niedziela, 17 stycznia 2016

Brisé [4/8]

1 komentarz // Dodaj komentarz (+)
oryginał: Brisé
pairing: Kai/Kyungsoo
rating: NC-17
A/N: Cześć. Przepraszam, że dzisiaj dodaję "rozdział" tak późno, ale wcześniej nie bardzo mogłam. Wiem, że Kaisoo day był w środę  i chciałam dodać tę część właśnie wtedy, ale miałam dodawać regularnie i nie chciałam zaburzać tego wszystkiego. W każdym razie jeszcze raz #HappyKaisooDay!
Było popołudnie, a Jongin siedział na tej samej ławce, czekając, aż jego przesłuchanie się zacznie. Widział, jak wielu ludzi przychodzi i odchodzi, widział śmiech i łzy, a sam wciąż myślał o Kyungsoo – osobie, która uspokajała go i niepokoiła w tym samym czasie, tak absurdalnie jak to brzmiało. Wymieniali wiadomości i Jongin nie chciał w tym miejscu zostawiać swojej fantazji, pragnął zatrzymać to powietrze i to ciepłe uczucie w jego klatce piersiowej – był przerażony, że w momencie, kiedy wyjdzie za drzwi i stanie z Kyungsoo twarzą w twarz, wszystko się rozpadnie. Był bardzo zdezorientowany.

Od kiedy czuł się w ten sposób? Od kiedy był tak ślepy, że nie potrafił określi różnicy między lubieniem Kyungsoo jako przyjaciela a kochaniem go jako kogoś więcej? Odnalazł pocieszenie, myśląc, że nigdy nikogo tak nie kochał – żywił ogromną miłość do swojej matki, ojca i siostry – ale te dwa uczucia nie mogły się ze sobą równać.

Jongin powtarzał modlitwę po raz dwudziesty, kiedy kobieta wywołała jego nazwisko, pięć sekund zabrało mu, aby wziąć się w garść i wstać.

– Kim Jongin? – zawołał go mężczyzna ze środka długiego stołu. Był skupiony na kartce papieru i przekazywał ją kolejnym osobom. Sala była biała, nie było nic w ciemnych kolorach, podłoga była biała, ściany były białe, meble były małe. Poczuł się mały.

Jongin odpowiedział mężczyźnie ukłonem i czekał; czekał na polecenie albo na to, by jego muzyka zaczęła grać. W sumie znajdowało się przed nim sześć osób, wszyscy byli skupieni na niczym innym, jak tylko na jego obecności, wszyscy wyglądali poniekąd nieprzyzwoicie, ale nie mógł pozwolić sobie o tym myśleć.

– Wysłałeś nam bardzo ciekawy list… – odezwała się kobieta siedząca na skraju stołu, duże okulary zakrywały połowę jej twarzy. – Twój entuzjazm… sprawił, że stałam się ciekawa twojego występu i rozwoju w balecie. – Miała bardzo nudny ton w głosie, jak gdyby była znudzona byciem tam. Ciągle skanowała Jongina wzrokiem od góry do dołu, a jej paznokcie bawiły się kopertą. – Napisałeś tutaj… kochasz tańczyć, od kiedy byłeś bardzo mały, ale zacząłeś ćwiczyć w wieku jedenastu lat. Nie mówię, że to późny start, jednakże… dlaczego tak długo zajęło ci rozpoczęcie pobierania lekcji?

Jongin zamarł. Od kiedy przesłuchanie taneczne wymaga również rozmowy wstępnej?

– Moja rodzina… – zaczął i próbował nie jąkać się przy odpowiedzi – przechodziła przez ciężki okres, kiedy byłem mały, nie mieliśmy dochodów.

Pomyślał, że to wystarczająco dobra odpowiedź i czekał, próbując utrzymać jeden wyraz twarzy i prawidłową postawę. Wszyscy sędziowie milczeli, bawiąc się dokumentami, które Jongin rozpoznał jako swój list rekrutacyjny.

– Twoja nauczycielka także wysłała nam list… – odezwała się inna kobieta, miała pomarańczowe włosy, które wyblakły – …mówiący, że jesteś bardzo wytrwały i że twój prawdziwy charakter ujawnia się, gdy tańczysz. Jak myślisz, dlaczego tak napisała?

Jongin zamrugał i pomyślał. Jego umysł był pusty. Skąd mam wiedzieć, dlaczego to napisała?!

– Nie wiem – rzekł. – Zazwyczaj jestem bardzo poważny i nieśmiały, kiedy przebywam z ludźmi, może o to jej chodziło.

Wyglądali na niewzruszonych, Jongin przeklął się. Czy Junmyeon nie mógłby przechodzić tej rozmowy dla mnie?

– Napisała nam także, że opracowałeś choreografię do układu, który mamy zobaczyć, czy tak?

Jongin pokiwał głową z wstydliwym uśmiechem. – Tak, ale miałem pomoc.

– W przyszłym roku będziesz kończył szkołę? – mężczyzna właściwie przerwał. Jongin szybko skinął, a jego serce łomotało. Co jeśli zapytają o mojego tatę?

– W porządku. Możesz zaczynać – ta sama kobieta wskazała na inną, więc mogła włączyć piosenkę Jongina.

Zaczęła grać energetyczna melodia, silny kobiecy głos śpiewał, a on rozluźnił się, zapomniał, że jest daleko od domu, zapomniał, że ludzie siedzący przed nim, oceniają jego każdy ruch i wyobraził sobie, że jest w swoim niewielkim pokoju, pozwolił podekscytowaniu wypełnić swe ciało od palców u stóp po koniuszki palców u rąk. Wyobraził sobie siebie występującego dla swojego ojca, strącającego jego niezadowolenie jednym ze swoich skoków wzwyż, wyobrażał sobie, jak robi obroty przed swoją mamą i jak bardzo mogłaby się do niego uśmiechać, gdyby żyła, by go wesprzeć. Skoczył i pozwolił swoim nogom rozciągnąć się tak bardzo, jak mógł, pozwolił wszystkim emocjom pochodzącym z piosenki wypełnić klatkę piersiową i w pełni wcielić się w postać.

Jongin – z małą pomocą swojej instruktorki i starszego kolegi imieniem Taemin – ułożył choreografię; stworzył historię, fabułę, postać, coś co zdecydowanie przyciągnie uwagę sędziów; to nie tak, że kiedykolwiek chciał zostać scenarzystą, ale stworzył historię o chłopcu, chłopcu, który jest uwięziony i skuty łańcuchem; chłopcu, który jest bity i torturowany, chłopcu, który traci nadzieję i jest na skraju szaleństwa, ale potem odkrywa muzykę, odkrywa muzykę i widzi światło, odkrywa muzykę i uwalnia się z łańcuchów, słyszy muzykę i jego świat nie jest już dłużej ciemną komorą i zimną ziemią. Jongin nic nie widział wyraźnie, obracając się szybko trzy razy na swojej prawej stopie i lądując idealnie przed wszystkimi.

Sala była cicha, Jongin oddychał ciężko, a sekundy przerażały go dłużej, niż chciał – stuknął stopą, wszystkie oczy powędrowały na stół, sędziowie zachowywali się, jakby przed chwilą nic się nie wydarzyło.

Frustracja była niedopowiedzeniem.

– Dziękujemy, Kim Jongin – odezwał się mężczyzna w środku. – Skontaktujemy się z tobą w ciągu kilku tygodni.

Jongin ukłonił się najniżej, jak potrafił; zabrał swoje rzeczy, przygryzając mocno dolną wargę. To nie tak, że oczekiwał oklasków, którymi obdarzali go Kyungsoo i jego instruktorka, to nie tak, że chciał tysięcy klepnięć po plecach, które oferował mu Taemin. Zwyczajny znak uznania byłby idealny. Westchnął w sposób „pieprzcie się wszyscy”, wychodząc przez duże, szklane drzwi na niemalże opustoszały dziedziniec.

– Jak ci poszło? – Jongin został zaskoczony przez klepnięcie w ramię. – Co powiedzieli?

Wyższy westchnął głośno, uśmiech pojawił się na jego ustach i zarzucił ramię dookoła ramion Kyungsoo.

– Nie ignoruj mnie, Jongin – powiedział, pozwalając sobie być poprowadzonym do ulicy, przechodząc po zielonej trawie, na którą tak naprawdę nie powinni wchodzić. – Jak poszło? Jak długo zajmie im danie ci odpowiedzi?

– Nie wiem, Kyung. – Westchnął głęboko, jego klatka piersiowa w końcu pozwoliła wypełnić mu płuca. – Prawdopodobnie tygodnie…

Kyungsoo zatrzymał się i spojrzał Jonginowi głęboko w oczy. Sytuacja mogła przerodzić się dla nich obojga w bardzo niezręczną, ale Jongin był zdecydowany, by nie dopuścić, żeby to się stało. Duże oczy Kyungsoo zamrugały dwukrotnie, zanim obdarzył go cichym prychnięciem i zdecydował się pójść dalej.

– Co chcesz robić teraz? – zapytał starszy chłopak, chwytając dłoń zawieszoną dookoła jego ramienia.

Jongin i Kyungsoo spędzili resztę popołudnia na zwiedzaniu, śmiali się i biegali po dużych chodnikach skąpani w słońcu i oceniani przez dorosłe osoby w garniturach. Jongin nie mógł przejmować się mniej. Zapomniał, że ma dom w małym mieście na południu, zapomniał o zapachu wilgoci pochodzącym z tamtego miejsca; zapomniał nawet, że powinni być w szkole. Tego dnia mieli wracać do domu, był poniedziałek i ich rodzice musieli myśleć, że to dziwne, że potrzebują spędzić jeszcze jedną noc w domu drugiego. Nie mogli przejmować się mniej.

– Noc jest tutaj niesamowita… – oświadczył Kyungsoo, kiedy szli, stykając się rękami, miliony ludzi poruszały się w sercu Seulu. – Chociaż przyjeżdżałem tutaj tylko z rodzicami- – powiedział chłopak z nieśmiałym uśmiechem. – Ale to jest ta ulica, która ma tony ciężarówek z jedzeniem…

Mówił dalej, a Jongin uśmiechnął się znacząco; przez cały dzień unikali tematu pocałunku. Jongin nie chciał go poruszać, tak samo Kyungsoo, to nie tak, że mieli się tym nigdy nie zająć, ale zdecydowanie nie chcieli psuć nastroju.

Nocne niebo przyniosło chłodną bryzę, Kyungsoo podziękował, odwijając rękawy swojego swetra, a Jongin zadrżał lekko. Chłopcy usiedli na plastikowym stole, czuli się tak jakby niewidzialni, otoczeni przez setki obcych ludzi, ale wciąż w środku ich małej bańki. Siorbali makaron i warzywa z dużych misek przed nimi. Kyungsoo śmiał się tej nocy najmocniej za każdym razem, kiedy Jongin opowiadał naprawdę kiepski żart i za każdym razem, gdy przypominali jakąś starą żenującą historię. Jongin czuł się szczęśliwy za każdym razem, jak to się działo, ponieważ miał szansę zobaczyć, jak oczy jego przyjaciela stają się najładniejszymi półksiężycami, jakie kiedykolwiek widział.

Spacer do hotelu był pełen chichotów i żartobliwych przepychanek – gdyby Jongin miał więcej doświadczenia w zakresie randkowania, powiedziałby, że Kyungsoo zachowywał się zalotnie, taka myśl sprawiała, że od razu się zaśmiał. Lobby tkwiło w ciszy, recepcjonistka siedziała za ekranem komputera , ręką bez końca przesuwając po tej samej witrynie, wręczyła im ich kartę do pokoju i na powrót szybko zignorowała ich obecność.

– Wiesz, że kobieta przy bankomacie zdecydowanie patrzyła na ciebie, prawda? – rzekł Kyungsoo, wprowadzając kartę do klamki od pokoju, który dzielili.

– Nieprawda! To prawdopodobnie chodziło o dziurę w moich spodniach – zauważył Jongin. – Miała około dwadzieścia pięć lat, może trzydzieści, jak mogłaby nie zauważyć, że ja mam siedemnaście?

– Twój wiek nic do tego nie ma, patrzyła na ciebie.

– Mam ogromną dziurę w spodniach, Kyungsoo, mnóstwo ludzi na nią patrzyło.

– Dziurę, która, nawiasem mówiąc, jest nigdzie indziej jak przy twoim tyłku – odparł młodszy, kładąc swoje rzeczy na małym stoliku do kawy. – I to jest właśnie to, na co się gapiła.

Jongin zaśmiał się i to prawdopodobnie przez całą glukozę i kalorie, które zjadł tej nocy, ale było mu wszystko jedno, by powiedzieć:

– Byłeś zazdrosny czy coś? – To było głupie. Kyungsoo zatrzymał się wpół drogi do łazienki i odwrócił się, by spojrzeć na twarz Jongina.

– Co? – Było wszystkim, co opuściło jego usta.

– Żartuję – powiedział Jongin, chichocząc. Nie żartował.

Tchórz.



Telefon Kyungsoo rozświetlił cały pokój, kiedy ten zamierzał sprawdzić godzinę. Była 23:38, a oni obaj znów dzielili łóżko. Kyungsoo miał tylko białą koszulkę i bokserki; Jongin zaś spodnie od piżamy i był bez koszulki. Żaden z nich nie spał.

– Jongin – wyszeptał Kyungsoo, nie był do końca pewien, czy powiedział to wystarczająco głośno. Drugi chłopak mruknął w odpowiedzi, kilka sekund zajęło starszemu, by powiedzieć to, co chciał powiedzieć. – C-co do tego, co się dzisiaj stało…

Jongin otworzył oczy i stawał się coraz bardziej i bardziej zdenerwowany, jego serce biło szybciej.

– Pocałowałem cię… – zaczął starszy, bawiąc się lamówką pościeli – …a ty pozwoliłeś mi się pocałować… to może tylko coś oznaczać, prawda? Nie wyobrażam sobie tego.

– Ja-

– Pozwól mi- – Kyungsoo przerwał i westchnął. – Myślałem o tym cały dzień i jestem przekonany, że ty także. Ale to co powiedziałeś i co ja zrobiłem, i jak zareagowałeś, może tylko coś znaczyć, Jonginah.

– Powiedziałem, że cię kocham – wyrzucił z siebie Jongin, przebiegając dłonią po swoim brzuchu.

– A ja cię pocałowałem… bez wyjaśnienia, a ty mi pozwoliłeś, co jest- – wypalił Kyungsoo.

– Kyung- – przerwał tym razem młodszy – …jedyna rzecz, która powinna być zagadką to, w jaki sposób tak dużo czasu zajęło nam uświadomienie sobie i zrobienie tego.

Cisza.

Jongin westchnął.

– To znaczy… lubisz mnie w ten sposób, prawda? – zapytał młodszy, panika powoli rosła. Kyungsoo zachichotał i sięgnął po dłoń Jongina, usiadł obok niego na łóżku, drugi szybko postąpił tak samo. Siedzieli twarzą w twarz.

Kyungsoo głaskał skórę na przedramieniu, białe paski oznaczały jego twarz – światło przebijało się przez zasłony z wciąż ruchliwych ulic, pozwalając mu docenić twarz Jongina – młodszemu kilka włosów wpadało do oczu, które były trochę poplątane, czego nigdy wcześniej nie widział. Serce Kyungsoo pędziło, kiedy dostrzegł uśmieszek na ustach Jongina.

Jongin był podenerwowany, ale podobało mu się to, jego serce było o krok od roztrzaskania jego klatki piersiowej, ale mógł przyjąć na siebie wszystko. Kyungsoo splótł ich palce ze sobą i szybko przysunął się, by być bliżej Jongina – ten drugi powąchał jego woń, jednak nie mógł się dłużej nad tym zastanawiać, ponieważ usta Kyungsoo były na jego ustach w przeciągu kilku sekund. Starszy wykonywał powolne ruchy i odsuwał się czasami, by spojrzeć na twarz Jongina – czuli zawstydzenie, dopasowywali się i starali się zapamiętać wszystko – jak to jest całować swojego najlepszego przyjaciela. Jongin zamknął odstęp i pogłębił pocałunek, ułożył wolną dłoń na szyi Kyungsoo i nieznacznie popchnął go na plecy, przesuwając kaskadowo palcami, jakby tors przyjaciela był fortepianem, czując jego ciało – szczupłe i delikatne.

Kyungsoo uwolnił dłoń z uścisku Jongina i ułożył ją na jego nagim krzyżu – było to ciepłe i uwaga Jongina została rozproszona, młodszy składał drobne pocałunki wzdłuż szczęki oraz szyi Kyungsoo, nie mógł uwierzyć, że to wszystko mu się przytrafiło. Kyungsoo rozchylił nogi w tym samym czasie, kiedy wydał z siebie jęk – Jongin nie miał pojęcia, że jego czułym miejscem jest szyja. Bez myślenia o tym, młodszy wypchnął biodra, a Kyungsoo powtórzył ten sam dźwięk, czując mrowienie od brzucha w dół. Czuł jak jego erekcja rośnie z każdym dotykiem, jaki Jongin zostawiał na jego ciele.

Kyungsoo podniósł się i zamienił miejscem z Jonginem, co go zaskoczyło. Jego spodnie od piżamy nie mogły ukryć dużego wybrzuszenia między nogami – Kyungsoo zachichotał i ponownie zaczął całować młodszego, kładąc dłonie na jego brzuchu - w pobliżu kości biodrowych – i delikatnie pieszcząc jego skórę.

– Pragnąłem cię od naprawdę długiego czasu, Jongin – powiedział starszy, przerywając każde słowo mokrym pocałunkiem. Jego gruby i chrapliwy głos sprawiał, że Jongin wariował, co wyładowywał na ciemnych, miękkich włosach Kyungsoo.

– Dlaczego nie-? – odpowiedział.

– Nie mam pojęcia – oświadczył Kyungsoo, nie będąc w stanie sformułować czegoś innego. Jongin sięgnął, by pocałować go głębiej, gwałtownie wpychając swój język, poczuł ciepło we wnętrzu ust przyjaciela. Kyungsoo po raz kolejny jęknął i rozdzielił ich usta, składając mokre pocałunku na gardle Jongina. Zatrzymał się na jego klatce piersiowej, a potem kontynuował blisko brzegu spodni chłopaka.

– Kyung- co ty- – Jongin uniósł się na łokciach, kiedy słowa wypłynęły mimowolnie, jego usta były suche. Kyungsoo podniósł wzrok i nie potrafił już dłużej dostrzec twarzy Jongina. Rozważał włączenie światła, ale naprawdę nie miał na to siły. Nadal całował Jongina wzdłuż jego bioder. Zdecydował się posunąć o krok dalej i zdjąć jego spodnie; czuł jego niepewność, ale w końcu sam się ich pozbył. Jongin był nagi, gdy podpełznął, by ściągnąć koszulkę Kyungsoo.

Obnażenie było niedomówieniem. Jongin czuł, jak każdy milimetr jego skóry krzyczy, zadrżał lekko, zdając sobie sprawę, że jego erekcja jest w pełnym rozkwicie. Nie mogła zostać ukryta i wysłała małe spięcia z każdym jego ruchem. Kyungsoo podpierał się na kolanach, oplatając ręce dookoła szyi Jongina. Pocałunek znów był namiętny, mocny i mokry. Jongin nie wiedział co zrobić z rękami; wydawało się to być nieco zbyt desperackie zacząć szarpać swojego własnego członka, gdy przypomniał sobie, że Kyungsoo nadal ma na sobie bokserki.

Młodszy z powrotem popchnął Kyungsoo na łóżko i położył się na nim, celowo ocierając swoją męskość o tę Kyungsoo – ten drugi jęknął oraz pociągnął Jongina za włosy, na powrót wpychając swój język do jego ust z pocałunkiem.

– Zrób to jeszcze raz, proszę. – Głos Kyungsoo był zachrypnięty. Młodszy odczekał moment i powtórzył swój ruch, powtarzał go wiele razy, podczas gdy jego usta sprawiały wrażenie gorętszych, w sekundzie płonęły – Jongin stracił rachubę, ile razy Kyungsoo jęknął, nie był nawet w stanie powiedzieć, czy jęczy głośniej od niego. Kyungsoo przebiegł palcami w dół spoconych pleców Jongina, niemalże wbijając swoje paznokcie. W końcu jego dłoń wylądowała na pośladku Jongina, ściskając go – starszy zachichotał.

– Nie śmiej się – powiedział Jongin. – Sprawisz, że będę czuł się głupio.

– Nie- – szybko odpowiedział Kyungsoo, patrząc mu prosto w oczy. – Nie czuj się… Ja tylko… Nie mogę uwierzyć, że właśnie chwyciłem twój tyłek w ten sposób.

Jongin żartobliwie przewrócił oczami i pocałował szyję Kyungsoo, ssąc blisko jego szczęki, zostawiając ślad, pomimo że nie wiedział, że to spowoduje. Subtelnie przesunął dłoń wzdłuż ciała Kyungsoo, był chłodny, a jego skóra wrażliwa, czuł, jak drży, gdy Jongin sięgnął rąbka jego bokserek. Podniósł się na kolana i powoli je zsunął, uświadamiając sobie, że Kyungsoo został w samych skarpetkach.

Jongin zachichotał.

– Dlaczego się śmiejesz? – Kyungsoo brzmiał na pół-zdenerwowanie, pół-żartobliwie.

– To nic – oświadczył Jongin i zainicjował kolejny pocałunek, przysuwał się bliżej i bliżej do swojego przyjaciela, przylegając piersią w pierś, a ostatecznie skórą do skóry. Wszystko od pasa w dół było bardziej gorące niż zazwyczaj, poruszył biodrami w górę i w dół, zbliżając się do osiągnięcia orgazmu, podczas gdy Kyungsoo delikatnie całował jego już nabrzmiałe usta.

Młodszy podparł się na swojej lewej ręce, patrząc Kyungsoo głęboko w oczy, gdy ich oddechy odbijały się echem w hotelowym pokoju. Jongin błądził myślami pomiędzy ich ciałami i chwycił oba członki jedną dłonią – Kyungsoo zacisnął pięści na prześcieradle i zamknął oczy. Jongin szarpnął raz delikatnie, pozwalając im wszystko przyswoić – Kyungsoo myślał, że oszaleje, kiedy Jongin przez chwilę nie poruszał ręką, otworzył oczy i spojrzał na przyjaciela – kropelki potu były rozproszone na jego czole, jego włosy w tej chwili były jeszcze bardziej mokre i wyglądał na skoncentrowanego. Uwielbiał ten jego wyraz twarzy. Jongin szarpnął ponownie, tym razem mocniej, jęki stawały się głośniejsze z każdą sekundą, gdy Jongin przyspieszył – Kyungsoo sięgnął, aby złożyć niedbały pocałunek na ustach Jongina, zacisnął pięść w jego włosach i wypchnął biodra, próbując udoskonalić wszystko, co czuł.

– Szybciej – wykrzyczał Kyungsoo, opierając czoło o czoło, będąc blisko spełnienia, podczas gdy Jongin jęknął pod nosem. Sięgnął do ust Kyungsoo, kiedy motyle opuściły jego brzuch; kiedy poczuł, jak jego członek jest bliski spłonięcia; kiedy pomyślał, że mógłby ich podpalić, gdy czuł, jak ciecz rozpryskuje się na jego brzuchu. Kyungsoo wydał z siebie ostatni jęk, cichy i delikatny, dwie sekundy później.

Oddychaj. Oddychaj. Oddychaj. Jongin musiał sobie powtarzać.

Teraz zmęczone oddechy wypełniały pokój, Kyungsoo puścił prześcieradło i lekko otarł spocone czoło Jongina, składając powolne pocałunki wzdłuż jego prawego policzka i ust. Jongin uśmiechnął się i opadł obok Kyungsoo – jego lewa ręka trzęsła się i mrowiała.

– Nie wyobrażam sobie tego, hę? – odrzekł Kyungsoo, znajdując palce Jongina blisko swoich. Jongin parsknął, mrugając leniwie. Gapił się w nicość, a białe kropki wciąż drażniły jego wzrok. – Pójdę po jakieś chusteczki.

niedziela, 10 stycznia 2016

Brisé [3/8]

3 komentarze // Dodaj komentarz (+)
oryginał: Brisé
pairing: Kai/Kyungsoo
rating: NC-17
– Więc dostałeś się na przesłuchanie. Świetnie. – Kyungsoo wystawił kciuk do góry, idąc przed Jonginem, przesuwał wzrokiem od prawej do lewej, jakby oglądał mecz tenisa. – Ale nie wiemy, jak dotrzesz na to przesłuchanie.
– Jeszcze nie mogę kupić biletów lotniczych – odezwał się Jongin. – Nadal jestem nieletni… myślisz, że twoja mama kupiłaby go dla mnie. Mogę zapłacić, przysięgam.
Kyungsoo potrząsnął głową.
– Ona wciąż myśli, że twój tata dał ci pozwolenie na wysłanie dokumentów, kiedy prosiłeś ją o podpisanie listu polecającego, pamiętasz?
– Podróż autobusem zajęłaby mi dwadzieścia cztery godziny, żeby dostać się stąd do Seulu. – Jongin jęknął. – A ja muszę tam być w poniedziałek o ósmej.
Kyungsoo ułożył sobie dłonie pod brodą i rozmyślał; zatrzymał się przed Jonginem i skinął na niego, żeby się przesunął, aby mógł usiąść przy swoim biurku. Błyskawicznie przesunął palcami po klawiaturze, a w mniej niż pięć sekund powitała ich strona internetowa.
– Pociąg? – zapytał Jongin. – Czy takie bilety nie są naprawdę drogie?
– Wydaje mi się, że Baekhyun powiedział mi ostatniego lata, kiedy odwiedzał babcię, że dają zniżkę dla uczniów – powiedział Kyungsoo, szukając rozkładu jazdy KTX.
Po wielu sprzeczkach, wielu „nie, to zbyt późno, chcę być tam wcześnie” i „chcesz płacić za hotel i więcej jedzenia?”, po tym, jak Jongin dwukrotnie stchórzył, a Kyungsoo zdecydował, że może mu towarzyszyć, zdecydowali się pojechać pociągiem w nadchodzące niedzielne popołudnie o czwartej.
Jongin wrócił do domu i przebrał ubrania; wziął bardzo mało odzieży do swojego plecaka, tylko te najważniejsze rzeczy. Skłamał ojcu jak dotąd po raz setny w życiu – mówiąc, że zostanie u Kyungsoo przez kilka dni i będą pracować nad końcowym projektem z fizyki.
Jongin poszedł na przystanek autobusowy po zjedzeniu w domu lunchu – dzień był ciepły i jasny. Światło słoneczne robiło świetne wrażenie ponad jego odkrytymi ramionami, a on pojechał autobusem, co poszło mu łatwo, na dworzec KTX, gdzie czekał na Kyungsoo – ignorując presję, która nasilała się w jego klatce piersiowej od momentu, gdy przeczytał email. Jego przyjaciel dotarł tam pięć minut później, mając na sobie całkowicie czarny strój, na co Jongin parsknął.
– Co powiedziałeś rodzicom? – spytał Jongin, kiedy czekali, żeby zdobyć bilety.
– Że zostaję u ciebie – odpowiedział.
– Dobrze wiedzieć, że jeśli któreś z nich się dowie, zadzwoni do rodziców drugiego i cały ten plan popadnie w ruinę – rzekł wyższy, kiedy wyjmował portfel. – Najgorsze, że jesteś tutaj, nie otrzymując żadnych korzyści.  To sprawia, że czuję się jak gówniany przyjaciel.
Kyungsoo zaśmiał się i także wyciągnął swój portfel. Kupili bilety i Jongin zanotował w myślach, żeby jeść mniej w kolejnych dniach – „To jest bardzo drogie, Kyungsoo, co do cholery! Po prostu wróćmy; kupię te cholerne bilety na autobus!” „Już tu jesteśmy, Jongin, cholera, po prostu je kupmy!”
Zrobił kolejną notatkę w myślach, aby przeklinać mniej przy ludziach.
Dworzec był niemal opustoszały, tylko kilkoro ludzi tu i tam – w większości rodziny i pary – oni usiedli blisko wyjścia, czekając na przyjazd pociągu. Kyungsoo grał na swoim telefonie, a Jongin miał zamknięte oczy, słuchając piosenki, którą ćwiczył miesiącami. W głowie odtwarzał ruchy. Nieznacznie poruszał stopami i palcami w momentach, kiedy tak miało być i ignorował to, jednak Kyungsoo uśmiechał się znacząco za każdym razem, jak Jongin poruszał szyją i ramionami w rytmie wydobywającym się z jego słuchawek.
Kilka minut później weszli do wagonu. Wnętrze było czyste i schludne, pełne światła, które pochodziło z zewnątrz. Kyungsoo miał na twarzy mały uśmiech, kiedy zajmował miejsce przy oknie, pozostawiając Jongina, aby umieścił ich bagaże nad głowami. Ten drugi w końcu usiadł obok przyjaciela i niedługo później pociąg ruszył.
Kyungsoo nalegał, żeby Jongin się zdrzemnął, mówiąc że powinien odpocząć najwięcej, ile zdoła, szykując się na długi jutrzejszy dzień – drugi był zbyt podekscytowany, oglądając scenerię przesuwającą się za długimi oknami, zielone góry ukazujące się na czele. Chmury były białe i bardzo puszyste, czuł się, jakby się w nich zanurzał – jeśli tylko byłoby to możliwe. Wagon był chłodny i przyjemny; Kyungsoo w ciszy kontynuował granie na swoim telefonie, podczas gdy Jongin ćwiczył w głowie swój taniec na przesłuchanie po raz dwudziesty tego dnia, jego dłonie zaczynały się pocić, kiedy piosenka powtarzała się kolejny raz.
Po półtorej godzinie jazdy Jongin zdecydował, że na chwilę wystarczy, wyjął słuchawki i wsadził je do kieszeni spodni. Odwrócił głowę i zauważył Kyungsoo z zamkniętymi oczami. Nie potrafił stwierdzić, czy ten naprawdę śpi czy tylko odpoczywa, gdyż zazwyczaj Kyungsoo krzyżował ręce na kolanach, kiedy spał. Jego ręce były po obu stronach jego ciała. Jongin przemknął palcem po uchu Kyungsoo, a drugi szarpnął się gwałtownie, machając dłonią blisko twarzy wyższego.
– Co do cholery – powiedział chrapliwym głosem.
– Nudzi mi się – zagadał Jongin, układając głowę na ręce. – Mów do mnie, Kyung.

– Powiedziałem ci, żebyś spał – odpowiedział, ponownie zamykając oczy i biorąc głęboki oddech.
– Nie chce mi się spać. Jestem zbyt podekscytowany.
– W takim razie przećwicz swoje przesłuchanie raz jeszcze.
– Ćwiczyłem je dużo razy. Jeśli nadal będę to robił, znudzę się nim.
Kyungsoo nie powiedział nic i Jongin powtórzył swój mały żart, wkładając palec wskazujący do ucha Kyungsoo.
– Co do cholery, Jongin. – Podrapał się po uchu, gniewnie patrząc na przyjaciela. – Sprawiasz, że żałuję, że pojechałem.
Jongin wydął wargi i skrzyżował ręce.
– Co ci się stało, Kyung? – narzekał. – Pamiętasz, jak byłeś małą kochaną kuleczką i uśmiechałeś się do mnie? Kiedy tańczyłeś SNSD tylko po to, żeby-
– Dorosłem – przerwał. – Wyobraź sobie mnie będącego tym samym wkurzającym głupkiem, którym byłem, mając jedenaście lat.
– Tak jakby nim jesteś – zaznaczył Jongin. Kyungsoo posłał mu śmiercionośne spojrzenie, ale nie odpowiedział. – Nie, ale… nie chciałem tego ująć w ten sposób.
Jongin zachichotał i położył swoją dłoń na tej Kyungsoo.
– Chodziło mi o to, że nadal jesteś najlepszą osobą, jaką poznałem.
Zdał sobie sprawę z głębi swoich słów chwilę po tym, jak opuściły jego usta, jego policzki zrobiły się cieplejsze, gdy czas płynął dalej, a Kyungsoo nie reagował – wydobył z siebie tylko krótkie prychnięcie i skrzyżował ramiona na piersi. Jongin zrobił taką samą pozę i czekał, aż jego zażenowanie odejdzie.
Czekał jedną, dwie, trzy, pięć, dziesięć minut, a jego policzki były zwyczajnie gorące. Jego myśli przemknęły przez słowa tej krótkiej wypowiedzi, Jongin przycisnął wierzch swoich chłodnych dłoni do twarzy i miał nadzieję, że to odejdzie, ale nic się nie działo. Nigdy w swoim życiu nie powiedział czegoś takiego – może kiedy był małym dzieckiem i powiedział mamie, że jest najpiękniejszą i najbardziej wyjątkową kobietą, jaką kiedykolwiek miał okazję dotknąć – ale po jej śmierci Jongin zawsze był typem, który siedział cicho, jak zwykle powiadał Kyungsoo, był lepszy w czynach, nie w słowach. Kyungsoo nie przeniósł wzroku z okna, niebo stawało się fioletowe z pomarańczowymi odcieniami daleko na horyzoncie.
Jongin chciał powiedzieć, że czegoś takiego także nie miał na myśli, ale to byłoby kłamstwem. Kyungsoo był jedną i jedyną osobą, którą miał w życiu – miał swoją siostrę i ojca, ale w rzeczywistości byli tak samo chłodni jak plastikowe kwiatki dekorujące ich dom. Pragnął myśleć, że Kyungsoo jest jak brat, jednak te słowa to również było zbyt mało. Jego uczucia do Kyungsoo mogły być porównywane tylko z tańcem, a to dlatego, że obie te rzeczy pojawiły się w jego życiu w tym samym czasie. Około pięciu sekund zajęło mu zdanie sobie sprawy, że gdyby nie dzięki temu niskiemu chłopakowi, który siedział obok niego, Kim Jongin nie miałby odwagi, aby przebrnąć przez pięć lat tańca. Kyungsoo był tym, który zmusił go do tańca, kiedy on za bardzo bał się, by spróbować; on był tym, który godzinami i dniami nalegał z uśmiechem na twarzy, by zapisał się do tej małej Akademii Tańca i tym, który przez godziny w tygodniu znoił siedzenie pod jasnymi światłami studio tanecznego tylko po to, by Jongin nie czuł się samotny i niespokojny.
Kyungsoo był tym, który podróżował kilometry obok niego tylko po to, by Jongin nie dostał ataku paniki w środku miasta.
Jongin zdał sobie sprawę, że jego uczucia do Kyungsoo są ponad wszystkim, co mógł czuć do czegokolwiek czy kogokolwiek.
Jongin uświadomił sobie, że od lat lubił taniec, ale jego prawdziwa pasja do tego zaczęła się, kiedy poznał Do Kyungsoo.

Drapacze chmur zaczęły pojawiać się na horyzoncie, ponad nimi błyszczały miliony świateł, a on nagle przeraził się. Jongin kurczowo złapał się bocznych krawędzi swojego siedzenia, kiedy pasażerowie zaczęli zbierać swoje bagaże, a piszczący dźwięk rozchodził się z głośników.
– Pragniemy powitać państwa w mieście Seul- – Kobiety głos został ściszony przez głośniki, Kyungsoo szturchnął go w bok.
– Jongin, chodźmy. – Wziął dwa krótkie oddechy i wstał, zabierając ich torby, podszedł do drzwi. Przygryzł wargę, kiedy opuszczali w milczeniu dworzec, przestrzeń była ogromna, były tam miliony świateł i ekranów, ludzie spieszyli się tu i tam i poczuł się bardzo mały.
– Szukałem tych hoteli, gdy byłem w pociągu – powiedział Kyungsoo, zatrzymując się na chodniku i pokazując Jonginowi najdłuższe adresy, jakie widział. – Jest jeszcze dość wcześnie, chodźmy zobaczyć, który z nich jest tańszy.
Szli obok siebie, ich ramiona czasami ocierały się o siebie – Jongin naśladował każdy jego ruch, ponieważ Kyungsoo był w Seulu bardzo wiele razy – i dotarli do niedalekiego przystanku autobusowego. Miasto było duże i gwarne, obserwował każdy krzykliwy samochód oraz każdy budynek, który pojawiał się, mając ponad stop pięter. Jazda do małego i niemalże ukrytego hotelu była krótka i Kyungsoo oznajmił, że muszą wysiadać.
– Ten wygląda dobrze – powiedział, zanim weszli do środka. – Możemy złapać ten sam autobus do Akademii i będziemy tam za jakieś dwadzieścia minut.
Weszli do małego pokoju dziennego z meblami w stylu vintage oraz bardzo młodą recepcjonistką. Kyungsoo zrobił trzy kroki i zatrzymał się wpół drogi, Jongin zauważył, że jego oczy robią się większe. Mniejszy odwrócił się i zaczął opuszczać to miejsce.
– Co się stało? – spytał Jongin cichym głosem, podążając za nim. Drugi nie powiedział nic; szedł powoli z opuszczoną głową, gapiąc się na ulice z zawstydzeniem.
– Nie przemyśleliśmy tego – odrzekł Kyungsoo, kiedy znajdowali się kilka bloków od hotelu.
– Co masz na myśli?
– Naprawdę uważasz, że wynajmą pokój parze nastolatków? – Podniósł wzrok na Jongina, jego oczy były szeroko otwarte. Kyungsoo zacisnął usta i oparł się na pobliskiej ścianie.
– Ale… – zaczął Jongin, wyjmując swój portfel – -powiedz mi, że nie zostawiłeś fałszywego dowodu, który zdobył dla nas Sehun na urodziny Jongdae.
Kyungsoo klepnął się w głowę i szybko odszukał coś we wnętrzu swojego plecaka, minęły sekundy, nim wyciągnął mały kawałek plastiku.
– Nadal nie jestem pewien – odparł. – Czy ja naprawdę wyglądam na dwadzieścia jeden lat?
Jongin zmarszczył brwi i spojrzał na przyjaciela, jego wąskie ramiona nie zmieniły się wiele, a tylko sprawiały, że wyglądał młodziej, nosił ubrania, które wyglądały jak piżama i sprawiały, że wyglądał na chudszego, jego baseballowa czapka mogła zakryć połowę jego twarzy, ale to sprawiłoby, że wyglądałby podejrzanie.
– Tylko pamiętaj, żeby nie nosić okularów – odpowiedział Jongin, wracając do hotelu. – One zdecydowanie sprawiają, że wyglądasz na trzynaście lat.

Jongin leżał twarzą do góry, jego dłonie były złączone na jego brzuchu, słuchał, jak Kyungsoo cicho oddychał obok niego. Odblokował telefon, aby sprawdzić godzinę  i w rzeczy samej minęły cztery godziny, odkąd położyli się spać, po zjedzeniu obiadu w tanim miejscu z mięsem oraz umyciu się. Miał nadzieję, że będzie mógł szybko zasnąć, w momencie, gdy Kyungsoo zdejmował swoje czarne bawełnianie spodnie – ponieważ zawsze spał w bieliźnie i białej koszulce – ale znalazł wszystko poza snem. Ostrożnie przewracał się z boku na bok, mając nadzieję, że nie obudzi drugiego, ale każda pozycja sprawiała, że było mu tylko bardziej niewygodnie.
Kiedy był zbyt nerwowy, aby pozostać w milczeniu, a zegar wybił drugą nad ranem, włożył sobie do uszu słuchawki i cicho  ćwiczył w prawie miniaturowej łazience, starał się nie strącić malutkiej butelki szamponu, gdy obrócił się dwa razy pod rząd i udało mu się wylądować idealnie naprzeciwko lustra. Uśmiechnął się do swojego odbicia i ponownie poszedł do łóżka.
– Wszystko w porządku? – odezwał się Kyungsoo z ziewnięciem, jego twarz była przykryta częścią koca.
Jongin pokiwał głową i zapomniał, że wszystko jest czarne jak smoła, akurat wtedy, kiedy poruszyły się zasłony, wdarło się trochę światła, ale było niewiele wiatru. Obrócił się twarzą do ściany i miał nadzieję, że ciemność nawiedzi jego umysł – chciał powstrzymać strumień myśli, jakie miał, chciał zatrzymać mrowienie w palcach u stóp, chciał powstrzymać pieczenie karku i zasnąć. Nic. Obrócił się kolejny raz twarzą do Kyungsoo i powtórzył mantrę  zwykłego „spać”. Jongin próbował wziąć głęboki oddech, gdy poczuł ciepły dotyk na przedramieniu. Otworzył oczy i pomyślał, że potrafi odróżnić duże oczy Kyungsoo w ciemności, zrobił pełny wdech i wypuścił powietrze, przełknął ślinę oraz poruszył dłonią, by dotknąć ręki Kyungsoo. Zamknął oczy i przez chwilę pozostał cicho.
Otworzył oczy, a pokój był jasny.

Stali na szerokim placu, otaczające ich budynki wyglądały na drogie – tak samo jak podłoga, rzeźby i wszystko w pobliżu – różnice w kolorach były małe, tylko paleta szarości, błękitów i bieli rozmieszczonych na fasadach, udowadniając nowoczesność architektury. Trawa dookoła nich błyszczała zielenią, perfekcyjnie przycięta i nawodniona; Jongin czuł się, jakby nie mógł dotknąć nawet jednej rzeczy.
Było trochę po siódmej dwadzieścia, a Generalna Akademia Baletowa w Seulu była pełna ludzi, mógł dostrzec całe rodziny i inne osoby, które były same – niektórzy wyglądali młodziej, a niektórzy starzej – oni wszyscy wyglądali przerażająco w jego oczach. Kyungsoo w ciszy obserwował otoczenie, co kilka minut sprawdzając Jongina – ten drugi nie zjadł śniadania, mając mdłości od momentu, kiedy wstał, tylko wyszorował zęby i wziął niemal wrzący prysznic.
– Widziałem kawiarnię przy wejściu, naprawdę powinieneś coś zjeść – zasugerował mniejszy. Jongin potrząsnął głową z małym uśmiechem na twarzy. Nadal chciało mu się wymiotować. Ciągle wpatrywał się w zegarek na swoim nadgarstku, mając wrażenie, że minuty płyną boleśnie wolno.
Kyungsoo pozostał cicho; usiedli na marmurowej ławce, dawała uczucie chłodu na ich udach, ale nie mówili nic – po prostu czekali na kogoś, by zawołał tancerzy. Jongin przygryzał dolną wargę raz za razem, czuł, jak jego klatka piersiowa robi się bardziej zaciśnięta z każdym oddechem, unikał patrzenia komukolwiek w oczy. Smak krwi bez uprzedzenia zaatakował jego usta.
– Co się dzieje? – odezwał się Kyungsoo, spoglądając w górę, gdy Jongin zrobił krok naprzód.
– Ja nie- J-ja nie wiem – wyjąkał z chichotem, wracając na swoje miejsce obok Kyungsoo. Nie myślał, co zamierza zrobić, wstał, nawet o tym nie wiedząc. Drugi trzymał spojrzenie na jego twarzy i dla Jongina zaczęło być to obciążeniem.
Wyższy ułożył głowę na swoich kolanach, czując się trochę bardziej komfortowo, gdy jego plecy się rozciągały. Tylko pięć minut. Zrobił krótki wdech, nie potrafił wziąć dobrego głębokiego wdechu, czuł fale zimna rozprzestrzeniające się po klatce piersiowej, jego dłonie dalej się pociły – to był najgorszy stan, w jakim był od lat, a to tylko przerażało go bardziej.
– Jongin – zawołał Kyungsoo, szybko podniósł głowę i spojrzał na niego, jego twarz była blada, a oczy większe niż te Kyungsoo. – Oddychaj, dobrze. Wszystko będzie dobrze, po prostu pozostań skupiony i oddychaj.
Kyungsoo położył dłoń na karku Jongina, głaszcząc jego skórę ciepłymi i delikatnymi palcami. To wydawało się miłe i Jongin oddychał nieco łatwiej, tylko troszeczkę. To było lepsze niż nic.
– Kyungsoo, ja- – zaczął wyższy z powątpiewaniem – Teraz jestem tutaj… I chcę ci podziękować.
Kyungsoo uniósł brew w zdezorientowaniu.
– Dziękuję ci, ponieważ naprawdę nie byłoby mnie tutaj, gdyby nie ty – ciągnął dalej – i to zabrzmi bardzo niespodziewanie, ale wczoraj zdałem sobie z czegoś sprawę. Lubię tańczyć – kocham tańczyć, ale ciebie kocham o wiele bardziej. I prawdę mówiąc, nie obchodzi mnie, czy dostanę się do tej szkoły czy nie – miałbym to bardziej gdzieś, gdybym wiedział, że ciebie to nie obchodzi, ale wiem, że tego dla mnie chcesz i zrobię wszystko, co mogę, żeby cię nie zawieść, dobrze?
Jongin oplótł rękami te mniejsze przyjaciela, były drżące, a on był trochę zażenowany z powodu całego potu. Kyungsoo patrzył na niego szeroko otwartymi oczami i na wpół otwartymi ustami, nie ruszał się.
– Czy mogę prosić wszystkich kandydatów przy wejściu do przydzielonych wam sal? – obwieścił wysoki mężczyzna przez duże drzwi kilka metrów dalej. – Za kilka minut rozpoczniemy testy.
Jongin zaprezentował mu uśmiech, nie spuszczając wzroku, strzepując dłonie i wstał. Wielu ludzi przechodziło obok nich i on już miał podejść do drzwi, kiedy Kyungsoo złapał go za rękę – patrzył w dół.
– Wrócę – powiedział. – Będę tutaj, kiedy skończysz.
Jongin skinął głową z nieśmiałym uśmieszkiem na ustach, zrobił dwa kroki, a jego nogi zrobiły się jak z galarety – trzymał głowę tak wysoko, jak mógł – ale coś otarło się o jego ramię, odwrócił się.
Kyungsoo stał od niego tylko kilka centymetrów dalej, czuł ciepło pochodzące z jego nosa, kiedy powoli oddychał, był w stanie dostrzec każdy pieprzyk idealnie umieszczony na jego okrągłej, bladej twarzy. Jongin nie wiedział co robić. Niższy zamknął oczy i przybliżył się, zamykając odstęp między nimi w dwie sekundy. Ich usta delikatnie się zetknęły i Jongin zapomniał o świecie na ten krótki moment, zapomniał, że są tam ludzie i zapomniał, że ma przesłuchanie, na które musi iść. Czuł tylko pulchne usta Kyungsoo na swoich i głęboko zaciągnął się jego zapachem.
To było dobre.
– Co to było? – Jongin uśmiechnął się znacząco w usta drugiego, kiedy się rozdzielili.
– Buziak na szczęście – odpowiedział, cofając się odrobinę. – Wypadniesz świetnie.
– J-ja napiszę ci sms-a, kiedy- – Jongin zapewnił go, szybko zmierzając do drzwi.
– Wiem. Będę tutaj.

Powietrze było chłodne – pomyślał Jongin, kiedy podążał za potokiem ludzi, których nazwisko zaczynało się na literę „K”. Podłoga była marmurowa i wiedział, że jest przemrożona od klimatyzacji, sufit znajdował się tak wysoko ponad nim, że wszystkim czego chciał, to spróbować grand jeté – zdecydował, że lepiej nie, to byłoby niepoważne. Pomyślał, że to zabawne, że jeszcze kilka minut temu prawie dostał ataku paniki, a teraz nie mógł nic poczuć. Całe zdenerwowanie, które go ogarniało kilka minut temu, zniknęło, a jedynym obrazem, jaki przesuwał się w jego myślach, były pulchne usta i okrągłe, niewinne oczy.
Przez wszystkie lata, kiedy się znali, wszystkie okazje, jakie mogli mieć, ze wszystkich chwil Kyungsoo postanowił pocałować go tuż przed przesłuchaniem. Westchnął i niepokój uderzył go, chciał już, aby ten dzień się skończył.
Jongin był prawie ostatni w rzędzie dla mężczyzn, drzwi na końcu korytarza były zamknięte, jego ręce drżały. Czas płynął naprzód i już wchodził do gabinetu lekarza, zmienił ubrania, a konsultacja lekarska zakończyła się w mgnieniu oka.
Po kilku minutach Jongin stał w przestronnej sali, najbardziej przestronnej jaką widział w całym swoim życiu, miało się wrażenie, że to boisko do piłki nożnej. Przed nim znajdowało się długie lustro, odbijając wszystkich ludzi dookoła niego. Chrząknął, czując się jak ryba w oceanie, nie wyróżniał się, nikt się nie wyróżniał – był może jednym z kilku z najciemniejszą skórą, ale poza tym był ubrany w ten sam trykot oraz białą koszulkę na ramiączkach co wszyscy pozostali. Nikt nie powiedział do niego więcej niż trzy słowa, odkąd wszedł do budynku i czuł, że tak lepiej. Jongin był zanurzony w  fantazji, od kiedy on i Kyungsoo się pocałowali.
– Wszyscy w pierwszej pozycji, proszę – odezwała się kobieta w pobliżu klasycznego fortepianu, mężczyzna grał proste nuty, a oni wszyscy poruszali się jak grupa robotów. Jongin starał się nie uśmiechać i skupić się na swoim odbiciu. – Raz, dwa, trzy, raz, dwa, trzy.
Jongin ruszał się w sposób, jaki znał, cała ta rozgrzewka i ćwiczenia były dla niego dziecinnie proste, więc wykonywał je ze śmiałością. Wysokie skoki wyszły świetnie i próbował  utrzymać twarz bez wyrazu, kiedy zauważył wszystkich profesorów kiwających w jego stronę. Czas pędził, a jego brzuch zaczął się poruszać, usiłował skoncentrować się na swoich ruchach i pić tak dużo wody jak to możliwe. Złym pomysłem było ominięcie śniadania.
Jego grupa podzieliła się do czasu wybicia południa i przyszła grupa dziewcząt, wszystkie były bardzo szczupłe i piękne. Nigdy nie widział takich dziewczyn, każda idealnie wystylizowana od stóp do głów, żadnych włosów nie na miejscu. Próbował być spokojny dla filigranowej dziewczyny, z którą był w parze.
– Jak się nazywasz? – odezwała się, kiedy zostali ustawieni przy drążku.
– Kim Jongin. – Ukłonił się nieco, a ona powtórzyła jego ruch, wyciągając rękę.
– Kim Hyoyeon – powiedziała, jej czarna sukienka zafalowała, kiedy wyciągnęła nogę ponad głowę.
Prowadzili krótką rozmowę, ćwicząc pięć łatwych kroków i końcowe podnoszenie, które prezentowali – ona poruszała się doskonale z każdym taktem, a on był zdenerwowany, nie chcąc zawieść kolejnej osoby w razie zepsucia czegoś. Zapewniła go, że poradzi sobie świetnie i przyznała, że miała ochotę zwymiotować, od momentu, gdy się obudziła. Zachichotał. Uroczo wyglądała, jak jej nos kurczył się, kiedy uśmiechała się szeroko.
Pierwsza część testu była idealna – Jongin byłby bardziej podekscytowany, gdyby nie mdlał z głodu. Hyoyeon pomachała do niego z przejęciem, opuszczając ogromny pokój przesłuchań. Bawił się swoim telefonem, od momentu kupienia kanapki, wgryzając się w nią nieomal desperacko – urządzenie w jego dłoniach zawibrowało kilka sekund później.
– Jak idzie? – gruby głos, za którym nie wiedział, że tęsknił, odezwał się. – Jest dobrze? Świetnie ci poszło, prawda?
– Jest w porządku, Kyung – odpowiedział z chichotem. – Poszło mi doskonale.
Kyungsoo zaśmiał się i natychmiast westchnął.
– Pozostał ci tylko numer taneczny?
– Tak. Nie wiem, czy będę wykonywał go od razu, ale dam ci znać, kiedy-
– Wiem. Będę tam.
– Posłuchaj, co do pocałunku, czy to-
– Nie rozmawiajmy o tym teraz.
– Ale-
– Po prostu skup się na swoim tańcu, dobrze? – upewnił się Kyungsoo. – Zobaczymy się później.
I rozłączył się. Jongin westchnął ze znaczącym uśmieszkiem na twarzy.