niedziela, 24 stycznia 2016

Brisé [5/8]

2 komentarze // Dodaj komentarz (+)
oryginał: Brisé
pairing: Kai/Kyungsoo
rating: NC-17
– Chłopaki, widzieliście Jongina? – Dwa tygodnie później Kyungsoo wszedł do klasy. Sprawdził, czy Jongina nie było na boisku do koszykówki, w bibliotece lub w stołówce. Chanyeol, Baekhyun i Jongdae grali w karty przy jednym stoliku, nauczyciela nie było.
– Ja nie widziałem – powiedział Jongdae, a pozostali dwaj potrząsnęli głowami, nie przestali grać, a Kyungsoo dosiadł się z boku. Wziął telefon w dłonie i rozważał, czy napisać do niego czy też nie. Jongin rzekomo miał otrzymać tego popołudnia list ze Szkoły Baletowej.
– Nie wydaje mi się, żebym widział go na długiej przerwie – odezwał się Baekhyun i wyciągnął kartę przesadnym ruchem. – Potrzebujesz czegoś?
Kyungsoo pokręcił głową i dołączył do nich w grze.

Jongin siedział cicho w swojej sypialni. Dom wyglądał na opustoszały, nie było słychać żadnych dźwięków. Miał być w szkole, miał na sobie mundurek, krawat luźno opadał na jego pierś, a rękawy były podwinięte do łokci. Jego dłonie mrowiły, gdy bawił się brzegiem koperty, która głosiła jego adres oraz imię – duży herb gapił się na niego z lewego rogu. Generalna Akademia Baletowa w Seulu. Jesteś zbyt tchórzliwy, by to otworzyć, co. Zamknął oczy i  nie próbował skupić myśli na czymkolwiek, poza słodkimi i przyjaznymi falami konsternacji, gdy jego klatka piersiowa poruszała się w górę i w dół, niemal w sztuczny sposób. To było szybkie ćwiczenie, którego nauczył go jego drugi trener wtedy, gdy był zbyt zestresowany, ponieważ nie mógł zrobić idealnego piruetu – był samotny, ponieważ Kyungsoo wyjechał za miasto z rodziną, fizyka i chemia były trudne, a jego ojciec wciąż odmawiał zamienienia z nim więcej niż pięciu słów.
Jongin otworzył oczy po, jak się wydawało, długim czasie, białe i błyszczące plamki pojawiały się po bokach, jego głowa była sparaliżowana. List wciąż znajdował się w jego rękach, nie potrafił go otworzyć. Już miał wziąć swój plecak i z powrotem iść do szkoły – z nadzieją złapania Kyungsoo – kiedy usłyszał pukanie do drzwi wejściowych.
Kyungsoo czekał na werandzie, jego koszula była pomięta i nie miał na sobie krawata – Jongin mógł teraz oddychać nieco łatwiej, obdarzył przyjaciela subtelnym uśmiechem, a drugi szerzej otworzył oczy.
– Dostałeś go? – zapytał, pokazując wewnętrzną część dłoni. Jongin pokiwał głową i przesunął się, żeby Kyungsoo mógł wejść do środka. – I co?
Głos Kyungsoo zadrżał wraz z ostatnim słowem, kiedy zrobił trzy kroki w stronę salonu. Światło było słabe i ledwie mógł dostrzec twarz Jongina. Nie miał pojęcia, o co chodzi.
– Nie otworzyłem. – Jongin  wyciągnął zza pleców rękę i pokazał Kyungsoo wciąż zaklejoną, bladą kopertę.
– Dlaczego, cymbale?
– Za bardzo się boję, okej? – Jongin podniósł głos, opadając na brązową kanapę. – Próbowałem, ale cholera!
Kyungsoo pomału pokiwał głową i przysiadł na stoliku do kawy przed Jonginem; ten drugi miał wzrok skupiony na liście. Jego serce biło jak szalone w jego piersi, a dłonie były spocone. Drżącymi rękami poruszył palcami, by go otworzyć, ostrożnie, aby nie podrzeć kartki papieru znajdującej się w środku.
– Ja- – jęknął Jongin. – Z.. Zaraz wrócę.
Kyungsoo obserwował, jak jego najlepszy przyjaciel – a teraz chłopak – poruszał się powoli od kanapy do małej szafy stojącej przy salonie, wszedł do środka i zamknął za sobą drzwi. Minuty płynęły, był sam w niewielkiej przestrzeni, która pachniała wilgocią; zegar ścienny tykał, zawsze wydawało mu się, że to cholernie denerwujące. Nie słyszał Jongina wewnątrz szafy.
Minuty wciąż mijały, a zegar szydził z niego, tykając i tykając, Jongin nie wychodził.
Kyungsoo wstał i podszedł do mebla, otworzył drzwi. Jongin siedział na dużym pudełku, wyglądał na sparaliżowanego, jakby właśnie przebudził się z koszmaru.
– Dostałem się – powiedział cicho, patrząc na Kyungsoo, duże gałki oczne wpatrywały się w niego, list pogniótł się w jego dłoniach.
Kyungsoo nigdy w życiu nie uśmiechał się mocniej.
-
Jesień powitała Jongina szarym niebem i pięknymi liśćmi, które malowały jego ganek czerwienią i oranżem, zima zawitała, obsypując białym puchem jego pocałowaną słońcem skórę. Wrzesień, październik, listopad i grudzień, puchate, robione na drutach ubrania, gorąca czekolada, jeżdżenie na sankach, święta i Nowy Rok – wszystko przeminęło w mgnieniu oka, być może dlatego, że nie był tak szczęśliwy od dłuższego czasu, a może dlatego, że nawet nie wiedział, jak smakuje prawdziwe szczęście. Styczeń obudził go ze zmarzniętymi palcami u stóp, nagromadzonymi pracami domowymi i tym co zawsze przez ostatnie miesiące – miękkimi ustami, które dotykały jego każdego dnia.
Kyungsoo i on byli nierozłączni od tamtej nocy w obcym hotelowym pokoju; nie bardzo o tym rozmawiali, ale to nie było konieczne. Wszystko było takie samo jak przedtem, tylko z dodatkiem tych rzeczy, których przyjaciołom nie wolno robić – ale parom wolno. Bez trudu mogli spędzać razem osiemnaście godzin w ciągu dnia – chciał, by mogli spędzać całe dwadzieścia cztery godziny non-stop. Każdego tygodnia organizowali „nocowanie” i, nawiasem mówiąc, żaden z rodziców nic nie podejrzewał – nawet wtedy, gdy Jongin zostawał na obiad i nie mógł oderwać wzroku od Kyungsoo; nawet wtedy, kiedy Kyungsoo zapominał, że nie powinien siadać na kolanach przyjaciela; nawet wtedy, gdy spali przytuleni do siebie w każdy weekend.
Może byli zbyt naiwni.
Nocowanie jednak kompletnie zmieniło swoje znaczenie; od długich popołudni wypełnionych ciepłymi pocałunkami i splecionymi palcami po wiecznie nieprzespane noce, gdzie jęki były tłumione pod kołdrą – Jongin drażnił usta Kyungsoo swoimi, w październiku dowiedział się, jak doprowadzić go do szaleństwa, Kyungsoo lubił głaskać brzuch Jongina, ponieważ wiedział, że jest bardzo wrażliwy między kościami biodrowymi. Jongin nigdy nie zapomni trzeciego dnia listopada, kiedy to miał szansę eksperymentować z każdą częścią ciała Kyungsoo po raz kolejny, ale tym razem wreszcie zrozumiał, co znaczy kochać kogoś.
– Hej… od kiedy nie grasz na pianinie? – Zauważył Jongin, kiedy znajdowali się w szerokim i cichym salonie Kyungsoo tego dnia, zdawało się, że nikogo nie ma w domu, właśnie zjedli obiad w miejscowym barze z ramen. Kyungsoo wyglądał na nieświadomego, gdy odwrócił głowę, aby sprawdzić zachodnią ścianę, gdzie stało zamknięte drewniane pianino, kilka zdjęć stało na nim.
– Nie wiem… – zaczął – ćwiczę może raz na kilka miesięcy, ale wydaje mi się, że straciłem zainteresowanie… – oznajmił, wzruszając ramionami. Jongin zmarszczył brwi, jego pamięć powróciła do trzynastoletniego Kyungsoo, poniekąd pulchnego dzieciaka z dużymi okularami, ćwiczącego po szkole, Jongin obok niego uczył się na sprawdzian z biologii… było to przyjemne.
– Czy możesz zagrać coś tak na szybko? – spytał Jongin, odkładając swoje rzeczy na sofę. Kyungsoo uniósł brew.
– Dlaczego?
– Dlaczego nie?
– Jongin…
– Proszę cię, tylko jedną małą rzecz… Od lat nie widziałem cię grającego – Jongin niemalże błagał, po tych wszystkich razach, gdy Kyungsoo popychał go do tańczenia, czuł się odrobinę zdradzony.
– No dobra. – Starszy westchnął, powłócząc nogami, dopóki nie dotarł do pianina. – Nie gram tak, jak robiłem to kiedyś, Jongin… a może gram, o to chodzi, nigdy się nie polepszyłem – powiedział mniejszy, płosząc się. Usiadł na ciemnym krześle i otworzył niedużą książkę, która już tam była.
Jego szczupłe palce tańczyły na dwóch, czterech, a potem sześciu klawiszach. Serce Jongina podskoczyło, kiedy rozpoznał melodię… jego pamięć zaciągnęła go kilka lat wstecz, do kliniki, gdzie wyraźnie widział i słyszał swoją mamę nucącą te same dźwięki. Uważnie przyglądał się, jak jego chłopak nadal gra, powoli i lekko, być może bał się, by nie schrzanić piosenki… był zauroczony. To nie tak, że było mu smutno lub odczuwał melancholię, to nie tak, że wciąż cierpiał z bólu – coś raczej przeciwnego, był zadowolony. Jak wtedy w pociągu, w czasie podróży do Seulu lub jak każdego popołudnia, kiedy po szkole chodzili do szkoły tańca – odświeżył sobie teraz, jakie uczucia wywoływał w nim Kyungsoo od dnia, gdy się poznali, jakie uczucia w nim Kyungsoo wywoływał zawsze.
Po może minucie starszy przyspieszył tempo piosenki, jego palce poruszały się po pianinie w górę i w dół, muzyka była jak kaskada – Jongin już się uśmiechał, jego wzrok wędrował od palców do oczu chłopaka, od jego nadgarstków do ust – jego serce i żołądek grały razem z nim, sprawiając, że czuł mdłości i był w niebie w tym samym czasie. Kyungsoo raz się pomylił, co spowodowało, że zamrugał, uśmiechnął się pod nosem i przestał grać.
– Widzisz? – Miał kamienną twarz. – Naprawdę nie mam wprawy.
Jongin chwycił prawą rękę Kyungsoo i pospieszył do jego pokoju, potykając się o wszystkie meble, jakie mogli napotkać na swojej drodze. Pocałunki zaczęły się w środku korytarza, Jongin pociągnął Kyungsoo za kołnierz, pożądając jego ciała nawet przed tym, jak pchnięciem otworzyli drzwi do pokoju. Żaluzje były zasłonięte, światło słoneczne ledwie rozjaśniało przestrzeń. Pościel była schludnie ułożona, opadli na nią. Zetknęli swoje usta, wypełniając się wzajemnie swoimi językami, po kilku sekundach można było usłyszeć ich ciche jęki, Jongin przesunął dłonie, by zdjąć koszulę Kyungsoo, a ten zrobił to samo.
Jongin zdecydował nie spieszyć się, kiedy zobaczył nagą pierś Kyungsoo – to nie był pierwszy raz, gdy ją widział, ale zawsze myślał o tabliczce czekolady Hershey’s, kiedy pieprzyki chłopaka ukazywały się mu – nie spieszył się, rozpoczynając od jego szyi, muskając  każde znamię, jakie dostrzegł, głaszcząc każdy cal ciała Kyungsoo. Starszy bawił się gładkimi, brązowymi włosami Jongina, patrząc w dół, jak jego usta przesuwały się w pobliżu jego pępka – młodszy szarpał się, odpinając spodnie drugiego, Kyungsoo tylko zachichotał.
Jongin składał pocałunki niebezpiecznie blisko erekcji Kyungsoo, niemal widoczniej przez jego bieliznę – już mokrą od preejakulatu. Młodszy uniósł się na kolana, z łatwością gotowy do pozbycia się szarych bokserek swojego chłopaka, Kyungsoo zwyczajnie podziwiał go, przeczesując drżącymi palcami jego włosy. Jongin zwilżył usta, mając wyraźny widok na to, co zaraz miał zrobić. Wyciągnął dłoń, by objąć nią męskość Kyungsoo, dotknął go raz czy dwa razy, nim wziął go do ust. Starszy odrzucił głowę do tyłu, wydając z siebie głośny jęk, który nieświadomie wstrzymywał.
Jongin drażnił czubek, bo wydawało mu się, że to sprawi chłopakowi przyjemność – prawdę mówiąc, nie miał pojęcia, co robi, ale przez reakcje Kyungsoo kontynuował. Droczył się przez chwilę, słysząc pomruki i jęki swojego chłopaka wzmagające się z każdą sekundą, własny członek bolał go; przyspieszył, biorąc jego penisa głębiej do ust, właściwie smakując go, podniósł wzrok i dostrzegł na sobie spojrzenie drugiego. Po kilku sekundach ciało Kyungsoo zaczęło drżeć i Jongin zwyczajnie wiedział.
– Ja zaraz- – powiedział starszy z zamkniętymi oczyma, jego usta drgały, podczas gdy Jongin uwolnił jego członka i podniósł się, składając delikatny pocałunek na jego ustach. Kyungsoo stęknął, jak jego męskość pulsowała, gdy Jongin przysunął się blisko niego, układając dłonie na jego karku – wyższy powiódł go na łóżko. Poczuł miękki materiał pod swoimi plecami, obserwując, jak Jongin pozbywa się swoich spodni i bielizny, Kyungsoo uśmiechnął się znacząco, zadowalając samego siebie.
Powietrze było chłodne i powinni wziąć pod uwagę włączenie ogrzewania, ale to tylko potęgowało wszystko. Jongin przeczołgał się na środek łóżka i całował szyję Kyungsoo. Ten drugi oplótł go swoimi ramionami – Jongin nie mówił nic więcej poza „kocham cię” do Kyungsoo, jego szepty wysyłały elektryzujące dreszcze wzdłuż kręgosłupa chłopaka; mniejszy uklęknął i przejął dominację, przebijając usta i język, pieszcząc ręką jego członka. Ułożył się na nim na poduszkach – Jongin jęczał z każdym szarpnięciem. Kyungsoo uśmiechnął się pod nosem i puścił go.
– Próbuję być romantyczny, Kyung, nie drażnij mnie w ten sposób. – Starszy zachichotał i wzruszył ramionami, pochylił się, by obdarzyć swojego chłopaka pocałunkiem, przebiegając palcami przez środek jego torsu. Czuł wyraźnie zarysowany brzuch, ściśnięty i twardy w pozycji, w jakiej się znajdował. Dzielili pocałunek, a czas zdawał się zatrzymać, kłamstwem było to, że słyszeli cokolwiek poza tymi czterema ścianami; nie zwracali nawet uwagi na zachodzące słońce, rzucające piękne różowawe światło wewnątrz pokoju.
– Dotknij mnie – polecił Kyungsoo, jego szept sprawił, że członek Jongina zadrżał, a on ciężko przełknął ślinę. Odpowiedział, układając obie dłonie na talii drugiego, podniósł go i delikatnie ułożył w pobliżu poduszek. Jego włosy były rozczochrane, a usta pełniejsze niż zazwyczaj, Jongin uwielbiał to – ostrożnie rozchylił nogi Kyungsoo, odnalazł swoją pozycję pośrodku, usadawiając się na kolanach i zostawiając niewidzialną ścieżkę na jasnej skórze drugiego – podążał wzrokiem po całym ciele Kyungsoo, czując, że jego klatka piersiowa staje się coraz lżejsza z każdym spojrzeniem. Nie wiedział na pewno, czy Kyungsoo miał łagodny uśmiech na twarzy w tym momencie, gdy głaskał przedramiona Jongina – czas płynął, deszcz zaczął padać, wiatr prowokował gałęzie do huśtania się w tę i z powrotem.
Jongin w odpowiedzi uśmiechnął się do Kyungsoo, kiedy ich oczy się spotkały; ten drugi zarumienił się i utkwił wzrok na suficie.
– Kyung, chcę… – Jongin przysunął się bliżej, by szepnąć na ucho swojemu chłopakowi, musnął jego szyję w połowie zdania. – Chcę być w tobie.
Dał wiarę, że usłyszał, jak Kyungsoo przełknął ślinę.
Kyungsoo zrobił więcej miejsca dla Jongina, by zaatakował jego szyję, wygiął plecy w łuk, żeby poczuć członek Jongina obok swojego. Wydawało mu się, że to wystarczająco dobra odpowiedź. Jongin poruszył biodrami i Kyungsoo jęknął, uwielbiał ten dźwięk bardziej niż cokolwiek innego.
– Potrzebuję mojej torby – oznajmił młodszy, odrywając się na chwilę od swojego chłopaka.
– Po co?
– Mam tam lubrykant-
– Mam wszystko tutaj… pozwól mi tylko- – Kyungsoo wstał i szybko skierował się do łazienki, wrócił po mniej niż dziesięciu sekundach z czarną butelką i trzema małymi plastikowymi kwadracikami w dłoniach.
Jongin ponownie przełknął ślinę, to się działo.
Lubili spędzać wspólnie noce, lubili całować się i dotykać, lubili się ze sobą droczyć i bawić – ale w ciągu tych trzech miesięcy, kiedy dzielili wszystko, właściwie ani razu nie uprawiali seksu. To nie tak, że tego nie chcieli, raczej „nie potrzebowali tego”, przynajmniej jak dotąd nie.
– Połóż się – powiedział do niego Jongin, biorąc przedmioty do rąk, a potem układając je na łóżku. Kyungsoo denerwował się, nie potrafił tego ukryć, więc Jongin starał się wyglądać, jakby wiedział, co robi. Starszy ułożył się na stosie poduszek, nie do końca wiedział, co ma zrobić z rękami, więc ułożył je na swojej piersi; drugi ponownie rozsunął nogi Kyungsoo, pieszcząc wewnętrzną stronę jego ud. Starszy zamknął oczy i pozwolił dać się ponieść, jego członek był w wzwodzie i dotykał jego brzucha. Jongin nie chciał być brutalny ani szybki, więc nie spieszył się, szarpiąc męskość Kyungsoo, powoli sięgnął do jego pośladków – Kyungsoo zadrżał.
Jęk po jęku Jongin przygotowywał Kyungsoo, lekko nawilżył palce w ustach swojego chłopaka wedle życzenia; skupiony wymieniał się pocałunkami i dotykiem. Twarz Kyungsoo ukazywała najładniejszy rumieniec, bardzo mocno przygryzał dolną wargę, kiedy Jongin drażnił jego wejście językiem po raz pierwszy, krzyczał jego imię, gdy polizał je sześć razy z rzędu.
– Jongin-proszę-po-prostu – każde słowo było ograniczone, jego gardło zaciskało się i rozluźniało, czuł krople potu zbierające się na jego czole, pomimo że na zewnątrz było prawdopodobnie poniżej trzynastu stopni. – O Boże, Jongin.
Posiadanie wyraźnego widoku na szerokie plecy chłopaka wcale nie pomagało, gorąco pragnął sięgnąć w dół i również dotknąć jego ciała.
– Proszę, Jongin – krzyknął po raz kolejny, chwytając garść jego włosów. – Zrób to.
Jongin uśmiechnął się znacząco, oblizując usta, wstał i wziął buteleczkę, jego dłonie trzęsły się. Pozwolił przezroczystej cieczy rozlać się na palcu wskazującym i rzucił okiem na Kyungsoo, wilgotne, zmierzwione włosy ozdabiały rysy jego twarzy, miał czerwone policzki i zmęczone usta, a jego oczy były jak zawsze szeroko otwarte. Pospieszył po pocałunek tuż przed tym, jak wsunął palec najdelikatniej, jak potrafił. Kyungsoo jęknął, zaciskając oczy – Jongin czekał na kolejny sygnał, ale jego partner milczał, miał zamknięte powieki, a jego paznokcie wbijały się w prześcieradło, które od jakiegoś czasu było już mokre.
– Czy to jest w porządku? – zapytał Jongin z rozwagą; nie poruszał dłonią, ani jeszcze nie próbował włożyć drugiego palca. Kyungsoo pokiwał głową, która była odchylona do tyłu, nie wykonał żadnego innego ruchu.
Jongin tylko trochę poruszył nadgarstkiem, badając ciepło we wnętrzu, nigdy nie marzył o tym, by go sięgnąć. Wysunął go nieznacznie, pozwalając Kyungsoo przyzwyczaić się do wszystkiego, co odczuwał; minuty płynęły, a Jongin nałożył więcej lubrykantu dookoła różowego wejścia Kyungsoo. Wsunął drugi palec, a dźwięk jęków Kyungsoo wypełnił pokój, uśmiechnął się znacząco i przekręcił nadgarstek – wydobyło się więcej jęków.
– Jong. In. – Usta Kyungsoo było na wpół otwarte, a jego oczy zamknięte, jego brzuch był ściśnięty, a pośladki napięte. Jongin wyciągnął palce i powtórzył wszystko, tym razem wkładając trzy palce i przyspieszając ruchy. Kyungsoo drżał i krzyczał imię Jongina, mając pobielałe kłykcie od jakże mocnego trzymania prześcieradła. – Zrób to, do kurwy nędzy!
  Młodszy uwolnił swoją dłoń, sięgając po prezerwatywę, ani na chwilę nie odrywając się od Kyungsoo. Rozerwał małą paczkę ustami, umieszczając ją na swoim członku, podczas gdy drugi szarpał swoją męskość.
– Ja zaraz- powiedział Jongin, rozchylając jego nogi, utrzymując się na kolanach i trzymając Kyungsoo w talii nad materacem. Umiejscowił się tuż przy wejściu Kyungsoo, policzył do trzech i poczuł najbardziej zadowalające napięcie dookoła swojego członka, to wysłało gorące fale do jego podbrzusza, a jego uszom niewiele brakowały, by spłonęły. Kyungsoo jęknął cicho, jego oczy nadal były zamknięte, Jongin przysunął się bliżej, żeby go pocałować, układając dłonie po obu stronach jego twarzy – Kyungsoo leniwie odwzajemnił pocałunek. Jongin wtedy poruszył biodrami i wszystko stało się dziesięć razy lepsze, Kyungsoo jęknął i jeszcze szerzej rozchylił nogi. Jongin był głęboko w nim, ich piersi dzieliły tylko milimetry – starszy puścił prześcieradło i splótł palce na karku Jongina.
– Kyung, spójrz na mnie. – Przerwał pełen uniesienia Jongin. Chwilę zabrało Kyungsoo otworzenie oczu, duże tęczówki przenikały duszę Jongina, sprawiając, że jego klatka piersiowa podskoczyła, kiedy pchnął biodrami po raz kolejny. – Kocham cię.
Kyungsoo uśmiechnął się znacząco i pokręcił biodrami; przyciągnął Jongina, żeby zetknąć ich języki, przygryzł jego dolną wargę. Jongin poruszał biodrami raz za razem, przyspieszył, Kyungsoo jęczał głośniej i głośniej, a łóżko zaczęło uderzać o ścianę. Ich oddechy były przyspieszone.
– Głębiej – błagał Kyungsoo i wypchnął biodra do góry, sprawiając, że Jonginowi bardzo łatwo było trafić w ten punkt. Kyungsoo jęknął głośno, jego twarz wyrażała bezwzględną przyjemność. Łóżko skrzypiało z każdym pchnięciem Jongina; jednakże nie zwracali na to uwagi.
Młodszy całował odsłoniętą szyję Kyungsoo, zostawiał ślady zębów jak szalony, podczas gdy jego pchnięcia stawały się mocniejsze – starszy odpowiadał jękiem na każdy ruch, wtórował każdemu posunięciu jednym, ze swojej strony. Ucałował czoło Jongina, kiedy ten zerknął w dół, by chwycić w dłoń członka Kyungsoo, szarpiąc go szybko i mocno.
– Cholera – mruknął i silnie złapał go za kark, Jongin pchał mocniej i szybciej, zbliżając się do orgazmu. Czuł jak mięśnie Kyungsoo zaciskają się, przeczuwał, że nadchodzi wybuch, poruszał biodrami tak szybko, że słyszał tylko, jak łóżko raz po raz uderza o ścianę. – Jongin…
Kyungsoo wykrzyczał jego imię, a drugi spojrzał na niego, wylewając białą ciecz, gdy ich oczy się spotkały. Szarpnął trzy razy i Kyungsoo doszedł, jęcząc jego imię kolejny raz, miał zamknięte oczy, a jego policzki były zarumienione.
Oddychali głęboko i miarowo, Jongin wysunął swojego członka. Kyungsoo nie ruszał się, wpatrując się w sufit i głaszcząc skórę dookoła bicepsów Jongina.
– Jongin… – powiedział nieco zachrypniętym głosem – …spójrz na mnie.
Młodszy utrzymywał się na kolanach, pomimo że jego nogi były jak galaretka, drżące i słabe – jakby właśnie ćwiczył brisé przez sześć godzin z rzędu. Kyungsoo spojrzał na niego i uśmiechnął się ciepło i niewinnie.
– Kocham cię bardziej. 

niedziela, 17 stycznia 2016

Brisé [4/8]

1 komentarz // Dodaj komentarz (+)
oryginał: Brisé
pairing: Kai/Kyungsoo
rating: NC-17
A/N: Cześć. Przepraszam, że dzisiaj dodaję "rozdział" tak późno, ale wcześniej nie bardzo mogłam. Wiem, że Kaisoo day był w środę  i chciałam dodać tę część właśnie wtedy, ale miałam dodawać regularnie i nie chciałam zaburzać tego wszystkiego. W każdym razie jeszcze raz #HappyKaisooDay!
Było popołudnie, a Jongin siedział na tej samej ławce, czekając, aż jego przesłuchanie się zacznie. Widział, jak wielu ludzi przychodzi i odchodzi, widział śmiech i łzy, a sam wciąż myślał o Kyungsoo – osobie, która uspokajała go i niepokoiła w tym samym czasie, tak absurdalnie jak to brzmiało. Wymieniali wiadomości i Jongin nie chciał w tym miejscu zostawiać swojej fantazji, pragnął zatrzymać to powietrze i to ciepłe uczucie w jego klatce piersiowej – był przerażony, że w momencie, kiedy wyjdzie za drzwi i stanie z Kyungsoo twarzą w twarz, wszystko się rozpadnie. Był bardzo zdezorientowany.

Od kiedy czuł się w ten sposób? Od kiedy był tak ślepy, że nie potrafił określi różnicy między lubieniem Kyungsoo jako przyjaciela a kochaniem go jako kogoś więcej? Odnalazł pocieszenie, myśląc, że nigdy nikogo tak nie kochał – żywił ogromną miłość do swojej matki, ojca i siostry – ale te dwa uczucia nie mogły się ze sobą równać.

Jongin powtarzał modlitwę po raz dwudziesty, kiedy kobieta wywołała jego nazwisko, pięć sekund zabrało mu, aby wziąć się w garść i wstać.

– Kim Jongin? – zawołał go mężczyzna ze środka długiego stołu. Był skupiony na kartce papieru i przekazywał ją kolejnym osobom. Sala była biała, nie było nic w ciemnych kolorach, podłoga była biała, ściany były białe, meble były małe. Poczuł się mały.

Jongin odpowiedział mężczyźnie ukłonem i czekał; czekał na polecenie albo na to, by jego muzyka zaczęła grać. W sumie znajdowało się przed nim sześć osób, wszyscy byli skupieni na niczym innym, jak tylko na jego obecności, wszyscy wyglądali poniekąd nieprzyzwoicie, ale nie mógł pozwolić sobie o tym myśleć.

– Wysłałeś nam bardzo ciekawy list… – odezwała się kobieta siedząca na skraju stołu, duże okulary zakrywały połowę jej twarzy. – Twój entuzjazm… sprawił, że stałam się ciekawa twojego występu i rozwoju w balecie. – Miała bardzo nudny ton w głosie, jak gdyby była znudzona byciem tam. Ciągle skanowała Jongina wzrokiem od góry do dołu, a jej paznokcie bawiły się kopertą. – Napisałeś tutaj… kochasz tańczyć, od kiedy byłeś bardzo mały, ale zacząłeś ćwiczyć w wieku jedenastu lat. Nie mówię, że to późny start, jednakże… dlaczego tak długo zajęło ci rozpoczęcie pobierania lekcji?

Jongin zamarł. Od kiedy przesłuchanie taneczne wymaga również rozmowy wstępnej?

– Moja rodzina… – zaczął i próbował nie jąkać się przy odpowiedzi – przechodziła przez ciężki okres, kiedy byłem mały, nie mieliśmy dochodów.

Pomyślał, że to wystarczająco dobra odpowiedź i czekał, próbując utrzymać jeden wyraz twarzy i prawidłową postawę. Wszyscy sędziowie milczeli, bawiąc się dokumentami, które Jongin rozpoznał jako swój list rekrutacyjny.

– Twoja nauczycielka także wysłała nam list… – odezwała się inna kobieta, miała pomarańczowe włosy, które wyblakły – …mówiący, że jesteś bardzo wytrwały i że twój prawdziwy charakter ujawnia się, gdy tańczysz. Jak myślisz, dlaczego tak napisała?

Jongin zamrugał i pomyślał. Jego umysł był pusty. Skąd mam wiedzieć, dlaczego to napisała?!

– Nie wiem – rzekł. – Zazwyczaj jestem bardzo poważny i nieśmiały, kiedy przebywam z ludźmi, może o to jej chodziło.

Wyglądali na niewzruszonych, Jongin przeklął się. Czy Junmyeon nie mógłby przechodzić tej rozmowy dla mnie?

– Napisała nam także, że opracowałeś choreografię do układu, który mamy zobaczyć, czy tak?

Jongin pokiwał głową z wstydliwym uśmiechem. – Tak, ale miałem pomoc.

– W przyszłym roku będziesz kończył szkołę? – mężczyzna właściwie przerwał. Jongin szybko skinął, a jego serce łomotało. Co jeśli zapytają o mojego tatę?

– W porządku. Możesz zaczynać – ta sama kobieta wskazała na inną, więc mogła włączyć piosenkę Jongina.

Zaczęła grać energetyczna melodia, silny kobiecy głos śpiewał, a on rozluźnił się, zapomniał, że jest daleko od domu, zapomniał, że ludzie siedzący przed nim, oceniają jego każdy ruch i wyobraził sobie, że jest w swoim niewielkim pokoju, pozwolił podekscytowaniu wypełnić swe ciało od palców u stóp po koniuszki palców u rąk. Wyobraził sobie siebie występującego dla swojego ojca, strącającego jego niezadowolenie jednym ze swoich skoków wzwyż, wyobrażał sobie, jak robi obroty przed swoją mamą i jak bardzo mogłaby się do niego uśmiechać, gdyby żyła, by go wesprzeć. Skoczył i pozwolił swoim nogom rozciągnąć się tak bardzo, jak mógł, pozwolił wszystkim emocjom pochodzącym z piosenki wypełnić klatkę piersiową i w pełni wcielić się w postać.

Jongin – z małą pomocą swojej instruktorki i starszego kolegi imieniem Taemin – ułożył choreografię; stworzył historię, fabułę, postać, coś co zdecydowanie przyciągnie uwagę sędziów; to nie tak, że kiedykolwiek chciał zostać scenarzystą, ale stworzył historię o chłopcu, chłopcu, który jest uwięziony i skuty łańcuchem; chłopcu, który jest bity i torturowany, chłopcu, który traci nadzieję i jest na skraju szaleństwa, ale potem odkrywa muzykę, odkrywa muzykę i widzi światło, odkrywa muzykę i uwalnia się z łańcuchów, słyszy muzykę i jego świat nie jest już dłużej ciemną komorą i zimną ziemią. Jongin nic nie widział wyraźnie, obracając się szybko trzy razy na swojej prawej stopie i lądując idealnie przed wszystkimi.

Sala była cicha, Jongin oddychał ciężko, a sekundy przerażały go dłużej, niż chciał – stuknął stopą, wszystkie oczy powędrowały na stół, sędziowie zachowywali się, jakby przed chwilą nic się nie wydarzyło.

Frustracja była niedopowiedzeniem.

– Dziękujemy, Kim Jongin – odezwał się mężczyzna w środku. – Skontaktujemy się z tobą w ciągu kilku tygodni.

Jongin ukłonił się najniżej, jak potrafił; zabrał swoje rzeczy, przygryzając mocno dolną wargę. To nie tak, że oczekiwał oklasków, którymi obdarzali go Kyungsoo i jego instruktorka, to nie tak, że chciał tysięcy klepnięć po plecach, które oferował mu Taemin. Zwyczajny znak uznania byłby idealny. Westchnął w sposób „pieprzcie się wszyscy”, wychodząc przez duże, szklane drzwi na niemalże opustoszały dziedziniec.

– Jak ci poszło? – Jongin został zaskoczony przez klepnięcie w ramię. – Co powiedzieli?

Wyższy westchnął głośno, uśmiech pojawił się na jego ustach i zarzucił ramię dookoła ramion Kyungsoo.

– Nie ignoruj mnie, Jongin – powiedział, pozwalając sobie być poprowadzonym do ulicy, przechodząc po zielonej trawie, na którą tak naprawdę nie powinni wchodzić. – Jak poszło? Jak długo zajmie im danie ci odpowiedzi?

– Nie wiem, Kyung. – Westchnął głęboko, jego klatka piersiowa w końcu pozwoliła wypełnić mu płuca. – Prawdopodobnie tygodnie…

Kyungsoo zatrzymał się i spojrzał Jonginowi głęboko w oczy. Sytuacja mogła przerodzić się dla nich obojga w bardzo niezręczną, ale Jongin był zdecydowany, by nie dopuścić, żeby to się stało. Duże oczy Kyungsoo zamrugały dwukrotnie, zanim obdarzył go cichym prychnięciem i zdecydował się pójść dalej.

– Co chcesz robić teraz? – zapytał starszy chłopak, chwytając dłoń zawieszoną dookoła jego ramienia.

Jongin i Kyungsoo spędzili resztę popołudnia na zwiedzaniu, śmiali się i biegali po dużych chodnikach skąpani w słońcu i oceniani przez dorosłe osoby w garniturach. Jongin nie mógł przejmować się mniej. Zapomniał, że ma dom w małym mieście na południu, zapomniał o zapachu wilgoci pochodzącym z tamtego miejsca; zapomniał nawet, że powinni być w szkole. Tego dnia mieli wracać do domu, był poniedziałek i ich rodzice musieli myśleć, że to dziwne, że potrzebują spędzić jeszcze jedną noc w domu drugiego. Nie mogli przejmować się mniej.

– Noc jest tutaj niesamowita… – oświadczył Kyungsoo, kiedy szli, stykając się rękami, miliony ludzi poruszały się w sercu Seulu. – Chociaż przyjeżdżałem tutaj tylko z rodzicami- – powiedział chłopak z nieśmiałym uśmiechem. – Ale to jest ta ulica, która ma tony ciężarówek z jedzeniem…

Mówił dalej, a Jongin uśmiechnął się znacząco; przez cały dzień unikali tematu pocałunku. Jongin nie chciał go poruszać, tak samo Kyungsoo, to nie tak, że mieli się tym nigdy nie zająć, ale zdecydowanie nie chcieli psuć nastroju.

Nocne niebo przyniosło chłodną bryzę, Kyungsoo podziękował, odwijając rękawy swojego swetra, a Jongin zadrżał lekko. Chłopcy usiedli na plastikowym stole, czuli się tak jakby niewidzialni, otoczeni przez setki obcych ludzi, ale wciąż w środku ich małej bańki. Siorbali makaron i warzywa z dużych misek przed nimi. Kyungsoo śmiał się tej nocy najmocniej za każdym razem, kiedy Jongin opowiadał naprawdę kiepski żart i za każdym razem, gdy przypominali jakąś starą żenującą historię. Jongin czuł się szczęśliwy za każdym razem, jak to się działo, ponieważ miał szansę zobaczyć, jak oczy jego przyjaciela stają się najładniejszymi półksiężycami, jakie kiedykolwiek widział.

Spacer do hotelu był pełen chichotów i żartobliwych przepychanek – gdyby Jongin miał więcej doświadczenia w zakresie randkowania, powiedziałby, że Kyungsoo zachowywał się zalotnie, taka myśl sprawiała, że od razu się zaśmiał. Lobby tkwiło w ciszy, recepcjonistka siedziała za ekranem komputera , ręką bez końca przesuwając po tej samej witrynie, wręczyła im ich kartę do pokoju i na powrót szybko zignorowała ich obecność.

– Wiesz, że kobieta przy bankomacie zdecydowanie patrzyła na ciebie, prawda? – rzekł Kyungsoo, wprowadzając kartę do klamki od pokoju, który dzielili.

– Nieprawda! To prawdopodobnie chodziło o dziurę w moich spodniach – zauważył Jongin. – Miała około dwadzieścia pięć lat, może trzydzieści, jak mogłaby nie zauważyć, że ja mam siedemnaście?

– Twój wiek nic do tego nie ma, patrzyła na ciebie.

– Mam ogromną dziurę w spodniach, Kyungsoo, mnóstwo ludzi na nią patrzyło.

– Dziurę, która, nawiasem mówiąc, jest nigdzie indziej jak przy twoim tyłku – odparł młodszy, kładąc swoje rzeczy na małym stoliku do kawy. – I to jest właśnie to, na co się gapiła.

Jongin zaśmiał się i to prawdopodobnie przez całą glukozę i kalorie, które zjadł tej nocy, ale było mu wszystko jedno, by powiedzieć:

– Byłeś zazdrosny czy coś? – To było głupie. Kyungsoo zatrzymał się wpół drogi do łazienki i odwrócił się, by spojrzeć na twarz Jongina.

– Co? – Było wszystkim, co opuściło jego usta.

– Żartuję – powiedział Jongin, chichocząc. Nie żartował.

Tchórz.



Telefon Kyungsoo rozświetlił cały pokój, kiedy ten zamierzał sprawdzić godzinę. Była 23:38, a oni obaj znów dzielili łóżko. Kyungsoo miał tylko białą koszulkę i bokserki; Jongin zaś spodnie od piżamy i był bez koszulki. Żaden z nich nie spał.

– Jongin – wyszeptał Kyungsoo, nie był do końca pewien, czy powiedział to wystarczająco głośno. Drugi chłopak mruknął w odpowiedzi, kilka sekund zajęło starszemu, by powiedzieć to, co chciał powiedzieć. – C-co do tego, co się dzisiaj stało…

Jongin otworzył oczy i stawał się coraz bardziej i bardziej zdenerwowany, jego serce biło szybciej.

– Pocałowałem cię… – zaczął starszy, bawiąc się lamówką pościeli – …a ty pozwoliłeś mi się pocałować… to może tylko coś oznaczać, prawda? Nie wyobrażam sobie tego.

– Ja-

– Pozwól mi- – Kyungsoo przerwał i westchnął. – Myślałem o tym cały dzień i jestem przekonany, że ty także. Ale to co powiedziałeś i co ja zrobiłem, i jak zareagowałeś, może tylko coś znaczyć, Jonginah.

– Powiedziałem, że cię kocham – wyrzucił z siebie Jongin, przebiegając dłonią po swoim brzuchu.

– A ja cię pocałowałem… bez wyjaśnienia, a ty mi pozwoliłeś, co jest- – wypalił Kyungsoo.

– Kyung- – przerwał tym razem młodszy – …jedyna rzecz, która powinna być zagadką to, w jaki sposób tak dużo czasu zajęło nam uświadomienie sobie i zrobienie tego.

Cisza.

Jongin westchnął.

– To znaczy… lubisz mnie w ten sposób, prawda? – zapytał młodszy, panika powoli rosła. Kyungsoo zachichotał i sięgnął po dłoń Jongina, usiadł obok niego na łóżku, drugi szybko postąpił tak samo. Siedzieli twarzą w twarz.

Kyungsoo głaskał skórę na przedramieniu, białe paski oznaczały jego twarz – światło przebijało się przez zasłony z wciąż ruchliwych ulic, pozwalając mu docenić twarz Jongina – młodszemu kilka włosów wpadało do oczu, które były trochę poplątane, czego nigdy wcześniej nie widział. Serce Kyungsoo pędziło, kiedy dostrzegł uśmieszek na ustach Jongina.

Jongin był podenerwowany, ale podobało mu się to, jego serce było o krok od roztrzaskania jego klatki piersiowej, ale mógł przyjąć na siebie wszystko. Kyungsoo splótł ich palce ze sobą i szybko przysunął się, by być bliżej Jongina – ten drugi powąchał jego woń, jednak nie mógł się dłużej nad tym zastanawiać, ponieważ usta Kyungsoo były na jego ustach w przeciągu kilku sekund. Starszy wykonywał powolne ruchy i odsuwał się czasami, by spojrzeć na twarz Jongina – czuli zawstydzenie, dopasowywali się i starali się zapamiętać wszystko – jak to jest całować swojego najlepszego przyjaciela. Jongin zamknął odstęp i pogłębił pocałunek, ułożył wolną dłoń na szyi Kyungsoo i nieznacznie popchnął go na plecy, przesuwając kaskadowo palcami, jakby tors przyjaciela był fortepianem, czując jego ciało – szczupłe i delikatne.

Kyungsoo uwolnił dłoń z uścisku Jongina i ułożył ją na jego nagim krzyżu – było to ciepłe i uwaga Jongina została rozproszona, młodszy składał drobne pocałunki wzdłuż szczęki oraz szyi Kyungsoo, nie mógł uwierzyć, że to wszystko mu się przytrafiło. Kyungsoo rozchylił nogi w tym samym czasie, kiedy wydał z siebie jęk – Jongin nie miał pojęcia, że jego czułym miejscem jest szyja. Bez myślenia o tym, młodszy wypchnął biodra, a Kyungsoo powtórzył ten sam dźwięk, czując mrowienie od brzucha w dół. Czuł jak jego erekcja rośnie z każdym dotykiem, jaki Jongin zostawiał na jego ciele.

Kyungsoo podniósł się i zamienił miejscem z Jonginem, co go zaskoczyło. Jego spodnie od piżamy nie mogły ukryć dużego wybrzuszenia między nogami – Kyungsoo zachichotał i ponownie zaczął całować młodszego, kładąc dłonie na jego brzuchu - w pobliżu kości biodrowych – i delikatnie pieszcząc jego skórę.

– Pragnąłem cię od naprawdę długiego czasu, Jongin – powiedział starszy, przerywając każde słowo mokrym pocałunkiem. Jego gruby i chrapliwy głos sprawiał, że Jongin wariował, co wyładowywał na ciemnych, miękkich włosach Kyungsoo.

– Dlaczego nie-? – odpowiedział.

– Nie mam pojęcia – oświadczył Kyungsoo, nie będąc w stanie sformułować czegoś innego. Jongin sięgnął, by pocałować go głębiej, gwałtownie wpychając swój język, poczuł ciepło we wnętrzu ust przyjaciela. Kyungsoo po raz kolejny jęknął i rozdzielił ich usta, składając mokre pocałunku na gardle Jongina. Zatrzymał się na jego klatce piersiowej, a potem kontynuował blisko brzegu spodni chłopaka.

– Kyung- co ty- – Jongin uniósł się na łokciach, kiedy słowa wypłynęły mimowolnie, jego usta były suche. Kyungsoo podniósł wzrok i nie potrafił już dłużej dostrzec twarzy Jongina. Rozważał włączenie światła, ale naprawdę nie miał na to siły. Nadal całował Jongina wzdłuż jego bioder. Zdecydował się posunąć o krok dalej i zdjąć jego spodnie; czuł jego niepewność, ale w końcu sam się ich pozbył. Jongin był nagi, gdy podpełznął, by ściągnąć koszulkę Kyungsoo.

Obnażenie było niedomówieniem. Jongin czuł, jak każdy milimetr jego skóry krzyczy, zadrżał lekko, zdając sobie sprawę, że jego erekcja jest w pełnym rozkwicie. Nie mogła zostać ukryta i wysłała małe spięcia z każdym jego ruchem. Kyungsoo podpierał się na kolanach, oplatając ręce dookoła szyi Jongina. Pocałunek znów był namiętny, mocny i mokry. Jongin nie wiedział co zrobić z rękami; wydawało się to być nieco zbyt desperackie zacząć szarpać swojego własnego członka, gdy przypomniał sobie, że Kyungsoo nadal ma na sobie bokserki.

Młodszy z powrotem popchnął Kyungsoo na łóżko i położył się na nim, celowo ocierając swoją męskość o tę Kyungsoo – ten drugi jęknął oraz pociągnął Jongina za włosy, na powrót wpychając swój język do jego ust z pocałunkiem.

– Zrób to jeszcze raz, proszę. – Głos Kyungsoo był zachrypnięty. Młodszy odczekał moment i powtórzył swój ruch, powtarzał go wiele razy, podczas gdy jego usta sprawiały wrażenie gorętszych, w sekundzie płonęły – Jongin stracił rachubę, ile razy Kyungsoo jęknął, nie był nawet w stanie powiedzieć, czy jęczy głośniej od niego. Kyungsoo przebiegł palcami w dół spoconych pleców Jongina, niemalże wbijając swoje paznokcie. W końcu jego dłoń wylądowała na pośladku Jongina, ściskając go – starszy zachichotał.

– Nie śmiej się – powiedział Jongin. – Sprawisz, że będę czuł się głupio.

– Nie- – szybko odpowiedział Kyungsoo, patrząc mu prosto w oczy. – Nie czuj się… Ja tylko… Nie mogę uwierzyć, że właśnie chwyciłem twój tyłek w ten sposób.

Jongin żartobliwie przewrócił oczami i pocałował szyję Kyungsoo, ssąc blisko jego szczęki, zostawiając ślad, pomimo że nie wiedział, że to spowoduje. Subtelnie przesunął dłoń wzdłuż ciała Kyungsoo, był chłodny, a jego skóra wrażliwa, czuł, jak drży, gdy Jongin sięgnął rąbka jego bokserek. Podniósł się na kolana i powoli je zsunął, uświadamiając sobie, że Kyungsoo został w samych skarpetkach.

Jongin zachichotał.

– Dlaczego się śmiejesz? – Kyungsoo brzmiał na pół-zdenerwowanie, pół-żartobliwie.

– To nic – oświadczył Jongin i zainicjował kolejny pocałunek, przysuwał się bliżej i bliżej do swojego przyjaciela, przylegając piersią w pierś, a ostatecznie skórą do skóry. Wszystko od pasa w dół było bardziej gorące niż zazwyczaj, poruszył biodrami w górę i w dół, zbliżając się do osiągnięcia orgazmu, podczas gdy Kyungsoo delikatnie całował jego już nabrzmiałe usta.

Młodszy podparł się na swojej lewej ręce, patrząc Kyungsoo głęboko w oczy, gdy ich oddechy odbijały się echem w hotelowym pokoju. Jongin błądził myślami pomiędzy ich ciałami i chwycił oba członki jedną dłonią – Kyungsoo zacisnął pięści na prześcieradle i zamknął oczy. Jongin szarpnął raz delikatnie, pozwalając im wszystko przyswoić – Kyungsoo myślał, że oszaleje, kiedy Jongin przez chwilę nie poruszał ręką, otworzył oczy i spojrzał na przyjaciela – kropelki potu były rozproszone na jego czole, jego włosy w tej chwili były jeszcze bardziej mokre i wyglądał na skoncentrowanego. Uwielbiał ten jego wyraz twarzy. Jongin szarpnął ponownie, tym razem mocniej, jęki stawały się głośniejsze z każdą sekundą, gdy Jongin przyspieszył – Kyungsoo sięgnął, aby złożyć niedbały pocałunek na ustach Jongina, zacisnął pięść w jego włosach i wypchnął biodra, próbując udoskonalić wszystko, co czuł.

– Szybciej – wykrzyczał Kyungsoo, opierając czoło o czoło, będąc blisko spełnienia, podczas gdy Jongin jęknął pod nosem. Sięgnął do ust Kyungsoo, kiedy motyle opuściły jego brzuch; kiedy poczuł, jak jego członek jest bliski spłonięcia; kiedy pomyślał, że mógłby ich podpalić, gdy czuł, jak ciecz rozpryskuje się na jego brzuchu. Kyungsoo wydał z siebie ostatni jęk, cichy i delikatny, dwie sekundy później.

Oddychaj. Oddychaj. Oddychaj. Jongin musiał sobie powtarzać.

Teraz zmęczone oddechy wypełniały pokój, Kyungsoo puścił prześcieradło i lekko otarł spocone czoło Jongina, składając powolne pocałunki wzdłuż jego prawego policzka i ust. Jongin uśmiechnął się i opadł obok Kyungsoo – jego lewa ręka trzęsła się i mrowiała.

– Nie wyobrażam sobie tego, hę? – odrzekł Kyungsoo, znajdując palce Jongina blisko swoich. Jongin parsknął, mrugając leniwie. Gapił się w nicość, a białe kropki wciąż drażniły jego wzrok. – Pójdę po jakieś chusteczki.