki nie wyjął kryjącego się w środku noża. Szepty widowni ponownie się wzmogły. – Nóż ukryty w reklamówce. – Więcej szeptów. Widownia z dyskomfortem poruszała się na swoich miejscach, gdy wszyscy na siebie patrzyli, jakby próbowali odkryć, czy winowajcy są pośród nich.
– Nie wiem, jakie były ich intencje. – Głos Baekhyuna był głośny i powolny i tylko w ten sposób przerażający. – Ale mogę powiedzieć wam, że te intencje były złowrogie i mogę to udowodnić. – Kolejny raz zapadła cisza. Wszyscy czekali z zapartym tchem. Odsunął się od mikrofonu i przeszedł na stronę, żeby wszyscy mogli zobaczyć całe jego ciało. Pochylił się i zaczął zdejmować jeansy, a tłum nagle rozgrzmiał wiwatami i wilczym wyciem, zapominając o wcześniejszych wydarzeniach i strachu oraz niepokoju, który czuli w sercach. Chanyeol zmrużył oczy w rozdrażnieniu. Czy te dupki przestaną być takie napalone? To jest, kurwa, poważne!
Większość chłopców wstało z miejsc, wyprężając szyje, by zobaczyć, jak Baekhyun odpina swój pasek, a Chanyeol chciał ich wszystkich uderzyć, jednocześnie rzucając przekleństwa skierowane do Baekhyuna, bo dlaczego on się, do cholery, rozbiera? Jednak kiedy Baekhyun zdjął jeansy i pod spodem ukazały się szorty, wszyscy z powrotem usiedli z jękami rozczarowania. Ale te szybko ucichły, ponieważ zobaczyli ranę na jego kolanie, czerwoną i bolesną dla oka, nawet Chanyeol ze swojego miejsca mógł zobaczyć, jak głęboka była.
– Tydzień temu popchnęli mnie i moje kolano wylądowało na ostrym kamieniu – powiedział Baekhyun i może poczuł się trochę skrępowany pokazywaniem swojej rany, ponieważ pozwolił, by ta dotknęła świeżego powietrza przez kilka chwil, zanim szybko z powrotem podciągnął spodnie i pokuśtykał na powrót do mikrofonu (i tym razem nie trudził się, by ukryć swój ból, gdy to robił). Szepty wybuchły na nowo.
– Nie tylko to. – Baekhyun pokazał tłumowi swą dłoń, krzywiąc się, gdy rozcapierzał ją, by wszyscy zobaczyli. Kto to przybliżył, a widownia sapnęła, widząc trzy niedoskonałe dziury w lewej dłoni Baekhyuna. Kiedy Chanyeol robił powolny wydech, coś sobie uświadomił.
Baekhyun trzymał całą widownię czekającą w napięciu.
– To – zaczął Baekhyun głośno, ale spokojnie tak, że jego głos był wyraźny w każdym zakamarku tej duże sali – zostało spowodowane przez pinezki, które położyli w moim łóżku z nadzieją na maksymalne zranienie mnie. – Wszyscy syknęli, myśląc o tym, jak bolesne musiało to być dla Baekhyuna. – Pod pościelą. Mieli nadzieję, że nie zauważę i liczyli na to, że te ostre przedmioty pokłują mnie w każdy możliwy sposób. Udało im się.
„Kto jest na tyle okrutny, by to zrobić?”, „To szaleńcy” i inne podobne rozprzestrzeniały się pośród widowni. Chanyeol wiedział, że przechodzą na stronę Baekhyuna niczym niekontrolowany ogień, bez pytań, bez wahania.
– A tu jest wideo, nagrane przez kogoś innego, nie mnie, jak próbowali wtargnąć do mojego pokoju, by przygotować wszystkie pułapki – powiedział Baekhyun, wciskając przycisk i ekran za nim znowu się ożywił. To wideo było znajome, zbyt znajome i Chanyeol zrozumiał, że to jego nagranie.
– Co zaplanowałeś tym razem?
–…Ta suka nie zrozumiała naszej wiadomości. Powiedzieliśmy mu, żeby nie był tak pewny siebie, żeby się nie wychylał i żeby był cholerną tanią kurwą, którą jest, ale on wciąż zachowuje się, jakby był władcą całego świata. – Wyjął coś. – Nosi soczewki, prawda? Tu w środku jest kwas. – Ciche szepty.
– Co jeszcze?
– Zastanawiam się, co by się stało… gdyby użył Super Glue na swoich zębach.
– Czy to nie posuwa się trochę za daleko? Chodzi mi o to, że ostatnim razem podłożyliśmy pinezki na jego łóżku, a innym razem włożyliśmy mu gwoździe do butów. – Jęki zdziwienia pośród tłumu.
– Ta dziwka na to zasługuje. Czyż nie ukradł nam facetów? Czy on nie był tym, który sprawił, że uwierzyli, iż nie jesteśmy wystarczający? – Więcej jęków zdziwienia i obrzydzenia, tym razem ludzie krzyczeli z braku aprobaty.
– Ta suka zabrała nam wszystko, a teraz my zrobimy mu to samo. Jeśli nie jesteście ze mną, jesteście tchórzami. – Więcej krzyków i szeptów. Tłum szalał, odwracając się, by spojrzeć na ludzi, którzy byli na ekranie, którzy byli tchórzami.
– Czy nie uważasz, że- – Wideo się urwało i skończyło. Wszyscy dalej szeptali, niektórzy zastanawiali się, kim była osoba nagrywająca, ale najwięcej osób odwracało się, by spojrzeć na winowajców, którzy odważyli się zrobić komuś coś takiego. Te osoby wstały, chcąc opuścić aulę, ale Baekhyun podniósł rękę.
– Nawet nie próbujcie  – powiedział głosem niskim i niebezpiecznym w najseksowniejszy sposób. – Zamknąłem wszystkie drzwi na klucz. Nie ma wyjścia, przez które moglibyście uciec. – Po długiej walce i uzyskaniu tak wiele negatywnej uwagi ze strony wszystkich zgromadzonych, te osoby usiadły ze wstydem. Baekhyun mówił dalej, jakby był to przypadkowy wykład, który prowadził.
– Teraz rozumiecie – dokończył Baekhyun. – Wydaje mi się, że nie muszę ujawniać ich nazwisk, skoro ich twarze są już wyraźnie znane. Powtarzam, wysłałem już dowody i w tej chwili są one rozpatrywane. – Uśmiechnął się w pewnym kierunku do tłumu, wpatrując się w tamten sektor, kiedy mówił, dopóki cała widownia nie odwróciła się i także na nich spojrzała. Chanyeol widział, że osoby, na które wszyscy patrzyli to te osoby, które wtargnęły do jego pokoju dwa dni temu i dostrzegł, że ich twarze zmieniły się w wyraz strachu albo gniewu, albo obu.
– Chcieliście uwagi waszych hyungów, prawda? – zapytał uroczo Baekhyun. – Teraz ją macie. Spełniłem wasze życzenie na całe życie.
– Niech cię szlag trafi! – warknął psychol, który pobił Chanyeola tamtego dnia i wszyscy znowu zaczęli szeptać. Ludzie, którzy siedzieli blisko niego, szybko odsunęli się najdalej, jak było to możliwe, dopóki nie został sam niczym złośliwa kula rozszalałego ognia. Baekhyun zachichotał, a później odwrócił wzrok, by ponownie spojrzeć na cały tłum.
– Te osoby dążyły do skrzywdzenia mnie, do upokorzenia mnie i zrobiłyby wszystko, by sprawić, żebym cierpiał. Przez ponad dwa lata znosiłem ich frustracje i złość i nie zrobiłem nic, tylko siedziałem cicho i pozwoliłem im robić to, co chcieli. Ale najwyraźniej nie dorośli.
– Chcę wykorzystać ten czas, aby powiedzieć wam, że zupełnie w porządku jest nienawidzić mnie, zupełnie w porządku jest nazywanie mnie, jak tam sobie chcecie i zupełnie w porządku jest zwalać czyjąś winą na mnie, ale jeśli przekroczycie granicę, zepchnę was na dno. Jeśli odważycie się mnie dotknąć i pomyślicie, że macie moc, by zmienić moje życie w nieszczęście, nawet nie próbujcie, ponieważ skończycie, będąc dla mnie chwilową rozrywką. To, co zrobiłem dzisiaj, mogę stwierdzić, z powodu mojego miękkiego serca, daję wam najmniejszą możliwą karę. Po prostu potraktowałem was łagodnie.
Zakończył silnym tonem, trzymającym wszystkich w urzeczeniu. Od początku do końca był ciągle pewny siebie i niewzruszony, a to skutecznie skupiło uwagę wszystkich jak również złapało ich za serca. Z powodu swojej niegasnącej siły i aury pewności siebie, swej determinacji i uroku, pozostał zainteresowaniem oraz centrum uwagi, a nie tylko nudą czy pośmiewiskiem, co zwykle wydawało się być trendem pośród publicznych mówców tej szkoły. Jako że wszyscy potrzebowali afery i interesowali się życiem Baekhyuna, widownia słuchała z uwagą i nie przegapiła ani sekundy. I właśnie z tego powodu Baekhyun odniósł zwycięstwo w swej długo oczekiwanej zemście.
Widzowie klaskali głośno i zaczęli gwizdać po długim milczeniu spowodowanym przez zachwyt. Szaleli, gwiżdżąc i okazując entuzjazm, oraz uderzając w krzesła przed sobą. Uśmiech Baekhyuna był szeroki, ale był to zwycięski rodzaj uśmiechu, który nadal ani trochę nie dosięgał do jego zimnych oczu. Poczekał, aż wszyscy ucichną, a potem znowu ujął mikrofon w swoje zwinne palce.
– Yeol-ah – powiedział cicho, a uszy Chanyeola ożywiły się, kiedy zszokowany podniósł wzrok, zastanawiając się, czy Baekhyun naprawdę mówił do niego. Baekhyun patrzył wprost na niego, prosto w jego oczy i chociaż się nie uśmiechał, Chanyeol widział, że jego oczy po raz pierwszy błyszczą. – Co ci powiedziałem, gdy mówiłem, że nikt nie będzie się nade mną znęcał? – Zapadła krótka cisza, kiedy Baekhyun pozwolił, by wszystkim zapadło to w umysł, a potem zakończył, mówiąc „Dziękuję” i zaczął schodzić ze sceny z tą samą elegancją, bez cienia jakiegokolwiek obrażenia, które pokazał  wcześniej. Jakby już nic nie mogło go zranić. Jakby nikt nie mógł go dotknąć.
Tłum, po raz ostatni, wybuchł wiwatami i znowu oszalał, wyjąc niczym wilki na niezachwianego Baekhyuna, jakby jego moc, by zainteresować widownię zaskarbiła mu uwagę całego świata.
I tak się stało.




W tamtej chwili wszyscy bali się i zarówno podziwiali Byun Baekhyuna.
Odwaga do publicznego upokorzenia tak wielu ludzi, którzy sprawili, że cierpiał, nie mając pojęcia, jak zareaguje publiczność, czyniła go naprawdę bezkonkurencyjnym.
W tamtej chwili każda osoba na sali, nawet ci, którzy go skrzywdzili, zdała sobie sprawę, że Byun Baekhyun jest naprawdę groźnym przeciwnikiem.
I jeśli kiedykolwiek zaleziesz mu za skórę, równie dobrze możesz być już martwy.




Oklaski i wiwaty ucichły pół minuty po zejściu Baekhyuna ze sceny i Chanyeol pomyślał: Wow, on naprawdę jest popularny.
– Yeorra? Kto to taki? – Usłyszał, jak ktoś koło niego szepcze i poczuł, że rumieni się z powodu zainteresowania.
Nawet kiedy szedł z powrotem do swojego pokoju, wszędzie słyszał, jak ludzie pytali, kim jest „Yeorra” i wyglądało na to, że wszyscy wywnioskowali, iż jest to dziewczyna, prawdopodobnie dziewczyna Baekhyuna. Chanyeol nie wiedział, skąd to wytrzasnęli.
I kiedy wszyscy spędzali poranek, próbując odkryć, kim jest tajemnicza Yeorra, Chanyeol myślał o tym, jak silny był Baekhyun i jak bardzo pewny siebie, że nawet Chanyeol dał się ogłupić wierzeniu, że Baekhyun jest niezwyciężony.




– Szczęśliwych walentynek – przywitał się Kyungsoo, podchodząc bliżej i usiadł na obrotowym krześle Baekhyuna w pokoju Baekhyuna i Chanyeola. Chanyeol uśmiechnął się i przesunął na krześle do swojego biurka.
– Szczęśliwych walentynek! – Kyungsoo ciągle miał uśmiech w kształcie serca, kiedy patrzył w dół i szukał czegoś w swojej reklamówce (której istnienie Chanyeol uświadomił sobie dopiero teraz). – Proszę.
Chanyeol zamrugał zdezorientowany, wpatrując się w pudełeczko przed sobą, a potem znowu zamrugał. – Hę?
Kyungsoo zachichotał. – Proszę. Dla ciebie. – Chanyeol spuścił wzrok i zajrzał do środka przez przezroczyste ścianki pudełka, w którym były czekoladowe ciasteczka.
– Dz-Dz-Dzięki! – wypalił Chanyeol, biorąc ciastka do ręki. Ich palce nieznacznie się ze sobą zetknęły i obaj odsunęli dłonie, rumieniąc się. – J-J-Ja nie przygotowałem dla ciebie nic, nie wydawało mi się, że powinienem-
– Nie trzeba. – Kyungsoo zaśmiał się łagodnie, a Chanyeolowi podobał się sposób, w jaki się śmiał. – To tylko ja. Chciałem coś zrobić, a i tak się nudziłem, więc postanowiłem je upiec. – Chanyeol poczuł, jak jego serce trzepocze, ponieważ dostał domowej roboty ciastka od Kyungsoo. Zrobione przez niego samego-
– Daj to Baekhyunowi – powiedział Kyungsoo, podając Chanyeolowi torbę. Serce wyższego uspokoiło się, a on westchnął wewnętrznie, kolejny raz zastanawiając się, dlaczego Baekhyun musiał wszystko psuć.
– A tak w ogóle co się stało z twoją twarzą? – zapytał Kyungsoo z troską, kiedy Chanyeol odłożył ciasteczka na biurko Baekhyuna i na powrót usiadł naprzeciw swojej miłostki.
– Z moją twarzą? Och, ktoś pomyślał, że zabawnie jest dręczyć ludzi… – odpowiedział Chanyeol w zamyśleniu, ale zanim zdołał dokończyć lub podać szczegóły, poczuł, jak coś delikatnego dotyka jego twarzy.
Kiedy przeniósł wzrok na Kyungsoo, uświadomił sobie, że niższy wpatruje się w niego z pewnego rodzaju powagą, której Chanyeol nigdy wcześniej nie widział (a widział wiele) u Kyungsoo. Ale nie zwracał na to uwagi, ponieważ w pełni skupił się na palcach, które głaskały jego twarz.
Zamarł.
– Bądź ostrożny. – Pojawiła się zatroskana twarz Kyungsoo, nie ukrywał nic, lekko dotykając siniaków Chanyeola. – To boli?
Chanyeol potrząsnął głową w roztargnieniu.
– Skąd je masz? – Oczy Kyungsoo przejaśniły się ze zrozumieniem. – Od osób, które nienawidzą Baekhyuna, prawda?
Chanyeol zamrugał.
– Skąd wiesz? – Kyungsoo odwrócił wzrok i cofnął dłoń, a jakaś część Chanyeola bardzo chciała jej z powrotem.
– Nawet jeśli jakość nie była dobra… i zostało ucięte… wszędzie mogę rozpoznać twój głos – powiedział Kyungsoo z wahaniem, a Chanyeol poczuł, jak serce bije mu szybciej.
– N-Naprawdę? – Kyungsoo skinął głową. Chanyeol uśmiechnął się.
– Był na scenie naprawdę rewelacyjny, prawda? – zaczął Kyungsoo. – Baekhyun. – Chanyeol zamrugał.
– Och, uch, tak – odrzekł. – On zawsze był silną osobą. – Jak dla mnie zbyt silną.
– I także osoba, do której zwracał się na końcu przemowy… – ciągnął Kyungsoo. –…To byłeś ty, prawda? – Chanyeol ponownie zamrugał. Wyglądało na to, że dużo dziś mrugał, ale może to dlatego, że Kyungsoo był dziwnie zaskakujący.
– Uch, tak, tak sądzę – odparł, wracając myślami do tego, co powiedział mu Baekhyun. – Myślałem, że ktoś się nad nim znęca, ponieważ przytrafiało mu się to wszystko. Ale on ciągle mi powtarzał, że to nieprawda. Z początku myślałem, że próbuje chronić tych ludzi, ale okazało się, że sam coś planował. – Chanyeol uśmiechnął się. – Co, mówiąc szczerze, uspokoiło mnie. Myślałem, że będzie dawał się tym ludziom krzywdzić. – Kyungsoo milczał, słuchając uważnie.
– Och, chcesz coś do picia? – Ruchy Chanyeola były nagłe, kiedy z zakłopotaniem wstał i wziął szklankę z szafki nocnej. – Czego się napijesz?
– Powiedziałbym kawę, ale wydaje mi się, że żadnej nie masz. – Kyungsoo uśmiechnął się. – To niech będzie woda. – Chanyeol prędko nalał wody i pospieszył do Kyungsoo, który wziął ją z kolejnym olśniewającym uśmiechem.
– Tak czy inaczej… – podjął znowu Chanyeol, zaskakując Kyungsoo, który myślał, że ta rozmowa jest skończona. –…innym razem, ci psychopaci położyli pinezki pod kołdrą Baekhyuna, tuż pod przykryciem… – Wskazał na łóżko Baekhyuna. –…a Baekhyun tak ciężko się uczył, że ich nie zauważył, więc mocno przycisnął dłoń w ten sposób… – Chanyeol przycisnął dłoń do biurka, a Kyungsoo spostrzegł, że wkłada w to cały ciężar –…i trzy z nich utknęły w jego dłoni…
– Bolesne było patrzenie na to, zwłaszcza że bardzo się trząsł. Tak bardzo się trząsł.
– I wiem, że nie chciał płakać i wcale nie płakał, ale mogę stwierdzić, że to bardzo, bardzo bolało. On nie jest typem beksy, wiesz. Mam na myśli to, że wiele razy widziałem, jak płaczesz, prawie popłakałeś się na swoich urodzinach i widziałem prawie wszystkich płaczących, ale nie Baekhyuna. Nigdy wcześniej nie płakał i wiele osób się ze mną zgodziło. – Mocny uścisk.
–…Bardzo dobrze znasz Baekhyuna – powiedział Kyungsoo łagodnym tonem.
– Wydaje mi się, że muszę, czyż nie? – odpowiedział mimochodem Chanyeol, wzruszając ramionami. Mocniejszy uścisk. – W końcu znamy się od dwóch lat i teraz jesteśmy współlokatorami. – Mocniejszy uścisk. – Jest takim idiotą. – Chanyeol zaśmiał się. Mocniejszy uścisk. – Dlaczego miałbyś tak długo czekać na zemstę? Gdybym to był ja, już dawno bym wybuchnął. – Mocniejszy uścisk.
– Ale wiesz co? Myślę, że te łobuzy zasłużyły na wydalenie ze szkoły. Mówiąc szczerze, to posuwało się trochę za daleko. – Jeszcze mocniejszy uścisk. – Wiem, że Baekhyun może sobie ze wszystkim poradzić, ponieważ naprawdę niczego się nie boi, ale to jednak nie znaczy, że wredni ludzie mogą go w ten sposób szykanować. – Jeszcze mocniejszy uścisk.
Blisko wybuchu.
– Poważnie, wystarczy spojrzeć na jego dłoń i sposób, w jaki krzywi się z bólu… Wiesz, że nienawidzi bólu, prawda? – Bardzo blisko.
– Bardzo go nienawidzi, chociaż tego nie przyznaje. Ja lepiej radzę sobie z bólem, więc czasami… – Tak bardzo blisko. –…czasami chciałbym, żeby pomylili jego łóżko z moim. Nie mów mu tego, ale chciałbym znaleźć się na jego miejscu… W ten sposób nie zostałby- – TRZASK! Nagle rozległ się dźwięk pękającego szkła, a potem pociekła woda.
Kyungsoo coś wymamrotał. Chanyeol zamrugał, próbując zrozumieć, co się stało.
– Hę?
– Przestań – wyszeptał Kyungsoo, ale w tamtej chwili Chanyeol coś zauważył i nie usłyszał go.
– Kyungsoo, ty krwawisz! – wykrzyknął Chanyeol, nie zwlekał i chwycił mokrą i krwawiącą rękę Kyungsoo. Zmiażdżył w dłoni szklankę z wodą. Kyungsoo milczał, był nieco otumaniony, pozwalając Chanyeolowi biegać po pokoju w poszukiwaniu szmatki.
– Co się stało? – zapytał wyższy z paniką w głosie, zaczynając delikatnie i dokładnie wycierać rękę obiektu swoich westchnień. Kyungsoo nie odpowiedział.
– Cholera, jesteś idiotą, Kyungsoo-yah – skarcił go Chanyeol, siłą otwierając dłoń niższego i spoglądając na obrażenia. – Powinieneś bardziej na siebie uważać.
Ostrożnie, jakby trzymał skrzydełko motyla, Chanyeol zaczął wyjmować szkło z dłoni Kyungsoo, nieustannie zadając to samo pytanie „Czy to boli?”, które wymykało się z jego ust. Ręka Kyungsoo była bezwładna, jego wzrok nieobecny, gdy Chanyeol oglądał ranę, a potem zasugerował, żeby poszli do pielęgniarki. Kyungsoo potrząsnął głową, zamrugał, by z powrotem się skupić i powiedział „Nie”. Właśnie wtedy zacisnął dłoń i podniósł wzrok na oczy Chanyeola, który przez przypadek go dotknął. Przez kilka chwil patrzyli sobie w oczy.
Potem Kyungsoo powiedział coś, czego Chanyeol nigdy się nie spodziewał. Nie oczekiwał, że powie to jemu.
– Kocham cię, Chanyeol.


wtorek, 22 sierpnia 2017

The Faults In Byun Baekhyun [22/55]

Brak komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Szaleniec |oryginał: Crazy
rating: PG-13
Pomógł Baekhyunowi dotrzeć do gabinetu pielęgniarki, a to, co na zawsze zapamięta z tej nocy, to sposób, w jaki Baekhyun nie przestawał drżeć.
– Siostro! – zawołał, waląc mocno w drzwi, drugą ręką starał się utrzymać Baekhyuna w pionie. – Siostro, proszę. – Baekhyun wyślizgiwał mu się z rąk. Spróbował poprawić swój chwyt i znowu załomotał.
Wreszcie pielęgniarka wyszła i zobaczyła, w jakiej sytuacji znajduje się spocony Baekhyun. Natychmiast pomogła wnieść go do swojego gabinetu, pomimo słabej walki Baekhyuna przeciwko niej.
Posadzili go na krześle i Chanyeol otworzył dłoń Baekhyuna. Pielęgniarka przez chwilę wpatrywała się szeroko otwartymi oczami, a potem poruszyła się i wyjęła pęsetę.
– Teraz chciałabym, żebyś się nie ruszał, dobrze? – powiedziała łagodnie. – Chcę, żebyś był bez ruchu na tyle, na ile to możliwe. – Delikatnie przytrzymała jego dłoń, którą z trudem starał się zabrać. Chanyeol szybko przypomniał sobie o jego nienawiści i braku zaufania do kobiet.
– Nie będzie bolało, przysięgam – mówiła dalej, starając się odwrócić uwagę Baekhyuna od jego rany, lecz z wyrazu jego twarzy Chanyeol mógł wyczytać, że nie słucha i po prostu chciał już mieć to za sobą. Mówiąc, wyjęła jedną pinezkę i Baekhyun skrzywił się, jego drobna twarz wykrzywiła się w bólu. Później to samo stało się przy drugiej i trzeciej pinezce.
– Gotowe – powiedziała, odkładając pęsetę i zaczęła zakładać niższemu opatrunek.
– Jesteś bardzo dzielny – rzekła, jakby mówiła do małego dziecka. Jednak było to zrozumiałe, ponieważ gdyby to Chanyeol był na miejscu Baekhyuna, potrzebowałby usłyszeć te słowa. – Wcale nie płakałeś.
To prawda, uświadomił sobie Chanyeol. Baekhyun pocił się, cicho krzyczał z bólu i nawet spazmatycznie drżał, ale nie uronił ani łzy.
Gdyby był to Chanyeol, jedna pinezka wbijająca się w jego skórę sprawiłaby, że płakałby żałośnie.
Jak dzielny musiał być? Jak silny musiał być?
– Dziękuję – wyszeptał łagodnie Baekhyun. Nawet jego grzeczność i nowoodkryty szacunek do pielęgniarki przewyższyły jego nienawiść.
Kiedy skończyła, pouczyła go, jak aplikować lekarstwo i jak nie dostać zakażenia. Lekko pokiwał głową, ale poza tym nie wykazywał żadnych oznak, że słucha. Potem, gdy skończyła, pożegnała ich zmartwiona, stojąc w miejscu, kiedy oni wracali do pokoju. Baekhyun spacerował, jakby obdarł sobie dłoń, a nie wbił w nią szpiczaste małe szatany.
– Dlaczego to zrobiłeś? – zapytał, kiedy byli już w pokoju.
– Co?
– Udawałeś silnego – odparł Chanyeol. Baekhyun sprawił, że wydawało się, że nic nie bolało, lecz Chanyeol wiedział, że bolało jak cholera, ponieważ tamten znowu się pocił.
–…Ja ni- – urwał, a potem milczał przez chwilę, po czym odwrócił się.
– Nie możesz pokazać żadnej słabości – podsumował. – Bo kiedy choć najsłabiej się rozkleisz, nieważne jak słabe to będzie, ludzie upewnią się, żeby gołymi rękami wyrwać ci większą dziurę.
– Ale… robienie tego jest bardzo trudne, czyż nie?
Baekhyun nie odpowiadał tak długo, że Chanyeol pomyślał, że został zignorowany. Ale potem nieco się poruszył, jego głowa opadła, gdy wpatrywał się w swoje kolana. –…Nic nie będzie tak bolesne jak ludzie rozdzierający cię na wylot.




Chanyeol widział, że Baekhyun wcale nie ruszał ręką i bardzo się krzywił, gdy przygotowywał się do snu w środku nocy.
Chanyeol upewnił się, żeby pozbierać wszystkie cholerne pinezki z łóżka Baekhyuna, bo, kurwa, ci ludzie byli walnięci i potrzebowali porządnego zbadania.
Nawet jeśli Baekhyun zamknął oczy, Chanyeol wiedział, że nie może zasnąć. On również nie mógł.
Może to dlatego, że serce waliło mu z gniewu i wściekłości z powodu niesprawiedliwości. Może to dlatego, że zdołał myśleć jedynie o wyrazie twarzy Baekhyuna i jego drobnej, drżącej postaci, gdy jego rozcapierzona dłoń była pokłuta pinezkami. Wszystko o czym myślał, to to, że jutro znajdzie tych pieprzonych winowajców i upewni się, że dostaną kawał jego gówna.
Czekał i znosił wystarczająco. Nie zamierzał stać z boku i patrzeć, jak niewinny cierpi.
To zachodziło za daleko. Oni posunęli się za daleko.




Następnego dnia Chanyeol nie miał żadnych zajęć, więc zdecydował się zostać w pokoju. Jak zwykle wyszedłby na zewnątrz, robiłby cokolwiek, byleby nie zostać w pokoju (dopóki nie miał pracy domowej), tym razem zdecydował się spędzić wolny dzień, relaksując się.
Wyszedł na lunch wcześniej niż zazwyczaj, więc kiedy wrócił, również wrócił wcześniej niż normalnie.
I już kiedy miał wrócić do swojego pokoju, skręcił za rogiem i natychmiast się zatrzymał, a potem z powrotem udał się za ścianę. Przysięgał, że słyszał jakieś niepotrzebne dźwięki, coś jakby szepty.
– Jesteś pewien, że go nie ma? – ktoś zapytał.
– Tak! Na co czekamy?
– Czekaj, jeśli wróci…
– Nie wróci! Do końca lunchu pozostało jeszcze czterdzieści pięć minut. Lepiej się pospieszmy.
Wyjrzał zza rogu i zobaczył szepczącą czwórkę. Wszyscy wyglądali na młodszych, byli mniej więcej w wieku Sehuna, i wszyscy byli od niego niżsi, ale wyżsi od Baekhyuna.
Otworzyli drzwi i pospiesznie weszli do środka. Chanyeol widział, że mają reklamówki.
Po chwili podążył za nimi.
Zapomnieli zamknąć drzwi na klucz, nawet zapomnieli dobrze zamknąć drzwi. Chanyeol wyjął swój telefon i zaczął im robić zdjęcia, wyciszając dźwięk. Jeśli chciał zemsty, najpierw potrzebował dowodów.
Później zaczął ich nagrywać.
– Co zaplanowałeś tym razem? – spytał jeden z nich.
–…Ta suka nie zrozumiała naszej wiadomości – odpowiedział inny. – Powiedzieliśmy mu, żeby nie był tak pewny siebie, żeby się nie wychylał i żeby był cholerną tanią kurwą, którą jest, ale on wciąż zachowuje się, jakby był władcą całego świata. – Chanyeol zobaczył, że coś wyjęli.
– Nosi soczewki, prawda? – Zobaczył, że ta osoba uśmiechnęła się maniakalnie. – Czy nie trzeba ich czyścić? – Uniósł małą butelkę, którą Chanyeol widział przy umywalce w łazience. – Tu w środku jest kwas.
Wytrzymaj… Nie przeszkadzaj… Po prostu nagrywaj… Mówił sobie Chanyeol. Wytrzymaj, Park Chanyeol… wytrzymaj…
– Co jeszcze?
– Zastanawiam się, co by się stało… – Wyjął pastę do zębów, która wyglądała jak marka, której używał Baekhyun. Skąd oni, do cholery, wiedzą, czego używa? –…gdyby użył Super Glue na swoich zębach.
Co jest, kurwa, nie tak z tym gościem…
– Czy to nie posuwa się trochę za daleko? – zapytał jeden z nich nieco zmartwiony. – Chodzi mi o to, że ostatnim razem podłożyliśmy pinezki na jego łóżku, a innym razem włożyliśmy mu gwoździe do butów. – Gwoździe w butach? Dlaczego, do cholery, Baekhyun nic nie powiedział?
–…Ale wygląda na to, że to go nie ruszyło, prawda? – ciągnął psychol. – W końcu wszyscy mówią, że Baekhyunnie jest taki bystry, że nikt nie może go wykiwać.
–…Ale co, jeśli ktoś naprawdę go wykiwa?
– To już jego problem. – Pozostali trzej byli trochę przeczuleni.
–…Co jeśli-
– Po prostu to, kurwa, zrób! – warknął. – Ta dziwka na to zasługuje! Czy nie ukradł ci faceta? Czy on nie był tym, który sprawił, że uwierzyli, iż nie jesteśmy wystarczający?
– Ta suka zabrała nam wszystko, a teraz my zrobimy mu to samo. Jeśli nie jesteście ze mną, jesteście tchórzami.
– Czy nie uważasz, że posuwasz się za daleko? – wciął się Chanyeol, schowawszy telefon z powrotem do kieszeni, wciąż nagrywając. Wszyscy odwrócili się do niego niczym jeleń złapany przed światłami samochodu, ale jeden z nich, psychol, uśmiechnął się dość pogodnie.
– Och! Park Chanyeol, jesteś tu! – Co, do kurwy?
– Nienawidzisz Byun Baekhyuna, prawda? – Chanyeol wpatrywał się w niego, zastanawiając się, co mu się, do cholery, stało, że uczyniło go kimś takim – że sprawiło, iż wygląda na szczęśliwego, próbując skrzywdzić kogoś innego. – Powinieneś pomóc nam się zemścić.
Chanyeol gapił się na psychola. – Jesteś szaleńcem. – Ten drugi zmrużył oczy, uśmiech ześlizgnął się z jego twarzy.
– Wszystko w imię zauroczenia – ciągnął Chanyeol. – Jesteś gotów skrzywdzić kogoś z tego powodu?
– Ale Baekhyun zasługuje na wszystko, co złe. Czy nie powinieneś się zgodzić, ty ze wszystkich ludzi?
Tak, może zgodziłbym się na to wcześniej, ale teraz zdałem sobie sprawę, że to najgorsza rzecz, jakiej można komuś życzyć. I nie tylko to, ale Baekhyun nie zasługuje na wszystko, co złe. Nie zasłużył na nic złego. Patrzenie na niego w tym stanie… Takiego ugiętego, takiego zepsutego… Dostał już wystarczającą część na całe życie.
I przez cokolwiek przeszedł, nie chcę, żeby ponownie przez to przechodził.
– Wynoście się z mojego pokoju. I nie wracajcie. – Psychol zostawił swoje narzędzia i podniósł ręce w niby obronnym geście.
– Dobra… w porządku… – Jego oczy były szeroko otwarte i wyglądały niewinnie, ale Chanyeol wiedział, że to fałsz. Próbuj dalej zachowywać się niewinnie, ale i tak nie pozwolę ci odejść. – Tak po prostu… pozwalasz nam sobie iść?
Chanyeol pokiwał głową w, miał nadzieję, przekonującym geście. Tak, kurwa, masz rację.
Inni zaczęli iść za tamtym, ale wyglądali, jakby nieco bardziej im ulżyło. Chanyeol chciał, żeby wynieśli się z jego pokoju i w tym całym bałaganie zniecierpliwienia, jego ręka sięgnęła do kieszeni, a on natychmiast wyłączył telefon, by przestać nagrywać.
Kiedy szaleniec szybko przechodził obok Chanyeola, poczuł, że rozluźnia się z ulgi, ale wyglądało na to, że to był zły ruch.
BAM!
Chanyeol poczuł, jakby jego twarz została zgnieciona na pół, a nagły oślepiający ból w prawym policzku tak bardzo go zaskoczył, że upadł na podłogę i przez kilka chwil widział czerń. Gdy zaczął widzieć nieco wyraźniej, ten sam psychol miał niewiarygodnie szalony wyraz twarzy, wspinając się na Chanyeola i począł go bić. Cios. Cios. Cios. Chanyeol nie widział nic poza bielą i czernią i nie czuł nic oprócz bólu. Nie mógł walczyć, bo nie wiedział jak, a ten koleś był o wiele silniejszy, niż wyglądał. Więc przyjmował ciosy, w kółko i w kółko. Bardzo bolała go głowa, a później usłyszał spanikowane głosy i ktoś zdjął z niego ten ciężar, po czym stracił przytomność.




Zapomnieli swoich narzędzi.




– Co się stało? – zapytał Baekhyun, kiedy Chanyeol wrócił do pokoju z zabandażowaną głową i siniakami na całej twarzy. Przyciskając woreczek lodu do policzka, wyższy zignorował Baekhyuna, chwytając nienaruszoną reklamówkę wolną dłonią, a później usiadł na swoim łóżku.
– Czemu wdałeś się w bójkę?
– W bójkę? – Chanyeol zachichotał gorzko, po czym natychmiast tego pożałował, gdyż poczuł ból w twarzy. – Raczej jednostronne bicie.
– Coś ty, do cholery, zrobił?
Na początku Chanyeol planował nie powiedzieć nic, ponieważ sam chciał sobie z tym poradzić i miał dosyć patrzenia, jak Baekhyun siedzi i nic nie robi, ale z jakiegoś powodu bardzo niedający się opisać wyraz w oczach Baekhyuna przekonał go.
Otworzył reklamówkę i przeszukał ją w środku, po czym wyjął małą butelkę, którą wcześniej trzymał psychol.
– Byun Baekhyun nosi kontakty, więc kiedy przemyje je, używając tego, nie dowie się, że w środku jest kwas – powiedział Chanyeol, a potem rzucił ją na podłogę z urazą, zanim wyszukał coś jeszcze. Wyciągnął pastę do zębów, o której Baekhyun powiedziałby, że należy do niego, gdyby nie byli w tej sytuacji.
– Pasta do zębów? – zapytał Chanyeol, machając tubką. – Nie, klej.
Baekhyun ciągle się w niego wpatrywał. Chanyeol znowu rzucił ją na podłogę i wyjął pojemniczek z robakami, które teraz były martwe z powodu braku tlenu (robił wszystko co w swojej mocy, żeby się nie wzdrygnąć i nie upuścić tej rzeczy).
– Karaluchy? Kto wie, prawdopodobnie chcieli włożyć ci je pod poduszkę. – Ostrożnie odłożył pojemniczek, a fala ulgi przeszła przez jego twarz, gdy to zrobił. Wyjął coś jeszcze i ze sposobu, w jaki rzucił pustą reklamówkę na podłogę, była to ostatnia rzecz.
To scyzoryk.
– I co, do cholery… – Chanyeol wstał. –… twoim zdaniem, mogli tym zrobić?!
Baekhyun widział, jak Chanyeol krzywi się z powodu bólu twarzy i miał ochotę powiedzieć mu, żeby się zamknął i odpoczął, lecz tego nie zrobił, bo nie chciał, żeby wyglądało, że się przejmuje.
Chanyeol sięgnął do tyłu lub do swojej kieszeni i wyjął swój telefon, a potem przykucnął i zaczął zbierać dowody.
– Zamierzam, kurwa… Oni za to, cholera, zapłacą – wymamrotał do siebie Chanyeol. – Z tym pieprzonym nagraniem… Zaczekaj, aż posmakują mojego lekarstwa… – Pozbierał rzeczy i zaczął wychodzić.
 – Czekaj! – zawołał Baekhyun, wstając i pokuśtykał w stronę Chanyeola. – Nie rób tego.
– Dlaczego nie? – Chanyeol trząsł się ze złości, gdy odwrócił się, by uspokoić swojego współlokatora. – To znęcanie się, Baekhyun. To nie jest coś, co może być łatwo zignorowane.
– Nikt nie będzie się nade mną znęcał – odrzekł spokojnie Baekhyun.
– Właśnie teraz ktoś się nad tobą znęca!
Prawie jakby z prędkością światła Baekhyun wyjął Chanyeolowi telefon z ręki razem z reklamówką. Chanyeol zamrugał, zastanawiając się, co się stało. Baekhyun pokuśtykał z powrotem do swojego łóżka, rana na jego kolanie wciąż dawała o sobie znać.
– Hej! – krzyknął Chanyeol. – Myślisz, że co ty, do licha, robisz?
– Zabieram twoje dowody – odparł zwyczajnie Baekhyun. Chanyeol przygotowywał się, by wyrwać je z powrotem.
– Chanyeol, nie – ostrzegł cicho Baekhyun. – Po prostu to zostaw.
W głosie Baekhyuna było coś, co powstrzymało Chanyeola. Dlaczego ich chroni?
Chciał przeciwstawić się Baekhyunowi, chciał, żeby te pojeby za to zapłaciły, ale to spojrzenie oczu Baekhyuna i ton jego głosu. Więc w zamian pomyślał sobie, walentynki i tak się zbliżają, więc po nich Baekhyun powinien być bardziej bezpieczny.
Tylko muszę nad nim czuwać.
Ale z drugiej strony…
– Kiedy oddasz mi telefon? – zapytał Chanyeol. Baekhyun rzucił w niego czymś, a on prędko to złapał.
– Używaj mojego – odparł Baekhuyun, właśnie wtedy, kiedy Chanyeol otworzył swą dłoń, by zobaczyć, co dostał. – Tylko w nagłych przypadkach.
Chanyeol miał mu odmówić, bo mimo wszystko co jeśli zaczęliby dzwonić do niego przypadkowi ludzie? Lecz z drugiej strony powinna być to dobra rzecz, bo mógłby odrzucić tych wszystkich frajerów, którzy szukali seksu i zablokować ich, i skasować, i może nawet na nich przekląć oraz powiedzieć im, by już nigdy, do cholery, nie dzwonili.
– Oddam ci go po walentynkach. Nic z nim nie zrobię – obiecał Baekhyun. – Nic w ogóle.





To jest to.
Dziś były walentynki.
Chanyeol czuł, jakby coś dużego miało się wydarzyć, jak poczucie strachu, które nie odchodziło, ale nie wiedział co.
Wszystko, co musiał zrobić, to czekać i modlić się o to, że cokolwiek by to nie było, nie wpłynie na niego źle.




Do czasu kiedy Chanyeol się obudził, wiedział, że Baekhyuna nie ma.
Wzruszając ramionami, ponieważ czasami było to normalne i w końcu Baekhyun zwykle i tak wstawał wcześniej niż on, wstał i przygotował się na ten dzień.
– Pamiętaj o zebraniu – odczytał wiadomość na telefonie Baekhyuna od Krisa, który wiedział, że to Chanyeol. Jako że Kris spłacił swój dług, wysyłając mu to i jako że i tak nie miał nic innego do roboty, Chanyeol postanowił iść. Westchnął, robiąc to.
Modlił się jedynie, by to nie zajęło większości dnia, żeby mógł spędzić jego resztę z Kyungsoo.




Zebranie zostało zorganizowane w największej auli w całym college’u i Chanyeol przez krótki moment zastanawiał się, jak ludzie zrobili to „w sekrecie” i nie pozwolą dowiedzieć się o tym nauczycielom. Do czasu aż Chanyeol tam dotarł, zobaczył wiele osób niemal przepełniających salę. Kris pomachał do niego zaciekle, obok niego było puste miejsce.
Chanyeol podszedł do swojego przyjaciela i usiadł.
Ale zanim jego zaszczytny tyłek zdążył dotknąć miękkiego aksamitu na krześle, Kris go powstrzymał.
– Co ty robisz? – syknął Kris. – To miejsce Joonmyuna!
–…To gdzie jest, do cholery, moje?! – odparował Chanyeol, jego uszy zrobiły się czerwone z zażenowania i upokorzenia, kiedy wstawał. Kris wzruszył ramionami.
– Skąd mam to wiedzieć? Sam sobie znajdź – odpowiedzi Kris. Ty suko. Pomyślał Chanyeol, gdy obaj spostrzegli postać Joonmyuna przy wejściu. Co się, kurwa, stało z naszą braterską przyjaźnią? Kris wstał i zaczął machać obiema rękami.
– Myun, Myun! – zawołał Kris, szaleńczo wymachując rękami. – Myun, Myun!
Joonmyun podniósł wzrok i spojrzał w kierunku Krisa i Chanyeola, a potem zaczął iść w ich stronę. Kris uśmiechał się głupawo… … …dopóki Joonmyun nie przesunął się, by usiąść ze swoimi przyjaciółmi ze szkolnego samorządu. Uśmiech Krisa zniknął.
– Och, cóż, wygląda na to, że nie jesteś dla niego najważniejszy. – Chanyeol wzruszył ramionami i znowu zajął wolne miejsce obok Krisa. Tym razem Kris go nie powstrzymał, był zbyt pochłonięty odrzuceniem, by cokolwiek zrobić. – Z drugiej strony gdyby były tu inne wolne miejsca, i tak bym obok ciebie nie usiadł.
– Mów, co chcesz – fuknął Kris. – Myun i ja mamy dzisiaj randkę.
–…Masz na myśli spotkanie Ochotniczego Projektu na Cele Dobroczynne dla przewodniczących?
–…Zamknij się, co.
Właśnie wtedy światła przygasły, a scena główna rozświetliła się niczym na przedstawieniu. Ktoś nieznajomy wyszedł na przód i zaczął przemawiać.
– Szczęśliwych walentynek! – powiedziała. – Dziękuję za przyjście. To wydarzenie odbywa się w tajemnicy przed pracownikami szkoły i zostało zorganizowane specjalnie po to, by spełnić życzenia tych, którzy chcą wyznać swoje uczucia! – Ludzie klaskali, dużo z nich zaczęło gwizdać.
– Nie mamy wiele czasu, więc bez zbędnych ceregieli, zacznijmy! – Odwróciła głowę i ktoś wszedł, wwożąc na scenę cały wózek pudełek i listów, a tłum zaczął skandować.
– Dobrze, zacznę od przeczytania tego listu… – Otworzyła go i przytrzymała przed sobą. – Droga Jimin, jesteś najbardziej uroczą i najniższą dziewczyną, jaką kiedykolwiek widziałam! A jednak masz w sobie coś seksownego i twój głos jest niesamowity! Nie musisz wiedzieć, kim jestem, chciałam tylko, żebyś wiedziała, że jest ktoś, kto zawsze adoruje cię z daleka. – Tłum klaskał, a mówczyni wyjęła kolejny list. I to samo działo się w kółko i w kółko. Wielbiciele albo się ujawniali, albo byli dopasowywani z podarunkami (który ten adorowany musiał odebrać), albo nawet oba. Chanyeol miał ochotę zasnąć.
Lecz wtedy…
– Baekhyun – zaczęła dziewczyna – masz takie świetne ciało. Chciałbym cię kiedyś **********.
Chanyeol nagle się rozbudził, z szeroko otwartymi oczami patrząc do przodu. Wszyscy skandowali, zgadzając się, głośniej niż przedtem, a tłum był bardziej poirytowany niż kiedykolwiek wcześniej. Rozejrzał się, list przypomniał mu, że nie widział Baekhyuna przez cały dzień, ale wyglądało na to, że nigdzie nie mógł go znaleźć. Dziewczyna wyjęła kolejny list, jej oczy rozszerzyły się z zaskoczenia.
– Baekhyun-ah (znowu?), tym, co najbardziej w tobie lubię, są twoje słodkie usta. Zrobisz mi lo** następnym razem? – Tłum znów zaskandował, ale Chanyeol poczuł, że robi się coraz bardziej zły z każdym listem. Dziewczyna odłożyła ten i wyjęła następny.
– Do Baekhyuna (wow, on jest naprawdę popularny, nie?) – powiedziała, potrząsając głową – jestem zwykłym kujonem, ale kujony też mają potrzeby, prawda? – Cały tłum krzyknął w zgodzie, będąc coraz bardziej rozochoconym.
– Jeśli mi pozwolisz, naprawdę powinniśmy pewnego dnia się p*******. Tylko dlatego, że jestem kujonem, nie znaczy, że nie mam dużego f****. – Tłum oszalał, a Chanyeol tylko czuł, że coraz bardziej się czerwieni. Co, do kurwy, myślą sobie te pojeby, pisząc takie popieprzone rzeczy?
Dziewczyna wyjmowała list po liście i odkładała je na jedno miejsce. – Czy naprawdę muszę odczytywać je wszystkie? Wszystkie są dla Baekhyuna! – Tłum krzyknął „TAK!”, a ona westchnęła. Wszyscy piszą o nim, jakby był zabawką seksualną, gotową do użycia i do tego chętną. Nienawidzę tego, do cholery.
– Gdzie JEST Baekhyun? – Ktoś w tłumie głośno krzyknął, a potem w całym tłumie zrobił się chaos, kiedy go szukali. Chwilkę wam zajęło zauważenie tego, pojeby. Pomyślał poirytowany Chanyeol. Po chwili bez żadnej odpowiedzi ze strony tłumu dziewczyna odłożyła wszystko i chwyciła mikrofon.
– Jako że go tu nie ma, równie dobrze możemy pominąć jego listy – powiedziała i wyjęła kolejny list. Tłum przez chwilę buczał, po czym poddał się, widząc, jak bezcelowe to było. Dziewczyna kontynuowała, a Chanyeola znowu naszła ochota na sen.
– Drogi Do Kyungsoo… – zaczęła dziewczyna po kilku chwilach. To obudziło Chanyeola, a jego serce ożywiło się, kiedy otworzył oczy. Kris szturchnął go.
– W końcu nabrałeś odwagi, by wyznać mu swoje uczucia? – Chanyeol gwałtownie potrząsnął głową. Nigdy nie pomyślał o użyciu tej metody. To zbyt… Nie było zbyt romantyczne. To nie było zbyt konfrontacyjne.
–…Jesteś bardzo uroczy i naprawdę chcę, żebyśmy się spotykali. Ale nie wydaje mi się, żebyś kiedykolwiek mnie zauważył – dziewczyna skończyła, czytając imię adoratora, a potem wzięła następny list. Chanyeol rozejrzał się za Kyungsoo i po długim czasie odnalazł go siedzącego gdzieś niżej. Wyraz jego twarzy był dość neutralny, jednak Chanyeol mógł stwierdzić, że się rumieni, nawet stamtąd.
Chanyeol zastanowił się, kiedy nabierze odwagi, by wyznać swoje uczucia?
Ale z drugiej strony nie chciał tego robić. Chciał, by zostali w punkcie, w którym są, by byli blisko siebie, by byli blisko jako przyjaciele. Nie chciał niczego niszczyć. Nie chciał zmieniać tego, co mieli, ponieważ już był wystarczająco zadowolony. Naprawdę nie chciał niczego więcej.
– Drogi Tao… – Chanyeol podniósł wzrok na znajome imię, a kiedy odnalazł Tao w tłumie, zobaczył, że ten uśmiecha się podekscytowany. –…jesteś najbardziej gównianym współlokatorem i, gościu, nie zapomniałem tego, gdy powiedziałeś, że Pinku Pinku to tylko zabawka! – Wszyscy zaśmiali się, a podekscytowanie Tao zniknęło, zostało zastąpione przez rozdrażnienie i rozbawienie, gdy rozglądał się, by znaleźć Sehuna, który śmiał się na tyłach do rozpuku.
– Drogi Krisie… – Oczy Krisa rozszerzyły się i Chanyeol wiedział, że miał nadzieję, iż napisała to pewna osoba. Nawet widział, że Kris wpatruje się w Joonmyuna, który oglądał swoje palce ze znudzonym wyrazem twarzy. – Posłuchaj, koleś, jesteś świetnym hyungiem i w ogóle, ale, proszę, skończ ze swoją obsesją na punkcie Joonmyuna hyunga. To obrzydliwe. Rzygam, rzygam, rzygam. – Wszyscy znowu śmiali się i skandowali. Wszyscy na świecie wiedzieli o zauroczeniu Krisa w Joonmyunie.
– Kochanie, zdobędę cię! – ryknął pogodnie Kris i więcej osób się zaśmiało. Nawet Chanyeol się uśmiechał. Odwrócił się ponownie i zobaczył, że Sehun znowu zrywa boki tuż obok równie rozbawionego (i dziecinnego) Lu Hana.
– Drogi Jonginie – odczytała dziewczyna – oppa saranghae bbuing bbuing! – Tłum znowu zarechotał.
– Przestańcie żartować! Niektórzy z nas naprawdę potrzebują życia miłosnego! – ktoś zażartował i tłum ponownie się zaśmiał.
Dziewczyna przebrnęła przez ostatnie listy, a Chanyeol na nowo chciał zasnąć, zanim Kris podniósł się ze swojego miejsca.
– Dokąd idziesz? – zapytał Chanyeol. Tamten uśmiechnął się i puścił mu oczko.
– Tajemnica. Wszystko, co mam do powiedzenia, to to, że jest kolejne wydarzenie. – Kolejne wydarzenie?!
Nuda!
Chanyeol westchnął, był w tym momencie zbyt zmęczony, by się przejmować i pomachał przyjacielowi na pożegnanie.
– Drogi Chanyeolu… – Podniósł wzrok, słysząc swoje imię. –…jesteś bardzo durny, bardzo powolny i jesteś najgłupszym „hyungiem”, jakiego kiedykolwiek poznałem. Ugh! Zejdź się z nim!! – Chanyeol zarumienił się z zażenowania, zatapiając się w swoim krześle, poprzysiągł sobie, że później zemści się na Sehunie. W tym samym czasie wszyscy w tłumie zaczęli dopytywać, kim jest „on”. Kiedy zamieszanie ucichło, Chanyeol odwrócił głowę, by spojrzeć na Sehuna, kusiło go, by zetrzeć ten uśmieszek z jego twarzy. Lubię Kyungsoo! Kyungsoo!!!!! Pieprz się!
– I to wszystko! – powiedziała, a wszyscy zaczęli klaskać, głośno skandując i gwiżdżąc. – Dziękuję wszystkim za przybycie, a teraz…
–…czas na wydarzenie specjalne – powiedział ktoś inny zza kulis, a to zszokowało wszystkich. Ze sposobu, w jaki wyglądała prowadząca, wszyscy mogli powiedzieć, że ona też się tego nie spodziewała.

– Byun Baekhyun ma coś do powiedzenia. – I po tych słowach tłum oszalał, zrobił się naprawdę, naprawdę dziki – dzikszy, niż Chanyeol kiedykolwiek wcześniej słyszał. Zdezorientowany Chanyeol patrzył, jak bardzo seksownie wyglądający Byun Baekhyun, mający na sobie wyglądającą na drogą skórzaną kurtkę i obcisłe jeansy (i, o cholera, jego oczy były ciemne i przydymione od kredki do oczu) wyszedł płynnie i pewnie na scenę.