niedziela, 10 stycznia 2016

Brisé [3/8]

3 komentarze // Dodaj komentarz (+)
oryginał: Brisé
pairing: Kai/Kyungsoo
rating: NC-17
– Więc dostałeś się na przesłuchanie. Świetnie. – Kyungsoo wystawił kciuk do góry, idąc przed Jonginem, przesuwał wzrokiem od prawej do lewej, jakby oglądał mecz tenisa. – Ale nie wiemy, jak dotrzesz na to przesłuchanie.
– Jeszcze nie mogę kupić biletów lotniczych – odezwał się Jongin. – Nadal jestem nieletni… myślisz, że twoja mama kupiłaby go dla mnie. Mogę zapłacić, przysięgam.
Kyungsoo potrząsnął głową.
– Ona wciąż myśli, że twój tata dał ci pozwolenie na wysłanie dokumentów, kiedy prosiłeś ją o podpisanie listu polecającego, pamiętasz?
– Podróż autobusem zajęłaby mi dwadzieścia cztery godziny, żeby dostać się stąd do Seulu. – Jongin jęknął. – A ja muszę tam być w poniedziałek o ósmej.
Kyungsoo ułożył sobie dłonie pod brodą i rozmyślał; zatrzymał się przed Jonginem i skinął na niego, żeby się przesunął, aby mógł usiąść przy swoim biurku. Błyskawicznie przesunął palcami po klawiaturze, a w mniej niż pięć sekund powitała ich strona internetowa.
– Pociąg? – zapytał Jongin. – Czy takie bilety nie są naprawdę drogie?
– Wydaje mi się, że Baekhyun powiedział mi ostatniego lata, kiedy odwiedzał babcię, że dają zniżkę dla uczniów – powiedział Kyungsoo, szukając rozkładu jazdy KTX.
Po wielu sprzeczkach, wielu „nie, to zbyt późno, chcę być tam wcześnie” i „chcesz płacić za hotel i więcej jedzenia?”, po tym, jak Jongin dwukrotnie stchórzył, a Kyungsoo zdecydował, że może mu towarzyszyć, zdecydowali się pojechać pociągiem w nadchodzące niedzielne popołudnie o czwartej.
Jongin wrócił do domu i przebrał ubrania; wziął bardzo mało odzieży do swojego plecaka, tylko te najważniejsze rzeczy. Skłamał ojcu jak dotąd po raz setny w życiu – mówiąc, że zostanie u Kyungsoo przez kilka dni i będą pracować nad końcowym projektem z fizyki.
Jongin poszedł na przystanek autobusowy po zjedzeniu w domu lunchu – dzień był ciepły i jasny. Światło słoneczne robiło świetne wrażenie ponad jego odkrytymi ramionami, a on pojechał autobusem, co poszło mu łatwo, na dworzec KTX, gdzie czekał na Kyungsoo – ignorując presję, która nasilała się w jego klatce piersiowej od momentu, gdy przeczytał email. Jego przyjaciel dotarł tam pięć minut później, mając na sobie całkowicie czarny strój, na co Jongin parsknął.
– Co powiedziałeś rodzicom? – spytał Jongin, kiedy czekali, żeby zdobyć bilety.
– Że zostaję u ciebie – odpowiedział.
– Dobrze wiedzieć, że jeśli któreś z nich się dowie, zadzwoni do rodziców drugiego i cały ten plan popadnie w ruinę – rzekł wyższy, kiedy wyjmował portfel. – Najgorsze, że jesteś tutaj, nie otrzymując żadnych korzyści.  To sprawia, że czuję się jak gówniany przyjaciel.
Kyungsoo zaśmiał się i także wyciągnął swój portfel. Kupili bilety i Jongin zanotował w myślach, żeby jeść mniej w kolejnych dniach – „To jest bardzo drogie, Kyungsoo, co do cholery! Po prostu wróćmy; kupię te cholerne bilety na autobus!” „Już tu jesteśmy, Jongin, cholera, po prostu je kupmy!”
Zrobił kolejną notatkę w myślach, aby przeklinać mniej przy ludziach.
Dworzec był niemal opustoszały, tylko kilkoro ludzi tu i tam – w większości rodziny i pary – oni usiedli blisko wyjścia, czekając na przyjazd pociągu. Kyungsoo grał na swoim telefonie, a Jongin miał zamknięte oczy, słuchając piosenki, którą ćwiczył miesiącami. W głowie odtwarzał ruchy. Nieznacznie poruszał stopami i palcami w momentach, kiedy tak miało być i ignorował to, jednak Kyungsoo uśmiechał się znacząco za każdym razem, jak Jongin poruszał szyją i ramionami w rytmie wydobywającym się z jego słuchawek.
Kilka minut później weszli do wagonu. Wnętrze było czyste i schludne, pełne światła, które pochodziło z zewnątrz. Kyungsoo miał na twarzy mały uśmiech, kiedy zajmował miejsce przy oknie, pozostawiając Jongina, aby umieścił ich bagaże nad głowami. Ten drugi w końcu usiadł obok przyjaciela i niedługo później pociąg ruszył.
Kyungsoo nalegał, żeby Jongin się zdrzemnął, mówiąc że powinien odpocząć najwięcej, ile zdoła, szykując się na długi jutrzejszy dzień – drugi był zbyt podekscytowany, oglądając scenerię przesuwającą się za długimi oknami, zielone góry ukazujące się na czele. Chmury były białe i bardzo puszyste, czuł się, jakby się w nich zanurzał – jeśli tylko byłoby to możliwe. Wagon był chłodny i przyjemny; Kyungsoo w ciszy kontynuował granie na swoim telefonie, podczas gdy Jongin ćwiczył w głowie swój taniec na przesłuchanie po raz dwudziesty tego dnia, jego dłonie zaczynały się pocić, kiedy piosenka powtarzała się kolejny raz.
Po półtorej godzinie jazdy Jongin zdecydował, że na chwilę wystarczy, wyjął słuchawki i wsadził je do kieszeni spodni. Odwrócił głowę i zauważył Kyungsoo z zamkniętymi oczami. Nie potrafił stwierdzić, czy ten naprawdę śpi czy tylko odpoczywa, gdyż zazwyczaj Kyungsoo krzyżował ręce na kolanach, kiedy spał. Jego ręce były po obu stronach jego ciała. Jongin przemknął palcem po uchu Kyungsoo, a drugi szarpnął się gwałtownie, machając dłonią blisko twarzy wyższego.
– Co do cholery – powiedział chrapliwym głosem.
– Nudzi mi się – zagadał Jongin, układając głowę na ręce. – Mów do mnie, Kyung.

– Powiedziałem ci, żebyś spał – odpowiedział, ponownie zamykając oczy i biorąc głęboki oddech.
– Nie chce mi się spać. Jestem zbyt podekscytowany.
– W takim razie przećwicz swoje przesłuchanie raz jeszcze.
– Ćwiczyłem je dużo razy. Jeśli nadal będę to robił, znudzę się nim.
Kyungsoo nie powiedział nic i Jongin powtórzył swój mały żart, wkładając palec wskazujący do ucha Kyungsoo.
– Co do cholery, Jongin. – Podrapał się po uchu, gniewnie patrząc na przyjaciela. – Sprawiasz, że żałuję, że pojechałem.
Jongin wydął wargi i skrzyżował ręce.
– Co ci się stało, Kyung? – narzekał. – Pamiętasz, jak byłeś małą kochaną kuleczką i uśmiechałeś się do mnie? Kiedy tańczyłeś SNSD tylko po to, żeby-
– Dorosłem – przerwał. – Wyobraź sobie mnie będącego tym samym wkurzającym głupkiem, którym byłem, mając jedenaście lat.
– Tak jakby nim jesteś – zaznaczył Jongin. Kyungsoo posłał mu śmiercionośne spojrzenie, ale nie odpowiedział. – Nie, ale… nie chciałem tego ująć w ten sposób.
Jongin zachichotał i położył swoją dłoń na tej Kyungsoo.
– Chodziło mi o to, że nadal jesteś najlepszą osobą, jaką poznałem.
Zdał sobie sprawę z głębi swoich słów chwilę po tym, jak opuściły jego usta, jego policzki zrobiły się cieplejsze, gdy czas płynął dalej, a Kyungsoo nie reagował – wydobył z siebie tylko krótkie prychnięcie i skrzyżował ramiona na piersi. Jongin zrobił taką samą pozę i czekał, aż jego zażenowanie odejdzie.
Czekał jedną, dwie, trzy, pięć, dziesięć minut, a jego policzki były zwyczajnie gorące. Jego myśli przemknęły przez słowa tej krótkiej wypowiedzi, Jongin przycisnął wierzch swoich chłodnych dłoni do twarzy i miał nadzieję, że to odejdzie, ale nic się nie działo. Nigdy w swoim życiu nie powiedział czegoś takiego – może kiedy był małym dzieckiem i powiedział mamie, że jest najpiękniejszą i najbardziej wyjątkową kobietą, jaką kiedykolwiek miał okazję dotknąć – ale po jej śmierci Jongin zawsze był typem, który siedział cicho, jak zwykle powiadał Kyungsoo, był lepszy w czynach, nie w słowach. Kyungsoo nie przeniósł wzroku z okna, niebo stawało się fioletowe z pomarańczowymi odcieniami daleko na horyzoncie.
Jongin chciał powiedzieć, że czegoś takiego także nie miał na myśli, ale to byłoby kłamstwem. Kyungsoo był jedną i jedyną osobą, którą miał w życiu – miał swoją siostrę i ojca, ale w rzeczywistości byli tak samo chłodni jak plastikowe kwiatki dekorujące ich dom. Pragnął myśleć, że Kyungsoo jest jak brat, jednak te słowa to również było zbyt mało. Jego uczucia do Kyungsoo mogły być porównywane tylko z tańcem, a to dlatego, że obie te rzeczy pojawiły się w jego życiu w tym samym czasie. Około pięciu sekund zajęło mu zdanie sobie sprawy, że gdyby nie dzięki temu niskiemu chłopakowi, który siedział obok niego, Kim Jongin nie miałby odwagi, aby przebrnąć przez pięć lat tańca. Kyungsoo był tym, który zmusił go do tańca, kiedy on za bardzo bał się, by spróbować; on był tym, który godzinami i dniami nalegał z uśmiechem na twarzy, by zapisał się do tej małej Akademii Tańca i tym, który przez godziny w tygodniu znoił siedzenie pod jasnymi światłami studio tanecznego tylko po to, by Jongin nie czuł się samotny i niespokojny.
Kyungsoo był tym, który podróżował kilometry obok niego tylko po to, by Jongin nie dostał ataku paniki w środku miasta.
Jongin zdał sobie sprawę, że jego uczucia do Kyungsoo są ponad wszystkim, co mógł czuć do czegokolwiek czy kogokolwiek.
Jongin uświadomił sobie, że od lat lubił taniec, ale jego prawdziwa pasja do tego zaczęła się, kiedy poznał Do Kyungsoo.

Drapacze chmur zaczęły pojawiać się na horyzoncie, ponad nimi błyszczały miliony świateł, a on nagle przeraził się. Jongin kurczowo złapał się bocznych krawędzi swojego siedzenia, kiedy pasażerowie zaczęli zbierać swoje bagaże, a piszczący dźwięk rozchodził się z głośników.
– Pragniemy powitać państwa w mieście Seul- – Kobiety głos został ściszony przez głośniki, Kyungsoo szturchnął go w bok.
– Jongin, chodźmy. – Wziął dwa krótkie oddechy i wstał, zabierając ich torby, podszedł do drzwi. Przygryzł wargę, kiedy opuszczali w milczeniu dworzec, przestrzeń była ogromna, były tam miliony świateł i ekranów, ludzie spieszyli się tu i tam i poczuł się bardzo mały.
– Szukałem tych hoteli, gdy byłem w pociągu – powiedział Kyungsoo, zatrzymując się na chodniku i pokazując Jonginowi najdłuższe adresy, jakie widział. – Jest jeszcze dość wcześnie, chodźmy zobaczyć, który z nich jest tańszy.
Szli obok siebie, ich ramiona czasami ocierały się o siebie – Jongin naśladował każdy jego ruch, ponieważ Kyungsoo był w Seulu bardzo wiele razy – i dotarli do niedalekiego przystanku autobusowego. Miasto było duże i gwarne, obserwował każdy krzykliwy samochód oraz każdy budynek, który pojawiał się, mając ponad stop pięter. Jazda do małego i niemalże ukrytego hotelu była krótka i Kyungsoo oznajmił, że muszą wysiadać.
– Ten wygląda dobrze – powiedział, zanim weszli do środka. – Możemy złapać ten sam autobus do Akademii i będziemy tam za jakieś dwadzieścia minut.
Weszli do małego pokoju dziennego z meblami w stylu vintage oraz bardzo młodą recepcjonistką. Kyungsoo zrobił trzy kroki i zatrzymał się wpół drogi, Jongin zauważył, że jego oczy robią się większe. Mniejszy odwrócił się i zaczął opuszczać to miejsce.
– Co się stało? – spytał Jongin cichym głosem, podążając za nim. Drugi nie powiedział nic; szedł powoli z opuszczoną głową, gapiąc się na ulice z zawstydzeniem.
– Nie przemyśleliśmy tego – odrzekł Kyungsoo, kiedy znajdowali się kilka bloków od hotelu.
– Co masz na myśli?
– Naprawdę uważasz, że wynajmą pokój parze nastolatków? – Podniósł wzrok na Jongina, jego oczy były szeroko otwarte. Kyungsoo zacisnął usta i oparł się na pobliskiej ścianie.
– Ale… – zaczął Jongin, wyjmując swój portfel – -powiedz mi, że nie zostawiłeś fałszywego dowodu, który zdobył dla nas Sehun na urodziny Jongdae.
Kyungsoo klepnął się w głowę i szybko odszukał coś we wnętrzu swojego plecaka, minęły sekundy, nim wyciągnął mały kawałek plastiku.
– Nadal nie jestem pewien – odparł. – Czy ja naprawdę wyglądam na dwadzieścia jeden lat?
Jongin zmarszczył brwi i spojrzał na przyjaciela, jego wąskie ramiona nie zmieniły się wiele, a tylko sprawiały, że wyglądał młodziej, nosił ubrania, które wyglądały jak piżama i sprawiały, że wyglądał na chudszego, jego baseballowa czapka mogła zakryć połowę jego twarzy, ale to sprawiłoby, że wyglądałby podejrzanie.
– Tylko pamiętaj, żeby nie nosić okularów – odpowiedział Jongin, wracając do hotelu. – One zdecydowanie sprawiają, że wyglądasz na trzynaście lat.

Jongin leżał twarzą do góry, jego dłonie były złączone na jego brzuchu, słuchał, jak Kyungsoo cicho oddychał obok niego. Odblokował telefon, aby sprawdzić godzinę  i w rzeczy samej minęły cztery godziny, odkąd położyli się spać, po zjedzeniu obiadu w tanim miejscu z mięsem oraz umyciu się. Miał nadzieję, że będzie mógł szybko zasnąć, w momencie, gdy Kyungsoo zdejmował swoje czarne bawełnianie spodnie – ponieważ zawsze spał w bieliźnie i białej koszulce – ale znalazł wszystko poza snem. Ostrożnie przewracał się z boku na bok, mając nadzieję, że nie obudzi drugiego, ale każda pozycja sprawiała, że było mu tylko bardziej niewygodnie.
Kiedy był zbyt nerwowy, aby pozostać w milczeniu, a zegar wybił drugą nad ranem, włożył sobie do uszu słuchawki i cicho  ćwiczył w prawie miniaturowej łazience, starał się nie strącić malutkiej butelki szamponu, gdy obrócił się dwa razy pod rząd i udało mu się wylądować idealnie naprzeciwko lustra. Uśmiechnął się do swojego odbicia i ponownie poszedł do łóżka.
– Wszystko w porządku? – odezwał się Kyungsoo z ziewnięciem, jego twarz była przykryta częścią koca.
Jongin pokiwał głową i zapomniał, że wszystko jest czarne jak smoła, akurat wtedy, kiedy poruszyły się zasłony, wdarło się trochę światła, ale było niewiele wiatru. Obrócił się twarzą do ściany i miał nadzieję, że ciemność nawiedzi jego umysł – chciał powstrzymać strumień myśli, jakie miał, chciał zatrzymać mrowienie w palcach u stóp, chciał powstrzymać pieczenie karku i zasnąć. Nic. Obrócił się kolejny raz twarzą do Kyungsoo i powtórzył mantrę  zwykłego „spać”. Jongin próbował wziąć głęboki oddech, gdy poczuł ciepły dotyk na przedramieniu. Otworzył oczy i pomyślał, że potrafi odróżnić duże oczy Kyungsoo w ciemności, zrobił pełny wdech i wypuścił powietrze, przełknął ślinę oraz poruszył dłonią, by dotknąć ręki Kyungsoo. Zamknął oczy i przez chwilę pozostał cicho.
Otworzył oczy, a pokój był jasny.

Stali na szerokim placu, otaczające ich budynki wyglądały na drogie – tak samo jak podłoga, rzeźby i wszystko w pobliżu – różnice w kolorach były małe, tylko paleta szarości, błękitów i bieli rozmieszczonych na fasadach, udowadniając nowoczesność architektury. Trawa dookoła nich błyszczała zielenią, perfekcyjnie przycięta i nawodniona; Jongin czuł się, jakby nie mógł dotknąć nawet jednej rzeczy.
Było trochę po siódmej dwadzieścia, a Generalna Akademia Baletowa w Seulu była pełna ludzi, mógł dostrzec całe rodziny i inne osoby, które były same – niektórzy wyglądali młodziej, a niektórzy starzej – oni wszyscy wyglądali przerażająco w jego oczach. Kyungsoo w ciszy obserwował otoczenie, co kilka minut sprawdzając Jongina – ten drugi nie zjadł śniadania, mając mdłości od momentu, kiedy wstał, tylko wyszorował zęby i wziął niemal wrzący prysznic.
– Widziałem kawiarnię przy wejściu, naprawdę powinieneś coś zjeść – zasugerował mniejszy. Jongin potrząsnął głową z małym uśmiechem na twarzy. Nadal chciało mu się wymiotować. Ciągle wpatrywał się w zegarek na swoim nadgarstku, mając wrażenie, że minuty płyną boleśnie wolno.
Kyungsoo pozostał cicho; usiedli na marmurowej ławce, dawała uczucie chłodu na ich udach, ale nie mówili nic – po prostu czekali na kogoś, by zawołał tancerzy. Jongin przygryzał dolną wargę raz za razem, czuł, jak jego klatka piersiowa robi się bardziej zaciśnięta z każdym oddechem, unikał patrzenia komukolwiek w oczy. Smak krwi bez uprzedzenia zaatakował jego usta.
– Co się dzieje? – odezwał się Kyungsoo, spoglądając w górę, gdy Jongin zrobił krok naprzód.
– Ja nie- J-ja nie wiem – wyjąkał z chichotem, wracając na swoje miejsce obok Kyungsoo. Nie myślał, co zamierza zrobić, wstał, nawet o tym nie wiedząc. Drugi trzymał spojrzenie na jego twarzy i dla Jongina zaczęło być to obciążeniem.
Wyższy ułożył głowę na swoich kolanach, czując się trochę bardziej komfortowo, gdy jego plecy się rozciągały. Tylko pięć minut. Zrobił krótki wdech, nie potrafił wziąć dobrego głębokiego wdechu, czuł fale zimna rozprzestrzeniające się po klatce piersiowej, jego dłonie dalej się pociły – to był najgorszy stan, w jakim był od lat, a to tylko przerażało go bardziej.
– Jongin – zawołał Kyungsoo, szybko podniósł głowę i spojrzał na niego, jego twarz była blada, a oczy większe niż te Kyungsoo. – Oddychaj, dobrze. Wszystko będzie dobrze, po prostu pozostań skupiony i oddychaj.
Kyungsoo położył dłoń na karku Jongina, głaszcząc jego skórę ciepłymi i delikatnymi palcami. To wydawało się miłe i Jongin oddychał nieco łatwiej, tylko troszeczkę. To było lepsze niż nic.
– Kyungsoo, ja- – zaczął wyższy z powątpiewaniem – Teraz jestem tutaj… I chcę ci podziękować.
Kyungsoo uniósł brew w zdezorientowaniu.
– Dziękuję ci, ponieważ naprawdę nie byłoby mnie tutaj, gdyby nie ty – ciągnął dalej – i to zabrzmi bardzo niespodziewanie, ale wczoraj zdałem sobie z czegoś sprawę. Lubię tańczyć – kocham tańczyć, ale ciebie kocham o wiele bardziej. I prawdę mówiąc, nie obchodzi mnie, czy dostanę się do tej szkoły czy nie – miałbym to bardziej gdzieś, gdybym wiedział, że ciebie to nie obchodzi, ale wiem, że tego dla mnie chcesz i zrobię wszystko, co mogę, żeby cię nie zawieść, dobrze?
Jongin oplótł rękami te mniejsze przyjaciela, były drżące, a on był trochę zażenowany z powodu całego potu. Kyungsoo patrzył na niego szeroko otwartymi oczami i na wpół otwartymi ustami, nie ruszał się.
– Czy mogę prosić wszystkich kandydatów przy wejściu do przydzielonych wam sal? – obwieścił wysoki mężczyzna przez duże drzwi kilka metrów dalej. – Za kilka minut rozpoczniemy testy.
Jongin zaprezentował mu uśmiech, nie spuszczając wzroku, strzepując dłonie i wstał. Wielu ludzi przechodziło obok nich i on już miał podejść do drzwi, kiedy Kyungsoo złapał go za rękę – patrzył w dół.
– Wrócę – powiedział. – Będę tutaj, kiedy skończysz.
Jongin skinął głową z nieśmiałym uśmieszkiem na ustach, zrobił dwa kroki, a jego nogi zrobiły się jak z galarety – trzymał głowę tak wysoko, jak mógł – ale coś otarło się o jego ramię, odwrócił się.
Kyungsoo stał od niego tylko kilka centymetrów dalej, czuł ciepło pochodzące z jego nosa, kiedy powoli oddychał, był w stanie dostrzec każdy pieprzyk idealnie umieszczony na jego okrągłej, bladej twarzy. Jongin nie wiedział co robić. Niższy zamknął oczy i przybliżył się, zamykając odstęp między nimi w dwie sekundy. Ich usta delikatnie się zetknęły i Jongin zapomniał o świecie na ten krótki moment, zapomniał, że są tam ludzie i zapomniał, że ma przesłuchanie, na które musi iść. Czuł tylko pulchne usta Kyungsoo na swoich i głęboko zaciągnął się jego zapachem.
To było dobre.
– Co to było? – Jongin uśmiechnął się znacząco w usta drugiego, kiedy się rozdzielili.
– Buziak na szczęście – odpowiedział, cofając się odrobinę. – Wypadniesz świetnie.
– J-ja napiszę ci sms-a, kiedy- – Jongin zapewnił go, szybko zmierzając do drzwi.
– Wiem. Będę tutaj.

Powietrze było chłodne – pomyślał Jongin, kiedy podążał za potokiem ludzi, których nazwisko zaczynało się na literę „K”. Podłoga była marmurowa i wiedział, że jest przemrożona od klimatyzacji, sufit znajdował się tak wysoko ponad nim, że wszystkim czego chciał, to spróbować grand jeté – zdecydował, że lepiej nie, to byłoby niepoważne. Pomyślał, że to zabawne, że jeszcze kilka minut temu prawie dostał ataku paniki, a teraz nie mógł nic poczuć. Całe zdenerwowanie, które go ogarniało kilka minut temu, zniknęło, a jedynym obrazem, jaki przesuwał się w jego myślach, były pulchne usta i okrągłe, niewinne oczy.
Przez wszystkie lata, kiedy się znali, wszystkie okazje, jakie mogli mieć, ze wszystkich chwil Kyungsoo postanowił pocałować go tuż przed przesłuchaniem. Westchnął i niepokój uderzył go, chciał już, aby ten dzień się skończył.
Jongin był prawie ostatni w rzędzie dla mężczyzn, drzwi na końcu korytarza były zamknięte, jego ręce drżały. Czas płynął naprzód i już wchodził do gabinetu lekarza, zmienił ubrania, a konsultacja lekarska zakończyła się w mgnieniu oka.
Po kilku minutach Jongin stał w przestronnej sali, najbardziej przestronnej jaką widział w całym swoim życiu, miało się wrażenie, że to boisko do piłki nożnej. Przed nim znajdowało się długie lustro, odbijając wszystkich ludzi dookoła niego. Chrząknął, czując się jak ryba w oceanie, nie wyróżniał się, nikt się nie wyróżniał – był może jednym z kilku z najciemniejszą skórą, ale poza tym był ubrany w ten sam trykot oraz białą koszulkę na ramiączkach co wszyscy pozostali. Nikt nie powiedział do niego więcej niż trzy słowa, odkąd wszedł do budynku i czuł, że tak lepiej. Jongin był zanurzony w  fantazji, od kiedy on i Kyungsoo się pocałowali.
– Wszyscy w pierwszej pozycji, proszę – odezwała się kobieta w pobliżu klasycznego fortepianu, mężczyzna grał proste nuty, a oni wszyscy poruszali się jak grupa robotów. Jongin starał się nie uśmiechać i skupić się na swoim odbiciu. – Raz, dwa, trzy, raz, dwa, trzy.
Jongin ruszał się w sposób, jaki znał, cała ta rozgrzewka i ćwiczenia były dla niego dziecinnie proste, więc wykonywał je ze śmiałością. Wysokie skoki wyszły świetnie i próbował  utrzymać twarz bez wyrazu, kiedy zauważył wszystkich profesorów kiwających w jego stronę. Czas pędził, a jego brzuch zaczął się poruszać, usiłował skoncentrować się na swoich ruchach i pić tak dużo wody jak to możliwe. Złym pomysłem było ominięcie śniadania.
Jego grupa podzieliła się do czasu wybicia południa i przyszła grupa dziewcząt, wszystkie były bardzo szczupłe i piękne. Nigdy nie widział takich dziewczyn, każda idealnie wystylizowana od stóp do głów, żadnych włosów nie na miejscu. Próbował być spokojny dla filigranowej dziewczyny, z którą był w parze.
– Jak się nazywasz? – odezwała się, kiedy zostali ustawieni przy drążku.
– Kim Jongin. – Ukłonił się nieco, a ona powtórzyła jego ruch, wyciągając rękę.
– Kim Hyoyeon – powiedziała, jej czarna sukienka zafalowała, kiedy wyciągnęła nogę ponad głowę.
Prowadzili krótką rozmowę, ćwicząc pięć łatwych kroków i końcowe podnoszenie, które prezentowali – ona poruszała się doskonale z każdym taktem, a on był zdenerwowany, nie chcąc zawieść kolejnej osoby w razie zepsucia czegoś. Zapewniła go, że poradzi sobie świetnie i przyznała, że miała ochotę zwymiotować, od momentu, gdy się obudziła. Zachichotał. Uroczo wyglądała, jak jej nos kurczył się, kiedy uśmiechała się szeroko.
Pierwsza część testu była idealna – Jongin byłby bardziej podekscytowany, gdyby nie mdlał z głodu. Hyoyeon pomachała do niego z przejęciem, opuszczając ogromny pokój przesłuchań. Bawił się swoim telefonem, od momentu kupienia kanapki, wgryzając się w nią nieomal desperacko – urządzenie w jego dłoniach zawibrowało kilka sekund później.
– Jak idzie? – gruby głos, za którym nie wiedział, że tęsknił, odezwał się. – Jest dobrze? Świetnie ci poszło, prawda?
– Jest w porządku, Kyung – odpowiedział z chichotem. – Poszło mi doskonale.
Kyungsoo zaśmiał się i natychmiast westchnął.
– Pozostał ci tylko numer taneczny?
– Tak. Nie wiem, czy będę wykonywał go od razu, ale dam ci znać, kiedy-
– Wiem. Będę tam.
– Posłuchaj, co do pocałunku, czy to-
– Nie rozmawiajmy o tym teraz.
– Ale-
– Po prostu skup się na swoim tańcu, dobrze? – upewnił się Kyungsoo. – Zobaczymy się później.
I rozłączył się. Jongin westchnął ze znaczącym uśmieszkiem na twarzy.


niedziela, 3 stycznia 2016

Brisé [2/8]

1 komentarz // Dodaj komentarz (+)
oryginał: Brisé
pairing: Kai/Kyungsoo
rating: NC-17
A/N: Cześć! Dzisiaj przybywam z kolejną częścią tłumaczenia. Mam nadzieję, że Wam się podoba i cieszę się, że czekaliście. Postanowiłam, że znów będę dodawać regularnie, ale tym razem co tydzień. Jeszcze raz chciałabym wszystkim życzyć szczęścia w Nowym Roku i wszystkiego co najlepsze.
 
Wziął dwie miski z kredensu, jego siostry nie było w domu, więc zrobił zupę z makaronem. Smak nie był taki jak wtedy, gdy przyrządzała ją jego mama – wszakże minęło dziesięć lat, od kiedy umarła. Jego ojciec przekręcił klucz i znalazł się w kuchni, robiąc trzy duże kroki. Nie mówił nic. Jongin położył talerze na stole; ustawił szklanki z wodą, położył pałeczki oraz łyżki. Jego tata usiadł, nie odzywając się ani słowem.
Myśli Jongina pędziły od zdania do zdania, szukał czegokolwiek, by ostrożnie powrócić do tematu, ale wiedział, że nie ma na to sposobu. Powinien przestać być tchórzem. Kyungsoo pojawił się w jego myślach – pyzate policzki, duży mars na twarzy, kiedy zezował za nim w klasie, ponieważ nie potrafił przeczytać, co jest na tablicy; Jongin zachichotał cicho, a jego ojciec zmierzył go podejrzliwie wzrokiem.
– Co jest tak zabawne? – zapytał, jego głos był chrapliwy. Jongin potrząsnął głową.
– Czy mogę jutro zostać u Kyungsoo? – młody człowiek spytał, kiedy skończyli obiad. – W piątek mamy test z trygonometrii. To ważne.
Jego ojciec zauważył jedzenie pomiędzy jego zębami, patrzył wszędzie, ale nie w oczy. Mężczyzna skinął i zaczął zbierać talerze na jeden stos; Jongin pomógł mu i nie czuł się tak przytłoczony, w ogóle nie było między nimi napięcia. Tato nie był wściekły.
– Właściwie, czy Kyungsoo może zostać tutaj? – Wypił resztkę wody ze swojej szklanki. Mężczyzna przyglądał mu się po raz pierwszy tego wieczoru – Kyungsoo prawie nigdy u nich nie zostawał – Jongin zawsze bał się, że ktoś z jego rodziny straci nad sobą panowanie.
– Jasne – odpowiedział i pozostawił go w kuchni. Jongin uśmiechnął się, nawet nie zdając sobie z tego sprawy i poszedł spać, mając miłe sny, dokładnie tak, jak obiecał swojej mamie dziesięć lat temu.
-
– Jongin, pospiesz się! – Kyungsoo krzyknął z drugiego chodnika, jego krótkie nogi przemierzyły ulicę, kiedy światło sygnalizatora wciąż świeciło się na czerwono. Jongin stał sparaliżowany po przeciwnej stronie, szeroko otworzył oczy, gdy przyjaciel dawał mu znak ręką, nie ruszył się.
Gdyby powiedzieć, że jest przerażony i praktycznie robi w gacie, byłoby to delikatnie ujęte.
Kurczowo przyciskał plecak do swojej piersi i przebiegł na drugą stronę, tuż przed tym, jak światło zmieniło się na zielone, a samochody zaczęły pędzić obok nich. Kyungsoo uśmiechnął się złośliwie i szedł dalej; byli pół przecznicy od miejscowej Akademii Tańca – budynku, który był boleśnie znajomy oraz o którym Jongin śnił co drugiej nocy. Biała fasada ukazała się w zestawieniu z innymi brązowymi i szarymi budowlami, przycisnął mocniej ramiona do klatki piersiowej i poczuł, jak jego kolana robią się galaretowate. Jego serce biło jak szalony, ręka Kyungsoo znajdowała się na jego plecach, popychając go.
– No dalej, idź dalej. – Nie zdawał sobie sprawy, że się zatrzymał. – Będę tam z tobą przez całe dwie godziny – zapewnił go Kyungsoo, kiedy wchodzili po schodach. Promienie słońca zaznaczały wejście i jeśli Jongin byłby zdolny mówić w tamtym momencie, powiedziałby, że to znak od niebios. Przełknął ślinę i pozwolił sobie poczuć klimatyzację, kiedy Kyungsoo otworzył drzwi.
– Nigdy nie miałeś lekcji kaligrafii w pierwszej klasie? – Kyungsoo przyglądał mu się z boku, Jongin wymazał dwie ostatnie litery, jakie napisał i próbował stworzyć zrozumiałe słowo. Zawiódł.
– Mógłbyś to dla mnie zrobić? – wręczył Kyungsoo wpis do rejestru, który sekretarka kazała mu wypełnić, nawet nie skończył wpisywać swojego nazwiska. Kyungsoo zachichotał i chwycił ołówek oraz kartkę.
– Imię? – wpatrywał się w dokument w skupieniu, wystawiając język. Jongin klepnął go w głowę i zmarszczył brwi.
– Znasz moje imię, idioto. – Kyungsoo zaśmiał się i zapisał coś.
– Data urodzenia?
– 14. stycznia 1994.
–  Waga i wzrost?
– Nie wiem – jęknął. Kyungsoo ponownie zachichotał i Jongin już miał uderzyć go w głowę. – Ostatnim razem, jak poszedłem do doktora, ważyłem około trzydzieści kilogramów, a to było jakieś trzy lata temu… Po prostu wpisz czterdzieści. – Jongin przemknął obok i patrzył na sekretarkę, która czytała czasopismo. Był o krok od wybiegnięcia przez drzwi, ale wiedział, że Kyungsoo jest dość szybki i złapałby go w mniej niż dwie sekundy.
– Wydaje mi się, że mam metr czterdzieści trzy, a jako że to jesteś ode mnie tylko odrobinę wyższy, wpiszę metr czterdzieści pięć – mówił Kyungsoo, pozostał skupiony nad kartkami w swojej dłoni. Nadal pisał, a Jongin czuł się, jakby mieć atak paniki, ukradkiem spoglądał na biurko sekretarki, patrzył na Kyungsoo, a co sekundę jego spojrzenie lądowało na drzwiach wejściowych.
Mój tato może przyjść w każdej chwili. Naprawdę bezsensowne było myślenie w ten sposób, była czwarta po południu, a jego tata był w pracy, ale jako dwunastolatek Kim Jongin robił najbardziej buntowniczą rzecz, o jakiej kiedykolwiek mógł pomyśleć. „Paranoik” było słowem, które najlepiej opisywało go w tamtym momencie.
– Kyungsoo, chodźmy stąd. Nadal mam szansę, nie dałem im pieniędzy – powiedział, Kyungsoo podniósł głowę i wyglądał na rozczarowanego. Jonginowi się to nie podobało. – Jestem śmiertelnie przerażony, okej? Te pieniądze są na jedzenie. Nie mogę ich wziąć tak po prostu.
– Rozmawialiśmy o tym, Jongin – uspokoił go przyjaciel. Planowali to od dwóch tygodni, Kyungsoo namówił go w weekend po ich pierwszej kłótni, po tym, jak Jongin przestraszył się i poległ. Po tym, jak myślał, że jego marzenia zostały z pewnością pogrzebane. Kyungsoo go wskrzesił, Kyungsoo był tym odważniejszym z tej dwójki, Kyungsoo go przekonał.
Nienawidził Kyungsoo.
– Po prostu weźmiemy z mojego domu, co tylko będziesz potrzebował – powtórzył po raz dwudziesty. – Moi rodzice nie zauważą, twój tata też nie. To wszystko dopóki nie udowodnisz swojemu tacie, że taniec jest twoją pasją.
Jego słowa uspokoiły go, a jego klatka piersiowa stała się nieco lżejsza. Jongin pokiwał głową i zamknął oczy; liczył oktawy w piosence granej w pokoju przesłuchań, postaci poruszały się pięknie, nawet jeśli barwione szkło w drzwiach ukrywało mnóstwo szczegółów. Kyungsoo wypełnił resztę formularza i postukał swojego przyjaciela po plecach, Jongin wręczył pięć banknotów sekretarce, a ona uśmiechnęła się do chłopców.
– Chodźcie ze mną – powiedziała, idąc wzdłuż długiego przejścia, a potem w górę po schodach. Podłoga jest najczystsza i najbardziej błyszcząca, jaką kiedykolwiek widział, a Kyungsoo jest podekscytowany, jakby to on miał zaraz tańczyć. – Przekażę pani Sunyoung, że ma nowego ucznia.
Pomieszczenie jest szerokie i jasne, liczne żarówki na suficie sprawiały, że skóra Kyungsoo wyglądała na jeszcze bledszą niż zazwyczaj, pieprzyki ukazały się na jego szyi jak gwiazdy. Jongin uważał, że to urocze; potem zdał sobie sprawę, około czterdzieści pięć sekund po tym, jak sekretarka zostawiła ich stojących obok drzwi, że są jedynymi chłopcami w sali. Poczuł się całkowicie zagubiony. Kyungsoo trzymał go za rękę, jakby wiedział, co myśli.
– Jonginnie! – zaśpiewała instruktorka tańca, głaszcząc chłopca po ramieniu. – Wróciłeś! Kyungsoonie, co u twojej mamy, kochany? – Kobieta mówiła szybko i wysoko, miała długie nogi, a jej włosy były w kolorze jasnej pomarańczy. Coś dziwnego dla kobiety w średnim wieku, ale wygląda na niej dobrze, myślał Jongin. – …i zdecydowanie powinna przyjść do mnie na herbatę i ciasteczka, w liceum byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami, niech wie, że chcę z nią porozmawiać, Kyungsoo. W każdym razie, może byś tak przebrał się i poszukał jakichś butów w szafce, Jonginnie, właśnie zaczynałyśmy się rozgrzewać.
Jongin powoli pokiwał głową i spojrzał na przyjaciela, który miał na twarzy uśmiech – wyglądał dość zabawnie. Jongin parsknął i poszedł do szatni.
– Będę na dole – oznajmił Kyungsoo przyciszonym głosem. Jongin skinął oraz także się uśmiechnął.
To był pierwszy raz, kiedy poczuł, jak jego pierś robi się ciepła. Nie ciasna czy ściśnięta, jego paranoja rozkruszyła się i był oczywiście podenerwowany, ale czuł się dobrze. Uśmiechał się przez resztę dnia, uśmiechał się,  gdy uda bolały go od rozciągania, uśmiechał się, kiedy jego pas de bourreé nie było tak płynne jak pozostałych, uśmiechał się, nawet gdy jego zajęcia się skończyły, bo nie mógł się doczekać, żeby przyjść z powrotem następnego dnia. Uśmiechnął się pogodniej, kiedy zobaczył Kyungsoo przy wyjściu, chłopak trzymał jego zeszyty w torbie, mając taki sam szeroki uśmiech jak Jongin.
Jongin poczuł ciepło w brzuchu, kiedy byli na zewnątrz i Kyungsoo ściskał jego dłoń, gdy szli, ale przyjął, że to tylko przez sierpniową pogodę.
-
– Myślisz, że to wygląda dobrze? – Kyungsoo przekręcił głowę na bok; jak do tej pory pracował nad fałszywym podpisem przez dwadzieścia pięć minut. Brwi Jongina prawie się stykały, jego oczy przesuwały się z jednej strony na drugą, skanował wzrokiem oryginał i kopię, pismo, które widział wielokrotnie na rachunkach za wodę czy elektryczność.
– Nie potrafię dostrzec różnicy. – Chwycił kartkę i przystawił ją bliżej twarzy, wyglądał perfekcyjnie. – Cieszę się, że po tych pięciu latach nadal wolę poświęcać mój tyłek dla tańca – zażartował Jongin. – Jestem też zadowolony, że ty ryzykujesz swój tyłek dla mnie.
Kyungsoo nieświadomie uśmiechnął się złośliwie, mierząc wzrokiem rozmaite dokumenty rozsypane na podłodze w pokoju Jongina. Listy polecające, uprawnienia, certyfikaty jakości…
– Gdzie jest twój list rekrutacyjny? – zapytał i spojrzał Jonginowi w twarz. Drugi ukazał krzywy uśmiech, ten niezręczny, który nie sięgał do jego oczu i szybko rzucił okiem na podłogę. – Nie napisałeś go?
– Próbowałem! – jęknął wyższy. – Ale mnie zatkało, nie wiedziałem co napisać. Zacząłem w porządku, tak mi się wydaje, ale potem zamieniło się to w dziwny monolog z paskudną gramatyką.
– Jestem bardzo zaskoczony; zawsze dobrze radziłeś sobie ze słowami – zadrwił Kyungsoo.
– Hej, ja, do cholery- – drzwi wejściowe domu otworzyły się i zamknęły w ciągu sekundy. Jongin zastygnął na swoim miejscu, a Kyungsoo był pierwszym, który zareagował, zbierając pospiesznie wszystkie kartki i wkładając je do brązowej koperty. Potem wepchnął je do jednej z szuflad z bielizną Jongina. Wzięli swoje zeszyty, podręczniki oraz kalkulatory, jeden z nich usadowił się na łóżku, drugi na podłodze. Jongin liczył kroki dochodzące ze schodów. – Idzie, idzie, wyluzuj.
Drzwi do jego pokoju otworzyły się i jego ojciec skontrolował obu chłopców.
– Kyungsoo – powiedział, a drugi chłopak skłonił się z szeroko otwartymi oczami.
– Jak się pan miewa? – niższy chłopak powitał go, ojciec Jongina tylko skinął głową.
– Zrobię obiad – oznajmił. – Uczcie się dalej.
Drzwi zamknęły się; Jognin wypuścił oddech, który nie wiedział, że wstrzymywał.
– Wyjaśnij mi ponownie, dlaczego robimy to tutaj, a nie w moim domu? – zapytał Kyungsoo, gryzmoląc w swoim podręczniku.
– W twoim domu także mógłbyś wpaść w kłopoty – odpowiedział Jongin, starając się, by jego słowa brzmiały przekonująco; to nie tak, że nie lubił zostawać u Kyungsoo, ale chciał, by spędzali wspólnie czas również u niego. – Możesz iść do domu i zostawić wszystko.
– Nie wpadłbym w kłopoty – wymamrotał Kyungsoo.
– Tak, tak by się stało. Nie pozwoliłbym ci wpaść w tarapaty.
Kyungsoo prychnął i z powrotem wziął kopertę do rąk.
– Wiesz, że masz tylko nieco ponad tydzień, żeby wysłać to i DVD, prawda? – odezwał się niższy, przyglądając się Jonginowi. – Jeśli nie ma listu rekrutacyjnego wszystko to jest bezcelowe. Ten mały zawał serca, który przed chwilą miałem. Bezcelowy. Mogę pomóc ci to napisać, ale musisz wiedzieć, co chcesz przekazać.
– To szkoła taneczna, dlaczego muszę wyjawiać wszystkie te rzeczy? – Jongin wydął wargi i skrzyżował ramiona na piersi. Kyungsoo przewrócił oczami i wyjął pustą kartkę ze swojego plecaka.
– Nie wiem, ale formularz rekrutacyjny mówi, że musisz dodać to do podania, więc masz. – Rzucił kartką w chłopaka na łóżku. – Napisz, jakie uczucia muzyka w tobie wywołuje, co czujesz, kiedy tańczysz, cokolwiek, co do cholery, przebiega ci przez myśli.  Po prostu pisz.
Jongin spojrzał na niego i próbował poskromić uśmiech, jego przyjaciel prawie się krzywił, jego usta były napuchnięte i nadal gryzmolił na okładce swojego zeszytu. Przemknął mu dwunastoletni Kyungsoo, ten natrętny, ten, który nigdy nie przyjmował „nie” jako odpowiedzi, ten, który nalegał, żeby Jongin zapisał się do miejscowej Akademii Tańca, ten, który w każdy poniedziałek zabierał do szkoły sok pomarańczowy, mąkę i jajka ze swojej lodówki. Jego przyjaciel wciąż był taki sam i serce Jongina biło nieco szybciej, zakrył swój uśmieszek (oraz nadchodzący rumieniec) kartką papieru, próbując myśleć o pierwszym zdaniu na dobry początek.
-
– Kim Jongin – jego nauczycielka z szóstej klasy zawołała ze swojego biurka, chłopak podniósł wzrok i zaczął iść w jej kierunku. – Wiesz, gdzie mieszka Do Kyungsoo, prawda? Od jakiegoś czasu jesteście przyjaciółmi.
Jongin pokiwał głową i zauważył stertę kartek, którą kobieta trzymała w dłoniach.
– Uważam, że lepiej by było, gdyby Kyungsoo zaczął pracować w domu, opuszcza szkołę od dwóch tygodni i obawiam się, że będzie w tyle do czasu, kiedy wróci – powiedziała. – Och, zaczekaj- miałeś ospę wietrzną?
Jongin ponownie skinął i przypomniał sobie dziwne kąpiele w różowawym balsamie, które on i jego siostra brali dawno temu. Jego mama uśmiechała się do niego spoza wanny, gdy bawił się kaczuszką Eunmi.
– Och, wobec tego czy mógłbyś przekazać zaległe prace domowe Kyungsoo? – Wręczyła chłopcu arkusze i Jongin nie mógł zrozumieć dlaczego, ale był szczęśliwy z zadania. Nie widział Kyungsoo od szesnastu dni.

– Cześć, Jongin! – Wysoki dzieciak usiadł obok niego, a szczuplejszy postąpił w ślad za nim. Wydawało mu się, że mają na imię Chanyeol i Baek… coś tam. Jednakże nie rozumiał, dlaczego otwierają oni przy nim swoje pudełka z lunchem.
– Cześć – Jongin odpowiedział cicho.
– Wiem, że zazwyczaj jadasz lunch z Kyungsoo… – zaczął wyższy – …ale od kiedy jest chory, widziałem, że jesz sam. Nie masz nic przeciwko, prawda?
Jongin potrząsnął głową i pozostał cicho. Wiedział, że Chanyeol pomagał Kyungsoo w zadaniach z literatury, a drugi dzieciak pomagał mu z w-f-em. Jongin zamienił z nimi może trzy lub cztery słowa. Czuł się zawstydzony. Minuty płynęły, a obaj chłopcy szybko wymieniali informacje, ich reakcje były krótkie i śmiali się z każdego zdania. Zawsze byli razem, Jongin właśnie to zauważył.
– Zawsze myślałem, że jesteś bardzo rozmowny, jako że Kyungsoo ciągle z tobą rozmawia – zaczął mówić Chanyeol – a Kyungsoo nie bardzo rozmawia z ludźmi…
– Wygląda to bardziej tak, że on wpatruje się w ludzi, dopóki nie robią tego, co mówi. – Obaj zachichotali, a Jongin nieznacznie zmarszczył brwi.
– Kyungsoo dużo mówi. – Bronił swojego przyjaciela.
– Och, wiemy – uparcie stwierdził Chanyeol. – Zawsze dostrzegamy, kiedy z tobą rozmawia. Ale robi to tylko z tobą. To miłe.
Jongin mocniej zmarszczył brwi w zakłopotaniu. Zawsze wydawało mu się, że Kyungsoo jest gadatliwy; rozpoczynał rozmowę o każdej porze dnia, witał się z Jonginem i pytał go, jaka jest jego ulubiona piosenka tego dnia. Dzielił się z Jonginem płytami oraz pozwalał mu wiedzieć, kiedy coś go denerwowało. Był uparty i nie lubił głośnych dźwięków, ale czasami doceniał dobry rockowy album. Minęło siedemnaście miesięcy, od kiedy zaczął przyjaźnić się z Kyungsoo i właśnie teraz zdał sobie sprawę, że nie widział, by Kyungsoo prowadził długą rozmowę z kimś innym.
Jongin szeroko uśmiechnął się do dwóch pozostałych chłopców, a ci spojrzeli na siebie. Jongin nie zauważył, że zaczął się rumienić, więc wszystkim, co zrobili Chanyeol i Baekhyun, były znaczące uśmiechy.

Jongin zapukał trzy razy, z oktawami muzyki grającej w jego słuchawkach czekał na otwarcie drzwi. Nie minęło dużo czasu, zanim filigranowa kobieta pojawiła się przed nim, jej włosy były krótkie, a oczy duże. Wnętrze pachniało jak herbata, miał problemy z oddychaniem – jednak znosił to.
– Jonginie! – Kobieta uśmiechnęła się promiennie i ujęła jego dłonie. – Co cię tu sprowadza?
– Nasza nauczycielka poprosiła mnie, żebym przyniósł Kyungsoo zaległe prace domowe, które mieliśmy – wyjaśnił, a głos mu troszeczkę drżał. Miał nadzieję, że kobieta nie zauważyła. Nadal miała na twarzy uśmiech, Jongin mógł zauważyć, że miała wątpliwości przed wpuszczeniem go do środka. – Przechodziłem ospę, jak miałem pięć lat- tak myślę. Wszystko będzie dobrze.
Zachichotała i ustąpiła miejsca, podczas gdy Jongin szybko zdjął swoje buty, wszedł po schodach, omijając dwa za jednym razem, a jego klatka piersiowa zrobiła się lżejsza, kiedy zobaczył pierwsze drzwi w korytarzu. Lekko w nie zapukał, Kyungsoo krzyknął „proszę” z wnętrza.
 – Cześć – powiedział nieśmiało Jongin, wchodząc do pokoju drugiego. Wszystko było schludne i czyste, jasno zabarwiona pościel przykrywała łóżko, na którym leżał ze swoim Nintendo DS w rękach. Kyungsoo spojrzał na niego i odruchowo się uśmiechnął. Jego twarz, szyja i ręce – to były te części ciała, które widział – były pokryte czerwonymi krostkami, wieloma czerwonymi krostkami – wyglądało to boleśnie, ale mniejszy nie wyglądał przygnębionego. Podszedł bliżej i usiadł na krześle przy biurku.
– Pani Soojin mówi, że masz zaległości. – Pokazał wszystkie kartki, które nauczycielka prosiła dostarczyć. – Funkcje są dziecinnie proste w porównaniu z równościami ułamków.
– Zrobiliście to tylko w dwa tygodnie? – wysapał Kyungsoo, jego wzrok spoczął na kolanach drugiego, gdzie spora liczba kart pracy spoczywała ponad jego nogami. Zamknął swoją konsolę i wpatrywał się w Jongina szeroko otwartymi oczami. – Przyniosłeś swoje notatki, prawda?
Jongin zachichotał i poszukał czegoś w swojej torbie. – Wydaje mi się, że ona trochę przesadza, skończyliśmy tylko około połowę z tych ćwiczeń. I nie robiliśmy wykresów, które ty także musisz tu zrobić. Będziemy nad tym pracować w przyszłym tygodniu.
Podał swojemu przyjacielowi ćwiczeniówkę do matematyki z większością rozwiązanych zadań.
– Kiedy znów będziesz mógł wyjść z domu? – Jongin zaczął grać na Nintendo DS Kyungsoo, podczas gdy ten sprawdzał ćwiczenia, które musiał uzupełnić.
– Nie wiem. Plamki znikają, prawda? – Przybliżył się do Jongina, a on zrobił minę, przez którą Kyungsoo zachichotał. – Wydaje mi się, że w ciągu kolejnych dwóch tygodni wyzdrowieję.
Uśmiechnął się. Jongin wziął głęboki oddech, a drzwi do pokoju otworzyły się.
– Potrzebujecie czegoś? – odezwała się mama Kyungsoo, trzymając rękę na framudze drzwi. – Czy chciałbyś herbatę, Jonginssi?
– Nie, Jongin nie lubi herbaty, mamo. Został nam jeszcze sok? – odparł Kyungsoo, jego mama pokiwała głową i opuściła pokój ze uroczym uśmiechem.
Jongin nigdy nie powiedział, że nie lubi herbaty.
Rzucił okiem na Kyungsoo, a drugi zignorował go, był skupiony na liczbach w zeszycie Jongina. Przypomniał sobie, jak opowiadał mu, dlaczego jego rodzina ma tylko trzech członków – w tamtym czasie jego oczy załzawiły się, ponieważ niebo pokrywało się chmurami. Opisał Kyungsoo, jak to jest stracić rodzica i pozostali milczący do końca owego popołudnia na ganku Jongina. Niższy nigdy nie pokazywał oznak litości – która była tym, czego Jongin najbardziej się bał.
– Jak tam balet? – Wyrwał Jongina z jego przemyśleń. – Chodzisz, prawda?
Skinął głową z krzywym uśmiechem, nie spojrzał na Kyungsoo – nadal grał w Mario Kart.
– Co powiedział twój tata?
– Niewiele. – Podniósł stopy i położył je na łóżku. – Szczerze mówiąc, nie odezwał się do mnie słowem od ponad miesiąca. Nie, od kiedy się dowiedział.
To nie było długo – tylko dwa krótkie miesiące – jak Jonginowi udało się utrzymać sekret w domu. Kyungsoo zapewnił go, że jego rodzice nie zauważyli, że każdego tygodnia znika kilka gram cukru, ale jego ojciec nie był tak mało spostrzegawczy – dodać do tego wścibską i wkurzającą siostrę i awantura gotowa; noc pełna besztania w chwili, kiedy Kim Jongin wszedł do domu trochę po siódmej wieczorem w piątek.
Nadal nie wiedział, jak jego tata dowiedział się, że pobiera lekcje baletu, ale udało mu się go przekonać, żeby został. Walczył zawzięcie i nawet jeśli nienawidził przyznawania się do tego, jego siostra także mu pomogła.
Kyungsoo patrzył na niego, nie okazywał emocji, jego oczy były duże jak zawsze, co sprawiło, że Jongin zachichotał.
– A co z opłatami?
– Dał mi wystarczająco dużo pieniędzy w poniedziałek – odrzekł Jongin. – Co sprawiło, że poczułem się tak jakby gorzej. Byłbym bardziej szczęśliwy, gdyby nie dał mi ani centa, ale za to przyszedł obejrzeć mnie od czasu do czasu – jeśli uśmiechnąłby się, kiedy chciałbym z nim o tym porozmawiać, jeśli spróbowałby rozpocząć rozmowę o tym…
Jongin spuścił wzrok na swoje dłonie na kolanach i potrząsnął głową, jego gardło się ścisnęło. Nie chciał płakać. Nie dostrzegł, jak dłoń Kyungsoo powoli przesunęła się o pół cala i nagle zatrzymała się.
– Pomyśl o tym w ten sposób – zaczął chłopak. – Nie kazał ci odejść.
Jongin podniósł głowę i gapił się na Kyungsoo.
– Wiem, że to trudne, jeśli się do ciebie nie odzywa, ale przynajmniej nie nazwał cię pedałem, prawda? – Jongin gwałtownie pokręcił głową. – Jest po prostu zdezorientowany… tak mi się wydaje. Nie wie, jak zareagować i najlepszym sposobem, jaki znalazł, jest ignorowanie cię. – Uśmiechnął się, a Jongin prychnął.
– Mówisz, jakbyś go bardzo dobrze znał – powiedział, przewracając oczami. – Wiedział, że lubię balet, odkąd skończyłem sześć lat. Jestem całkiem pewny, że wiedział, kiedy szybko przełączałem kanały w telewizji i kiedy chowałem przed nim moje zeszyty. Miał wystarczająco dużo czasu, by się do tego przyzwyczaić. Nigdy tego nie polubi.
– Nadal możesz ćwiczyć i udowodnić, jak dobry możesz się stać – Kyungsoo pokrzepił go. Jongin uformował uśmiech na swojej twarzy, ten, który potrafił uzyskać, jeżeli myślał o dobrych rzeczach.
Został u Kyungsoo przez kilka godzin tego dnia i następnego. Jego rodzice pozwolili mu zjeść obiad z nimi i jego bratem, bawił się i pomagał Kyungsoo z matematyką i ponad wszystko wyglądało na to, że zapomniał o źródle zapachu herbaty, który roznosił się z kuchni co godzinę, ponieważ czuł, jak jego klatka piersiowa robi się lżejsza za każdym razem, kiedy przebywał z Kyungsoo.
-
– I? – Jongin przytulał poduszkę, trzymając kolana blisko klatki piersiowej. – Co myślisz?
Kyungsoo zaczynał uśmiechać się znacząco, ale szybko przygryzł dolną wargę; podniósł kartki, które miał w rękach, żeby przykryć cześć swojej twarzy, kiedy czytał ostatnie zdania w liście rekrutacyjnym, który Jongin napisał poprzedniej nocy. Nie mógłby napisać tego lepiej, nawet jeśli chciał.
– Jest idealny – stwierdził. – Jesteś gotowy, żeby iść, Jongin… chcesz pójść teraz na pocztę?
Kyungsoo zaczął wstawać, ale Jongin złapał go za rękę.
– Czekaj! – odezwał się. – My- czy nie możemy poczekać do jutra?
– Jutro jest niedziela.
– No to w poniedziałek! Nawet lepiej. Po prostu poczekajmy.
– Na co mamy czekać?
Jongin ucichł i nie mógł wymyśleć solidnej wymówki. Nie miał nic.
– Jongin. – Kyungsoo spojrzał mu głęboko w oczy, trwała między nimi walka na spojrzenia, niższy nie nosił już dłużej okularów – poprzestał na soczewkach kontaktowych – i trudno było wygrać, szyja Jongina zaczęła go palić.
– Możesz nazwać mnie tchórzem. Wiem – oznajmił wyższy i przeniósł wzrok na swoje kolana. Kyungsoo westchnął i z powrotem usiadł, tuż przed nim.
– Nie nazwę cię tchórzem. – To było to, co powiedział, mając obie ręce uwięzione między udami. – Wiesz, że zawsze myślę o sobie jako o tym naprawdę wkurzającym dzieciaku, który ciągle ci zrzędzi. Od chwili kiedy się poznaliśmy, stale cię dręczyłem.
Jongin prychnął cicho i podniósł wzrok.
– Ale mówiłem ci ponad sto razy, że jesteś najbardziej utalentowaną osobą, jaką znam. Jesteś nawet lepszy niż Jongdae i jego wysokie tony – Dobra, może to inny typ talentu, ale masz to w sobie, Jongin. Możesz dosięgnąć nieba, jeśli chcesz i to właśnie dlatego dręczę cię przez te wszystkie lata. Zawsze potrzebowałeś tylko lekkiego popchnięcia.
– Nie jesteś wkurzający – zarzucił Jongin. – Jeśli jakikolwiek jesteś to… uparty.
– Ależ nie! – uparcie twierdził. – Jestem upar- możesz mówić, że jestem uparty, jeśli ja czegoś chcę. – Kyungsoo tylko odrobinę podniósł głos, a Jongin przestraszył się, że jego ojciec może przyjść do pokoju. – Ale to coś innego! Wiem, że jestem denerwujący, bo jeśli nie jestem, to nie będę lubił widzieć cię uczącego się nauk ekonomicznych albo inżynierii w college’u, nie będę lubił patrzeć, jak spędzasz  wolny czas szukając tanich książek do analiz matematycznych w każdej bibliotece w mieście. Nie będę lubił patrzeć na ciebie w pracy od ósmej do piątej; nie będę lubił patrzeć na ciebie noszącego te same ciemne stroje, nudnego i bez życia, to nie ty, Jongin.
– Jesteś światłem i elektrycznością, wiatrem i wodą na raz – kontynuował, podczas gdy Jongin ciągle patrzył to na niego, to na drzwi. To była najdłuższa przemowa, jaką Kyungsoo wygłosił przez te wszystkie lata, kiedy się znali. – I brzmiało to tandetnie jak cholera, ale znam cię Jongin! Wiem, że jesteś tylko o kopertę, aby dostać się do tej szkoły.
Jongin nie potrafił nic powiedzieć i tylko siedział na brzegu łóżka, wpatrując się w zamknięta i prawie zaklejoną kopertę – w środku był fałszywy podpis i numer telefonu. Gdyby to wysłał, musiałby czekać tydzień lub dwa, wtedy otrzymał by telefon z odpowiedzią i musiałby udać się do Seulu na przesłuchanie na żywo przed zespołem profesorów i profesjonalnych tancerzy. Robił w gacie, zaledwie o tym myśląc.
Zerknął na Kyungsoo, który siedział oraz intensywnie gapił się na Jongina. Ten drugi zachichotał i przygryzł dolną wargę.
– Będziesz musiał dręczyć mnie trochę bardziej przez kolejne miesiące – powiedział Jongin, wstał, wziął swój telefon, kopertę i podszedł do drzwi. – Idziesz ze mną?
Kyungsoo przewrócił oczami i zabrał swoją koszulę zza krzesła na którym siedział.
-
– Kyungsoo uh- – krztusił się słowami. – J-ja- ty- wstałeś już?
– Tak – powiedział drugi do telefonu. – Co się dzieje?
– Dostałem email. Nie czytałem go, czy mogę przeczytać- dlaczego się śmiejesz, idioto? Czy mogę przeczytać go u ciebie w domu? I jest jeszcze mała rzecz, której nie przemyślałem.