czwartek, 17 sierpnia 2017

The Faults In Byun Baekhyun [20/55]

Brak komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Naprawić cię |oryginał: Fix You
rating: PG-13
Następnego ranka Chanyeol obudził się, czując się jak gówno.
Niech to szlag, dlaczego Baekhyuna znowu nie było?
Nie, żeby go to obchodziło. Byun Baekhyun mógł robić, co tylko chciał.
Ale nawet jeśli myślał w ten sposób, wyjął swój telefon i zadzwonił do Krisa, jedynej osoby, z którą Baekhyun mógł rozmawiać albo z którą był podczas nocy. W jakiś sposób miał dość czucia urazy wobec najlepszego przyjaciela, za którym, musiał przyznać, tęsknił i miał dość ukrywania się oraz bzdurnego myślenia o wszystkim.
Nadszedł czas, by stawić temu czoła i stać się dorosłym.
To właśnie tego dotyczyła ta cała faza, prawda? Dojrzewania?
Zwykle Kris odrzuciłby jego połączenie, dopóki nie zadzwoniłby kilka razy, a kiedy już odebrał, mówiłby zaspanym, poirytowanym tonem.
Tym razem jednak odebrał.
– Halo? – Głos był nieco zaspany, ale także podenerwowany i niemal pełen nadziei.
– Kris – odezwał się Chanyeol, mając nadzieję, że jego odpowiedź nie brzmiała zbyt szorstko. – Gdzie jest Baekhyun?
Zapadła cisza.
–…Dzwonisz do mnie o ósmej rano, żeby zapytać o Baekhyuna? – Chanyeol zdołał usłyszeć urażoną nutę w głosie Krisa. – Nie chcesz się ze mną pogodzić?
– Kris, wydaje mi się, że bardziej istotne jest-
– Teraz idę spać, cześć-
– Kris! – Osoba po drugiej stronie słuchawki westchnęła.
– Czemu pytasz mnie? Nie wiem, gdzie on jest.
– Co jest, do cholery? Czyż nie jesteście kumplującą się parą? – Chanyeol wiedział, że brzmi na urażonego i zgorzkniałego, ale nie obchodziło go to. Nie, kiedy Baekhyuna nigdzie nie można było znaleźć.
– Co? Co ja ci właśnie powiedziałem? Powiedziałem ci, że jestem zakochany w Joonmyunie! – Chanyeol zamilkł. – Dlaczego nagle myślisz w ten sposób, tylko dlatego, że zawsze przyjaźniłem się z twoim wrogiem, to znaczy, że w nim też musze być zakochany?
– Cóż, na pewno wyglądało to na-
– Nikt inny tak nie myślał!
– Szczerze, Chanyeol. Nigdy nie spodziewałem się, że okażesz się tego typu osobą. Myślałem, że jesteś bardziej niefrasobliwy. Mówiąc szczerze, co, do cholery, sprawiło, że pomyślałeś, że nagle zakochałem się w Byun Baekhyunie-
– Więc nie wiesz, gdzie on jest? – przerwał mu Chanyeol, ale poczuł ulgę, słysząc, że Kris w ogóle nie interesuje się Baekhyunem. To tak, jakby ktoś zdjął mu z ramion ciężar. Ale nadal był jeszcze jeden.
– Nie! Jesteśmy bliskimi przyjaciółmi, ale nie wiemy o sobie wszystkiego! …Zaraz, czy on nie jest twoim współlokatorem? Czy nie powinieneś wiedzieć- – Zanim mógł mówić dalej, Chanyeol się rozłączył.
Co? No to gdzie on, u licha, jest?




Chanyeol przejrzał swoje kontakty (ponieważ miał zapisanego Baekhyuna dla wygody, nie dlatego, że chciał) i jego palec zawisnął nad imieniem Byun Baekhyuna. Jednak kiedy już miał do niego zadzwonić, zawahał się.
Chwila. Nie obchodzi mnie to.
Gówno mnie on obchodzi.
Chanyeol wpatrywał się w ekran, obserwując wielkie litery „BYUN BAEKHYUN” wyświetlające się na ekranie, imię, które wkrótce zakorzeniło się w jego umyśle w chwili, kiedy zaczął nienawidzić drugiego. W tej chwili mógł być gdziekolwiek, w niebezpieczeństwie lub nie, potrzebował pomocy albo nie. A on myślał o tym, czy jego współlokator potencjalnie może znajdować się w niebezpieczeństwie?
Oczywiście, że się, kurwa, przejmujesz. Weź się w garść.
Zrób to.
Po prostu to zrób.
Wydając z siebie sfrustrowane warknięcie, Chanyeol wcisnął imię Baekhyuna i przyłożył telefon do swojego ucha. To, co słyszał, to nie sygnał połączenia, a raczej swoje pędzące serce, które po prostu nie mogło przestać. Czuł, jak jego twarz robi się cieplejsza, a jego serce wali tak mocno, że chciał się rozłączyć. Po pełnej minucie nie odbierania Chanyeol był bardziej podenerwowany i rozłączył się, a potem znów zadzwonił. Tym razem też nikt nie odebrał.
Za trzecim razem ktoś odebrał.
– H-Halo? – zapytał nerwowo Chanyeol, zapominając, jaki w ogóle był powód tego połączenia.
–…Kim, do kurwy, jesteś. – Osobą, która odebrała, nie był Baekhyun, a raczej ktoś z surowym, szorstkim głosem. Serce Chanyeola zaczęło bić szybciej, lecz tym razem ze strachu.
– Gdzie jest Baekhyun? Co mu zrobiłeś? – spytał stanowczo Chanyeol, jeszcze mocniej przyciskając telefon do ucha, jakby to mogło pomóc mu usłyszeć Baekhyuna.
–…Wyluzuj, ty głupi pojebie – odpowiedział facet. – On śpi. – Chanyeol odetchnął z ulgą, ale potem odkrył następny problem.
– Co? Gdzie? Przysięgam, jeśli-
– Gościu, uspokój się! – Druga osoba była nieco rozdrażniona. – Pieprzyliśmy się całą noc, a teraz był tak zmęczony, że zasnął na moim łóżku! Jaki masz, kurwa, problem?  Jesteś jego ojcem czy coś? – Chanyeol poczuł, jak jego serce się wycisza. Cóż, pierdol się, staruchu, myślisz, że robienie tego z Baekhyunem zbliży was do siebie? HĘ?! Chanyeol się powstrzymał.
– Nie jestem jego ojcem-
– Cóż, brzmisz, jakbyś nim był. – Było jakieś poruszenie, potem Chanyeol usłyszał odległe „Ktoś do ciebie dzwonił”, a później więcej poruszenia. – No, skoro tak bardzo chcesz z nim porozmawiać, proszę.
– Halo? – To był głos Baekhyuna, a jego serce przyspieszyło i twarz poczerwieniała i, o Boże, dlaczego on mu to robił-
–…Halo.
- …
–…Nie rozłączaj się – wypalił Chanyeol, a po drugiej stronie znów rozbrzmiała cisza.
– Czego, do cholery, chcesz? – Głos Baekhyuna brzmiał na zmęczony.
– Słuchaj, może wróciłbyś spać w swoim własnym łóżku jak dobry dzieciak? – Chanyeol usłyszał, że Baekhyun po drugiej stronie się zaśmiał.
– Co? Czy to nie tego zawsze chciałeś? – odparł Baekhyun, potem powiedział odległe „Widzimy się później, muszę już iść” do tamtego faceta, zanim Chanyeol usłyszał coś jak zamykanie drzwi. – Żeby cały brud zniknął z twojego otoczenia?
– Baekhyun, to nie to-
– To nie co? Teraz mi powiesz, że jestem czysty? Albo że nie jestem zbrukany? – Baekhyun znowu zachichotał, a Chanyeol tego nienawidził – nienawidził tego gorzkiego śmiechu, który nie robił nic poza wyzwalaniem w nim wstrętnego uczucia. – Robię to, czego zawsze chciałeś. Daję ci to, czego zawsze chciałeś.
– A czego ja, u licha, chcę?
– Wynoszę się. – Zabrzmiała odpowiedź. – Z twojego nieskalanego, czystego życia, pełnego błyszczących tęczy, złotego deszczu i puchatych jednorożców. Gdzie od tej pory możesz żyć szczęśliwie z Kyungsoo.
– Ale to nie tego zawsze chciałem – odparował Chanyeol.
– No to czego chcesz, jak nie tego? – wypalił Baekhyun. Chanyeol zamilkł.
Nie wiedział.
Nie miał pojęcia, czego chce.
Chciał Kyungsoo, ale nie chciał. Chciał złotego deszczu, ale potrzebował również tego normalnego. Chciał szczęścia, lecz potrzebował także smutku. Nie wiedział, czego chce.
Wszystko, co wiedział, to to, że nie chciał tego, co opisał Baekhyun.
Zanim zdążył powtórzyć to swojemu współlokatorowi, Baekhyun zachichotał po raz kolejny.
– Mam swoją odpowiedź. – Po tym Baekhyun rozłączył się, zostawiając Chanyeola zdezorientowanego, sfrustrowanego i w jakiś sposób pustego w środku.




Dlaczego, do cholery, tak się czuł, jakby chciał rozwalić cały świat na kawałeczki?
Dlaczego jego serce było, u licha, tak przytłoczone, przepełnione uczuciem, którego nie potrafił wytłumaczyć (ani nie umiał go zaakceptować)?
Dlaczego, do diabła, ta scena z Chanyeolem i Kyungsoo dwie noce temu sprawiała, że miał ochotę ich rozdzielić i upewnić się, że już nigdy więcej się nie zobaczą?
Dlaczego, psiakrew, to uczucie sprawiało, że chciał spojrzeć Kyungsoo w twarz i w nią napluć?
Nienawidził tego uczucia.
Bał się tego uczucia.
Bał się.


I był samotny.




Włóczył się po różnych miejscach jak bezdomny, bo naprawdę nie miał domu. Nawet jego pokój, który był jego tymczasowym miejscem, gdzie kładł się w nocy spać, nie należał już do niego. Nie chciał tam iść, nie chciał widzieć twarzy Park Chanyeola.
Ale raczej nie chciał ryzykować, że znów zobaczy Chanyeola z Kyungsoo.
Boże, to go tak bardzo wkurzało, ujrzenie ich dwóch razem. Zostawiało brzydki posmak w jego ustach, tak brzydki, że nie mógłby go zmyć, nawet jeśli próbował.
Od kiedy zaczął być taki rozgoryczony? Od kiedy stał się osobą, która przejmuje się związkami innych? Nie obchodziło go to. Nie powinien się tym interesować.
A jednak patrzenie na tę dwójkę wystarczyło, by sprawić, że czuł się tak przez resztę nocy.
Nie mógł tego doświadczać. Nie mógł się tak czuć. Było to obce, a jednak znajome, dawało mu tylko wściekłość i niepewność, odbierało całą siłę i logikę. Bał się nieznanych rzeczy. Co więcej bał się obcych, a jednocześnie znajomych rzeczy.
Żeby pozbyć się tych myśli, sypiał z innymi mężczyznami.
Przyjemność była na miejscu niczym uzależnienie, którego nie potrafił się pozbyć, niczym kolejka wznosząca się w wysoko, wysoko, wysoko w górę. Ale szczyt trwał jedynie kilka sekund, a potem spadał w dół, w dół, w dół, w dół, w dół. Po seksie znowu czuł się jak gówno.
Po tym, jak narkoman desperacko szuka narkotyków, on szukał więcej seksu.
Działo się to samo. Potęgowanie rozkoszy było zabawne, ekscytujące, ale później nie zostawiało po sobie nic poza gorzkim smakiem w ustach i bólem przeszywającym każdą część jego ciała. Pozostawiał w nim pustkę. Pozostawiał go wydrążonego.
A on próbował z coraz większą ilością mężczyzn, czując, jak zabierają ze sobą jakąś małą jego część, pozostawiając go tak wydrążonego, że bał się, że pustka może zacząć zżerać jego skorupę.
Nie wiedział, dlaczego to robił, dlaczego pieprzył się z tak wieloma mężczyznami, których teraz nawet twarzy nie pamiętał.
Ale może to dlatego, że podczas tych przejażdżek, miał w myślach twarz tylko jednego mężczyzny.




– WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO, MÓJ MAŁY NINI~~~~ – krzyknął Chen, spiesząc, by przytulić Jongina. Jongin zaśmiał się i także go uścisnął.
Chanyeol czuł się źle.
Z powodu tego, co działo się przez ostatnie dwa dni, nie miał czasu, żeby kupić Jonginowi prezent. Więc jedyną rzeczą, o której zdołał pomyśleć, był żółty szczeniak Nini, którego wygrał w zeszłym roku oraz kurtka, którą kupił swojemu najlepszemu przyjacielowi rok temu, ale nigdy nie miał okazji jej wręczyć. Wiedział, że był beznadziejnym przyjacielem i miał nadzieję, że zapamięta, by później odpłacić się Jonginowi, kiedy sprawy bardziej się ułożą.
– Jako że twoje urodziny są tylko raz w roku, wyznam ci uczucia prosto z serca. – Chen uśmiechnął się szeroko, gdy odsunął się i położył swoje prezenty w jednym miejscu. Wszyscy podążyli za tym przykładem, nie chcąc spędzić reszty dnia, wstrzymując się z tym. – Myślę, że wszyscy powinniśmy to zrobić, nie uważacie? – Wszyscy pokiwali głowami i zaczęli zasiadać dookoła Jongina tak, żeby on był w środku, rumieniąc się z zażenowania z powodu takiej uwagi. Kyungsoo usiadł obok niego, a Kris po drugiej stronie po pogodzeniu się z nim (tak jakby). Baekhyuna nie było.
– Chłopaki, nie musicie-
– Jongin-ah – zaczął Chen, czekając, aż Jongin się do niego odwróci – bardzo się do siebie zbliżyliśmy przez twoje osiemnaście lat  przez te wszystkie wizyty w szpitalu i innych ludzi, którzy mieli czas dla siebie, a nie mieli go dla nas, dlatego my byliśmy razem. – Chen poruszył brwiami na Chanyeola, który siedział dokładnie naprzeciwko niego, a Chanyeol mógł jedynie poczuć, jak jego serce znowu tonie.
– Ale to dobra rzecz, gdyż mogłem znaleźć drugiego partnera w zbrodni, który jest równie idiotyczny co ja. – Chen uśmiechnął się i pochylił, by poklepać Jongina po plecach. – Skończyłem.
– Teraz moja kolej – powiedział Tao, czekając, aż Jongin przekręci się w jego stronę. – Jongin, znam cię bardzo krótko, ale okazuje się, że jesteś całkiem świetny! Sehun i ja dobrze się bawimy, poznając cię każdego dnia. – Tao uśmiechnął się i uścisnął Jonginowi rękę.
– Teraz ja! – Sehun uśmiechnął się szeroko. – Jongin-ah, dobrze wiedzieć, że jesteś ze mną na kółku tanecznym, ponieważ nigdy nie sądziłem, że jesteś tak dobry w tańcu i szczerze daje mi to kogoś, kogo mogę podziwiać. Jednak wszyscy wiemy, że to ja jestem najlepszy. – Wszyscy się zaśmiali, a Chanyeol przewrócił oczami. – Mam nadzieję, że będziemy mogli spędzić więcej czasu, robiąc ludziom głupie żarty! – Wszyscy niespokojnie poruszyli się na swoich miejscach.
– Jongin – tym razem zaczął Yi Xing. – Jak powiedział Sehunnie, wydaje mi się, że to ulga i wyzwanie, wiedząc, że ktoś taki jak ty jest naszym partnerem w tańcu. To znaczy, że mogę się od kogoś uczyć, podziwiać kogoś i w tym samym czasie jestem w stanie polepszać swoje zdolności, by być na twoim poziomie. Mam nadzieję, że możemy robić to dalej.
– Przepraszam, Jongin – zaczął Kyungsoo. – Jeszcze nie znam cię tak dobrze, ale mam nadzieję, że w tym roku się do siebie zbliżymy. – Tym razem wszyscy odwrócili się do Chanyeola.
– Uch… Uhm… – Chanyeol urwał, chcąc coś powiedzieć, ale jednocześnie nie wiedział, co powiedzieć, ponieważ kiedy teraz widział Jongina, wszystko, co mógł zobaczyć, to BaekhyunBaekhyunBaekhyun- – Czy mogę na razie spasować-
– Przepraszam za spóźnienie. – Baekhyun wtargnął do pokoju 88, jego włosy były rozczochrane, a oczy na wpół otwarte ze zmęczenia. Gdy Chanyeol na niego spojrzał, poczuł ulgę, że Baekhyun tu jest i w tym samym czasie był podenerwowany, ponieważ Baekhyun tam był.
– Heeeeeej~ – zawołali wszyscy.
– W ramach kary musisz powiedzieć to, co zawsze chciałeś powiedzieć Jonginowi bez żadnego przygotowania – zauważył Kris. Chen pokazał mu kciuk w górę.
– Och… – urwał Baekhyun.
– Szybko! On się teraz przygotowuje!! – ktoś syknął, a Chen i Jongin wskazali na miejsce między Chanyeolem a Kyungsoo.
– Szybko! Baek, siadaj tam, żeby Jongin nie musiał ruszać swojego tyłka! – ponaglił Chen, desperacko wskazując pomiędzy Chanyeola a Kyungsoo. Baekhyun i Chanyeol spojrzeli sobie w oczy przez ułamek sekundy, zanim odwrócili wzrok, by spojrzeć gdzieś indziej.
– Dobra. – Baekhyun stał w miejscu i czekał, aż tamci dwaj się przesuną, a potem usiadł między nimi. Jego ubrania otarły się o Chanyeola, rozpalając jego serce bardziej niż cokolwiek.
– Zaczynaj! Zaczynaj! – zawołał Jongin.
– Jongin-ah – zaczął Baekhyun – tak właściwie znamy się tak długo, że nie wiem, co ci powiedzieć. Jesteś moim pierwszym i najdłużej trwającym najlepszym przyjacielem, zawsze dawałeś mi to, czego potrzebowałem, nawet nie pytając, co było ze mną nie tak. Jesteś też głupią dupą, która musi przestać spotykać się z Chenem.
– Hej~~~ – zaskomlał Chen.
Przez cały czas kiedy Baekhyun mówił, Chanyeol był skupiony na jego ustach, tych ustach, których tak długo nie całował i chciał znowu to zrobić.
– Dobra, dalej – zaszczebiotał Kris. Jongin przesunął się do Chanyeola.
– Uch… um… – Chanyeol spuścił wzrok, ponieważ jak zwykle miał dużo do powiedzenia, teraz brakowało mu słów. Jego umysł był pusty. – Jongin, jesteś dobrym przyjacielem. Naprawdę. Nadal chcę, żebyś wiedział, że jesteś ode mnie dwa lata młodszy i powinieneś nazywać mnie hyungiem, pomimo że jesteśmy przyjaciółmi. – Dobra, może naprawdę wykrztusił z siebie to, co przez długi czas go trapiło…
– Ty nie nazywasz mnie hyungiem – zauważył Kris, podczas gdy prawie wszyscy się śmiali.
– Nie chcesz, żeby ktokolwiek nazywał cię hyungiem – odparował Chen. Wszyscy znowu się zaśmiali.
– Kris-hyung! Kris-hyung! – zawołał Sehun, uśmiechając się jak szaleniec.
Twarz Jongina miała nieco dziwny wyraz, kiedy przez długi czas wpatrywał się w Chanyeola, który z jakiegoś powodu unikał spojrzenia mu w oczy. Potem odwrócił się do Krisa i szczere wyznania trwały dalej.
Podczas tego spotkania Chanyeol i Baekhyun unikali siebie wzajemnie niczym plagi. Chanyeol przylgnął do Kyungsoo, a Baekhyun spędzał czas z ludźmi od Chena do Krisa (Joonmyun był ciągle wkurzony).
Chociaż Jongin był obsypywany atencją, nadal miał umiejętność obserwatora, by zauważyć, że coś z jego dwoma najlepszymi przyjaciółmi jest nie tak.




Widział wiele stadiów w relacji swoich najlepszych przyjaciół, ale nigdy nie widział czegoś takiego.
Zawsze, zawsze zwracali na siebie uwagę, bez względu na wszystko. Wcześniej, gdyby wszystko było normalnie, zaczęliby rozmawiać o sobie w pewnej chwili, mówiąc coś w stylu "Ty jesteś moim najlepszym przyjacielem, a ja jestem twoim, niczyim innym" i wpatrywaliby się w siebie czy coś, ale tym razem jeden o drugim nie wspominał. Absolutnie nic, aż zaskoczyło to Jongina.
Baekhyun zachowywał się tak samo, miał uśmiech w kształcie półksiężyca i rozmawiał na każdy temat, który przyszedł mu do głowy, ale wyglądał na zmęczonego.
Chanyeol zachowywał się zupełnie inaczej, był cichy, miał spuszczoną głowę, a jego brwi były zmarszczone i nawet Kyungsoo, jego miłostka od dawna, nie mógł nic z tym zrobić. Wyglądał na podenerwowanego.
 Jongin zastanawiał się, co się między nimi wydarzyło.




Chciał z nim porozmawiać.
I nawet jeśli tego nie przyznawał, nawet jeśli tego nie wiedział, jego serce za nim tęskniło.




Kiedy Chanyeol tego wieczoru spędzał czas z Jonginem, Baekhyun zakradł się do ich pokoju, szukał czegoś w swojej torbie, a potem wyjął różowego misia i znowu się wymknął.
Przytulił misia do swojej piersi.
Była to jedyna rzecz, która go w tamtej chwili uspokajała.




Baekhyun tej nocy nie wrócił.




Baekhyun nie wrócił wcale.




Łóżko obok niego było puste, niemal tak puste, jak on czuł się w środku.




Żeby zmniejszyć pustkę w pokoju, Chanyeol wyjął Byun Hyuna. Przytulał go do swojej piersi, kiedy szedł spać, a teraz nawet zabierał go wszędzie ze sobą tak często, że nawet przestał zauważać, że trzyma Byun Hyuna.
Ludzie to dostrzegli, ale za każdym razem kiedy ktoś pytał, po co to robi albo kim jest ta zabawka, ignorował go i zmieniał temat, dopóki ktoś nie miał wyboru, tylko musiał zaakceptować obecność Byun Hyuna.
Czasami ktoś wpadał na Baekhyuna (przestał przychodzić do ich stolika podczas posiłków) i mógł przysiąc, że widział coś różowego pod jego pachą, a to mimowolnie prowadziło go do myślenia o Chanyeolu i jego niebieskim króliczku.




Kyungsoo spędzał każdy dzień, patrząc, jak uśmiech Chanyeola po trochu zanika.
Nie wiedział, dlaczego Chanyeol taki był ani jaka była tego przyczyna. Miał nadzieję, że wkrótce Chanyeol się rozchmurzy.
To go frustrowało. Patrzenie na faceta, którego kochał było bardzo... dziwną udręką.
A najbardziej frustrowało go to, że nie mógł nic na to poradzić.




Za każdym razem, kiedy Chanyeol widział Baekhyuna, widział go z różnymi mężczyznami.
Za każdym razem, gdy Baekhyun widział Chanyeola, widział go z Kyungsoo.
A negatywne uczucie tkwiące w ich brzuchach gromadziło się i gromadziło. Obaj wiedzieli, że wkrótce wybuchną.
Lecz teraz musieli to znosić, musieli to ścierpieć.




Jongin czuł, że boli go serce, kiedy widział, że jego dwaj przyjaciele zachowują się w ten sposób.
Dziwnie było patrzeć na Chanyeola, który był myślami gdzieś indziej, gdy przebywał ze swoim długoletnim obiektem westchnień, Kyungsoo.
Dziwnie było patrzeć na Baekhyuna, który wyglądał na bardzo nieobecnego o każdej porze dnia.
Dziwne było to, że zawsze zachowywali się tak dziwnie w tym samym czasie.
Coś się między nimi wydarzyło.



– Chanyeol...
– Chanyeol...
– Chanyeol...
– Hyung...
– Hyung...
– Hyung! – Chanyeol wyrwał się z zamyślenia, mrugając parokrotnie, gdy odwracał się, by spojrzeć na mówiącego: Jongina.
– Och. Jongin, kiedy tu przyszedłeś? – Chanyeol dotykał palcami ucha Byun Hyuna. Jongin usiadł na jego łóżku.
– Jestem tu od co najmniej pięciu minut, wołam twoje imię.
–…Och.
– Czemu jesteś ostatnio taki rozkojarzony? – Chwilę Chanyeolowi zajęło, aby to przetworzyć.
– Hę? Nie jestem. O czym ty mówisz?
– Posłuchaj. Może od razu przejdę do sedna? – Jongin wpatrywał się w niebieskiego króliczka, mając ochotę zabrać go, ale ostatecznie się pohamował.
– Hyung, ty i Baekhyun-hyung zachowujecie się tak już bardzo długo. Czy nie możecie się pogodzić? – Chanyeol spojrzał w dół na wzmiankę o Baekhyunie.
– Między nami wszystko w porządku.
– Myślisz, że nie wiem, że Baekhyun-hyung sypia w pokojach innych ludzi? Nie tylko spędza tam noc, ale także sypia z różnymi facetami, by tam przenocować. – Chanyeol odwrócił się, nie chcąc tego słuchać. To jedynie przynosiło gorzkie uczucie do jego serca.
– No i? Co to ma wspólnego ze mną? – odpowiedział Chanyeol głosem pełnym gniewu. – Sam chce to robić, nigdy go nie wyrzuciłem.
– Proszę, Chanyeol. Wygląda na bardzo zmęczonego. Jestem pewien, że nie spał jak należy.
– Myślisz, że ja nie chcę, by wrócił? – Chanyeol nagle wstał, zaskakując młodszego. – Ten dupek chce się puszczać z innymi facetami, to nie ma nic wspólnego ze mną, dopóki nie robi tego przed moim nosem. Nie jestem jego pieprzonym szefem, Jongin. Jeśli tak cholernie się o niego martwisz, dlaczego w zamian do niego nie zadzwonisz?
– Próbowałem-
– Właśnie. On nie chce wracać. Owija sobie facetów wokół palca i może mieć wszystko, czego chce pod warunkiem, że będzie się dobrze pieprzył. Ponieważ właśnie to lubi, a ja nie mam prawa, by go powstrzymać-
Właśnie wtedy poczuł piekący ból w lewym policzku, a kiedy oprzytomniał, zdał sobie sprawę, że Jongin go uderzył. Zszokowany złapał się za twarz i wpatrywał w Jongina szeroko otwartymi oczami. Jongin był wściekły.
– On tego nie lubi, jasne?! – krzyknął Jongin, łzy były widoczne w jego oczach. Chanyeol był pewien, że nigdy wcześniej nie widział Jongina płaczącego ze złości. – Z każdym dniem wygląda na coraz bardziej zmęczonego. Opamiętaj się, kurwa, Park Chanyeol. On tego nie lubi.
– Myślałem, że skoro znam go tak długo, będę jedyny, który rozumie go najlepiej. Ale im częściej was widzę, zdaję sobie sprawę, że to ty jesteś tym, który najlepiej go rozumie. A jednak teraz rozumiesz go najmniej. Dlaczego? Jesteś pochłonięty użalaniem się nad sobą? Cokolwiek się między wami stało, natychmiast to rozwiąż, bo nikt nie może tego załatwić za ciebie. – Jongin wstał, odwracając się do niego plecami, ale Chanyeol mógł zobaczyć, jak ze złością wyciera swoje łzy. Zapadła cisza, kiedy Jongin oddychał głęboko, by uspokoić czkawkę. Był takim wrażliwym dzieckiem, które chciało jak najlepiej dla swoich przyjaciół, nawet jeśli oznaczało to wyrażanie swoich myśli, czego nigdy nie lubił robić; nawet jeśli oznaczało to płacz, by wyrazić wszystkie słowa.
– A jeśli to będzie trwało dalej, obaj będziecie się tylko ranić. Więc przestańcie. Przestańcie się krzywdzić. – Po tych słowach Jongin otarł swoje łzy rękawem, otworzył drzwi i szybko wyszedł.




„Przestańcie się krzywdzić, bo mnie też to boli.”




Chanyeol siedział w miejscu, trzymając Byun Hyuna za końcówki jego łapek.
Jak? Jak miał to rozwiązać?
Potrzebował kilku dni.




Zdjęcie Baekhyuna, na którym miał czternaście lat i patrzył z podziwem na mężczyznę, który był do niego bardzo podobny, tkwiło między palcami Chanyeola, kiedy uważnie się w nie wpatrywał. Oczy Baekhyuna były małymi półksiężycami, błyszczały z pewnym zachwytem, który przestał istnieć w obecnym Baekhyunie. Obecny Baekhyun, którego oczy były puste, bez głębi morza emocji, które sześć lat temu go ożywiały, którego emocje docierały jedynie do skóry, a nie do kości, którego uczucia były zamknięte w więzieniu jego serca.
Dziś wypadał siedemnasty.
Podjął decyzję.
Tej nocy będzie śledził Baekhyuna.




Całego siedemnastego nadal był cichy, nie odzywał się do nikogo słowem, ale to nie było nic trudnego, gdyż był milczący przez tak długi czas, że teraz nikt tego nie zauważał.
Kris miał obsesję na punkcie Joonmyuna, Chen na punkcie Minseoka, a Jongin był na niego wściekły, że jeszcze nie zaprowadził pokoju. Kyungsoo zajmował się swoimi sprawami i nie miał czasu, żeby się nim przejmować.
Widział Baekhyuna wchodzącego i wychodzącego, zwykle kryjącego się w tłumie i upewniał się, żeby go pilnować.
Po kolacji na szczęście zauważył Baekhyuna wyślizgującego się z tłumu. Kiedy wszyscy wracali do swoich pokojów, Chanyeol widział, jak Baekhyun biegnie w przeciwnym kierunku, jego drobna postać dobrze dopasowywała się do cieni. Chanyeol zaczął za nim podążać, ale kiedy już miał się poruszyć, jakaś dłoń przytrzymała go za ramię.
– Dokąd idziesz? – zapytał Chen, a Chanyeol się odwrócił.
– Muszę iść. Dzisiaj zajmę się Baekiem, więc się nie martw. Zaufaj mi. – Chcę się nim zaopiekować w twoim imieniu. Po tym spojrzał Chenowi w oczy na kilka sekund, a później rzucił się biegiem.
Na szczęście Baekhyun nie zaszedł daleko. Wyglądało na to, że utyka, jakby bolały go stopy albo tyłek. Chanyeol szedł niedaleko za nim, nakładając na głowę kaptur w taki sposób, że nie wydawało się to podejrzane nawet osobom trzecim. Po jakichś czterdziestu minutach marszu (i niech to szlag, czemu ta droga jest tak długa) Baekhyun wszedł do małej alejki. Chanyeol odczekał dwie sekundy, a potem szybko podążył za nim.
Napotkał wąski chodnik, było ciemno poza błyszczącym napisem „LUXION” z dużych liter. Kiedy podszedł do jedynego miejsca, do którego Baekhyun mógł wejść, minął wiele pijanych osób, od kobiet po mężczyzn, całowali się, a nawet robili to, o czym się nie mówi. Chanyeol zarumienił się, ale jego serce biło szybko i pierwszy raz od lat (od czasu kłótni z Baekhyuniem), poczuł, że żyje.
Już miał wejść do środka, ale nagle mężczyzna jego wzrostu stanął, blokując drzwi. Chanyeol był na to przygotowany.
– Mam dwadzieścia- – Ochroniarz się zaśmiał, przerywając mu.
– Nie obchodzi mnie, czy jesteś pełnoletni czy nie. Niektórzy ludzie muszą się po prostu zabawić. – Po tych słowach odsunął się, pozwalając Chanyeolowi przejść.
Chanyeol by podziękował, ale nie był pewien, czy to właściwa sytuacja, dlatego w zamian wszedł do środka. Kiedy to zrobił, usłyszał, że ochroniarz do kogoś szepcze.
– Jest tu nowy.
Chanyeol przez to się zarumienił. Czy to było aż tak oczywiste?
Jednak w chwili gdy wszedł do środka, muzyka rozbrzmiała w jego uszach, rytm był zgodny z uderzeniami jego serca. Wszędzie byli ludzie, a nagła zmiana światła sprawiła, że zakręciło mu się w głowie tak bardzo, że niemal zapomniał, po co tu w ogóle przyszedł.
Kiedy się rozglądał, próbując znaleźć kogoś w morzu ciał, dostrzegł Baekhyuna siedzącego przy barze, gdzie sprzedawano drinki.
Natychmiast założył kaptur i usiadł kilka miejsc z dala od Baekhyuna. Muzyka tutaj nie była tak głośna.
– Daj mi najmocniejszego drinka – powiedział Baekhyun, a barman spojrzał na niego w połowie rozbawiony.
– Co? Miałeś zły dzień?
– Zamknij się i go zrób. – Barman, którego Chanyeol uznał za kogoś całkiem dobrze wyglądającego, zachichotał.
– Baek… – Palec barmana kreślił wzorek na dłoni Baekhyuna w uwodzicielski sposób, a Chanyeol czuł, jak jego złość rośnie. Wydaje mu się, że kim jest? –…Jeśli nie możesz znaleźć dziś kogoś innego, dlaczego nie zabawilibyśmy się u mnie…?
–…Youngjae…
– Dobra, dobra. – Youngjae zaśmiał się i odszedł.
Baekhyun siedział na brzegu, uderzając swoimi długimi palcami w blat. Chanyeol był zaskoczony, że jeszcze nie został rozpoznany. Wkrótce potem Baekhyun dostał drinka i natychmiast go wypił, a potem poprosił o kolejnego.
– Czego chcesz? – Głos innego barmana wyrwał go z zamyślenia, a kiedy podniósł wzrok, od razu spanikował.
– Uch… Poproszę tylko wodę. – Barman przewrócił oczami.
– Ha, ha. Bardzo śmieszne. – Potem odszedł.
Chanyeol pomyślał, że na tym koniec w jego doświadczeniach z barmanami, ale najwyraźniej nie, ponieważ usłyszał, że ktoś stawia przed nim szklankę, a kiedy się odwrócił, zobaczył przed sobą drinka. Spojrzenie barmana było przerażające, więc szybko zapłacił i modlił się, by nikt go znowu nie niepokoił.
Właśnie wtedy zobaczył, że ktoś podszedł do Baekhyuna od tyłu z uśmieszkiem na ustach, pochylił się i wsunął swoją dłoń pod koszulę Baekhyuna.
Co do-
– Zgadnij kto to? – wyszeptał Baekhyunowi do ucha, ale Chanyeol uznał ten gest za niepotrzebny, gdyż nawet on mógł to usłyszeć z miejsca, w którym się znajdował. Przysięgał, że dostrzegł mars na twarzy Baekhyuna, zanim ten udał uśmiech (a może to była tylko jego wyobraźnia) i odwrócił się w stronę mężczyzny.
– Kto? – Ten ton był drażniący, ale Chanyeol nie mógł stwierdzić, kto to jest. Rozzłoszczony Chanyeol nieprzytomnie chwycił szklankę i pociągnął łyk, ale natychmiast tego pożałował. Nagle poczuł, że świat wokół niego zawirował. Nie mógł uwierzyć, że właśnie zapomniał, iż w jego drinku był alkohol!
– Och, jesteś takim flirciarzem – odpowiedział facet, a potem, zanim Chanyeol się zorientował, całowali się.
Niech to, kurwa, szlag! Chanyeol pociągnął kolejny łyk.
Po długim obściskiwaniu się, odsunęli się od siebie. Facet posłał mu znaczący uśmieszek, a Baekhyun odpowiedział uśmiechem, jego palce w drażniący sposób przesuwały się wzdłuż klatki piersiowej mężczyzny, gdy patrzył, jak odchodzi. Potem odwrócił się do baru, jego uśmiech zniknął, a on znowu zaczął pić. Chanyeol obserwował.
Chanyeol nie wiedział, jak długo zamierzał tam być i nie wiedział, jak długo zamierzał tam pozostać. W końcu miał jedynie zamiar patrzeć, co robi Baekhyun, a potem iść do domu.
Tylko go obserwować, to wszystko.




Ale nawet kiedy obserwował Baekhyuna i widział różnych mężczyzn, którzy po kolei do niego podchodzili i się z nim obściskiwali, wkurzało go to jak cholera.
–…Jesteś znajomym Baekhyuna? – ktoś zapytał, a gdy odwrócił głowę z umysłem zamąconym przez alkohol, rozpoznał osobę przed sobą jako barmana, który wydawał się być dość blisko z Baekhyunem – Youngjae czy jakoś. Dupek.
Chanyeol go zignorował. Nie był świadomy, jak śmiesznie wyglądał z zaczerwienionymi policzkami, na wpół otwartymi oczami i grymasem na twarzy. Zrobił kolejny łyk.
– Zwykle taki nie jest, wiesz – zaczął Youngjae. – Zwykle już by przeleciał jakiegoś gościa. Albo dwóch.
– Co, do kurwy, próbujesz powiedzieć? – burknął Chanyeol, biorąc kolejny haust (dla Chanyeola każdy łyk był jak dwa). Przysięgał, że stawał się bardziej męski z ilością wypitego alkoholu.
– Mówię, że… – Youngjae westchnął, jakby próbował przekonać dziecko, że to, co robi, jest złe. –…Baekhyun zachowuje się dziwniej niż zwykle. Coś z nim jest nie tak.
– Tak? – Chanyeol znowu się napił, patrząc, jak kolejny facet obmacuje Baekhyuna, był gotów roztrzaskać swoją butelkę na kawałeczki. – Cóż, nie obchodzi mnie to.
– Och, mówisz teraz poważnie? – Barman zachichotał. – Pieprzyłem go chwilę temu.
– Co… powiedziałeś? – warknął Chanyeol przez zaciśnięte zęby. Chciał roztrzaskać swoją szklankę.
– Nic – odpowiedział drugi. – Patrząc na to, jak się zachowujesz, wyglądasz, jakbyś był jego chłopakiem czy coś.
– Wolałbym umrzeć… niż być jego chłopakiem. – Chcę go tylko pocałować, to wszystko… Youngjae zachichotał i odszedł, zostawiając Chanyeola tak sfrustrowanego, że chciał stłuc coś własnymi rękami. – Co z tego że ty… robiłeś to… z nim? To nie czyni cię, kurwa, lepszym. Zarozumiały łajdak – wymamrotał do siebie Chanyeol, patrząc, jak Youngjae posyła Baekhyunowi znaczące spojrzenia, nieświadomie chwycił swoją szklankę mocniej.
Kiedy obserwował Baekhyuna, zauważył, że ten też jest pijany po wypiciu Bóg wie ilu drinków. Chanyeol miał tylko jednego i szczerze, było to więcej niż trzeba.
Kolejny mężczyzna podchodzący do Chanyeola był śmieszny.
Facet ściągnął Baekhyuna z jego miejsca i przyciągnął go do pocałunku z języczkiem, co nawet nie wyglądało jak pocałunek, bardziej jak wzajemne zjadanie sobie twarzy. Później zaczął wsuwać swoje pieprzone dłonie w spodnie Baekhyuna, sunąc w dół, by obmacywać jego tyłek. Pod wieloma różnymi względami Chanyeol w jakiś sposób był podniecony, ale jednocześnie nie był, ponieważ Baekhyun robił to z innym mężczyzną.
– Jesteś tak cholernie seksowny. – Chanyeol usłyszał, jak mężczyzna warknął, a on złapał swojego drinka mocniej. Baekhyun nie odpowiedział, tylko chwycił mężczyznę i przyciągnął go do kolejnego pocałunku, wolną dłonią sięgając w dół, by chwycić coś, czego Chanyeol nie chciał nazywać.
To tylko sprawiło, że furia w Chanyeolu narosła bardziej. Tak bardzo, że szybko stała się nie do zniesienia.
On był tak cholernie zły, tak cholernie wściekły, że chciał wszystko zniszczyć.
Na szczęście dla jego serca ktoś przypadkowy zdekoncentrował mężczyznę, odciągając go na bok, mówiąc mu, że ktoś do niego dzwonił, dlatego zasunął swoje spodnie i poklepał Baekhyuna po tyłku.
– Zaraz wrócę – wyszeptał, chwytając Baekhyuna za brodę, a potem odszedł. Jakby był właścicielem Baekhyuna czy coś. Jakby Baekhyun był jego seksualną zabawką czy coś. Pieprzony dupek.
Chanyeol był teraz tak cholernie rozzłoszczony, przysięgał, że zdołałby zmiażdżyć szklankę gołą ręką. Przysięgał, że mógłby zniszczyć wszystko gołą ręką. Przysięgał, że mógłby zgnieść temu facetowi kutasa gołą ręką.
Ale nawet w stanie zapijaczenia, wiedział, że przemoc nie jest dobrym pomysłem.
Więc patrzył, jak Baekhyun wraca na swoje miejsce, obserwował, jak wypija kolejną szklaneczkę alkoholu (jak on to robił?) i siedzi sam, czekając, aż ten zboczeniec wróci.
Bez namysłu Chanyeol ruszył.




– Wróciłem – głęboki głos wymruczał Baekhyunowi do ucha, a on poczuł ręce owijające się wokół jego talii, zatrzymując go w miejscu w… poniekąd ciepłym uścisku. Może był zbyt pijany, ponieważ od razu się odwrócił i pocałował mężczyznę prosto w usta.
Przysięgał, że tym razem pocałunek był inny, ponieważ rozpalił iskrę, która rozeszła się po jego całym ciele, pozostawiając go podenerwowanego, pozostawiając go oszołomionego; pozostawiając go żywego. Odruchowo złapał go za koszulę i przyciągnął go bliżej, tylko że teraz jego koszula była gruba i miękka, a nie gładka i zimna, jaką trzymał wcześniej, jego usta znów pasowały do Baekhyuna w taki sposób, że miał ochotę na więcej. Usta te były znajome – ten zapach był dziwnie znajomy i tak samo mężczyzna, który go trzymał-
Baekhyun odsunął się, a kiedy otworzył oczy, naprawdę otworzył oczy zamglone przez alkohol, zobaczył, kto to jest.
– Co ty tu, do cholery, robisz- – Odepchnął Chanyeola i zatoczył się lekko od użytej siły. Był zły, wściekły, ale najbardziej czuł wstyd.
Zawstydzony przez to, że Chanyeol widział go takiego.
– Baekhyun- – głos Chanyeola był chrapliwy i niższy niż wcześniej. Złapał Baekhyuna za rękę z taką siłą, by Baekhyun nie mógł się wywinąć. – Idziemy do domu.
 – Zostaw mnie w spokoju – warknął Baekhyun i próbował wyrwać rękę z uścisku Chanyeola, ale alkohol sprawił, że w zamian się zataczał. Jego policzki poczerwieniały nie z powodu alkoholu, ale przez wstyd. Wstyd…
– Kurwa, Baekhyun. – Chanyeol wzmocnił uścisk. – Przestań. Po prostu chodź do domu.
– Zostaw, Chanyeol… – mruknął Baekhyun, odmawiając spojrzenia Chanyeolowi w oczy. Od kiedy się taki stał? Od kiedy czuł upokorzenie tym, co robił? Od kiedy przejmował się, co myślą o nim inni ludzie? –…Po prostu odejdź.
Zapadła między nimi cisza, tylko serce Baekhyuna biło tak szybko jak muzyka hucząca w jego uszach, może nawet szybciej. Poczuł, jak jego serce się skręca, gdy Chanyeol poluzował uścisk…
…i go puścił…
Nagle, z powodu braku kontaktu, Baekhyun coś sobie uświadomił. Nie chciał tego. Nie chciał, żeby Chanyeol zostawiał go w spokoju. Nie chciał, by znowu ktoś go zostawił, nie chciał, by ludzie znowu od niego odeszli tylko dlatego, że ich odepchnął.
I Chanyeol tego nie zrobił.
W chwili gdy Chanyeol rozluźnił swój uścisk, schylił się i złapał Baekhyuna jedną ręką, a potem przerzucił całe ciało mniejszego przez swoje ramię. Baekhyun był zbyt zszokowany i pijany, by zdać sobie sprawę z tego, co się dzieje, dopóki nie znaleźli się na zewnątrz, nie miał nawet czasu zarejestrować, kiedy Chanyeol zapłacił za wszystkie drinki, które wypił.
– Chanyeol… – szepnął Baekhyun, czując się lepiej, gdy chłodne powietrze uderzyło go w twarz, a muzyka w jego uszach ucichła. – Chanyeol…
Chanyeol nie odpowiedział, w zamian tylko go trzymał, dużymi krokami idąc z powrotem do szkoły. Baekhyun znowu poczerwieniał ze wstydu – jeśli byłby ktoś, komu pozwoliłby zobaczyć się w takim stanie, zdecydowanie nie byłby to Chanyeol. Chanyeol byłby ostatni.
– Nienawidzę cię – wymamrotał Baekhyun, czując, że jego twarz robi się jeszcze cieplejsza z powodu wymówki, by zakryć swój wstyd. Chanyeol to kupił i nigdy do tego nie wracał. – Bardzo cię nienawidzę. – Czy wstyd był tak bolesny?
–…Wiem o tym – odpowiedział cicho Chanyeol, tak cicho, że Baekhyun prawie nie usłyszał. – Wiem o tym. Wiem, że nienawidzisz ludzi takich jak ja, że ludzie tacy jak ja są wszyscy tacy sami, że zawsze będziesz nienawidził ludzi takich jak ja. Ludzi, którzy wyglądają jak ja, ludzi, którzy brzmią jak ja. Wiem o tym, Baekhyun, więc przestań o tym mówić.
Każda część jego ciała bolała. Spędził ostatnie kilka dni nie robiąc nic, tylko pieprząc się dookoła, nie miał nawet wystarczająco czasu na sen czy naukę, czy robienie czegoś poza seksem, a teraz jego ciało było obolałe i chciał jedynie położyć się w łóżku. Bolał go nawet mózg. Bolało go nawet serce.
– Gratulacje. – Baekhyun zachichotał, szalejąc z zazdrości i haju od alkoholu.
– O czym ty mówisz?
– Kyungsoo. Tego chciałeś od lat, prawda? – Baekhyun znowu zachichotał, ale jego serce się skręcało. Dlaczego tak się czuł? – Być z Kyungsoo.
–…Jesteś kutafonem, Baekhyun. Nie umawiamy się.
Ulga. Tak wielka ulga, ale czy miał odwagę w to uwierzyć?
– Jesteś idiotą.
–…Ty… Ty, młody człowieku, nigdy nie zajmujesz się swoimi sprawami… – w zamian zmienił temat. –…I wsadzasz swój wielki… gruby… nos w moje życie… Zostaw mnie w spokoju, Park Chanyeol. Przestań naruszać moją prywatność – paplał Baekhyun. Tylko dlatego, że naruszyłeś część mnie, której nikt miał nie zobaczyć, zwłaszcza nie ty. I teraz nie mogę zrobić nic, tylko mieć nadzieję, że zdołam o tym zapomnieć i że ty też to zrobisz, żebym nie musiał budzić się jutro rano z chęcią zagrzebania się w dole.




Jesteś taki zepsuty.
Jesteś tak cholernie zepsuty, że nikt nie może cię naprawić.
Ale ja chcę cię naprawić.
Chcę spróbować.




Baekhyun w końcu zasnął, a Chanyeol westchnął.
W drodze do domu zgubił się kilka razy, ale się nie poddał. Jego ramiona były zmęczone, ale nie poddał się, nie chciał nieść Baekhyuna na plecach ani w małżeńskim stylu, bo oba te sposoby uszkodziłyby tyłek niższego (a był pewien, że ten BARDZO go boli).
To prawda. Chanyeol nie zajmował się swoimi sprawami, zwłaszcza jeśli chodziło o sprawy Byun Baekhyuna, ale co innego mógł zrobić?
To tak, jakby został w to wessany.
W końcu dotarł do akademika i kiedy położył Baekhyuna, zdał sobie sprawę, że Baekhyun nie spał przez cały ten czas, był tylko tak cicho, że Chanyeol wywnioskował, iż zasnął.
– Nie wracaj tam – powiedział Chanyeol, zamykając na klucz drzwi ich pokoju. Baekhyun odmawiał spojrzenia mu w oczy, odkąd odkrył, że Chanyeol tam był, a Chanyeol szczerze nie wiedział, jak się czuć.
– Dlaczego nie powinienem tego robić? – odpowiedział Baekhyun. – Chcę to robić… To nie ma nic wspólnego z tobą.
– Czemu chcesz to robić? – Chanyeol odwrócił się i spojrzał na Baekhyuna, jego serce było trochę zmartwione, gdy Baekhyun na niego nie patrzył. –…Bo próbujesz zapomnieć?
To przykuło uwagę Baekhyuna. Ich oczy się spotkały, Baekhyun był pijany, jednak usiłował zrozumieć znaczenie ukryte za słowami Chanyeola.
– Wiedziałem już od dawna, Baekhyun – ciągnął Chanyeol, a w oczach Baekhyuna coś rozbłysnęło, zanim się odwrócił. Chanyeol zauważył sposób, w jaki jego palce niespokojnie się poruszały. – Przynajmniej wiem to, co Chen wie.
– Chen ci powiedział?
– Tak, Baekhyun. – Chanyeol był w tej chwili dziwnie spokojny i miał jasny umysł, a nawet nie wiedział dlaczego ani jak się to stało. – I się o ciebie martwi, każdego dnia albo przynajmniej każdego miesiąca.
– Baekhyun, po prostu przestań to robić. To nie wpływa dobrze na nikogo i męczy cię, nie widzisz tego? Spójrz na siebie. Nawet ci się to nie podoba. Nawet nie-
– To co innego mam robić? – Baekhyun zaśmiał się niemal maniakalnie. Chanyeol mógł dostrzec jego wewnętrzne rany. – Położyć się na podłodze i czekać, aż świat mnie pochłonie? Czekać, aż mnie dopadnie? Łatwiej powiedzieć niż zrobić, Park Chanyeol. Gdyby to było takie proste wyjść z tego pierdolonego nawyku- – Do tego momentu Chanyeol podszedł do Baekhyuna i złapał go za rękę. Delikatnie niczym ojcowskie skrzydło, tak, że Baekhyun nawet by nie zauważył, jeśli nie chodziłoby o ciepło, które emanowało z jego dużej dłoni i przepływało na tę prawie martwą u Baekhyuna.
– No to znajdź sobie jakiś inny nawyk – odrzekł Chanyeol, jego uścisk na palcach Baekhyuna wzmocnił się, a wszystko, co mógł pomyśleć pijany mózg Baekhyuna, to było „Och, jak ciepło”, a wszystko, co mogło zrobić jego pijane serce, to bić szybciej i szybciej, aż prawie bolało.
– O czym ty, do cholery, mówisz-
– W takim razie pozwól mi zastąpić te pijane noce i te bezwartościowe jednonocne przygody – przerwał mu Chanyeol, a Baekhyun przysięgał, że to moment, którego nigdy nie zapomni, nieważne, jak bardzo by chciał. – Pozwól mi zabrać się do miejsc, których nie chcesz zapomnieć i pozwól mi robić ze sobą rzeczy, które zawsze będziesz chciał pamiętać. Każdego miesiąca, Baekhyun, obiecuję ci. Każdego pieprzonego miesiąca.
Czy to… Park Chanyeol? Zapytał siebie, ale nawet jeśli to robił, już znał odpowiedź. Była tam przez cały czas.
Tak, to on.
– Zamiast się marnować, topiąc się w uczuciach do obcych ludzi i znajomych drinków, pozwól mi zabrać się do miejsca, gdzie nie będziesz musiał się krzywdzić po to, by się uratować. Pozwól mi zastąpić te złe wspomnienia. Pozwól nam tworzyć nowe wspomnienia, tak dobre, że będziemy mogli zniszczyć wszystkie te koszmary, aż przestaną do nas przychodzić, aż nie będą się z nami równać i pozwól nam wygrać przeciwko nim nieskończoność do zera.
– Baekhyun, nie zapominaj więcej. Nie tkwij już w przeszłości. Pozwól sobie zacząć od nowa.




Naprawdę?
Czy Park Chanyeol naprawdę chce spędzić każdy miesiąc, robiąc to? Dla niego?
Dlaczego?
Po prostu dlaczego?




Chanyeol nie wiedział dlaczego.
Wszystko, co wiedział, to to, że trzymał dłoń Baekhyuna w swojej dłoni, czując, jak te długie i jednocześnie zimne palce nieznacznie drżą ze wstydu lub zażenowania, lub złości, lub nawet po prostu z zimna. Nie chciał, żeby Baekhyun sam stawiał czoła swojej przeszłości.
Chciał, aby razem pokonali jego lęki.




Nawet jeśli wiedział, że Baekhyun go nienawidzi, bo wygląda jak Joo-hyung, nie akceptował tego.
Nie chciał być cieniem kryjącym się za kimś, zwłaszcza w oczach Baekhyuna.
Chciał być kimś zupełnie nowym, kimś, do kogo Baekhyun mógłby się uśmiechać i myśleć o dobrych rzeczach, nie chciał być postrzegany przez Baekhyuna, by ten rzucał mu tysiące noży w kość.
Nie chciał być przez Baekhyuna generalizowany. Niech to szlag, chciał, do cholery, zmienić spojrzenie Baekhyuna na niego, nie licząc się z tym, co miał poświęcić.
Mógł go nienawidzić, jeśli chciał, Chanyeola to nie obchodziło. Ponieważ do czasu, aż Chanyeol z nim skończy, nikt nie będzie go, cholera, nienawidził z powodu jakiegoś frajera z przeszłości.
Nie będzie cieniem, zastępstwem. Nie w oczach Byun Baekhyuna ani w jego sercu.
Nie będzie.




I po tej nocy mała część Chanyeola zaczęła podejrzewać, że może ta faza wcale nie była fazą.
I zaczął zdawać sobie sprawę, że jeśli to naprawdę nie jest faza,
to może nie ma nic przeciwko.




Baekhyun zachichotał.
– Przyjmuję twoje wyzwanie – powiedział.
Potem nie wymienili już nic, ponieważ niższy pobiegł do łazienki i rzygał jak kot.




Ale było dobrze, ponieważ Chanyeol był przy nim, by poklepać go po plecach, wytrzeć mu usta, potrzymać go za rękę.
I nie puścił jej.




Nigdy nie sądziłem, że jesteś taki poetycki, Park Chanyeol.


wtorek, 15 sierpnia 2017

The Faults In Byun Baekhyun [19/55]

Brak komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału:  Nie obchodzi mnie to |oryginał: I don't care
rating: PG-13
A/N: Wiem, że dziś jest dopiero wtorek, więc w zasadzie rozdział powinien pojawić się jutro, ale postanowiłam, że będę dodawać je 3 razy w tygodniu, bo nie widzę powodu, dla którego miałabym tego nie robić. Nie chcę, żeby to wszystko wlokło się aż do stycznia (XD), bo przecież jeszcze druga część. Mam nadzieję, że Was to ucieszy!
Teraz nawet w nocy Chanyeol nie rozmawiał z Baekhyunem, niższy również nie próbował z nim rozmawiać.
Ostatnio Chanyeol czuł się, jakby czegoś brakowało i coraz częściej czuł się, jakby mógł kogoś uderzyć.
Jedyna rzecz, która poprawiała mu humor, to przebywanie z Kyungsoo, do którego zbliżał się coraz bardziej i bardziej z każdym dniem.
Podczas kółka muzycznego tylko we dwóch razem pracowali, ponieważ Baekhyun był z Krisem i razem się obijali, ale to nie tak, że Kyungsoo miał coś przeciwko.
Podczas kółka kulinarnego pracowali w ciszy, nie odzywając się do siebie ani słowem, co Kyungsoo i Jessica uznali za dziwne.
Na kółko z fizyki Chanyeol w ogóle nie uczęszczał, a Baekhyun nie mógł zrobić nic innego poza ukrywaniem jego nieobecności.
Nie rozmawiali już ze sobą, a jednak Chanyeol był bardziej zdenerwowany niż kiedykolwiek, chociaż powinien być szczęśliwy w związku z tym postępem. Mimo wszystko powinien (tak jakby) nienawidzić Baekhyuna. Chciał oddalić się od Baekhyuna, odkąd stali się współlokatorami. Prawda?
Podczas obiadu Kyungsoo rozmawiał z Chanyeolem, lecz Chanyeol odpowiadał bez przekonania, tak samo jak Joonmyun. Jako że grupa była teraz tak duża, nikt tak właściwie tego nie zauważał.
W czasie każdego posiłku Joonmyun zjadał szybko, a potem sam prędko odchodził, jego twarz zawsze była ściągnięta w grymasie. Chanyeol później szedł za jego przykładem, jego brwi były równie mocno skierowane w dół co jego grymas.
Kris najpierw patrzył ze zmartwieniem na Joomnyuna, dawał sobie spokój, po czym wracał do jedzenia.
A kiedy nikt nie patrzył, Baekhyun robił to samo w stosunku do Chanyeola.




Im bardziej Kyungsoo poznawał Chanyeola, tym bardziej go lubił.
Chanyeol miał nie tylko nieśmiałą, niewinną i niezdarną stronę, bezczelną, żartobliwą stronę, troskliwą stronę, ale również miał swą seksowną stronę (która w większości łączyła się z jego głębokim głosem).
– Hej~ Nosisz zegarek, który ci dałem – zauważył Kyungsoo, przesuwając palcami po nadgarstku Chanyeola. Wyższy uśmiechnął się.
– Tak. Jest świetny, to dlatego. – Chanyeol pozwolił Kyungsoo go dotknąć. – Dziękuję, że dałeś mi prezent urodzinowy. Kiedy ty masz urodziny? – Duże oczy Kyungsoo zamrugały, zbite z tropu przez to pytanie.
– Zwykłe nie obchodzę-
– No dalej~~~~ – prosił Chanyeol, wydymając wargi, o których Kyungsoo zaczynał dużo myśleć. Ostatecznie Kyungsoo westchnął. Naprawdę zaczynał znajdować czuły punkt dla swojej miłostki.
–…Dobrze. Ale nie mów nikomu, jasne? Nienawidzę tłumów. – Widząc entuzjastyczne skinienie głowy Chanyeola, uśmiechnął się lekko. – Dwunastego stycznia.
Chwilę Chanyeolowi zajęło zarejestrowanie tej nowej informacji, jego duże oczy zamrugały głupawo, a potem sapnął z zaskoczenia.
– Zaraz. To za kilka dni!! – zauważył Chanyeol. Niższy uśmiechnął się figlarnie.
– Ty-… Co chcesz? Na urodziny? – Kyungsoo potrząsnął głową.
– Nic. Chanyeol, właśnie dlatego nie chciałem ci mówić. Wiedziałem, że-
– No weeeeeeeeeeeeeeź… – ciągnął Chanyeol, wiedząc, że to zadziała właściwie na obiekt jego westchnień. Kyungsoo znowu westchnął.
–…Dobrze. Ale nie możesz dać mi nic innego. – Chanyeol kolejny raz pokiwał głową z entuzjazmem.
–…Chcę ciebie. – Chanyeol zamrugał, rumieniąc się, ale Kyungsoo nie skończył. –…Chcę, żebyś po prostu był na moich urodzinach. Tak jak ja byłem na twoich.
Chanyeol siedział w miejscu oniemiały. Policzki Kyungsoo zabarwiły się na różowo.
– Ch-Ch-Chodzi o to, że jeśli proszę o zbyt wiele, nie musisz-
– Tylko to? – przerwał mu Chanyeol. – Nic innego? Nie zabrać cię na obiad ani nie odrobić ci pracy domowej, ani-
– Tak. – Kyungsoo spuścił wzrok, czerwieniąc się jeszcze bardziej, ale Chanyeol tego nie zauważył, bo był zbyt zajęty myśleniem o tym, jak spędzić ten dzień. Samemu. Z Kyungsoo. – Spędzenie całego dnia ze mną jest w porządku. Albo przynajmniej wieczoru, skoro obaj mamy tego dnia zajęcia, jestem pewien.
– D-Dobrze – odparł Chanyeol, już planując, jak sprawić, by te urodziny były dla Kyungsoo najlepsze. Nagle poczuł się zdeterminowany, by uczynić te urodziny dla Kyungsoo najlepszymi w życiu.




Może poprosiłem go o zbyt wiele. Pomyślał Kyungsoo rankiem, w dzień swoich urodzin. Chodzi mi o to, że zbliżamy się do siebie i w ogóle, ale to nie znaczy, że mogę tak szybko prosić go o tak wiele…
Trochę rozkojarzony, ale niezwykle podekscytowany Kyungsoo poszedł na zajęcia w dzień swoich urodzin.




Chanyeol był prawie pewien, że wszystko było gotowe.
Wiedział, że trochę dziwne być w garniturze na czyjeś urodziny, więc w zamian wybrał bluzę z kapturem i podarte jeansy.
Chanyeol: Przyjdź do mojego pokoju, kiedy będziesz gotowy.
Przyczyną tego było to, że Baekhyuna nie było, gdyż zajmował się innymi sprawami najprawdopodobniej ze swoim najnowszym, cholernym chłopakiem Krisem. Kilka minut później jego miłostka przysłała odpowiedź.
Kyungsoo: Będę za kilka minut.
Serce Chanyeola biło szybciej, kiedy zapalał świeczki na swoim biurku, które przesunął na środek pokoju. Potem zgasił światło i wyjął tort z pudełka.
Miał nadzieję, że wystarczy wieczoru, by uczynić Kyungsoo szczęśliwym. Nie miał czasu, by przygotować coś więcej dla obiektu swoich westchnień.
Niedługo później ktoś zapukał do drzwi. Z szybko bijącym sercem Chanyeol wstał i pospieszył tam, wziął głęboki oddech, zanim otworzył.
– Dlaczego jest tak ciemno? – To była pierwsza rzecz, jaką powiedział Kyungsoo. Potem, kiedy wszedł, jego oczy rozszerzyły się w zaskoczeniu, gdy przebiegł wzrokiem po świeczkach i torcie.
– Chanyeol… – Ton głosu Kyungsoo był rozdarty między zdradą a zachwytem, kiedy odwrócił się i spojrzał na swojego ostatnio najbliższego przyjaciela.
– Podoba ci się? – Chanyeol uśmiechnął się, prowadząc Kyungsoo za ramię w stronę biurka.
–…Nie – odparł drażniąco Kyungsoo, a potem pozwolił Chanyeolowi dać się usadzić. – Ale Chanyeol… Nie musiałeś-
– Chciałem – uciął Chanyeol, a potem zaczął masować jego ramiona.
– Złamałeś obietnicę.
– Jestem tu, jak obiecałem i nie robię tego wszystkiego dla ciebie. Robię to dla własnej dumy z bycia dobrym przyjacielem – odparował Chanyeol, używając więcej siły, by ugniatać ramiona Kyungsoo, sprawiając, że cicho jęknął.
– Więc, mój drogi Kyungsoo, jak chcesz świętować swoje urodziny?
– Zamierzasz zaśpiewać mi „Sto lat”? – Kyungsoo przekręcił głowę, by spojrzeć na Chanyeola, którego serce zabiło nieco szybciej z powodu tych wielkich oczu.
–…Może innym razem. – Chanyeol zachichotał, gdy jego dłonie opuściły ramiona Kyungsoo i sięgnął po gitarę. – Ale ci to zagram. Co ty na to?
– Czy ktoś tu robi się trochę nieśmiały? – droczył się Kyungsoo. Chanyeol zaśmiał się i chociaż Kyungsoo poprosił go o śpiewanie, nie poddał się i w zamian brzdąkał „Sto lat” na gitarze. Kyungsoo śpiewał, a Chanyeol poruszał ustami do piosenki. Chanyeol nie mógł nic poradzić na to, że podziwiał głos Kyungsoo oraz zrelaksowany, szczęśliwy wyraz na jego twarzy, gdy śpiewał.
Kiedy skończyli, Kyungsoo zdmuchnął świeczkę na torcie. Może siła podmuchu była zbyt duża, bo skończył, gasząc wszystkie inne świeczki oświetlające pokój oprócz jednej.
– Ojojojojoj… – Obaj szybko wstali, gdy w pokoju zapadła ciemność, a potem obaj zamartwiali się o świeczki. Gdy zapalili na nowo pozostałe, uświadomili sobie, jak dziecinni byli, martwiąc się o błahe rzeczy i zaśmiali się pogodnie.
Później Chanyeol powiedział Kyungsoo, by siedział w miejscu, żeby on mógł być gospodarzem wszystkiego podczas tego wieczoru. Pokroił ciasto na małe kawałki, po czym ułożył kilka na talerzu, zanim podał je młodszemu (który teraz w pewien sposób był w tym samym wieku co on).
– I co teraz? – spytał Kyungsoo, nieznacznie drażniąca nuta brzmiała w jego głosie. – Będziesz mnie karmił?
–…A chcesz, żebym to zrobił? – zapytał poważnie Chanyeol, a Kyungsoo zarumienił się, będąc wdzięcznym, że światło świec jest wystarczająco słabe, by ukryć rumieńce na jego twarzy.
– Czemu nie?
Chanyeol nabrał ciasto na łyżkę i podsunął ją do ust Kyungsoo mających kształt serca, które otworzyły się, kiedy Kyungsoo wziął ciasto do swojej buzi.
– Smakuje ci? – zapytał zatroskany Chanyeol i odetchnął z ulgą, gdy Kyungsoo pokiwał z szeroko otwartymi oczami i wydętymi policzkami.
– Jesteś takim dzieckiem. – Chanyeol uśmiechnął się, nabierając kolejną łyżkę i znów przycisnął ją do warg Kyungsoo, obserwując, jak te szeroko otwarte oczy patrzą na niego wyczekująco i niewinnie. Było to w jakiś sposób urocze. Chanyeol zachichotał, zanim użył łyżki, by nacisnąć dolną wargę Kyungsoo. – Powiedz „a”.
Właśnie wtedy drzwi otworzyły się, zaskakując ich. Podnieśli wzrok, zastygając w tej pozycji.
Byun Baekhyun gapił się na scenę przed nim.
Zapadła krótka cisza, a w słabym świetle Chanyeol nie był pewien, co widzi, ale przysięgał, że coś zmieniło się w twarzy Baekhyuna, nim zamknął drzwi i znowu zostawił ich samych.
Nagle humor Chanyeola utonął głęboko w morzu i odłożył talerz oraz łyżkę na bok. Tylko ujrzenie Byun Baekhyuna tak bardzo go wkurzyło!
– W porządku? – zapytał Kyungsoo, a Chanyeol westchnął, zanim uśmiechnął się lekko.
– W porządku. – Nie chciał niszczyć urodzin Kyungsoo swoim kiepskim zachowaniem, dlatego zdecydował się przynajmniej dobrze grać.
– Dalej będziesz mnie karmił-
– Hej, a może dałbym ci teraz prezent urodzinowy? – Wyglądało na to, że to zdekoncentrowało Kyungsoo, który zamrugał zaskoczony.
– Co? Kupiłeś mi też prezent?
– Tak. – Chanyeol podszedł do swojej torby, by coś z niej wyciągnąć. – Zjedz ciasto, a ja tego poszukam.
Kiedy przeszukiwał torbę, znalazł prezent i podał go Kyungsoo.
– To bransoletka – powiedział Kyungsoo, obracając ją i uśmiechnął się. – Jest na niej napisane „powodzenia”!
– Tak… – Chanyeol podrapał się po głowie. – Naprawdę nie wiedziałem, co ci dać, więc po prostu kupiłem to, żeby dopingować cię w nauce i tak dalej. I w śpiewaniu. – Kyungsoo uśmiechnął się.
– Dziękuję. Nie mógłbyś dać mi lepszego prezentu niż ten, który dałeś mi dzisiaj. Bardzo ci dziękuję.
Chanyeol szeroko uśmiechnął się w odpowiedzi.
– Cieszy mnie to.




Tej nocy Baekhyun nie wrócił do pokoju.




Następnego ranka Chanyeol obudził się, rozmyślając nad tym, co powinien dać Jonginowi na urodziny. Kiedy odwrócił głowę, wszystkie myśli o Jonginie zniknęły i zostały zastąpione przez te o jego współlokatorze, którego nadal nie było.
Gdzie, do cholery, jest ten dzieciak? Pomyślał rozzłoszczony Chanyeol, chwytając swój telefon, gotowy zadzwonić do Baekhyuna.
Potem się powstrzymał.
Dlaczego powinno go obchodzić, gdzie jest Baekhyun? Potrafił sam o siebie zadbać! A jeśli nie, to wszystko, co musiał zrobić, to poszukać Krisa! Baekhyun nie potrzebował jego troski. I tak by jej nie zauważył.
Wciąż będąc złym i sfrustrowanym, Chanyeol zdecydował się go ignorować. I tak go to nie obchodziło.
Nie obchodziło go to.




W wieczór dwudziestych urodzin Kyungsoo leżał w łóżku, jego myśli zajęte były w taki sposób, że nawet chrapanie Chena nie mogło mu przeszkodzić.
Chanyeol zaczynał kopać sobie specjalne miejsce w sercu Kyungsoo.
Jego dobroć, jego zapał, jego wszystko było w stanie w każdy sposób dotknąć Kyungsoo. Wiedział, że w chwili kiedy zaczął bardziej poznawać Chanyeola, im bardziej poznawał Chanyeola, tym bardziej w końcu miał go lubić.
Ale teraz, w wieczór, kiedy obaj świętowali jego urodziny, tylko we dwoje, był to wieczór, który przesądził o jego uczuciach.
Kyungsoo był zakochany.
Był zakochany w głupkowatym, wysokim chłopaku, który może i wyglądał na oziębłego ze swoimi gęstymi brwiami i intensywnym spojrzeniem, ale tak naprawdę był kimś niezdarnym i skrępowanym, a jednocześnie bezczelnym i podstępnym. Był zakochany w chłopaku, który poświęcił wiele czasu, by upewnić się, że Kyungsoo będzie cieszył się ze swoich urodzin, by upewnić się, że Kyungsoo nie spędzi swych urodzin samotnie, znudzony i bez prezentu. Miał bransoletkę, którą dał mu Chanyeol, czuł zimno metalu z napisem „powodzenia!” pod opuszkami palców i zamknął oczy, ponownie przeżywając chwile jego z Chanyeolem podczas całego wieczoru. Robił to w kółko w swojej głowie.
Dopóki nie zasnął z uśmiechem, śniąc o świecie, w którym nie było nic poza nim i Park Chanyeolem.




Kiedy poszedł na śniadanie, Kris siedział tam sam. Ogarnęła go ulga, że Baekhyun już z nim nie siedział, ale gdy zasiadł na swoim zwyczajowym miejscu, zdał sobie sprawę, że to może być gorsza sytuacja.
Jeśli Baekhyuna nie było z Krisem, to z kim był?
– Chanyeol – zawołał Kris, stając nad nim. – Porozmawiaj ze mną.
Niech cię szlag, jakim przyjacielem jesteś? Chanyeol otwarcie go zignorował. Kris westchnął i wrócił na swoje miejsce.
Joonmyun kolejny raz zajął miejsce obok Chanyeola i czasami Chanyeol zastanawiał się, czy Kris lubi Joonmyuna czy Baekhyuna. Było to nieco niepokojące, kiedy myślał, że Kris może dawać sobie spokój z Joonmyunem, a zaczynać z Baekhyunem. Mimo wszystko Kris zawsze miał dziwny gust, a Baekhyun był dość dziwny. Dość cholernie dziwny i dość cholernie irytujący, i dość cholernym wrzodem na tyłku.
Ogarnął go strach, dlatego szturchnął Joonmyuna, który burknął w odpowiedzi, co znaczyło, że jego humor był lepszy niż zazwyczaj, skoro nie zignorował Chanyeola.
– Usiądź obok niego – szepnął Chanyeol.
–…Obok kogo? – Choć Joonmyun zadał to pytanie, obaj wiedzieli o kim mowa.
– No dalej. To twoja szansa. Kto wie, kiedy wróci to piąte koło u wozu? – Trochę wredne było nazywanie Baekhyuna w ten sposób, ale co z tego? Pieprzyć Baekhyuna i pieprzyć jego zdolność do uwodzenia przypadkowych cholernych facetów i kto wie, kogo, do cholery, oszuka następnego?
Joonmyun milczał.
– Baekhyun nie jest piątym kołem u wozu. – Tak, jasne. Obaj wiemy, że ja wiem, że nie zgadzasz się z tym, co powiedziałeś.
– Baekhyun może się pieprzyć, nie obchodzi mnie to. Idź tam, zanim ten idiota znowu go ukradnie.
Joonmyun w końcu wstał i odwrócił się do Chanyeola.
– Zastanawiam się, dlaczego tak troszczysz się o moje życie miłosne – powiedział i uniósł brew. – A może…
– Troszczysz się o swoje własne? – Nie czekając na odpowiedź Chanyeola, Joonmyun wziął swoją tacę i odsunął się, zostawiając oszołomionego młodszego w milczeniu. Był tak oszołomiony, że nie zauważył wyrazu wdzięczności na twarzy Krisa skierowanego w jego stronę, gdy Joonmyun usiadł obok niego i zaczął cicho jeść, nadal ignorując obecność Krisa.
Nie obchodziło go to. Chanyeola to nie obchodziło.




Życie jest do bani. Pomyślał Chanyeol, kładąc się na łóżku po długim dniu zajęć i kółek, na których nie było Baekhyuna. To nie tak, że to miało z nim coś wspólnego. Baekhyun nic dla niego nie znaczył. Wiedział, że Baekhyun był w pokoju, ponieważ mógł poczuć przesadną ilość miodowego szamponu i płynu do mycia ciała, które roznosiły się w powietrzu, kiedy wrócił popołudniu.
Może prysznic podniesie mnie na duchu. Pomyślał.
Zanim w ogóle zdążył wyjść z łóżka, drzwi otworzyły się tak niespodziewanie jak poprzedniego wieczoru.
Baekhyun wszedł do środka, utykając.
– Gdzie ty, do cholery, byłeś? – ryknął Chanyeol, nim zdołał się powstrzymać. Dlaczego, do licha, pokazał swoje zaniepokojenie? Był takim idiotą. Kroki Baekhyuna były niestabilne, kiedy zmierzał w stronę szafy, a potem zaczął szukać ubrań.
– Czemu cię to, do kurwy, obchodzi? – krzyknął Baekhyun, jego głos był zaprawiony nutą zmęczenia. – Idź spotkać się z tą swoją uroczą miłostką!
–…Mówisz, jakby to była moja wina, że nie wróciłeś zeszłej nocy?! Co to za gówniana logi-
– Gówniana logika? – Baekhyun wstał, a Chanyeol mógł dostrzec nieznaczny grymas, kiedy to zrobił. Zaśmiał się chłodno, odwracając się, by spojrzeć na Chanyeola. – Jak było?
– Co? Jak było co?
– Miło się pieprzyło Do Kyungsoo? Było tak jak sobie marzyłeś? – Głos Baekhyuna był przepełniony podenerwowaniem i złością. Chanyeol zrozumiał, o co chodzi i skrzywił się.
– Jesteś cholernie obrzydliwy. – Chanyeol potrząsnął głową, zastanawiając się, skąd, u licha, pochodził ten sprośny pomysł. Ani razu nie przeszło mu to przez myśl! Robić to… z Do Kyungsoo? Baekhyun obrócił się i zaczął zmieniać ubrania, po czym nagle cicho zachichotał.
– Więc taki jestem w twoich oczach? – Chanyeol zamrugał, zdając sobie sprawę, jak Baekhyun odebrał jego słowa. – Właśnie tak. Jestem cholernie brudny, zużyty i wykorzystany ponownie. Ale nie martw się, nigdy nie splamię twojej niewinności. – Po tych słowach ruszył w stronę drzwi.
– Baekhyun, to nie to- – zaczął Chanyeol, ale zanim zdążył dokończyć, drzwi zatrzasnęły się i Baekhyun zniknął.
– Dobra! Idź sobie do Krisa! To nie tak, że cię w ogóle potrzebuję! – krzyknął Chanyeol do drzwi, a potem westchnął, zastanawiając się, dlaczego ostatnio był w takim dołku.
Nie obchodziło go to.




Kiedy uspokoił się, grając na gitarze, poszedł pozbierać rzeczy, których Baekhyun używał i rzucił na podłogę, ale gdy to zrobił, odkrył coś bardzo nie w porządku.
Majtki były poplamione czymś mlecznobiałym.
Chanyeol podsunął je sobie pod nos.
Seks.
Uspokajające wrażenie z wcześniej wcale nie pomogło i mógł poczuć, jak narasta w nim złość niczym kolejka górska, która nigdy nie była tak silna.
Czemu on to znowu robi, do diabła? Może hobby naprawdę nie można powstrzymać.
Ale niech to szlag, bardzo go to wkurzało, kiedy myślał o Baekhyunie w intymnej sytuacji z innymi mężczyznami. Niech to szlag, wkurzało go to tak bardzo-
– Chanyeol? – Rozległ się cichy głos ze strony drzwi i Chanyeol podniósł wzrok. Ale to i tak nie miało sensu, ponieważ wszystko było tak rozmazane, że nie mógł nic zobaczyć.
– Chanyeol! – Głos brzmiał, jakby należał do Kyungsoo, a on poczuł małe dłonie chwytające go za ramiona. – Chanyeol, co się dzieje?
Co masz na myśli, mówiąc, co się dzieje? Nic się nie dzieje poza tym, że jestem tak cholernie zły, że chciałbym zniszczyć wszystko w zasięgu ręki-
– Wszystko w porządku.
– Nie jest w porządku, Chanyeol, płaczesz!
– Jest w porządku, Kyungsoo, jest dobrze! – Ale czym było to uczucie, które wciąż przynosiło tak wiele łez do jego oczu i które było tak nieznośne dla jego serca? Czy to część fazy?
– Kyungsoo, zostaw mnie samego… – wymamrotał Chanyeol, czując, jak krople łez spadają na dywan co sekundę.
– Chanyeol-
– Kyungsoo. Proszę. – Chciał zostać sam. W tej chwili nie chciał nikogo widzieć.
Kyungsoo wstał bez słowa i przez mgłę mógł dostrzec, jak jego miłostka cicho wychodzi.
Kiedy drzwi się zamknęły, z wściekłością wytarł oczy, zastanawiając się, dlaczego, do cholery, zaczął płakać.
Słaby. Bardzo słaby. A wszystko przez głupią, pieprzoną fazę.
Ale faza nie powinna być czymś, co rozrywa twoje serce kawałek po kawałku, dzień po dniu. Nie powinna sprawiać, że jesteś tak sfrustrowany, tak przytłoczony i tak bardzo wściekły, że niemal nie możesz nad tym zapanować.
Ale przynajmniej mógł to wypłakać. Przynajmniej mógł wyrazić to przez łzy, a wtedy jego serce czuło się lepiej. Przypomniał sobie, co Chen powiedział o Baekhyunie…


– Trzyma wszystko w sobie – powiedział Chen, wzdychając. – Po tamtym nieszczęsnym tygodniu nie widziałem, aby kiedykolwiek płakał.
– Kiedyś był beksą, wiesz, gdy spotkałem go po raz pierwszy.


Skoro dla Chanyeola było to przytłaczające, to jak musiał czuć się Baekhyun, trzymając w sobie wszystko przez pięć lat?
Jego serce musiało krwawić.
Wzdychając, Chanyeol postanowił być mężczyzną. Pozbierał rzeczy Baekhyuna i włożył je do pralki, chociaż miał ochotę je wszystkie spalić.




Kyungsoo siedział na swoim łóżku z bolącym sercem.
Zastanawiał się, co się stało, że sprawiło, iż Chanyeol tak płakał.
Bolesne było widzieć te piękne, pogodne oczy lśniące od łez i głową ciągle pochyloną. Kyungsoo chciał być tym, który wyleczy Chanyeola, który go pocieszy. Ale zamiast tego był jedynie ciężarem.
To, co bolało go najbardziej, to wtedy, gdy Chanyeol przemówił i brzmiał na bardzo bezsilnego, sfrustrowanego, złego i smutnego – był pełen emocji, których Kyungsoo nie był w stanie powstrzymać.
Nieważne przez kogo i dlaczego płakał, musiało go to coś bardzo obchodzić.
I nawet jeśli była to zła myśl w takiej sytuacji, Kyungsoo miał nadzieję, że pewnego dnia będzie mógł wywołać u Chanyeola tyle emocji.




Baekhyuna nie było na obiedzie.
Joonmyun znowu siedział z Krisem, a Chanyeol czuł zazdrość, patrząc na nich dwóch, nawet jeśli tylko cicho rozmawiali.
Chanyeol siedział sam, nie czuł się głodny i tylko dłubał w swoim jedzeniu, dopóki ktoś obok niego nie usiadł.
– Czujesz się już lepiej? – zapytał Kyungsoo, zajmując miejsce przy Chanyeolu. Starszy burknął w odpowiedzi.
– Jak tylko czujesz się przygnębiony, jeśli potrzebujesz z kimś porozmawiać, jestem tu, jasne?
Chanyeol pokiwał głową, uśmiechając się z wdzięcznością.
Wiedział to. Wiedział, że są ludzie, których obchodzi. Ale w tamtej chwili to, czego potrzebował, to nie ludzka pomoc; potrzebował jedynie… nie wiedział, czego potrzebował.
– Oo, zobaczcie, kto tu jest taki ckliwy… – zauważył głośno Chen, podczas gdy wszyscy odwrócili się do Kyungsoo i Chanyeola, którzy natychmiast odwrócili wzrok, rumieniąc się.
– Hyung, musisz przestać ze swoimi wyobrażeniami – odezwał się Sehun, nonszalancko obierając jabłko ze skórki.
– Tak- – zaczął Tao, ale Sehun mu przerwał.
– Wszyscy wiemy, że to ChanBaek.
Zapadła cisza.
– Chcesz iść na wojnę o pary? – rzucił wyzwanie Chen żartobliwym tonem. Sehun uderzył dłonią w stolik.
– Będę patrzył, jak przegrywasz!!!
– Hej – szepnął Lu Han, szturchając Chanyeola, kiedy Kyungsoo sobie poszedł na swoje zajęcia, a Chanyeol stęknął. – Kogo byś wolał? Kyungsoo czy Baekhyuna?
Chanyeol znowu stęknął w odpowiedzi. Lu Han wydął wargi i powrócił do denerwowania Minseoka.
Szczerze mówiąc, Chanyeol już nic nie wiedział.
Ale to nie tak, że go to obchodziło.




Tej nocy Baekhyun także nie wrócił do ich pokoju.




Nie obchodziło go to.
Wcale go to nie obchodziło.