środa, 19 sierpnia 2015

The Porcelain Dolls [16/38]

4 komentarze // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Blokujące dzieci, zakupy i historia Kyungsoo | oryginał: Cockblocking kids, shopping and Kyungsoo's tale
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay
rating: G
            – Wiesz… dzieciaki są po sąsiedzku z Laleczkami, chłopcy wyszli na zajęcia, ty nie musisz być w klinice przed jedenastą i wreszcie mamy trochę czasu tylko dla siebie – powiedział Xiumin, siadając na kanapie obok swojego męża. Jongdae czytał poranną gazetę i podniósł wzrok, uśmiechając się do Xiumina. Pocałował go w usta.
            – Tak, to miłe dostać nieco cennego czasu. – Wyrzucił swoją gazetę i jeszcze raz złapał usta Xiumina. Odkąd zostali rodzicami, Jongdae i Xiumin, znany jako Minnie, nie byli w stanie spędzić tak dużo czasu sam na sam. Z Lucy i Mikem biegającymi dookoła i zawsze wymagającymi uwagi od obu rodziców odkryli, że spędzają prawie 95 procent czasu z dwójką swoich dzieci. Nie żeby było to złą rzeczą, ale czasami zostawiało ich odrobinę… sfrustrowanych.
            – Hm… – Xiumin mruknął przez pocałunek, przebiegając dłońmi w górę i w dół po klatce piersiowej Jongdae, czując miękki jedwabny materiał jego koszuli. – Wiesz, kochanie, robi się tutaj troszkę gorąco.
            – Zgadzam się, a wiesz, co jest najlepszym lekarstwem na wysoką temperaturę?
            – Co?
            – Musisz zacząć zdejmować swoje ubrania. – Jongdae uśmiechnął się szeroko i pocałował go ponownie, tym razem odważniej, z większą siłą. Xiumin popchnął go do tyłu, tak, że leżał na Jongdae na kanapie.
            Jongdae zaczął przebiegać dłońmi pod paskiem do spodni Xiumina, sięgając, by chwycić jego pośladki, bo, spójrzmy prawdzie w oczy, dla Jongdae ulubioną częścią ciała Xiumina była ta jędrna, dziarska pupa (wszystkie te przysiady podczas wykonywania prac domowych i podnoszenia dzieci wreszcie się opłaciły). Xiumin miał dłonie pod jedwabną koszulą Jongdae, błąkające się po jego klatce piersiowej, pozostawiając koszulę pogniecioną. Wyprasuję tę cholerną koszulę później.
            – Och, Jongdae… Boże, tęskniłem za tym…
            – Ja też, kochanie, smakujesz tak słodko…
            – Nie mogę czekać już dłużej… Chcę cię w sobie, skarbie…
            – Proszę poczekaj, Minnie, zamierzam pieprzyć cię tak mocno, że nie będziesz mógł chodzić przez tydzień. – Jongdae rzucił najbardziej seksowny uśmiech, na jaki mógł się zdobyć i zakołysał biodrami w jednym czasie z Xiuminem, wywołując wspaniałe napięcie pomiędzy nimi. Jongdae wsunął dłonie, by ściągnąć spodnie Xiumina, ukazując mlecznobiałą skórę jego pupy…
            – APPA!!! TATUSIU!!! ­– krzyczały ich dzieci, pukając w drzwi wejściowe.
            – Cholera, musicie sobie ze mnie żartować! – zaklął Jongdae. Nie zrozumcie człowieka źle, kochał swoje dzieci, ale poważnie, gdyby wiedział, jak okropne, nie wspominając o tym, że częstokrotne, będą blokujące dzieci, zasugerowałby Xiuminowi wzięcie dwóch psów zamiast nich.
            – Musimy otworzyć drzwi, prawda?
            – Najwyraźniej nie mamy innego wyjścia. – Xiumin podciągnął swoje spodnie oraz podeptał do drzwi. Jongdae usiłował poprawić swoją wymiętą koszulę i użył gazety, którą odrzucił w kąt, żeby ukryć dość rzucający się w oczy wzwód.
            – Tak, dzieciaki? – odezwał się Xiumin, otwierając drzwi, próbując brzmieć tak sympatycznie jak to możliwe z silną erekcją.
            – Appa, co zajęło ci tak dużo czasu? Wkrótce zbliżają się nasze zajęcia z piłki nożnej, a ty miałeś dzisiaj zabrać Luhana, Kyungsoo i Baekhyuna oppę na zakupy, po nowe ubrania – Lucy spytała.
            – Wiem o tym, kochanie, ale czy nie możecie dać mi trochę więcej czasu? Jestem tak jakby zajęty.
            – Ale spóźnimy się!
            – Lucy… Ja tylko potrzebuję…
            – Lucy, twój appa i ja robimy babeczki – powiedział Jongdae. Odkąd zaczęli się umawiać „robienie babeczek” stało się eufemizmem do „zostawcie nas samych, uprawiamy seks, do cholery”. – Dajcie nam dziesięć minut, dobrze?
            – Naprawdę? O jakim smaku?
            – Er, to niespodzianka. – Xiumin uśmiechnął się niezręcznie. – Tylko dziesięć minut, dobrze, skarbie?
            – Dobrze, dziesięć minut!
            – W porządku! – powiedział radośnie Xiumin, zatrzaskując drzwi przed twarzą swojej córki i pobiegł, by chwycić dłoń Jongdae. – Sypialnia, teraz.
            – Musimy zwiększyć tempo, mamy tylko dziesięć minut.
            – Nic z tego, dziesięć minut to mnóstwo czasu dla mężczyzny takiego jak ja. – Jongdae uśmiechnął się znacząco.
            – Nie możesz sprawić, żebym doszedł w dziesięć minut. – Xiumin potrząsnął głową, zatrzaskując drzwi sypialni i wskoczył na ich łóżko.
            Jongdae zdjął koszulę oraz majstrował przy spodniach, utrzymując kontakt wzrokowy z Xiuminem. – Wyzwanie przyjęte.
***
            – Dobrze, musimy dzisiaj zacząć szukać nowych ubrań – powiedział Xiumin, jadąc jego rodzinnym SUV-em do miasta. Trzy Laleczki były ciepło ubrane w kurtki oraz golfy pasujące do nowych kolorów ich włosów.  Wyjście tamtego dnia nie było tylko kolejną wycieczką po zakupy, był to także eksperyment, aby zobaczyć, jak dobre są ich nowe przebrania, aczkolwiek było to raczej ryzykowne.
            Grupa przyjechała do Myungdong i już mogli spostrzec, że dookoła nie było dużo ludzi. Dobrze, mniej ludzi, mniej uwagi.
            – W porządku, więc zanim zaczniemy, co wy na to, chłopaki, żeby dać wam jakieś fałszywe imiona? W ten sposób nikt nie będzie mógł powiedzieć, że wy to wy.
            – Brzmi dobrze. – Baekhyun wzruszył ramionami.
            – Świetnie, macie jakieś pomysły? – Laleczki potrząsnęły głowami.
            – Dobra, więc – Xiumin rozejrzał się po sklepach, zanim jego oczy  rozbłysnęły w podekscytowaniu. – Będę mówił do was Gucci, Prada i Polo.
            Laleczki gapiły się na Xiumina, jakby miał trzy głowy (które obecnie zdarzały się bardzo często). Co to są za imiona?
            – Czy jest jakiś styl, który w szczególności wam się podoba? – zapytał szybko Xiumin, nie dając im szansy do protestu przeciwko dziwnym imionom.
            – Nie jestem pewien, tak naprawdę nigdy wcześniej nie robiliśmy zakupów – odpowiedział Baekhyun.
            – Nigdy?! – Xiumin wysapał w pozornym szoku. Xiumin kochał zakupy, przez duże K i nie umiał sobie wyobrazić nikogo żywego, kto wcześniej nie był na zakupach (co wyjaśniałoby imiona) .
            – Tak.
            – Zatem zapnijcie pasy, chłopcy, jedziecie Zakupowym Ekspresem Kim Minseok i zapowiada się szybka i wyboista jazda. – Xiumin pociągnął ręką w górę i w dół, jakby ciągnął pociągowy zbieralnik pary, a Kyungsoo rozejrzał się dookoła, jak gdyby szukał pasa.
            Xiumin położył dłoń na jego ramieniu, by go powstrzymać. – To tylko powiedzenie. – Kyungsoo odetchnął z ulgą i uśmiechnął się, oczy zmrużone w kącikach.
            Przeczesali prawie wszystkie sklepy, szukając właściwego rodzaju strojów. Laleczki zostały zmuszone do przymierzenia wszystkiego, od jeansów, poprzez koszulki do butów oraz czapek. Po prawdzie Jongdae prawdopodobnie będzie miał zawał, kiedy przyjdzie rachunek za kartę kredytową, ale Xiumin po prostu za dobrze się z tym bawił! To było tak, jakby miał swoje własne reality show o przemianie wyglądu.
            – Fiu fiu, kupiliśmy dzisiaj dużo rzeczy! – powiedział Xiumin, patrząc na wszystkie pakunki, jakie nieśli. – O rany, mam nadzieję, że chłopcy mają wystarczająco duże szafy na to wszystko. – Właśnie wtedy grupka dziewczyn w mundurkach przeszła obok chłopców, chichocząc za telefonami oraz odwracając głowy, aby na nich spojrzeć.
            – Dlaczego one się tak zachowują? – spytał Baekhyun, wskazując na zarumienione dziewczęta.
            – Och, to dlatego, bo myślą, że jesteście uroczy.
            – Naprawdę? – zapytał Baekhyun, wyraźnie tym oszołomiony. Luhan i Kyungsoo rozglądali się dookoła, aby zobaczyć, czy więcej ludzi jest nimi zainteresowanych.
            – Tak, to jest to, co robią dziewczyny, kiedy widzą czarujących chłopców. Cóż, to nie muszą być dziewczyny, pamiętam, że chichotałem jak szalony i rumieniłem się, dopóki moja twarz nie była jak pomidor, kiedy po raz pierwszy spotkałem Jongdae.
            – Och, naprawdę? Gdzie spotkałeś go pierwszy raz?
            – Był rok 2008 i wciąż studiowałem na uniwersytecie, spotkaliśmy się w bibliotece. To było tak jakby niezręczne, ponieważ ja upuściłem książkę i zderzyłem się głową z Jongdae, ale on uśmiechnął się i przeprosił, pomimo że to ja byłem tym, który uderzył go w głowę, a potem odwróciłem się, zobaczyłem, że ma dziewczynę, która w tamtym czasie nazywała się Suka Betty i nadal mówią na nią Suka Betty, tylko, że wyszła za mąż i teraz ma dzieci, więc przypuszczam, że powinno się na nią mówić Wielkodupa Suka Betty, ale znowu z drugiej strony to niesprawiedliwe, bo ja wyszedłem za mąż i mam dzieci… – Trzy laleczki tylko patrzyły na Xiumina szeroko otwartymi oczami z pustym wyrazem na ich twarzach. Xiumin odchrząknął z zakłopotaniem. – Opowiem wam innego dnia, długa historia.
            Kupili jakąś kawę oraz weszli jeszcze do kilku sklepów, zanim zdecydowali, że to czas, aby wracać. Xiumin był szczęśliwy i odczuwał ulgę w tym samym czasie, nie tylko pozostali niezauważeni, ale też zrobili trochę znakomitych zakupów. Minęli kilka dziewczyn, Xiumin szturchnął Kyungsoo. – Spróbuj się do nich uśmiechnąć. – Kyungsoo tak zrobił, a dziewczyny pisnęły radośnie.
            – Widzisz? W ten sposób reagują, kiedy widzą uroczych chłopców uśmiechających się do nich – powiedział Xiumin. Kyungsoo uformował kształt O ze swoich ust oraz jeszcze raz uśmiechnął się do dziewcząt, tym razem odpowiedziały uśmiechem, oczywiście ponownie piszcząc. To było miłe móc swobodnie się do kogoś uśmiechać i nie martwić się o bycie później zaatakowanym lub ukaranym.
            – Wygląda na to, że jesteście dość popularni wśród pań. – Dziewczyny przechodziły obok nich, uśmiechając się nieśmiało albo cicho chichocząc. Trzy laleczki rozglądały się dookoła siebie ze zdumieniem. Nikt nigdy wcześniej nie traktował ich w ten sposób, zwłaszcza dziewczęta. Dziewczyny, które pamiętali z klubu, były dzikie, okrutne i wyrażały się wulgarnie. Nigdy nie robiły czegoś takiego jak chichotanie lub nieśmiałe uśmiechanie się. To było nowe uczucie i szczerze, całkiem im się to podobało. Jedna z dziewcząt podarowała Luhanowi słodki uśmiech, a Luhan poczuł, że czerwieni się z powodu uprzejmości.
            – Czy dziewczyny robią to przez cały czas? – Baekhyun spytał Xiumina, kiedy ładowali swoje rzeczy do samochodu.
            – Nie zawsze. To zależy. Jeśli to ktoś, kogo lubią, wtedy robią się podenerwowane i nieśmiałe, jakby miały motylki w brzuchu. – Xiumin wyłapał, że oczy Kyungsoo ponownie stają się tak duże jak spodki i położył dłoń na jego ramieniu. – Tylko kolejne powiedzenie, Kyungie.
            – Jakie działania powodują to uczucie?
            – Jeśli to ktoś, kogo lubisz, nawet najmniejsze rzeczy mogą spowodować to uczucie motylków. Spojrzenie, mrugnięcie, uścisk, wiadomość, dźwięk głosu tej osoby… – wyjaśnił Xiumin, wyprowadzając samochód z ich miejsca parkingowego. – Poznasz to uczucie, kiedy będziesz mieć kogoś, kogo naprawdę lubisz. – Telefon w samochodzie Xiumina zabrzęczał i Xiumin podał go Baekhyunowi.
            – Możesz odczytać wiadomość?
            – Jasne. – Wcisnął przycisk wiadomości i przeczytał.

Od: Yeollie
Do: Xiumin
Wiadomość:
     Cześć, Xiumin, ta wiadomość jest do Baekhyuna. Hej, Baekkie, mam nadzieję, że masz się dzisiaj dobrze. Pamiętaj, żeby jeść zdrowo oraz bądź ostrożny, wychodząc dzisiaj! Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć cię wieczorem, mieliśmy dzisiaj razem oglądać Dumę i Uprzedzenie, pamiętasz? ;)

            Kiedy Baekhyun odpisał w odpowiedzi, poczuł, jak jego serce bije nieco szybciej oraz raczej dziwne uczucie w brzuchu.
            Prawie jakby były tam motylki.
***
            – Mój, mój Kyungsoo, z pewnością masz dryg do gotowania, huh? – odezwał się Xiumin; z zadowoleniem „zatrudniał” tego małego kuchennego pomocnika przez ostatnie kilka miesięcy. Wszystko zaczęło się od poproszenia Kyungsoo o obranie czosnku, później stał się coraz bardziej zainteresowany gotowaniem, a teraz mógł kroić warzywa oraz smażyć rzeczy. Kyungsoo zawsze wydawał się bardziej spokojny w kuchni, a teraz, kiedy nauczył się czytać, przeczytał prawie każdą jedną książkę kucharską Xiumina.
            Być może jego miłość i talent do gotowania miały coś wspólnego z tym, skąd pochodził. Kiedyś rodzina Kyungsoo miała w Londynie restaurację. Mimo że był zbyt młody w tamtym czasie, pamiętał zapach słodkich ciast oraz soczystej wieprzowiny wychodzących z kuchni. Pamiętał, że słyszał harmider z kuchni, gdzie kucharze biegali dookoła, przygotowując jedzenie. Tata Kyungsoo był szefem kuchni, przejmując biznes po swojej matce, a mama Kyungsoo była szefową służby restauracyjnej. Dorastając w rodzinie kucharzy i ludzi, którzy pracowali w restauracyjnym biznesie, mały Kyungsoo był w pełni wystawiony na świat gotowania.
            Co poniekąd miało sens, że w dniu, kiedy został porwany, zgubił się na targu. Kyungsoo i jego tata przechodzili przez targ, szukając świeżych towarów. Kyungsoo zawsze uwielbiał targi. Było tam bardzo wiele rzeczy do zobaczenia i kupienia, a dla małego chłopca było to jak grota Alladyna.
            Targ był szczególnie zatłoczony tego dnia. – Zostań ze mną, Kyungsoo – powiedział mu jego tata, chwytając dłoń małego chłopca. Próbowali przepchnąć się przez tłum, ale przez to całe popychanie się i ciągnięcie Kyungsoo przez przypadek puścił dłoń swojego taty. Ojciec i syn skończyli rozdzieleni daleko od siebie i Kyungsoo poczuł się jak ryba, która oddaliła się wraz z prądem. Wołał o pomoc, ale do czasu, kiedy tłum rozdzielił się, był w zupełnie innym zakątku, a jego tata nie był nigdzie na widoku.
            – Tatusiu… – Kyungsoo pociągnął nosem, gorące łzy groziły wypłynięciem z jego oczu, kiedy wędrował po targu, szukając swojego taty. Spojrzał w górę na wszystkich obcych mężczyzn i kobiety, ale żadne z nich nie wyglądało jak jego tata. Szalenie biegał dookoła, stając się bardziej i bardziej zdesperowanym, wołając swojego ojca. Wówczas zatrzymał się, patrząc na jednego z mężczyzn w oddali. Był wysoki, miał brązowe włosy oraz nosił zielony sweter tak jak jego tata.
            – Tatusiu?! – zawołał Kyungsoo, podchodząc bliżej do mężczyzny. Wyglądał bardzo podobnie, jak tata Kyungsoo, więc to musiał być on. Kyungsoo pobiegł do mężczyzny i chwycił go za nogę. Mężczyzna odwrócił się. Zaczekaj chwilkę, to nie jest tatuś.
            – Cześć, chłopcze. – Mężczyzna uśmiechnął się, ukazując swoje krzywe zęby. Nagle chusteczka zakryła nos oraz usta Kyungsoo, a ostry, gryzący zapach zapiekł go w nosie i w płucach. Kyungsoo poczuł, jak jego powieki stają się ciężkie, ciało słabe i zanim się obejrzałeś, jego świat zrobił się czarny.
            Kiedy Kyungsoo otworzył oczy, był  w ciemnym, pustym pomieszczeniu. Raz za razem mrugał, aby przyzwyczaić się do ciemności. Próbował wstać i iść, ale coś blokowało mu drogę. Lekko poklepał przedmiot stopą. Był miękki, ale, mimo to solidny.
            – Dokąd idziesz? – Kyungsoo pisnął, gdy poczuł dłoń ciągnącą jego rękę. Głos należał do dziewczyny. Jej głos był delikatny, ale, mimo to stanowczy. Pociągnęło go do tyłu i Kyungsoo ślepo podążył za ruchem.
            – Gdzie jest mój tatuś?
            – Nie będziesz już mógł zobaczyć swojego tatusia.
            – Dlaczego? Chcę do tatusia!
            – Nie jesteśmy już w Wielkiej Brytanii – powiedziała dziewczynka z nutą smutku w głosie. – Jesteśmy na łodzi, która zmierza gdzieś indziej. Ty i ja, i wszyscy pozostali w tym pomieszczeniu, nigdy ponownie nie zobaczymy swoich rodzin.
            – Tatuś? Nigdy nie zobaczę tatusia? – Kyungsoo wydusił z siebie zdławiony szloch. Pochylił się i zaczął płakać. Nigdy nie będzie mógł po raz kolejny zobaczyć swojej rodziny. Nie miał pojęcia, gdzie i z kim jest. Tylko chciał do swojego tatusia…
            – Tak bardzo mi przykro… cii… – Dziewczyna przyciągnęła Kyungsoo blisko do siebie i głaskała go po plecach. Kyungsoo płakał i płakał, zanim ponownie nie zapadł w sen. Kiedy znów otworzył oczy, światło słoneczne wpadało do malutkiego pomieszczenia i mógł zobaczyć wszystko dookoła siebie. Jedna dziewczynka miała ręce dookoła niego. Wyglądała jak młoda nastolatka. Miała gładką skórę oraz jasne blond włosy. Jej ręce ukazywały kilka czarno-sinych śladów, dowody po szarpaninie, jej buty były zagubione, a jeansy podarte. Właśnie wtedy Kyungsoo zdał sobie sprawę, że jest w pomieszczeniu pełnym właśnie takich ludzi. Było tam kilkoro dzieci starszych albo młodszych od niego oraz kilka nastolatek, wszystkie z różnych środowisk, o różnych kolorach skóry. Było tam kilkoro Latynosów, Europejczyków, Azjatów, a nawet jacyś Afrykańczycy. Dokąd, do diabła, zmierzamy i co się z nami stanie?
            Na początku przyjechali do Los Angeles, do miejsca, gdzie, Kyungsoo nauczył się w późniejszym czasie, znajdują się najlepsze punkty wejścia ludzkiego handlu na świecie. Drzwi do ich kabiny otworzyły się i ukazał się umięśniony mężczyzna w bezrękawniku z ogoloną głową, palił papierosa. – Chodźcie. Mamy robotę do wykonania. – Wydmuchnął dym ze swojego papierosa, nim odwrócił się, ukazując straszny tatuaż smoka na ramieniu.
            Niektóre z dzieci zostały później wsadzone do furgonetki przewoźnika i wyjechały do Las Vegas. Kyungsoo mocno trzymał rękę dziewczynki z kabiny. Nie chciał zostać wsadzony do furgonetki. Kurczowo chwycił jej dłoń oraz modlił się cicho, by nie zostać umieszczonym w tym strasznym metalowym pudle.
            Na szczęście uniknął redukcji. Ponownie został umieszczony w kabinie na łodzi, podczas gdy łódź odpłynęła dalej, opuściła Los Angeles. Kyungsoo pozostał na statku przez kolejne kilka tygodni, żyjąc z odpadków, które zapewniali mężczyźni. Czasami, albo raczej w większości przypadków, nigdy nie było ich wystarczająco. Dzieci walczyły o jedzenie, a ponieważ Kyungsoo był jednym z mniejszych, zawsze przegrywał walkę i był odpychany. Dziewczyna, która pierwsza z nim porozmawiała, chwytała jedzenie pierwsza, bo najwyraźniej była wysoka, miała długie kończyny, które mogły być dobrze wykorzystane.
            – Proszę, zjedz to. – Dziewczynka miała na imię Claire i Kyungsoo dowiedział się, że pochodziła z Francji, została porwana, kiedy szła do domu ze szkoły. Dzieliła się jedzeniem z Kyungsoo, czasami pozwalając mu zjeść wszystko, podczas gdy ona nie miała nic. Chroniła go i opiekowała się nim tak bardzo, jak mogła. Kyungsoo nauczył się także, jak zawierać przyjaźnie w kabinie. Kiedy jesteś w dusznej kabinie przez prawie dziesięć tygodni, uczysz się zaprzyjaźniać z ludźmi w niej, jak koledzy z więzienia poznają się wzajemnie.
            Choroby i wirusy gwałtownie rozprzestrzeniały się w kabinie i całkiem sporo dzieciaków umarło z powodu chorób w czasie podróży. Claire upewniła się, żeby Kyungsoo nigdy nie zachorował poprzez upewnienie się, by miał dostęp do czystej wody oraz jedzenia. Złamanym kawałkiem drewna zrobiła dziurę w rogu kabiny i wybiła ją, tworząc otwór wentylacyjny.
            – W końcu, powietrze – powiedziała, wydłubując jeszcze trochę większą dziurę oraz umieściła Kyungsoo obok niej. Kyungsoo mógł poczuć zapach słonego morskiego powietrza, ale to było lepsze niż smród piżma w pomieszczeniu.
            Pewnej nocy wreszcie dotarli do Busan, w Południowej Korei; przynajmniej to powiedziała mu Claire, gdy podsłuchała rozmowę przewoźników. Było późno w nocy, kiedy dzieci wysiadały oraz było dużo nieznajomych mężczyzn i kobiet w garniturach i garsonkach w porcie. Gapili się na dzieci jeden po drugim, jakby robili uważny zakup.
            Jeden z nich chwycił rękę Kyungsoo. Kyungsoo poczuł się oddzielony od Claire i walczył, aby ją złapać. – Och nie! Kyungsoo!! – Claire próbowała chwycić rękę Kyungsoo, ale została silnie powstrzymana przez przewoźnika. Rzucała się i krzyczała. – Nie zabieraj go!! Weź mnie!! Kyungsoo, nie!! – Jeden z przewoźników uderzył ją pięścią w twarz, upadła na podłogę, płacząc. Kyungsoo krzyczał i podbiegł z powrotem do Claire, ale jeden z mężczyzn w garniturach podniósł go i odszedł.
            Kyungsoo płakał i krzyczał, patrząc jak Claire jest bita przez przewoźników. On został umieszczony w srebrnym samochodzie i odjechali, opuszczając port. Widział, jak mężczyźni biją i kopią ciało Claire, dopóki nie przestali; odsłaniając bezwładne ciało Claire, które tylko leżało na placu przeładunkowym.
            Kyungsoo płakał po stracie przyjaciółki. Claire chroniła go bardziej, niż chroniła siebie. Ona była jedyną osobą, na którą mógł liczyć i nawet to zostało mu zabrane. Świat małego chłopca rozpadał się. Najpierw jego rodzina, później jego przyjaciółka… Kyungsoo płakał bardzo mocno, dopóki nie zaczął ciężko oddychać i osunął się na siedzenie samochodu, bez tchu, gdy jego powieki zamknęły się.
            Kiedy się obudził, był w Seulu. Został wysłany do klubu i w ten sposób rozpoczęło się jego życie w Klubie Y. Baekhyun był jego wybawcą, pomagając mu żyć i zaklimatyzować się w Klubie Y. Kilka lat później dołączył Luhan i trójka chłopców utworzyła bardzo bliskie więzi.
            Nie było sekretem, w jaki sposób Kyungsoo utracił dziewictwo. On i Luhan zostali zabrani do tajemniczej rezydencji oraz zmuszeni do odegrania BDSM z bandą nieznajomych dziewczyn. To było bolesne i wstrząsające doświadczenie. Przez cały czas Kyungsoo miał zamknięte oczy, mając nadzieję i błagając by to się skończyło albo raczej, żeby sam umarł na poczekaniu. Jeśli umrę, nie będę już więcej czuł bólu. Uraz był nieznośny i Kyungsoo stał się niemy, tak jak Luhan.
            Jeśli Luhan był tym, który stał się nieco uzależniony, Kyungsoo był tym, który został bardziej odległy. Stracił zaufanie do ludzi. Stwierdził, że trudno jest zbliżyć się do obcych. Bał się zostać sam w pokoju i zawsze szukał kogoś, by mu towarzyszył. Zbudował mur dookoła swojego serca tak ciasny i wysoki, by nikt nigdy nie mógł go zburzyć.
            Kiedy po raz pierwszy spotkał Kaia, pierwszym odruchem Kyungsoo było trzymać się od niego z daleka. Kai przypominał Kyungsoo o mężczyznach w klubach. Opalony, seksowny (tak, w klubie byli seksowni mężczyźni), twardy i zimny. Sehun także mu ich przypominał, ale Sehun spędzał więcej czasu z Luhanem, więc nie krępował się jego obecnością. Jednak Kai był jego  współlokatorem, na litość boską. Wyszarpywał się z jego dotyku i próbował zachować dystans, ale to nie działało.
            Dlaczego? Bo Kai zawsze był w pobliżu. Kyungsoo odkrył, że zawsze jest w pobliżu Kaia. Nie wydawało się, by mógł się go pozbyć, i w miarę jak czas biegł na przód, Kyungsoo wyuczył się, by się zrelaksować i zaufał Kaiowi. On mnie nie skrzywdzi. Jeśli chciałby to zrobić, zrobiłby to już wcześniej.
            Nigdy nie jest łatwo otworzyć przed kimś swoje serce. To zabiera czas, ale z miłością od braci oraz z pomocą Xiumina, Jongdae i dzieciaków, z którymi spędzał cały swój czas, mur, który wybudował, zaczął się trochę rozpadać. Odkrył, że jego bracia są bardzo spokojni w nowym otoczeniu tak samo jak ich partnerzy. Zdecydował, że jeżeli oni są spokojni, to on też może być taki sam.
            Kai był delikatny w obchodzeniu się z nim. Był łagodny i opiekuńczy i pomimo swojego silnego wizerunku, Kyungsoo odkrył, że ma bardzo uroczy śmiech. Baekhyun powiedział, że przypomina mu to kichanie słonia, ale Kyungsoo się nie zgodził. Był to bardzo ciepły i pocieszający dźwięk.
            Prawie jak śmiech Claire albo nawet śmiech jego taty.
            Kyungsoo pamiętał, jak po raz pierwszy zobaczył Kaia tańczącego na scenie. Było to na konkursie tanecznym Kaia i także w noc, kiedy prawie został schwytany. Kyungsoo pamiętał, jak pełen wdzięku był Kai. Był jak anioł tańczący na chmurach. Pamiętał muzykę, która grała, tak melodyjna i harmonijna; mógł poczuć, jak jego własne serce zatrzymuje się na ten rytm. Śnił o tej muzyce, gdy spał oraz marzył o tańczącym Kaiu. I ten pluszowy miś. Pluszowi miś, który kupił mu Kai. Kyungsoo nie mógł przestać patrzeć na misia i myśleć o Kaiu. Uśmiechał się za każdym razem, kiedy o tym pomyślał, a gdy przychodził Kai i witał się, rzucał misia na łóżko, zapominając o nim, ponieważ jakoś prawdziwe rzeczy są zawsze lepsze.
            Kyungsoo doszedł do tego, że  w myślach zapomniał, jak wyglądali członkowie jego rodziny, doszło nawet do tego punktu, że prawie zapomniał, że istnieli, bo przez ostatnie kilka miesięcy jego umysł był wypełniony gotowaniem, uśmiechami, zabawą z Lucy i Mikem, jego braćmi oraz różnymi kreskówkami, które oglądał w telewizji.
            I oczywiście Kaiem.

piątek, 14 sierpnia 2015

The Porcelain Dolls [15/38]

3 komentarze // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Złe stopnie i niewygodne spotkanie | oryginał: Bad grades and an uncomfortable encounter
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay
rating: G
A/N: Dzień dobry! Mam nadzieję, że wszystkim wakacje mijają dobrze, mimo okropnych upałów. Dziękuję Wam bardzo za komentarze i za to, że czytacie rozdziały. Nie myślałam, że to wszystko pójdzie aż tak dobrze. Zapraszam do czytania. Mam nadzieję, że rozdział się spodoba!

            – Co ja widzę? – Pan Wu odwrócił głowę i gapił się na ludzi schodzących po schodach. Był to Tao i Jenny, ale bardziej szokująco, Tao, Jenny i Kris.
            Kris, jego syn dupek, był w domu na śniadanie?! A jeśli właśnie zszedł po schodach z Tao, to znaczyło, że został na noc?!?!
            Dobry Boże, cuda się zdarzają.
            – Zgadza się, staruszku; byłem w domu na moją rocznicę ostatniej nocy – powiedział Kris, przerzucając swoją blond grzywkę na jedną stronę. Pomógł Jenny w jej wysokim krzesełku i zajął miejsce przy śniadaniowym stole obok swojego ojca. – Nie myślałeś, że to zrobię, prawda?
            – Szczerze, nie, nie myślałem. Ale cieszę się, że to zrobiłeś. Musiałeś przyjechać późno zeszłej nocy.
            – Tak było, ale musiałem spędzić przynajmniej ostatnią godzinę tego dnia z moim pięknym ukochanym. – Kris nachylił się, aby musnąć policzek Tao, na co ten zarumienił się i nieśmiało szturchnął Krisa, udając, że jest zajęty smarowaniem swojego tostu.
            – Nie idźmy w tym kierunku, dobrze? To tylko tak dużo głupot, które potrafię znieść jednego poranka. – Pan Wu zadrżał. Rodzina kontynuowała czerpanie przyjemności z miłego śniadania. Pan Wu spojrzał na swoje prawo i zauważył puste miejsce.
            – Czy Joonmyun nie dołącza do nas na śniadanie? Może lepiej powinieneś do niego zadzwonić.
            – Nie przeszkadzałbym mu. Miał randkę ostatniej nocy.
            – Naprawdę?! – Obaj Tao i pan Wu wysapali zszokowani. To było niepodobne do Suho, aby naprawdę mieć randkę. Suho i Kris mieli jedno duże podobieństwo, dwaj mężczyźni byli pracoholikami. Więc było bardzo rzadką okazją dla Suho, aby rzeczywiście mieć randkę.
            – Tak, i jeśli chłopak dobrze rozegrał karty, powinien mieć szczęście zeszłej nocy. – Kris zaśmiał się do siebie.
            – Co to znaczy? – spytał pan Wu, ale zostało mu przerwane przez Stevena, kamerdynera, który przyniósł poranną gazetę.
            – Dziękuję, Steven. – Pan Wu wziął gazetę i otworzył ją, szukając sekcji dla klientów biznesowych. Kris przez moment ujrzał nagłówek z przodu i prawie wypluł swoje jajka.
OBŁAWA NA ZAGINIONYCH CHŁOPCÓW
            I zaraz pod spodem były zdjęcia Porcelanowych Laleczek.
            – O Boże. – Kris zeskoczył ze swojego miejsca , niemal przewracając swój talerz ze śniadaniem. Szalenie poszukiwał swojego telefonu tylko po to, aby znaleźć swoją córkę grającą na nim w Angry Birds.
            – Weeee!! – Jenny gaworzyła, kiedy duży czerwony ptak poleciał, by uderzyć zieloną świnię. Kris chwycił telefon oraz ucałował czoło córki. – Przepraszam, kochanie, ale to nagły wypadek.
            – Kris, dokąd idziesz? – zapytał Tao.
            – Muszę wracać do pracy! To nagły przypadek! Muszę znaleźć Suho… – Kris zmagał się ze swoją kurtką, dopóki Tao nie wstał i nie pomógł mu jej założyć.
            – Bądź ostrożny – upomniał Tao.
            – Zawsze jestem. – Kris pocałował Tao ostatni raz przed wyjściem. – Zobaczymy się później!
            – Cześć! Powiedz „ cześć” tatusiowi! – Tao podniósł rączkę Jenny i pomachał nią do tatusia. Stał w oknie, patrząc, jak Kris odjeżdża z podjazdu i znika w oddali. Westchnął wewnętrznie i usiadł z powrotem. To westchnięcie było inne od zwyczajnych westchnięć dlaczego musiałeś wyjść, to westchnięcie było bardziej westchnięciem proszę, bądź bezpieczny.
            – Wygląda na to, że ze zniknięciem Krisa radzisz sobie lepiej niż zazwyczaj – zauważył pan Wu.
            – Przypuszczam, że zdałem sobie sprawę, że to poważne.
            – Powiedziałbym, że to raczej tak: Kris zrobił czyn – droczył się ze swoim zięciem. – Masz dookoła siebie ten ciężki blask po seksie.
            Tao po prostu kontynuował jedzenie jajek, jakby niczego nie słyszał.
***
            – No dalej, Suho!! – Kris marudził po raz milionowy, naciskając przycisk wybierania numeru w swoim telefonie. Pognał do siedziby głównej i odkrył, że Suho jeszcze nie przyjechał. Taemin powiedział, że nie miał wieści od swojego szefa od wczoraj. Kris zdecydował, by udać się do mieszkania Suho w Gangnam. Wysiadł z samochodu i chwycił zapasowy klucz ze schowka na rękawiczki. Suho dał mu jeden w razie nagłych wypadków.
            – Lepiej, żebyś był na nogach, kiedy tam wejdę – burknął, siłując się z otwarciem wejściowych drzwi Suho. Wbiegł do środka, nie spodziewając się niczego szczególnego.
            Tyle tylko, że naprawdę nie spodziewał się ujrzeć Suho i innego faceta pół-nago obściskujących się w kuchni.
            – O MÓJ BOOOOŻE!!!
            – Do kurwy nędzy!!! – Suho zaklął, kiedy odepchnął od siebie drugiego mężczyznę, a jego plecy uderzyły o kontuar. Jęknął z bólu i spiorunował wzrokiem swojego kuzyna. – Nie wiesz, jak się puka?!
            – Nie wiesz, jak odbierać telefon?! Dzwoniłem do ciebie przez ostatnią godzinę, pospieszyłem do twojego biura i nie mogłem cię tam znaleźć, więc popędziłem tutaj tylko po to, żeby znaleźć cię stojącego w kuchni, liżącego się z… Layem?!?!?!?!
            – Kris?! Co ty tutaj robisz? – Yixing zapytał ze zdziwieniem, sięgając po swoją koszulkę, którą wcześniej rzucił gdzieś na podłogę.
            – Chwila, chłopaki, wy się znacie? – powiedział Suho, wskazując na dwójkę w zaskoczeniu.
            – Zamierzałem ci o tym powiedzieć, Suho, poprosiłem Laya, żeby był moim wspólnikiem z klubu. I Lay, ten gość, z którym się obściskiwałeś lub uprawiałeś seks, co jestem pewien, że robiliście, jest moim kuzynem i szefem. Jest dyrektorem WOAHT.
            – Co… – Yixing gapił się na Suho, całkowicie zszokowany.
            – Posłuchaj, później ci wszystko wyjaśnię – odparł Suho, masując ramiona Yixinga, kiedy ten pokiwał powoli głową. Suho niechętnie odwrócił się do kuzyna. – Więc co to za duży nagły wypadek?
            – Porcelanowe Laleczki są poszukiwane przez policję. Nie wiem jak, ale media zdobyły tę ogromną nowinę o  trzech zaginionych chłopcach i teraz trwa oficjalna obława. To już koniec wiadomości.
            – Poważnie?! – Suho popędził do swojego pokoju i chwycił telefon. Zbadał wszystko, wiadomości z biura mówiące mu o aktualnościach, wiadomości w Internecie, a nawet strony mediów społecznościowych.  Kris miał rację, to nie była zwykła sprawa zaginionej osoby, to był teraz nagły przypadek bajzlu znany na szeroką skalę.
            – Cóż, zrobili jeden błąd w swoich planach – powiedział Suho.
            – I co by to było?
            – Te zdjęcia chłopców są z czasów ich dzieciństwa. Sądząc po ramach czasowych, które zostały nam dane, Laleczki mają w tej chwili nieco ponad dwadzieścia lat. Od dzieciństwa do dwudziestu kilku lat mija bardzo dużo czasu i chłopcy mogą być teraz trudno rozpoznawalni.
            – Jednak ich imiona i twarze są rozdmuchiwane w każdej jednej gazecie, portalu informacyjnym oraz stacji telewizyjnej w tym kraju!
            – Masz rację, lepiej bierzmy się do pracy. Czekaj – Suho powąchał powietrze – co to za zapach?
            – Och nie! – jęknął Yixing. – Przepraszam, Suho, zniszczyłem twój tost! – odparł, wyjmując spalony tost z opiekacza.
            – Zatem po prostu zeskrob ten spalony kawałek, posmaruj trochę masłem i chodźmy! – odezwał się Kris, sięgając po pojemnik na masło. Zajrzał do środka i uniósł brew na swojego kuzyna. – Co stało się z całym masłem?
            Suho zaszurał nogami, a Yixing udawał, że robi nowy tost. Kris wykrzywił usta z obrzydzeniem i wyrzucił pojemnik do kosza.
            – Nie. Odpowiadaj. Na. To. Pytanie – warknął.
***
            Pomimo iż wiadomości o zaginięciu Porcelanowych Laleczek były w całych mediach, z powrotem w kampusie uniwersyteckim było tak, jakby nic się nie stało. Studenci naprawdę o tym nie rozmawiali. Wrócili do plotkowania o celebrytach i rzucania frisbee na boiskach. Chanyeol, Sehun i Kai odetchnęli z ulgą.
            – Więc co Kris powiedział o obecnej sytuacji? – Kai zapytał Chanyeola, który nie tak dawno temu był na telefonie z Krisem.
            – Powiedział, że poradzą sobie z mediami. W między czasie musimy spróbować dać z siebie wszystko, aby utrzymać się w cieniu – powiedział, wchodząc do budynku uniwersytetu. Podeszli do Sali wykładowej A12 i Sehun zatrzymał się.
            – To moja klasa, chłopaki. Widzimy się na lunchu.
            – Do zobaczenia później, Sehun.
            Sehun wszedł do klasy i usiadł. Zazwyczaj nie był wcześnie na zajęciach, zwłaszcza na czymś tak nudnym jak Wprowadzenie do Nauk Społecznych, ale dzisiaj nie czuł się na omijanie zajęć i kierowanie się do kawiarenki, jak normalnie by zrobił.
            Poza Chanyeolem, Kaiem i kilkoma innymi dzieciakami z tanecznego i komputerowego klubu Sehun właściwie nie miał tak wielu przyjaciół. Był w klasie uważany trochę za samotnika i lubił siadać w kątach, gdzie nauczyciele nie zauważali go. I tak nikt w jego klasie nie lubił z nim rozmawiać. Wszyscy myśleli, że jest leniwy i że zazwyczaj planował zrobienie czegoś złego.
            Sehun nie był leniwy; był po prostu… nie zainteresowany tym, czego się uczył. Naprawdę chciał być profesjonalnym graczem i ze swoimi umiejętnościami wiedział, że może to zrobić, ale jego rodzice bardzo stanowczo sprzeciwili się temu pomysłowi i zmusili go do pójścia na uniwersytet oraz wyjścia z przyzwoitym stopniem naukowym. Sehun postanowił tylko spróbować i przejść przez to. Nie dążył do zostania absolwentem, który wygłosi mowę końcową ani do osiągnięcia najwyższego wyróżnienia na uniwersytecie.
            Wykładowczyni, profesor Kim Taeyeon, prowadziła wykład w klasie jak zwykle, ale Sehun wcale nie uważał, był zbyt zajęty graniem w Candy Crush na swoim telefonie. Na koniec lekcji pani profesor poprosiła Sehuna, aby został.
            – Oh Sehun – odezwała się ze stanowczym tonem w głosie. Sięgnęła po kartkę papieru i wręczyła mu ją. Sehun zdecydowanie rozpoznał to, był to jego śródroczny arkusz egzaminacyjny i miał na górze dużą, czerwoną dwóję.
            – Nie chciałam dawać ci tego przy wszystkich. Chciałam porozmawiać z tobą o tym prywatnie – powiedziała, pozwalając chłopakowi usiąść.
            – Twoje oceny pogorszyły się, Sehun. Stałeś się bardziej leniwy, a twoje dokonania w klasie same w sobie są nijakie. Czy dzieje się cokolwiek, co cię dekoncentruje?
            – Cóż, ostatnio byłem trochę bardziej zajęty…
            – Słuchaj, to jest ważne. To liczy się do połowy z twoich wszystkich ocen na koniec roku i jeśli tego nie zaliczysz, będziesz musiał powtarzać kolejny rok oraz będziesz z tyłu, za wszystkimi innymi – podkreśliła. Sehun westchnął, gapił się na dużą, czerwoną dwóję na swojej kartce. Czuł się tak, jakby ktoś podszedł i uderzył go w twarz.
            – Chcę ci pomóc, Sehun, więc zdecydowałam się pozwolić ci na egzamin poprawkowy. Masz jeszcze miesiąc na naukę do tego testu i jeśli go zdasz, zaakceptuję tamtą ocenę zamiast tej. – Sehun spojrzał na panią profesor oraz pokiwał głową. Przynajmniej miał drugą szansę.
            – Tym razem tego nie schrzań, Sehun.
            – Nie schrzanię, pani profesor – odparł Sehun, usprawiedliwiając się. Spojrzał na czerwoną ocenę na swoim śródrocznym arkuszu egzaminacyjnym. Podarł kartkę ze złością i wyrzucił do kosza na śmieci.
***
            – Przykro nam to słyszeć, Sehun – powiedzieli jego przyjaciele po tym, jak Sehun opowiedział im, co stało się z jego testem śródsemestralnym. Miał nisko spuszczoną głowę, a jego widelec był bez celu wbity w sałatkę. Nie był w nastroju do jedzenia.
            – Jeśli to sprawi, że poczujesz się lepiej, Chanyeol i ja idziemy do centrum handlowego, żeby przynieść trochę artykułów spożywczych, chcesz pójść z nami? Możemy dorwać jakąś bubble tea i zobaczyć jakiś film w kinie – odezwał się Kai.
            – Nie, dzięki, lepiej wrócę i trochę się pouczę. Nie mogę sobie pozwolić na zawalenie egzaminu poprawkowego.
            – Dobrze, ale nie stresuj się.
            – Spróbuję – jęknął, kiedy wstał i wyrzucił swoje niedokończone jedzenie do kosza. Czuł, że mu niedobrze na żołądku oraz czuł, że jego serce jest skałą, która nie może uderzać. Reszta dnia była dla niego torturą, siedzenie w klasie z nudnymi wykładowcami i nawet bardziej nudnymi ludźmi. Zerknął na studentów z przodu, teraz słuchających uważnie i przewrócił na nich oczami. Nazywał ich Zagubione Mózgi Einsteina, a w tej chwili czuł, jakby rzucał w nich kamieniami.
            Dlaczego ja nie mogłem urodzić się mądry zamiast bycia przystojnym? Narzekał w głowie.
            Drogę do domu pokonał samotnie. Gdy otworzył drzwi, zobaczył Xiumina i Kyungsoo w kuchni, gotujących lunch. Dzieci jeszcze nie wróciły ze szkoły. Baekhyun i Luhan siedzieli przy stole w jadalni i wyglądało na to, że Baekhyun uczył Luhana, jak się pisze. Luhan podniósł wzrok na osobę, która właśnie przyszła do domu, uśmiechnął się promiennie, wstał i pobiegł obok Sehuna.
            Gdyby był to każdy normalny dzień, Sehun chwyciłby rękę Luhana i zmierzwiłby jego włosy, pytając „Czy miałeś dzisiaj dobry dzień?”. Luhan skinąłby głową, a Sehun uszczypnąłby uroczy nos Luhana i ten drugi trochę by zachichotał. Poszliby do stołu w jadalni  zjedliby razem lunch, a potem Sehun może dołączyłby do Luhana w grze w karty z dziećmi, które dopiero co przyjechały do domu.
            Ale to nie był jeden z dni Sehuna. Nie wyciągnął swojej dłoni dla Luhana, a zamiast tego jęknął, zdejmując swoją kurtkę i buty. Luhan wyciągnął rękę do tej Sehuna, ale zauważył, że Sehun nie odwzajemnił uścisku. Luhan wiedział, że coś z nim było nie tak.
            – Sehun! Jak ci minął dzień? – zapytał Xiumin, zagarniając miskę zupy.
            – Świetnie, chyba.
            – Jesteś pewien? Wyglądasz, jakbyś znalazł pensa, ale zgubił funta.
            – Wszystko w porządku – mruknął Sehun, odchodząc i poluzowując uścisk dłoni Luhana. Luhan smutno obserwował go, jak odchodzi i nadął górną wargę, jego oczy zrobiły się opadnięte i nieco smutne. Dlaczego Sehunnie nie trzyma już mojej dłoni? Czy wszystko z nim w porządku? Czy Sehunnie ma mnie dość?
            – Nie martw się o Sehuna, skarbie – powiedział Xiumin, obdarzając chłopaka uściskiem. Wiedział, że Luhan był bardzo przywiązany do Sehuna. Sehun nie był sobą, a on próbował uspokoić chłopaka. – Możliwe, że jest zmęczony. Pozwól mu się zdrzemnąć, a może poczuje się lepiej i wyjdzie, znowu się z tobą pobawi.
            Luhan skinął głową, wracając do Baekhyuna i jego ćwiczeń w pisaniu. Może Sehunnie pobawi się ze mną później…
            Sehun próbował uczyć się w swoim pokoju. Udało mu się robić to przez dwadzieścia minut, zanim jego krótki zakres uwagi ponownie pęknął. Rzucił swoje książki w kąt i usiadł przy komputerze. Potrzebował się odstresować. Może trochę Call of Duty mogło pomóc.
            Sehun grał przez co najmniej dwie godziny, pozwalając sobie zatracić się w grze. Luhan zapukał do drzwi i wszedł do środka. Zobaczył Sehuna grającego w grę na swoim komputerze i podszedł do niego. Poklepał ramię Sehuna, ale nie było odpowiedzi. Wtedy pociągnął Sehuna za rękaw. Sehun szybko odwrócił głowę i powiedział tylko trochę głośno – Czego chcesz teraz?
            Luhan wyciągnął talię kart UNO w ręku. Sehun przewrócił oczami na talię oraz obrócił głowę, aby spojrzeć na ekran. – Nie jestem zainteresowany.
            Luhan zaskomlał i pociągnął rękaw Sehuna nieco mocniej. Sehun jęknął i próbował pozbyć się Luhana. Obrócił się dookoła na krześle, mocno uderzył w Luhana. Luhan upadł na podłogę, ale zanim to zrobił, złapał dłonią kabel od klawiatury i pociągnął go za sobą. Przewrócił się na podłogę z łomotem, tak samo zrobiły klawiatura i myszka, całkowicie kończąc grę w Call of Duty.
            – O cholera, Luhan! – Sehun padł na kolana obok niego i pomógł mu wstać. – O cholera, Luhan, tak bardzo przepraszam! Nie powinienem w ciebie uderzać, jestem takim idiotą! Tak bardzo, bardzo, bardzo przepraszam, wszystko w porządku? – Luhan lekko pokiwał głową i zaskomlał, kiedy usiadł oraz pochylił się w ramiona Sehuna. Sehun masował bok Luhana i schował jego głowę w zagłębieniu swojej szyi.
            – Tak bardzo przepraszam, nie powinienem cię lekceważyć – powiedział, czując, jak małe ciało Luhana nieco drży z bólu i masował powoli jego bok. – Miałem dzisiaj naprawdę okropny dzień. Po prostu nie zdałem mojego testu śródsemestralnego i pani profesor powiedziała, że jeśli nie zdam egzaminu poprawkowego, zamierza mnie usadzić, a wtedy zawalę cały rok. Byłem w złym nastroju przez cały dzień.
            Sehun nie wiedział, dlaczego mówił to wszystko Luhanowi, zwłaszcza, że ten był niemy, ale po prostu potrzebował z kimś porozmawiać, a Luhan był tam. To właśnie wtedy zdał sobie sprawę, że Luhan zawsze tam był. Obrócił się, aby popatrzeć na Luhana. Spojrzał w jego piękne brązowe oczy oraz zerknął na jego uroczy nos, długie rzęsy i te wspaniałe, pełne, różowe usta. Wyglądają tak delikatnie; zastanawiam się, jakie to uczucie całować je. Sehun odkrył, że przysuwa się coraz bliżej, dopóki ich czoła się nie zetknęły, a czubki nosów otarły się o siebie. Ich usta unosiły się naprzeciw siebie i wystarczyło tylko kilka centymetrów więcej, a Sehun mógłby posmakować tych miękkich warg po raz pierwszy.
            Właśnie wtedy Sehun zdał sobie sprawę, że jest trochę za blisko Luhana.
            – Er… – Cofnął się niezręcznie oraz pomógł Luhanowi usiąść. – Wszystko w porządku teraz? Nie mogę się dzisiaj z tobą pobawić, więc może jutro.
            Luhan odkrył, że odsuwa się od Sehuna. Ponuro pokiwał głową oraz wyszedł. Więc teraz już wiedział, dlaczego Sehun zachowywał się tak dziwnie. Czuł, że jego serce zrobiło się trochę ciężkie. Współczuł Sehunowi i temu, co mu się przydarzyło. Chciał pomóc sprawić, aby coś się polepszyło, ale zamiast tego upadł na tyłek i prawdopodobnie pogorszył sprawy.
            Tej nocy, kiedy Sehun poszedł do łóżka, Luhan wkradł się pod kołdrę i dołączył do niego. Obserwował śpiącą postać Sehuna i dostrzegł zmarszczki na jego czole. Baekhyun powiedział mu, że Sehun prawdopodobnie przeżywa duży stres oraz powiedział mu „To bardzo ważne, żeby zapewniać wsparcie”.
            Baekhyun był mądrym facetem, więc pewnie miał rację. Luhan oplótł ramiona dookoła Sehuna i przytulił go, prawie tak, jak to robią mamy w filmach Disneya.
            Sehunnie, mam nadzieję, że wkrótce poczujesz się lepiej.