czwartek, 7 września 2017

The Faults In Byun Baekhyun [29/55]

Brak komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Drugi raz |oryginał: The second time
rating: PG-13
Chanyeol zaczynał tego nienawidzić.
Tego unikania, tego ignorowania…
Tego… wzajemnego udawania, że nie istnieją.
To głupie. Męczące.
To czas, by Chanyeol zaprzestał tej pogoni w stylu Toma i Jerry’ego. To czas, by zakończył tę niekończącą się i bezcelową grę.




– Wydaje mi się, że musimy porozmawiać – powiedział Chanyeol, kiedy Baekhyun wrócił z czegokolwiek, co robił. Nienawidził, gdy niższy na niego nie patrzył, a właśnie to teraz robił. Baekhyun zachowywał się, jakby nawet nie usłyszał, co powiedział Chanyeol.
– Baek- – zaczął Chanyeol, ale mniejszy nadal zajmował się tym co wcześniej, jakby Chanyeol wcale nie istniał.
– Baekhyun, Baek, Byun Baek, B.B, Bae, Baekhyunnie, Baekhyun-ah, Baekkie, Baek-a-Pie, B- – Chanyeol nie powiedział nic więcej, bo niespodziewanie Baekhyun odwrócił się i patrzył na niego dziwnym wzrokiem.
–…Jak mnie nazwałeś?
Chanyeol był nieco zbity z tropu i nagle nie pamiętał nic z tego, co powiedział kilka sekund temu.
– Nie nazywaj mnie tak więcej – odezwał się cicho Baekhyun, po czym odwrócił się i znowu zajął się swoimi sprawami.
– Co? Jak właśnie cię nazwałem? – zapytał zdezorientowany Chanyeol. Baekhyun zignorował go.
– Baekhyun! – wrzasnął Chanyeol, kiedy niższy wziął swoją książkę, oparł okulary na czubku swego nosa i przygotowywał się do wyjścia. Panikując, Chanyeol pospieszył naprzód, gdy Baekhyun zaczął otwierać drzwi i zamknął je. Później podszedł do Baekhyuna, ale z każdym krokiem w przód, Baekhyun instynktownie robił krok w tył, dopóki nie został przyparty do swej własnej szafy.
– Baekhyun… – Głos Chanyeola był zniżony, chrapliwy, gdy powoli kładł swoje przedramiona na drewnianej szafie, zatrzymując Baekhyuna swoimi ramionami, więżąc Baekhyuna w jego osobistej przestrzeni.
Chanyeol nie mógł oddychać.
Baekhyun był tak blisko i nagle jego serce krzyczało, a jego dłonie pociły się, czuł, że tak cholernie brakowało mu oddechu, a jednak Baekhyun stał w miejscu, jakby był to każdy normalny dzień. Tylko że tym razem pierwszy raz od kilku dni podniósł wzrok zaskoczony ich nagłą bliskością, jego oczy natychmiast zrobiły się szerokie i niewinne.
Baekhyun był tak blisko, a Chanyeol… Chanyeol…
Chanyeol chciał go pocałować.
– Ja… muszę ci coś powiedzieć… – rzekł w zamian, przełykając swoje pragnienia, kiedy starał się skupić na Baekhyunie, który w momencie miał pustkę w głowie. – I tak nie możesz uciec-
Bam!
Chanyeol poczuł tam w dole oszałamiający ból i zanim się zorientował upadł na ziemię, trzymając się za jądra i zwijając z bólu. Nawet w bólu Chanyeol wiedział, że Baekhyun właśnie kopnął go kolanem w krocze. Nigdy w życiu nie czuł tak oszałamiającego bólu, takiego, że czuł, jak mdleje. Więc to tak czują się zawodowi piłkarze, kiedy uderzy ich tam piłka…
– Baekhyun… Ty mały pojebie, ty… – wydyszał Chanyeol, otwierając i zamykając oczy i widząc fragment stojącego nad nim Baekhyuna, potem zobaczył, jak Baekhyun przygotowuje się do wyjścia.
– Zaczekaj! …Ty sukinsynu, nawet nie… zamierzasz mnie wysłuchać? – krzyknął Chanyeol właśnie wtedy, gdy drzwi się otwarły. Chanyeol zacisnął oczy i usiłował wstać z tej głupiej, przeklętej podłogi, nie chcąc widzieć, jak Baekhyun zostawia go i zatrzaskuje drzwi, jednak poczuł, jak jego serce upada, gdy drzwi w rzeczy samej się zatrzasnęły.
Kurwa, kurwa, kurwa. Myślał Chanyeol, kiedy został sam w pokoju. Był bardzo bliski płakania z frustracji. Nie, nie, nie, nie, nie… Poczuł, jak łzy zbierają mu się w kącikach oczu. Cholera, cholera, cholera, cholera, cholera… Wolałby zakopać się pod ziemią niż płakać nad takim sukinsynem jak Byun Baekhyun.
–…Wszystko w porządku? – wymamrotał cichy głos i kiedy zszokowany Chanyeol otworzył oczy, zobaczył Baekhyuna opierającego się o zamknięte drzwi. Widział, jak Baekhyun przykuca i poczuł, jak dłonie łapią jego rękę, by pomóc mu wstać. Zapach truskawek i miodu wdarł się do jego nozdrzy, a to w jakiś sposób sprawiło, że nieznośny ból na moment zniknął. Poczucie winy było widoczne w jego marsie, kiedy wciągał Chanyeola na swoje łóżko.
Oczywiście, że nie mam się, kurwa, w porządku, spędziłem ponad dwa tygodnie, nie rozmawiając ze swoim współlokatorem, myślisz, że jest w porządku, pieprz się, pieprz się za to, że mnie tam kopnąłeś, a potem mnie o to zapytałeś i pieprz się głównie dlatego, że przez ciebie muszę czuć wszystkie te dziwne uczucia i nie powinienem się, cholera, przejmować, a jednak jest to coś, czego nie rozumiem i to wszystko przez ciebie-
–…Tak – odparł Chanyeol, kiedy Baekhyun delikatnie popchnął go na łóżko, podpierając go o poduszkę. Zapach Baekhyuna był silniejszy na jego łóżku. To nie pomagało, a jednak przynosiło kojące uczucie sercu Chanyeola.
– Za zrobienie tego… – Baekhyun urwał. Chanyeol zastanawiał się, kiedy, do cholery, Baekhyun zrobił się taki cichy. Jego głos był gładki jak dźwięk spokojnych fal, jak cisza przed burzą, ukrywająca tak wiele i jednocześnie nie skrywająca nic pod swymi warstwami. –…Przepraszam.
Baekhyun brzmiał jak skrzywdzony szczeniak, chociaż ton jego głosu tego nie ujawniał, a jednak Chanyeol w jakiś sposób rozpoznał go, ponieważ… ponieważ po prostu wiedział. Po prostu wiedział, co Baekhyun czasami czuł, nawet jeśli nikt inny tego nie wiedział.
– Podejdź do swojego biurka – powiedział Chanyeol, trochę brakowało mu tchu. Baekhyun poszedł, rzadko był tak posłuszny. – Weź Chana. – Baekhyun wziął. – Wróć. – Baekhyun wrócił. Ogarnęła ich cisza, ale Baekhyun wiedział, czego chce Chanyeol i mocniej przytulił misia do swej piersi.
Dlaczego, do licha, Chanyeol go pocieszał? Czy to nie on powinien być tym pocieszanym? W końcu jego jądra właśnie zostały zmiażdżone przez bardzo, bardzo kościste kolano.
– Do Kyungsoo – odezwał się Chanyeol, a Baekhyun w momencie zesztywniał przez to imię. – Ja… nie lubię Do Kyungsoo.
Baekhyun mocniej przycisnął do siebie Chana. Chanyeol nie mógł nic poradzić na to, że wewnętrznie zachichotał i pomyślał: urocze.
– Już go nie lubię. Kiedyś go lubiłem, ale teraz już nie.
Cisza.
– Więc przestań bawić się w to uciekanie, Baekhyun. Nieważne, jak bardzo Kyungsoo myśli, że możesz nas blokować albo jak ty myślisz, że możesz nas blokować, nie robisz tego. Przestań próbować być idealnym przyjacielem chcącym pomóc swojemu dobremu przyjacielowi. Kyungsoo obiecał mi, że chce, byśmy pozostali przyjaciółmi. – Cisza.
– Już przestań. Skończ ode mnie uciekać. Nie potrafię już dłużej lubić Kyungsoo, nieważne, jak bardzo próbuję, wiem, że już nie będę go lubił – oznajmił Chanyeol. – Szczerze, nie czuję tego w stosunku do niego.
Może to sposób, w jaki prześwitywała jego pewność siebie, kiedy to mówił, przeciwstawiając się zwykłemu wahaniu, które ciągle pojawiało się w jego tonie. To dziwne, ponieważ Baekhyun wiedział, że ten pewny siebie Chanyeol to Chanyeol, który patrzył mu w oczy podczas wszystkich tamtych razów wzrokiem, który wydawał się być przepełnionym dużą ilością szczerości, i mówił inne wiarygodne słowa. I to naprawdę było wiarygodne, ponieważ wypowiedział to Chanyeol.
– Dobrze.
I po raz pierwszy od lat Baekhyun naprawę, naprawdę komuś uwierzył.




– Myeonnie… – zaczął Kris chorym z miłości głosem, chwytając swoje warzywa i ułożył je na talerzu Joonmyuna. – Powinieneś jeść zdrowiej. – Joonmyun zignorował go, ale ostatecznie podniósł kawałki warzyw swoimi pałeczkami i wsunął je sobie do ust. Tylko ten jeden czyn sprawił, że Kris uśmiechał się jak szaleniec. Dla Chena, który siedział naprzeciwko, było to śmiechu warte.
– Och, daj sobie spokój, Kris – powiedział śmiertelnie poważne Chen. – On tylko cię toleruje. – Kris posłał mu groźne spojrzenie.
– I kto to mówi, Chen. – Kris przewrócił oczami, ale kiedy odwrócił się do Joonmyuna, wyraz jego twarzy na powrót stał się chory z miłości. – Nie widzę żadnego postępu u ciebie i Minseoka.
Chen kipiał ze złości, chwytając kość i rzucił nią w kierunku Krisa. Na szczęście kość poszybowała tuż nad uchem Krisa, nieznacznie go omijając. Starszy wyrwał się z letargu, zanim spojrzał na Chena szeroko otwartymi oczami.
– Czy możemy nie walczyć? – krzyknął Jongin, bojąc się o swoje własne życie, gdyż siedział obok Chena. Kris w końcu się uspokoił.
– Joon-hyung, czy mógłbyś panować nad swoim facetem? – jęknął Jongin, jednak Joonmyun nie powiedział nic, dalej cicho jedząc. Kris wydawał się być zadowolony z tego tytułu.
– Mnie przynajmniej Minseok odpowiada… – mruknął Chen.
– Joonmyun przynajmniej mnie nie odrzucił… – odpowiedział mruknięciem Kris. Właśnie wtedy Kyungsoo przyniósł swoją tacę do stolika i zajął miejsce obok Jongina.
– Cześć – przywitał się. – Co się dzieje?
Jongin jęknął i zrobił wszystko, co w jego mocy, by nie schować twarzy w dłoniach. – Mam przeczucie, że dojdzie do katastrofy…
– Hę?
– Za trzy… dwa… jeden.
– CZY WŁAŚNIE, KURWA, RZUCIŁEŚ WE MNIE OGÓRKIEM?! – Głos Baekhyuna przebił wszystkie inne. Kyungsoo odwrócił się, aby zobaczyć, jak Chanyeol i Baekhyun ścigają się, by tam dotrzeć, ich tace niepewnie chwiały się w ich dłoniach.
– CO JEŚLI TAK? – odkrzyknął Chanyeol. – OSTATNIM RAZEM JAK SPRAWDZAŁEM, MIAŁEŚ OGÓRKA POD PODUSZKĄ. – Później zaśmiał się zwycięsko, złośliwie i głośno. Baekhyun zmrużył oczy, ustawiając tacę na brzegu ich długiego stolika, Chanyeol zrobił to samo.
– Ty właśnie nie… – Głos Baekhyuna był cichy, niski i całkowicie niebezpieczny. Kris i Chen natychmiast przestali się kłócić, sztywno odwracając głowy, by spojrzeć na Baekhyuna, który kipiał ze złości. Uśmiech Chanyeola zniknął.
–…Trzy dni… Trzy pieprzone dni… – ciągnął Baekhyun, jego głos był zaledwie szeptem, ale cała stołówka milczała. Ludzie znali Baekhyuna i wiedzieli, że Baekhyun ma zły humor, gdy mówi w ten sposób. Chanyeol wyraźnie przełknął ślinę, powoli robią krok do tyłu. –…czucia zapachu tego gówna… pod moim pierdolonym nosem… – Chanyeol wiedział, że to jest to i odwrócił się, po czym zaczął uciekać.
– JESTEŚ, KURWA, MARTWY! – krzyknął Baekhyun, biegnąc za nim. Chanyeol wiedział, że to robi. Na szczęście miał długie nogi, a to dawało mu przewagę. Jego wadą był brak kondycji.
– Mówiłem. – Jongin westchnął, słysząc trzaśnięcia po drugiej stronie stołówki. Ludzie już patrzyli, większość kibicowała Baekhyunowi ze względu na jego popularność, inni dopingowali Chanyeola tylko po to, by zachować równowagę. Kyungsoo ze współczuciem poklepał Jongina.




–…Dlaczego tu jesteśmy? – Chan przekręcił głowę i szepnął do Krisa, który w milczeniu stał obok niego. Potrząsnął głową równie zdezorientowany.
Cała dwunastka stała w gabinecie dyrektora, przed dyrektorem, który patrzył na nich krytycznym wzrokiem.
– Dzieci, wiem, że to college, chcecie się bawić i tak dalej… – zaczął, próbując zignorować fakt, że Baekhyun i Chanyeol usiłują zapatrzeć się na siebie na śmierć. –…Ale czy konieczne jest zaśmiecanie całej stołówki?
– Tak – Baekhyun i Chanyeol powiedzieli w tym samym czasie. Yi Xing stał tam nieco rozmarzony, Joonmyun trochę nerwowy, a Kyungsoo wiedział, że nic z tego nie jest jego sprawą, a jednak i tak został w to wciągnięty.
Dyrektor westchnął.
– Otrzymuję od innych studentów wiele skarg, że… kiedy zbierze się cała wasza dwunastka, nie dzieje się nic dobrego. Nic. Czują się przy was zagrożeni i jeśli jeszcze nie zauważyliście, ostatnio unikają siadania w pobliżu waszego stolika. – Cisza wypełniła całe pomieszczenie. No i co? Chciał zapytać głośno Chen, głównie dlatego, że był ciekawy, co to miało z nimi wspólnego.
– Kilka osób powiedziało, że ukradliście im jedzenie albo że przypadkiem w nich rzuciliście, albo że byli celem waszych groźnych spojrzeń, i tak dalej… – Dyrektor otwarcie spojrzał na Krisa, Tao i Sehuna.
– A teraz, kiedy złamaliście cały stolik… – Dyrektor odwrócił się do Baekhyuna i Chanyeola, którzy wydawali się być nim niezainteresowani. Chanyeol w zamian usiłował zawiesić rękę na ramieniu Jongina, żeby uszczypnąć Baekhyuna. Baekhyun starał się odepchnąć Jongina, by nadepnąć Chanyeolowi na stopę i wykręcić mu ucho. –…To całkowicie wymknęło się spod kontroli.
– Po prostu za to zapłacę. Wielka sprawa – powiedział Baekhyun trochę wymuszenie, kiedy poczuł pieczenie uszczypnięcia w ręce i patrzył, jak Chanyeol powstrzymuje uśmiech. Jongin westchnął wewnętrznie. Dyrektor westchnął naprawdę.
– Nie może pan cały czas za to płacić, panie Byun. Mam nadzieję, że już to pan zrozumiał.
– Kto się tym przejmuje? To tylko mały stolik-
– Pozwól, że powiem ci to wprost, Baekhyun. – Nagła ostra zamiana w tonie głosu dyrektora powstrzymała Baekhyuna i z zaciekawieniem odwrócił się do starszego. – Gówno mnie obchodzi, czy masz pieniądze, by kupić całą tę szkołę. Nie mam czasu, żeby, do cholery, wymieniać każdą jedną rzecz, którą zepsujesz. Dyrektor ma więcej do robienia niż to, tak jak ty masz więcej rzeczy do roboty niż granie w berka ze swoim chłopakiem – zadrwił. Nagle całe milczenie przeskoczyło na nowy poziom. Większość wstrzymywała oddech.
– Niech pan posłucha, dyrektorze, rozumiem, skąd pan wyciąga-
– Proszę pana, widzę pańską frustrację, ale dlaczego, do cholery-
– Zamknąć się. – Dyrektor wyciągnął dłoń. – Wiecie co? Zamierzam, cholera, zmusić was do dzielenia jednego pieprzonego pokoju, dopóki nie zaczniecie, kurwa, współpracować. A jeśli to nigdy nie nastąpi, to będziecie razem na zawsze. Rozumiecie? – Cisza. –  A teraz, wszyscy macie zakaz jedzenia w stołówce. Wszyscy. Możecie zabrać stamtąd jedzenie, ale kiedy to zrobicie, musicie zmykać i znaleźć inne miejsce do spędzania czasu. Rozumiecie? – Cisza.
– Znikajcie.




Drugi siedemnasty, odkąd Chanyeol złożył Baekhyunowi obietnicę.
– Jak dzisiaj zamierzasz zmarnować mój czas? – zapytał odrobinę żartobliwie Baekhyun, tym razem jego usta uśmiechały się bardziej niż wcześniej tego dnia w miesiącu. To dobrze, szedł do przodu. Chanyeol przewrócił oczami, lecz uśmiechnął się figlarnie, jego brew była wyzywająco uniesiona do góry.
– Co powiesz na horror?




– Cholera, cholera, cholera, cholera, cholera… – szeptał Chanyeol tylko po to, by zagłuszyć krzyki w całej sali. Kurczowo złapał się podłokietnika łączącego ich fotele i chociaż prawie nikogo nie było, Chanyeol wciąż pamiętał, by nie wydać żadnego szczególnie głośnego dźwięku. Ale cholera, ten film był straszny!
– Zamknij się, co? – syknął Baekhyun, odsuwając się od faktu, że Chanyeol zajmował prawie połowę jego miejsca. – Po prostu oglądaj.
– Kto w ogóle wybrał ten film, do cholery? – narzekał cicho Chanyeol, wiedząc, że prawdopodobnie tej nocy nie zaśnie. – Pieprzony idiota, może się pierdolić.
–…
–…Najgorszy błąd mojego życia – mruknął Chanyeol, chowając swoją głowę w ramionach, kiedy Baekhyun podniósł wzrok na ekran właśnie, gdy kolejny krzyk sprawił, że Chanyeol wychodził ze skóry. Usta niższego wykrzywiły się w lekkim, triumfującym uśmiechu.
– Zgadnij, kto dzisiaj nie będzie spał… – wymamrotał cicho Baekhyun. Chanyeol tylko chciał, żeby się zamknął. Ale z drugiej strony nie chciał tego, ponieważ jeśli Baekhyun przestałby mówić, nic innego nie odwracałoby uwagi Chanyeola.
– Zgadnij, kto ma jutro egzamin…
O cholera.
Chanyeol sapnął cicho, słysząc przerażającą muzykę huczącą z głośników nad nim, a potem szaleńczy śmiech mordercy i kurczowo złapał się podłokietnika ze wszystkich sił. Jego łokieć otarł się o łokieć Baekhyuna, ale w tamtym momencie się tym nie przejmował, ponieważ chciał jedynie mieć już to za sobą. Nie mógł uwierzyć, że robił to z nadzieją, że wystraszy Baekhyuna, a na końcu to on był tym, który się bał.
Na sali panowała cisza. Mógł usłyszeć oddech dziewczyny, który pasował do jego oddechu.
Wtem nagle dał się słyszeć zgrzyt skrzypiec i Chanyeol potrafił wyobrazić sobie tego mężczyznę z przerażającym uśmiechem, kiedy podchodził coraz bliżej i bliżej, i bliżej-
Baekhyun zachichotał.
Chanyeol poczerwieniał i przygryzł wargę, zanim zerknął ponad ramieniem tylko po to, by pokazać Baekhyunowi, że nie jest tchórzem i może sobie pozwolić na przynajmniej jedno spojrzenie. Zły pomysł. Akurat kiedy podniósł wzrok, zbliżenie na twarz mężczyzny zajęło cały ekran, jedno oko było nabiegłe krwią, a drugie puste. Chanyeol od razu się wzdrygnął i ukrył z powrotem w swoich ramionach, tym razem nie przejmując się nawet wtedy, kiedy Baekhyun miałby się z niego śmiać i drwić przez następny dzień (albo do końca życia). Nie zamierzał ryzykować życia, by znowu spojrzeć.
Ale zamiast drwić i nazywać go tchórzem, Baekhyun bez słowa przysunął się bliżej. Chanyeol nawet by tego nie zauważył, gdyby palce Baekhyuna nie ocierały się o jego. Zszokowany Chanyeol momentalnie zastygł, zapominając o przerażeniu, które kontrolowało wszystkie jego wcześniejsze ruchy. Tym razem jego serce pędziło nie z powodu mordercy w filmie, ale dlatego, że Baekhyun powoli odginał jego palce z pięści, zanim delikatnie ujął ją w swoją własną.
Co do…
– Zamknij się, dzieciaku – wyszeptał nad nim Baekhyun i chociaż była to obelga, Chanyeol nie postrzegał tego w ten sposób. W istocie Baekhyun próbujący go uspokoić był dziwny i inny, i naprawdę dziwny, ponieważ nigdy nie zrobił nic tak odważnego wobec Chanyeola. Co on, do cholery, wyprawiał?
Co Chanyeol zrobił, że sprawił, iż Baekhyun taki był?
Czy Baekhyun… w końcu akceptował ich jako kogoś więcej niż wrogów, więcej niż przeszłość?
Co się właśnie, do diaska, działo?
To dziwne, szalone, obce, a jednak dawało poczucie nadziei sercu Chanyeola. Baekhyun zaczynał widzieć go nie jako Joo-hyunga, tajemniczego mężczyznę, który w jakiś sposób zniszczył pogląd Baekhyuna na świat. Baekhyun zaczynał się na niego otwierać, zaczynał widzieć go jako jednostkę… Baekhyun… czy Baekhyun zaczynał mu ufać?
Dlaczego w ogóle Chanyeol się przejmował?
Wtedy Chanyeol zrozumiał. To było to. To dlatego, że Chanyeol przejmował się Baekhyunem, właśnie dlatego był tak szczęśliwy i zadowolony, gdy Baekhyun był dla niego miły, kiedy ukazywały się jakiekolwiek znaki, że Baekhyun w końcu wydostawał się z przeszłości.
Przejmował się.
Byun Baekhyun. Ale numer. Kiedyś nienawidził Baekhyuna do szpiku kości, jakoś pół roku temu, a teraz przejmował się Byun Baekhyunem.
To znaczyło, że Chanyeol nie tylko przestał go nienawidzić, ale zaczął widzieć go jako kogoś więcej niż współlokatora?
Może… może…
…Jako przyjaciela?




– Czemu, do cholery, dalej się trzęsiesz? – Baekhyun spojrzał na niego z krytycznym wyrazem twarzy, gdy Chanyeol wytaczał się na drżących nogach z kina.
– Nigdy… nie przypuszczałem, że to takie… straszne… – wydyszał Chanyeol, już nawet nie starając się ukrywać swojego strachu. Pieprzyć jego dumę – miał tylko nadzieję, że będzie dobrze spał!
– Jest już dość późno… – powiedział Baekhyun, spoglądając na zegarek – 00:25. Chanyeol przewrócił oczami i zaśmiał się szyderczo.
– Mówisz to ty, który wracasz do domu między trzecią a czwartą nad ranem.
– Dla mnie to nie jest późno – odparował Baekhyun. – To późno dla ciebie, ty Duży, Gruby Dzieciaku.
– Zamknij się! Wcale nie jest! – odrzekł gwałtownie Chanyeol, obelgi Baekhyuna natychmiast postawiły go na nogi, kiedy zaczął powoli się wycofywać.
– W takim razie czy jest coś, co chciałbyś robić?
Chanyeol rozejrzał się dookoła i właśnie został uderzony zimnym, nocnym powietrzem. Przynajmniej nie było już tak zimno. –…Nic szczególnego.
– To wracajmy do domu – odparł Baekhyun, odchodząc dumnym krokiem. Chanyeol wpatrywał się w drobne plecy Baekhyuna, zanim pobiegł za nim.
– Chociaż na mnie poczekaj! Palant! – krzyknął. Baekhyun odebrał to jako znak i Chanyeol przysięgał, że widział, jak twarz Baekhyuna rozciąga się w zwycięskim uśmiechu, nim niższy zaczął biec z powrotem do szkoły.
– DUPEK! – wrzasnął Chanyeol, goniąc za nim. Był na wpół czujny na wypadek, gdyby pewien facet z nabiegłym krwią okiem i dziurą w oczodole podążał za nim.




Noc była odstraszająca i Chanyeol nigdy wcześniej w życiu nie był tak przerażony.
Miał szeroko otwarte oczy, patrząc w sufit, nasłuchując każdego dźwięku, który mógł usłyszeć w swoim własnym zakresie. Dlaczego w ogóle zdecydował się, żeby obejrzeć horror?
C-C-Co jeśli on jest prawdziwy i pojawi się w progu… Co, do cholery… Chanyeol w myślach modlił się, by to się nie stało. Później odwrócił się do Baekhyuna, który wydawał się spać głęboko. Pieprz się! Jak możesz tak spokojnie spać, kiedy ja tu jestem, pocąc się aż do wnętrzności?!
Patrzenie na Baekhyuna przynosiło mu ukojenie, ale nie wystarczało.
Jeśli… Jeśli naprawdę tu przyjdzie, to będzie dwóch na jednego, prawda? Pomyślał z lekką niepewnością Chanyeol, czując, jak jego oddech staje się płytki, gdy wydawało mu się, że ktoś zbliża się do ich pokoju… a potem odchodzi. Dzięki Bogu… Ponownie odwrócił się w stronę łóżka Baekhyuna. Nagle poczuł, jakby jego łóżko było oddalone o kawał świata od Baekhyuna.
…Nie zauważy… Prawda… Myślał Chanyeol na rozdrożu, kiedy bił się z myślami, czy powinien to zrobić czy nie. Ale w końcu dopadły go jego lęki, gdy usłyszał szczególnie głośny wroni skrzek z zewnątrz i szybko podskoczył. Robiąc wszystko co w swojej mocy, by być najciszej jak to możliwe, Chanyeol podszedł na palcach do łóżka Baekhyuna, zanim zatrzymał się przy odrobinie pustej przestrzeni i zastanowił się, czy to właściwe.
Co jeśli jutro się dowie? Co jeśli go zgniotę? Co jeśli będzie w stanie usłyszeć moje serce? Chanyeolowi tego rodzaju myśli przebiegały przez głowę tak, że kusiło go, by wrócić, nawet jeśli groziły mu koszmary oraz chłód i bezsenna noc. Ale zanim zdążył zrobić choćby jeszcze jeden krok, coś zburzyło ciszę i sprawiło, że prawie wyskoczył ze skóry.
– Czego chcesz? – Głos Baekhyuna był wyraźny w poważnym tonie, prawie jakby zawsze wiedział, że Chanyeol tam był, gapiąc się na niego. Chanyeol nie wiedział, co zrobić, aż jego serce biło szybciej i szybciej, i tak mocno, że był pewien, iż Baekhyun może to usłyszeć.
– J-J-Ja… – Chanyeol wziął głęboki, drżący oddech, a potem zrobił wydech. – Nie mogę spać.
–…No i? – Baekhyun brzmiał niemal znudzenie.
– No i… ja… uch, nieważne… – Chanyeol już mógł poczuć, jak jego twarz robi się gorąca. Dlaczego w ogóle pomyślałem o tym pomyśle, do cholery? Kurwa. Jestem taki głupi. Zaczął z powrotem powłóczyć nogami, przez cały czas przeklinając się za bycie głupim. Teraz musiał znieść upokorzenie i jednocześnie wrócił do punktu wyjścia.
–…Chodź tutaj – powiedział w końcu Baekhyun, a Chanyeol usłyszał szmery, zanim poczuł, jak ciepła dłoń chwyta jego zimną rękę. Zadrżał z powodu tego kontaktu, nieprzytomnie dając się pociągnąć. Do tego czasu jego oczy przyzwyczaiły się i widział, że Baekhyun nieco się przesuwa, dopóki nie zrobiło się przed nim puste miejsce.
–…Hę? – Chanyeol był zdezorientowany i nawet w ciemności potrafił dostrzec wyraz twarzy Baekhyuna. Mógł nawet wyobrazić sobie, jak Baekhyun przewraca oczami.
– Pospiesz się, dzieciaku – polecił Baekhyun i zanim Chanyeol zdążył cokolwiek powiedzieć, odwrócił się, aż był zwrócony plecami do wyższego, wciąż pozostawiając puste miejsce, by Chanyeol na nim spał. Z sercem wznoszącym się z wdzięczności i jednocześnie szybującym do nieba z prędkością zbliżoną do prędkości światła Chanyeol pochylił się na drżących nogach i położył, wchodząc do łóżka Baekhyuna, zanim okrył się kołdrą Baekhyuna. Zapach truskawek i miodu wdarł się w jego nozdrza i już sprawiał, że był senny.
Łóżko Baekhyuna było ciepłe, a ponieważ było małe, Chanyeol musiał skulić się przy ciele Baekhyuna. Poczuł ciepło promieniujące od drobnych pleców Baekhyuna, tak wąskich i jednocześnie szerokich w oczach Chanyeola – w tamtym momencie Baekhyun wydawał się być uspokajającą matką i Chanyeol nigdy nie będzie w stanie tego opisać. Chociaż Baekhyun nie był zwrócony do niego twarzą, jego plecy dawały pewnego rodzaju wiadomość, która głosiła „Nie martw się, jeśli będziesz miał koszmary, pamiętaj, że ja tu jestem, a one nie.” To sprawiało, że Chanyeol czuł się bezpieczny.
Więc w końcu za dotknięciem ciepła Baekhyuna i zapachem Baekhyuna w nosie, Chanyeol zasnął i zatopił się w krainie marzeń.




Chanyeol obudził się w środku nocy, czując na sobie coś cięższego niż kołdra. Kiedy otworzył oczy i podniósł wzrok, zobaczył spoglądającego na niego Baekhyuna.
– Co ty robisz? – zapytał Chanyeol, ale uśmieszek igrający na ustach Baekhyuna był cholernie kokietujący i cholernie seksowny.
– Jestem napalony – odparł Baekhyun chrapliwym głosem, palcem wskazującym kreśląc kółka na piersi Chanyeola. – Yeol, baw się ze mną.
Zanim Chanyeol zdążył powiedzieć coś jeszcze, obaj nagle byli nadzy, a Baekhyun pochylał się w dół… w dół…
Zapach truskawek i miodu wisiał w powietrzu.
– Baekhyun… – wyjęczał Chanyeol, te seksualne rozkosze, których przez tak długi czas nie czuł właściwie, były teraz dominujące i silniejsze niż wcześniej. Tylko myśl o tym, że to Baekhyun sprawiał, iż tak się czuł, sprawiała, że w jakiś sposób czuł się bardziej podniecony…
Chciał dojść. Czuł, że jest blisko, ale nim zdołał się poruszyć (a później odkrył, że tak naprawdę nie mógł), Baekhyun znów siedział na nim okrakiem, jego wzrok był pożądliwy i dawał mu gęsią skórkę.
– Yeol-ah… – wydyszał Baekhyun, pochylając się do Chanyeola, jego ciało było zwinne jak pantera i dominujące. Chanyeol był oczarowany i zauroczony przez pewność siebie, która wznosiła się wokół drobnego ciała Baekhyuna. Osiągnął szczyt. Baekhyun… tylko myśl o Baekhyunie na nim to… było zbyt wiele… – Yeol…
Kurwa.




Chanyeol się obudził. Naprawdę.
W chwili gdy to zrobił, wiedział, że jest martwy.
Kurwa, kurwa, kurwa… Chanyeol jęknął w myślach, zastygając na łóżku Baekhyuna. Z faktu, że Baekhyun nadal spał obok niego (a sposób, w jaki jego ciało było przyciśnięte do niego, nie pomagał. Ani trochę), Chanyeol wywnioskował, że wciąż jest wczesny ranek. Może byłoby lepiej, gdyby Chanyeol obudził się popołudniu, wtedy czułby się mniej bezwstydny, gdyby wstał i zatoczył się pod prysznic.
Wstanie było teraz problemem.
Majtki Chanyeola były, cholernie pobrudzone przez tamten sen, a to nie pomagało, ponieważ nogi Baekhyuna były splątane z tymi jego.
Kurwa.
Chanyeol czuł, jak jego oddech staje się coraz szybszy od sposobu, w jaki gładkie nogi Baekhyuna niewinnie ocierały się o jego, gdy się poruszał (a ten kutafon poruszał się dużo jak cholera), i mógł poczuć, jak jego erekcja znowu się podnosi.
Co, do kurwy?
To był pierwszy raz, odkąd miał wytrysk od czasu długich wakacji i nigdy wcześniej nie czuł się przez to tak bardzo wstrząśnięty. A także nie minęły dwie minuty, a on już na nowo był podniecony.
Może to dlatego, że nie masturbował się od ponad pół roku?
Baekhyun wydał z siebie przypadkowy senny dźwięk, a potem poruszył się, przekręcając na drugi boki i ukrył swoją twarz w plecach Chanyeola. Wyższy na sekundę przestał oddychać, czując, jak ciepło Baekhyuna emanuje nawet przez jego cienką koszulkę. Baekhyun prawdopodobnie myślał, że on jest tylko poduszką. Kurwa!
Chanyeol poczuł, jak jego krew szybko spływa w dół.
Stop, stop, stop, stop, proszę, stop… Myślał Chanyeol, ale Bóg nie odpowiadał na jego modlitwy i w zamian poczuł, jak nogi Baekhyuna ocierają się o jego, zanim usłyszał cichy, senny oraz przytłumiony jęk z jego strony.
Przestań.
Serce Chanyeola biło tak głośno, że bał się, iż może obudzić Baekhyuna.
Baekhyun został w tej pozycji, jego nogi splątane były z nogami Chanyeola, a twarz zanurzona w jego koszulce, co odbierało Chanyeolowi oddech. Po pięciu długich minutach w życiu Chanyeola Baekhyun w końcu znowu się poruszył, przekręcając się i zabrał nogi, nim odsunął się dalej od ciała Chanyeola.
W chwili, kiedy to się stało, Chanyeol stamtąd wyskoczył.
Pospieszył do łazienki, zamykając się tam, zanim zrzucił z siebie wszystkie przeklęte ciuchy, które nagle kleiły się do niego niczym klej. Później wszedł pod prysznic i odkręcił wodę. Gdy poczuł, jak ciepłe krople spadają na jego ramiona, zamknął oczy, chcąc wziąć głęboki oddech i poczekać, aż jego erekcja opadnie.
Ale w zamian wszystko, o czym mógł myśleć, to Baekhyun i to, jak blisko był.
Baekhyun, Baekhyun, Baekhyun.
Baekhyun, Baekhyun, Baekhyun.
Mógł poczuć, jak ciało Baekhyuna było przyciśnięte do niego, nogi splątane z tymi jego ocierające się bardzo nieznacznie, intymnie, niewinnie. Mógł poczuć, jak twarz Baekhyuna nieco wtula się w jego plecy, ciche jęki, które zwykle wydawał z siebie podczas snu, odbijały się w jego uszach niczym jęki, które mógł wyobrazić sobie podczas seksu. Mógł poczuć zapach truskawek i miodu na całym swoim ciele.
Kurwa.
Ten sen powrócił i nie zdając sobie z tego sprawy, dłoń Chanyeola zawisła nad jego pulsującą erekcją, niepewnie chwytając ją, zanim zaczął nią poruszać. Chanyeol wydał z siebie jęk, zanim zdał sobie sprawę z tego, co robi. Otworzył szeroko oczy jak jeleń złapany na światłach, a te silne doznania, które poczuł od jednego szarpnięcia, sprawiły, że zmiękły mu kolana.
Ale Baekhyun.
Baekhyun był na nim, kokietujące ciało poruszało się uwodzicielsko, kiedy Baekhyun przesuwał swoje zwinne palce wzdłuż nagiej piersi Chanyeola. Baekhyun uśmiechał się niczym psotny kot, gdy zsunął rękę w dół i chwycił cieknącego członka Chanyeola. Zaczął go pompować i tylko to, że robił to Baekhyun sprawiło, że Chanyeol czuł się o wiele lepiej, niż powinien.
Gdy Chanyeol nieświadomie wyobrażał to sobie w myślach, zasłonił sobie usta wolną dłonią, mając nadzieję, że Baekhyun niczego nie usłyszy i licząc na to, że Baekhyun nigdy się o tym nie dowie. O tym… dziwnym fetyszu, który miał na Baekhyuna.
Ale Baekhyuna pewność siebie przeświecała, jego dominacja promieniowała i po prostu wiedział, że Chanyeol tego chce. Ten wzrok, który wyobrażał sobie Chanyeol był seksowny nie do opisania i wiedza, że Baekhyun mógłby przybrać taki wyraz twarzy, była niemal wystarczająca, żeby doszedł.
– Powiedz moje imię… – wyszeptał Baekhyun, kiedy na powrót wstał i podszedł na palcach do ucha Chanyeola (i ten obraz w jakiś sposób był również uroczy). – Powiedz moje imię, Yeol… i dojdź.
– Baekhyun… – Chanyeol jęknął w swoją dłoń, nawet nie zdając sobie sprawy. Kiedy poczuł, jak krople wody wsiąkają w jego gorącą skórę, zobaczył gwiazdy pod powiekami, gdyż przyjemność przetaczała się przez jego ciało niczym fale. Zadrżał, przypominając sobie uczucie, jak usta Baekhyuna znajdowały się przy jego uchu, podczas gdy przeżywał orgazm.
Kiedy skończył patrzeć, jak woda pozbywa się resztek jego nasienia w odpływie, a przyjemność, która zasłaniała jego myśli, zniknęła, zdał sobie sprawę, że właśnie masturbował się, myśląc o swoim współlokatorze. Który kiedyś był jego wrogiem. Który teraz zawsze był w jego głowie, a jednak był obcy w jego sercu.
Chanyeol spojrzał na swoją dłoń, która dopuściła się tak nieprzyzwoitych czynów, myśląc o kimś tak mu bliskim.
Westchnął.


wtorek, 5 września 2017

The Faults In Byun Baekhyun [28/55]

Brak komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Unikanie |oryginał: Avoiding
rating: PG-13
– Hę? – Baekhyun był trochę zdezorientowany.
– Ja… – Kyungsoo rozejrzał się, czując lekki dyskomfort w miejscu publicznym, chociaż nikt na nich nie patrzył. – Możemy porozmawiać w moim pokoju? – Potem złapał Baekhyuna za nadgarstek i pociągnął go w stronę jego starego pokoju.
Gdy znaleźli się w środku, Kyungsoo zamknął drzwi z zadowalającym kliknięciem, po czym odwrócił się do wciąż zdezorientowanego Baekhyuna. Starszy mógł teraz zobaczyć, jak szeroko otwarte są oczy Kyungsoo, tak szeroko, że było to aż straszne.
Ale dlaczego Kyungsoo o to prosił? Dlaczego jego?
–…Zacznę chyba od początku… – Kyungsoo westchnął, siadając na swoim łóżku, później wskazał Baekhyunowi, by usiadł na łóżku Chena. Baekhyunowi, zastygłemu, chwilę zajęło, by to pojąć, a potem usiadł na sztywnych nogach.
– Ja… My… Chanyeol i ja zaczęliśmy się do siebie zbliżać. Wiesz o tym, prawda? – Baekhyun sztywno skinął głową. – Więc ja… Spędzaliśmy razem walentynki i… – Baekhyun wpatrywał się w Kyungsoo. Spędzali razem walentynki?
Wtedy właśnie Baekhyun uświadomił sobie… przypomniał sobie, że oni się lubią.
Chanyeol lubił Kyungsoo. Kyungsoo lubił Chanyeola.
Jak Baekhyun mógł o tym zapomnieć?
–…Kocham Chanyeola – oznajmił Kyungsoo, niszcząc natłok myśli Baekhyuna. Szybko podniósł opuszczoną głowę, by spojrzeć w zdeterminowane oczy Kyungsoo. Żadne słowa nie są w stanie wyrazić, jak Kyungsoo patrzył na niego albo czuł się w tamtej chwili.
– Zrozumiałem, że naprawdę go kocham, Baekhyun – powiedział Kyungsoo, jego głos był silny i głęboki, był to ton, którego zawsze używał, gdy był zdeterminowany, a jednak teraz brzmiał inaczej w uszach Baekhyuna. Baekhyun poczuł, jak zasycha mu w ustach. – I… I powiedziałem mu to.
Co?
Spotykali się od walentynek? Jak to się stało, że Chanyeol mu nie powiedział?
Gorzej, jakim cudem tego nie zauważył?
–…Odrzucił mnie, Baekhyun – ciągnął Kyungsoo, tym razem jego głos spadł ledwie do szeptu. Baekhyun znowu na niego spojrzał, a potem prawie się uderzył, gdy przypomniał sobie, dlaczego w ogóle Kyungsoo poprosił go o przyjście. Jak mogłem zapomnieć, że Kyungsoo chciał, bym pomógł mu zejść się z Chanyeolem? Jak mogłem zapomnieć o czymś takim? Baekhyun westchnął, ale później przypomniał sobie o kłopocie.
– On… cię odrzucił? – Baekhyun zamrugał z niedowierzaniem. Niemożliwe.
– Powiedział, że myśli o mnie tylko jak o przyjacielu – odparł Kyungsoo. – Naprawdę dobrym przyjacielu… I… I ja… to doceniam. Z początku mi to odpowiadało.
Baekhyun obserwował go.
– Ale teraz… to już nie wystarcza. – Kyungsoo przeczesał włosy palcami i po raz pierwszy Baekhyun zobaczył, jak naprawdę atrakcyjny jest Kyungsoo. To mężczyzna, którego Chanyeol lubił. – Ja… Im bardziej się do mnie zbliża, tym bardziej go pragnę. Im bardziej się ode mnie oddala, tym bardziej to boli.
– Baekhyun, jesteś jego najlepszym przyjacielem i jesteś też moim przyjacielem. Jesteś jedyną osobą, która może mi pomóc – powiedział Kyungsoo niemal desperacko. W jego oczach, Baekhyun mógł to dostrzec – zobaczyć iluzję miłości, która wszystkich oczarowywała.
– Kocham go, Baekhyun.
Wcześniejszy on wstałby i odszedł. Z dala od miłości, z dala od jej ofiar.
– Proszę, proszę pomóż mi jako mój przyjaciel.
Ale teraz… teraz chciał uciec. Uciec tak daleko jak to możliwe od Kyungsoo, od Miłości.
Od Chanyeola.
– Proszę.
Co on wyprawiał.
–…Dobrze.




Kiedy Baekhyun opuścił pokój, zatrzymał się przy drzwiach. Słyszał, jak faceci na niego gwiżdżą, pragnąc jego uwagi, chcąc dobrego seksu, ale po raz pierwszy w życiu Baekhyun ich zignorował. Nie był w pieprzonym nastroju, by kogoś zadowalać.
W zamian spojrzał na swoje dłonie, zdezorientowanie groziło wchłonięciem go jak czarna dziura.
Czym było to uczucie? To uczucie… w sercu, które nie odchodziło?




Baekhyun nie pokazywał się zbyt wiele przez kolejne dni i szczerze mówiąc, była to chwila wytchnienia dla Chanyeola, który chciał być tak daleko od swojego współlokatora, jak było to możliwe.
Jednak Chanyeol wciąż czuł w sercu uczucie straty.
Chciał zaprzeczyć temu uczuciu, chciał je ukryć, ale teraz był skupiony na sobie bardziej niż kiedykolwiek i tym razem zamierzał wykopać wszystkie pieprzone uczucia i zanalizować, czym dokładnie są.
Nie chciał tego już dłużej ukrywać.
Ale nieważne jak bardzo usiłował rozszyfrować swoje emocje, nic nie mogło powiedzieć mu, czym było jego uczucie do Byun Baekhyuna. Nawet gdyby zadzwonił do swojej mamy, założyłby się, że ona nie byłaby w stanie mu tego powiedzieć.
Kyungsoo zaś był szczęśliwszy niż zwykle, tego Chanyeol był pewien. Na każdym kółku z muzyki Kyungsoo siedział obok niego ze swoim uśmiechem w kształcie serca i razem zatapiali się w przyjemnej ciszy, ponieważ Kyungsoo nie był zbytnią gadułą, a Chanyeol nie miał o czym rozmawiać. Obecność Kyungsoo była dla Chanyeola uspokajająca, w przeciwieństwie do obecności Baekhyuna, który ostatnio ciągle sprawiał, że był świadomy i zakłopotany.
To jednak nie powstrzymało jego spekulacji. Chanyeol zauważył, że obecnie Kyungsoo pojawiał się coraz częściej, a Baekhyun coraz częściej znikał. Wydawało się, że Baekhyun całkowicie znika, kiedy zjawiał się Kyungsoo, zwłaszcza podczas muzyki i w czasie posiłków. To szalone.
Po pięciu dniach nierozmawiania z Baekhyunem, unikania Baekhyuna (i w efekcie nie zorientowania się, że Baekhyun też go unika), Chanyeol zauważył, że to nie działa.
Wciąż nie wiedział, co to jest.
Plan B: Czas, by w końcu, kurwa, być mężczyzną i porozmawiać z nim.
Może… Może Chanyeol tęsknił za rozmawianiem z nim.
…Może
Może… nadszedł czas, by znów z nim rozmawiać.
…Może.




Może to dlatego, że minęło pięć dni, ale Chanyeol jakoś był bardziej podenerwowany niż zwykle.
Usiadł na swoim łóżku, czując, jak pocą mu się dłonie, więc ciągle wycierał je o pościel. Kiedy przyjdzie Baekhyun Kiedy przyjdzie Baekhyun Kiedy przyjdzie Baekhyun?
Po części życzył sobie, żeby Baekhyun wcale nie przyszedł, jeśli to znaczyło, że musiał czekać z sercem w gardle.
Ale kiedy już miał zanurzyć się w odrywaniu płatków kwiatu w myślach, drzwi otworzyły się i do środka wszedł Baekhyun.
Cisza, która między nimi panowała, trwała pięć dni i stało się to prawie normalne. Chanyeol odnalazł w niej strach. Nie chciał, by byli nieodzywającymi się współlokatorami.
– Baek… hyun – zawołał Chanyeol niemal z wahaniem, patrząc, jak wąskie ramiona Baekhyuna sztywnieją w ułamku sekundy (a może to była tylko jego wyobraźnia?), zanim zastygł w miejscu.
– Baekhyun… – spróbował ponownie Chanyeol, bardzo świadomy tego, jak waliło mu serce. Cholera, cholera, cholera!
– Co – odrzekł Baekhyun. Może to dlatego, że był odwrócony do niego plecami, ale Chanyeol przysięgał, że Baekhyun brzmiał, jakby się zmuszał.
Chanyeol wiedział, że wraca do starych nawyków, mówiąc to, co miał powiedzieć, ale nie obchodziło go to. W tamtym momencie miał gdzieś przejmowanie się. Wszystko, czego teraz chciał, to porozmawiać z Baekhyunem kolejny raz. I zrobiłby wszystko, by tego dokonać.
– Dlaczego mnie unikasz? – Przepraszam, że ja unikałem ciebie. – Od kilku dni ze mną nie rozmawiasz. – Chanyeol zamknął usta dokładnie w chwili, gdy przełykał nerwowy śmiech, który już miał wypłynąć z jego ust. Baekhyun nie odpowiedział.
– Myślisz, że nie zauważyłem? Ty… ty… gruby, oczywisty pojebie. – Przestań w tej chwili, bo inaczej będziesz śmiał się jak szaleniec.
Cisza wypełniła pokój niczym głośne krzyki w uszach Chanyeola, a później:
Cichy chichot.
– Mówisz to ty, gówniarzu. – Głos Baekhyuna był niski i Chanyeol coś wyczuł. Nie wiedział, co to jest. Baekhyun odwrócił się i po raz pierwszy od pięciu dni Chanyeol spojrzał mu w oczy – w jego zmęczone, ciemne oczy.
– Co-
– Teraz ukrywasz przede mną jakieś gówno, co? – naskoczył na niego Baekhyun. Poczucie energii u Chanyeola zniknęło i nagle znów wrócił do bycia starym sobą.
– Co? To ty ukrywasz coś przede mną! Cały czas! – odparował ze złością Chanyeol. Wszystko, co teraz czuł, to frustracja, ponieważ Baekhyun wyglądał na bardzo zmęczonego i zawsze tak wyglądał, a Chanyeol miał tego dosyć. – Nawet mi nie powiedziałeś, że w sekrecie dzwoniłeś do Krisa w czasie Bożego Narodzenia- – Baekhyun poddał się, odwrócił i skierował do drzwi, otworzył je, a potem zatrzasnął.
Chanyeol oniemiały siedział w miejscu.




Cóż, nie poszło tak dobrze, jak na to liczył.
I teraz wrócił do punktu wyjścia.




Dwa dni po ich zaognionej kłótni Chanyeol był zaskoczony, kiedy Baekhyun wszedł do pokoju i podszedł prosto do niego.
–…Co? – zapytał Chanyeol, czując, jak jego serce przyspiesza (i nadal nie wiedział, jaka, do cholery, reakcja chemiczna to wywołuje). Nawet nie miał czasu, by powiedzieć coś więcej, gdyż Baekhyun usiadł przed nim.
– Dlaczego… nie zdecydowałeś się umawiać z Kyungsoo? – spytał Baekhyun, jego głos był o wiele delikatniejszy, niż pamiętał. Chanyeol zamrugał całkowicie zbity z tropu.
– On cię lubi, Park Chanyeol. Wbij to sobie do swojej pieprzonej pustej głowy. Ty go lubisz. Nie pojmujesz tego? – naciskał Baekhyun.
– Ja… Ja… – Ja już go nie lubię. Chciał powiedzieć Chanyeol, ale jak mógł, kiedy Baekhyun patrzył na niego tymi oczami?
– Dlaczego musisz być tak kurewsko głupi przez cały czas? On nie tylko cię lubi. On… On… – Krótka pauza. Chanyeol czekał, nie mając pojęcia, co Baekhyun zaraz powie. – On cię kocha.
Chanyeolowi zabrakło słów. Dlaczego ze wszystkich osób mówił to właśnie Baekhyun? Baekhyun, który w ogóle nie dotknąłby miłości, gdyby mógł? Który nawet nie wypowiedziałby tego przeklętego słowa, skoro mógł go unikać?
Dlaczego nagle Baekhyun się tym przejmował?
– My jesteśmy… przyjaciółmi, Baek… – powiedział Chanyeol głosem surowym i bez cienia wrednej maski, którą zwykle zakładał, gdy rozmawiał z Baekhyunem. Tym razem był szczerze zagubiony. – Tylko przyjaciółmi-
– Czemu jesteś taki przygłupi, Chanyeol? Czy w twoim mózgu nic nie ma? – Baekhyun robił się podenerwowany, a Chanyeol nie wiedział dlaczego. – Dlaczego nie wiesz, co robisz? Dlaczego nawet nie wiesz, co czujesz? – To prawda, to prawda…
Ale…
– Wbij to sobie do swojej pustej głowy, Baekhyun. Nie jestem aż tak głupi. Wiem, jakie to uczucie lubić kogoś.
– Ha, ha. Nie potrafisz odróżnić lewej strony od prawej, a wydaje ci się, że wiesz, jakie to uczucie?
– Nie znasz mnie, jak-
– Och, znam cię, Yeol. Nawet jeśli nie chcę. Znając ciebie, prawdopodobnie nie potrafisz wskazać różnicy między nienawiścią a miłością.
– Och, czyżby? – Chanyeol gapił się na Baekhyuna, używając całej swojej mocy, by to zrobić. – To czemu mi jej nie wskażesz? Dlaczego nie powiesz mi, czym jest miłość?
Cisza.
Z początku Chanyeolowi nie wydawało się, że Baekhyun to zrobi. W istocie myślał, że Baekhyun wstanie i wyjdzie jak poprzednim razem. Ale w zamian Baekhyun wpatrywał się w przestrzeń, odpłynął myślami bardzo daleko.
Chanyeol już pożałował tego, co powiedział.
– Posłuchaj, nie-
– Miłość jest wtedy… kiedy jesteś z tą osobą i czujesz się szczęśliwy – zaczął Baekhyun, jego głos znów nagle stał się łagodny. Dlaczego, dlaczego to, do diabła, powiedział? Teraz, kiedy przywiódł Baekhyuna do bolesnej przeszłości, czymkolwiek było to gówno.
– Jest wtedy, gdy myślisz o niej cały dzień i noc, kiedy spędziłbyś wszystkie godziny bez spania na rozmowie z nią i nigdy nie czułbyś się zmęczony. Jest wtedy, gdy widzisz ją szczęśliwą i sam jesteś szczęśliwy. Jest wtedy, gdy jesteś rozdarty między chęcią, by była szczęśliwa a chęcią, by była z tobą i była szczęśliwa. Jest wtedy, gdy jesteś z nią i cały czas musisz się powstrzymywać, ponieważ tak trudno ci się oprzeć. Ona jest krzywdzona, ty czujesz ból, ona jest szczęśliwa, ty jesteś szczęśliwy…
Chanyeol czuł, że boli go serce. Dlaczego czuł, jakby cierpiał, gdy obserwował nieobecny wzrok Baekhyuna?
(Jego smutny wzrok?)
– Jest wtedy, gdy myślisz… gdy myślisz, że tak bardzo ją kochasz, myślisz, że zasługujesz na wszystko i myślisz, że musisz sprawić, by była szczęśliwa. Jest wtedy, kiedy kładziesz się do łóżka i modlisz się, modlisz się, by był szczęśliwy… modlisz się, byście zostali razem na zawsze. Jest wtedy, gdy widzisz, jak cierpi i sam cierpisz bardziej, bo nie możesz nic zrobić, by mu pomóc. Jest wtedy, gdy chcesz go chronić całym sobą i wolałbyś przejąć cały jego ból, by mógł żyć bez cierpienia. Miłość jest poświęceniem wszystkiego co masz, tylko po to, by on mógł coś mieć. Jest… jest… – Dłonie Baekhyuna drżały jak i całe jego ciało. Chanyeol zdał sobie sprawę, że Baekhyun nie mógł wydostać się z tego powtarzającego się koszmaru. Skrzywiony rodzaj miłości w jego oczach nawiedzał go bez przerwy.
– Baekhyun… – zawołał Chanyeol, ale wydawało się, że Baekhyun go nie słyszał. Baekhyun cierpiał. Ledwie mógł oddychać. Panikując, Chanyeol wyciągnął ręce i chwycił drżące dłonie Baekhyuna. – Baekhyun! Wyrwij się z tego! – Baekhyun zamarł, a potem odwrócił się do Chanyeola.
– Czy czujesz to? W stosunku do Kyungsoo? – zapytał Baekhyun, jego głos na powrót był silny, jakby tamto się nigdy nie wydarzyło. Dlaczego, dlaczego zawsze musisz ukrywać swój ból?
–…N-
– Nie mów mi. – Baekhyun wstał na drżących nogach. – Kurwa, po prostu mi nie mów. Umawiaj się z Do Kyungsoo. Jesteście dla siebie stworzeni. – Później znowu pospiesznie wyszedł, w jakiś sposób nadal wyglądając elegancko.
Ale Chanyeol nie myślał o Kyungsoo. Poczuł, jak jego serce ściska się z bólu.
Dlaczego? Dlaczego zawsze musisz się tak torturować?
Dlaczego nie możesz po prostu wszystkiego z siebie wydusić?




Baekhyun nie wiedział, dlaczego tak się zachowywał.
Kyungsoo był jego pieprzonym przyjacielem. Jakim przyjacielem był, skoro właśnie powiedział Chanyeolowi, by umawiał się z Kyungsoo, a nawet nic w tym kierunku nie zrobił, nie próbował do niczego przekonać Chanyeola?
Baekhyun zaśmiał się.
Był zjebanym przyjacielem.
Jego dłonie drżały.




Lubienie Kyungsoo… Wydawało się teraz Chanyeolowi niemożliwe.
Nie lubił Kyungsoo. Ani trochę.
Nieważne, co mówił Baekhyun, Chanyeol to wiedział. Nie czuł się w ten sposób wobec Kyungsoo. Czuł to już wcześniej, kiedy Kyungsoo dotykał jego dłoni i wyznał mu swoje uczucia. To było takie dziwne, takie nie na miejscu.
„Jesteście dla siebie stworzeni.”
Może idealne dopasowanie miało nieść ze sobą niewłaściwe uczucie.




Miłość. Co?
Co za stek bzdur.
Iluzja, to właśnie tym była. Iluzją, która wciąż nawiedzała cię po latach; koszmarem, który wracał i otaczał cię swymi ciernistymi ramionami.
Miłość.
Niekończący się ból.
Chanyeol patrzył, jak Baekhyun wchodzi do pokoju i z niego wychodzi.
Wiedział, że zbliżał się siedemnasty, czuł to, lecz trochę się martwił.
Jak miał wyjść z Baekhyunem, kiedy ich relacja tak się przedstawiała? Zawsze na krawędzi, w gotowości, by zanurzyć ich obu w bezdennej otchłani?
Czy Baekhyun go odpychał?
Dlaczego Baekhyun go odpychał?
Dlaczego Baekhyun zawsze, zawsze go odpychał?
Nie wiedział, co robi jego współlokator, ale przynajmniej był pewien, że znowu się nie puszcza, jak robił to zwykle, gdy miał humory. Wyglądało na to, że tym razem w zamian ignorował obecność wszystkich, ciągle tkwiąc w swoim własnym małym świecie.
Chanyeol musiał powiedzieć, że aż nazbyt mu ulżyło, kiedy Kris przekazał mu najnowsze nowiny z Pop College’u, że popularność Baekhyuna jako dziwki spada. Cholera, był wystarczająco podekscytowany, by skakać dookoła przez cały dzień!
Ale w jakiś sposób jego ogólna popularność wzrosła. Pełno było komentarzy typu „Oj, Baekhyun ostatnio jest w swoim małym świecie, to urocze” lub „Uważam, że jego nowa, chłodna strona jest bardzo seksowna i niezła, sprawia, że jeszcze bardziej chcę się za nim uganiać” czy „Nigdy nie przypuszczałem, że Baekhyun ma taką marzycielską stronę! To rozkoszne!”. Co, do kurwy? Nie pojmujecie tego, ludzie? Byun Baekhyun was nie chce, wybijcie go już sobie, cholera, z głowy.
Ale to wszystko pozostało w jego głowie, gdy Kris przeglądał z nim nowiny.
Nie pomagało to, że Kris zbliżał się do Joonmyuna, ostatnio ciągle z nim bywał. W czasie posiłków, nie w czasie posiłków, gdy był czas wolny… Chanyeol nigdy nie widywał Krisa bez Joonmyuna, poza czasem, kiedy Kris i Chanyeol spędzali czas tylko we dwóch.
Gdy Kris paplał Chanyeolowi o Joonmyunie, Chanyeol odpłynął myślami do Baekhyuna, zastanawiając się, o czym myślał, że to tak bardzo zajmowało jego myśli, mając nadzieję, że je trzy posiłki dziennie oraz mając nadzieję, że śpi w jakimś wygodnym miejscu, kiedy nie wraca na noc do ich pokoju.
To było mimowolne i zajmowało większość umysłu Chanyeola przez tak długo, że teraz było to normalne. Chanyeol nie kwapił się nawet, by dłużej temu zaprzeczać.
W jego myślach był tylko Baekhyun, Baekhyun, Baekhyun.




– Hej, może spotkalibyśmy się jutro? – zapytał zwyczajnie Chen, ale wiedział, że wcale to tak nie zabrzmiało. Minseok zaśmiał się, jego uśmiech był bardzo jasny w oczach Chena, a potem potrząsnął głową.
– Nie. Przepraszam, mam randkę z Lu Hanem. – I znowu mówi o Lu Hanie.
– Cóż… To do zobaczenia na następnej chemii.
– Tak. Pa. – Minseok wyszedł, a Chen nie mógł nic poradzić na to, że podziwiał sposób chodzenia swojej miłostki – zawsze taki elegancki, jakby był modelem czy coś.
Chen był nieco sfrustrowany – Wyglądało na to, że nawet po pół roku zbliżania się, wciąż byli na poziomie przyjaźni, nic więcej. Chen próbował wszystkiego, od ciągłego zapraszania Minseoka na kawowe randki po oferowanie pomocy przy śpiewaniu, a Minseok nadal był bardzo odległy.
Co ich, do cholery, blokowało?
Wtedy sobie uświadomił.
„…Przepraszam, mam spotkanie z Lu Hanem.”
„Przepraszam, gościu, ale mam zadanie domowe i miałem zrobić je z Lu Hanem…”
„Obiecałem Lu Hanowi, że pogramy w piłkę… Dręczy mnie od dawna…”
„Lu Han mówił, że zabiera mnie na obiad… Założyliśmy się i przegrał…”
„Muszę pomóc Lu Hanowi z koreańskim…”
„Lu Han obiecał, że kupi mi w tym tygodniu trzy kubki kawy…”
„Muszę iść do pokoju Lu Hana…”
„Lu Han…”
„Lu Han…”
„Lu Han…”
Lu Han.
Cholera, to przez cały czas był Lu Han? Chen powinien był zauważyć!
To nie tak, że nie dostrzegł sposobu, w jaki Lu Han patrzy na Minseoka, jakby był zakochanym szczeniakiem czy coś! Wszyscy to widzieli i wszyscy zawsze droczyli się o to z Lu Hanem. Ale nigdy tak naprawdę nie pomyślał…
Czy oni mogli?
Czy oni mogli być razem?
To możliwość…
Kurwa, kurwa, kurwa! Chen chciał wyjąć sobie mózg.




– Dlaczego to musiało się stać? – lamentował w dramatyczny sposób Chen, uderzając bez przekonania pięścią w ławkę podczas muzyki. Baekhyun przez chwilę patrzył w przestrzeń.
– Hej, słuchasz mnie? – Chen wyszedł ze swojego dziecinnego napadu złości i uniósł brew na swojego najlepszego przyjaciela.
– Co z tobą? – zapytał trochę sarkastycznie i żartobliwie, ale wewnętrznie naprawdę się martwił. Baekhyun nie odpowiedział przez sekundę, przez kilka sekund, przez kilkadziesiąt sekund…
– Halo? – Chen zamrugał, pochylając się odrobinę w stronę Baekhyuna, zanim pomachał ręką przed jego twarzą. Chen zobaczył, że coś poruszyło się w oczach Baekhyuna, zanim ten wyrwał się, powracając do rzeczywistości. Powodem, dla którego Chen zauważył tę zmianę, było to, że Baekhyun zwykle nigdy tak bardzo się nie wyłączał. Poza siedemnastym.
Ale Chen był na tysiąc procent pewien, że dziś nie był siedemnasty.
– Tak? – odpowiedział lekko oszołomiony Baekhyun.
– Co jest dzisiaj z tobą? – zapytał ponownie Chen, poruszając brwiami, by uczynić sprawy bardziej żartobliwymi, ale wewnętrznie był zdesperowany, by wiedzieć. Zdesperowany, by wiedzieć, czy może pomóc.
Z początku Baekhyun nic nie powiedział, a przeciągająca się cisza była niczym promyk nadziei dla Chena, który latami czekał, by w końcu zajrzeć w myśli Baekhyuna.
Lecz gdy Baekhyun się odezwał, Chen był zdruzgotany.
– Nic – odpowiedział Baekhyun cicho, a potem uśmiechnął się lekko. – Tylko twoje historyjki są tak nudne, że przed chwilą prawie zasnąłem. O czym mówiłeś? – Zwykle Chen obraziłby się z powodu takiej zniewagi i klepnąłby go, uderzył albo coś, ale teraz był urażony, że Baekhyun go zbył. Znowu.
Wzdychając, Chen mocno wydął wargi. – No weź, opowiadałem ci swoją historię miłosną! – Jeśli on może grać, to ja też.


– I wtedy wyskoczył z Lu Hanem, zawsze Lu Han, Lu Han, Lu Han… – Chen westchnął. Może na zewnątrz zachowywał się nieco zbyt dramatycznie w bardzo żartobliwy i zabawny sposób, lecz wewnętrznie była to poważna sprawa, która wisiała nad jego sercem i nie chciała odejść z powodu spekulacji, że Minseok i Lu Han są razem. Nie było to bolesne uczucie, jak wyolbrzymiano je w książkach, ale jakieś ciężkie, które pojawiało się, ciągnęło cię w dół i nie chciało odejść.
Właśnie wtedy dały się słyszeć znajome głosy i Chen zobaczył Chanyeola i Kyungsoo idącego w ich stronę. Był skupiony na tym, jak duże oczy Kyungsoo na niego patrzyły, więc nie zauważył, jak Chanyeol zaczął się jąkać, gdy zobaczył Baekhyuna, a Baekhyun odwrócił się od Chanyeola.
–…Hej, chłopaki… – powiedział trochę niezręcznie Chanyeol, kiedy dotarli do pozostałej dwójki. Kyungsoo usilnie wpatrywał się w Chena, który ze wszystkich sił starał się, by nie zaśmiać się nerwowo. Zeszłego wieczoru wypił kawę Kyungsoo.
–…Ha, ha, mogę to wyjaśnić… – odezwał się Chen, a Kyungsoo wciąż się na niego gapił, jego twarz była bez wyrazu i nie ukazywała ani cienia jego uczuć. Później zrobił krok do przodu. Chen był zbyt zajęty próbą unikania Kyungsoo, a Kyungsoo był zbyt zaabsorbowany zabijaniem Chena, by nie zauważyć sposobu, w jaki Chanyeol rzucał ukradkowe spojrzenia na Baekhyuna, a Baekhyun nadal ignorował go, jakby nie istniał.
Później, kiedy Chen poczuł, jak chuda ręka owija się wokół jego własnej, poczuł, jakby zdjęto mu z ramion ciężar całego świata.
– Chodźmy poszukać Minseoka-hyunga, co? – zaszczebiotał głośno Baekhyun, a potem zaczął odciągać Chena na drugą stronę klasy, gdzie Minseok znowu był z Lu Hanem.
Chen jednak poczuł ulgę, ponieważ czuł, jakby śmiertelne spojrzenie wbijało mu w plecy tysiące sztyletów. Wiedział, że tego uniknął.




Baekhyun bez entuzjazmu zostawił Chena z Minseokiem, kiedy nabrał Lu Hana na to, że ludzie na boisku grają w piłkę, co przekonało Lu Hana, by natychmiast wstać i pospiesznie wyjść (bo przewodniczącego muzyki dzisiaj nie było, więc było to tylko zwyczajne spotkanie dla muzyków).
Siedział w miejscu rozdarty między obserwowaniem Chena i Minseoka a Chanyeola i Kyungsoo. Wiedział, że powinien pilnować swojego najlepszego przyjaciela, ale jego wzrok w jakiś sposób odwracał się do jego głupkowatego współlokatora i jego uroczego byłego współlokatora. Tępy ból w jego sercu nie chciał odejść. Zignorował go i zepchnął go do rozrastającego się morza uczuć.
Chanyeol śmiał się z brzydko wykrzywioną twarzą, dotykając palcami czegoś na dłoni Kyungsoo, a potem wyjął swoją, by to zbadać. Kyungsoo uśmiechał się, obserwując go z takiego rodzaju wyrazem twarzy, którego Baekhyun nigdy nie będzie w stanie zrozumieć, a jednak całkowicie był w stanie się z nim utożsamić.
Może w ten sposób było lepiej.