sobota, 19 września 2015

The Porcelain Dolls [22/38]

6 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Obnażony | oryginał: Bare, Naked and Exposed 
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay 
rating: PG-13
            Suho kroczył dookoła swojego biura ze skrzyżowanymi rękami, koniuszki jego palców uderzały o przedramiona. Kris miał w zwyczaju naśmiewać się z niego, mówiąc, że chodzi po biurze tak dużo, iż wydrąży dziurę, a woda wypełni je jak rów. Ale Suho miał wystarczający powód, żeby kroczyć w tak nerwowy sposób, zwłaszcza po spotkaniu ze swoim Xingie baby poprzedniej nocy.
            – Kochanie, jesteś pewien tego, co mówisz?
            – Jestem całkowicie pewien! W galerii jest ogromny kryształowy żyrandol i piękna fontanna na przedzie z posągiem rzymskich bogów. Była tam też okropnie brzydka i odrażająca fontanna z nagą kobietą wylewającą krew z każdego otworu swojej twarzy. – Yixing zadrżał.
            – Naga kobieta wylewająca krew? – Suho poczuł, jak jego ciało napina się.
            – Tak. Ta fontanna była przerażająca. To znaczy, nie jestem miłośnikiem sztuki, ale poważnie, ta rzecz jest prawdopodobnie najbardziej groteskową rzeczą, jaką kiedykolwiek widziałem. Zapewni ci koszmary, przysięgam.
            Suho nie mógł spać tej nocy. Trzy rundki słodkiego uprawiania miłości nie wystarczyły, by uspokoić jego nerwy. Takie coś uspokoiło Yixinga, bo chrapał jak dziecko, ale nie zdziałało nic dla Suho. Opis fontanny nawiedzał go, bo dokładnie wiedział, o czym była mowa.
            Nie tylko to, wiedział konkretnie, do której galerii to należało oraz kto ją posiadał.
            – Proszę pana. – Taemin wpadł jak burza po raz któryś z rzędu, tym razem w towarzystwie Minho. – Mamy całkowitą analizę dokumentów, które dał nam Kris.
            – Zobaczmy. – Suho chwycił kartkę papieru i przeczytał wszystko. Była tam masa informacji, wszystko od szczegółowych zapisów codziennych działalności biura do rejestrów finansowych.
            – Na tej liście są cztery różne konta bankowe.
– Tak, proszę pana, i jak pan widzi mamy tam dwa konta w banku szwajcarskim, jedno należące do Przemysłowego Banku Korei oraz kolejne, które jest kontem banku KfW należącego do najbezpieczniejszych banków świata – Minho fuknął i westchnął. – Chwilę nam zajmie przejrzenie właśnie tego. Na szczęście jedno z kont należy do tego samego numeru, który namierzyliśmy wcześniej.
– Proszę, powiedz mi, że wiesz, kim jest Lee Jinyoung.
– Nie, proszę pana.
– Wszystkie te konta są bardzo bezpieczne. Pan X nie oszczędzał na swojej finansowej ochronie. On dokładnie wie, co robi – powiedział Suho. – A co z tą nagraną wiadomością głosową, którą Kris przyniósł do domu?
– Udało nam się namierzyć pochodzenie tego numeru. – Minho pokazał swój tablet, gdzie wyświetlone były numer telefonu oraz szczegółowe dane kobiety.
– Poproś Krisa, by odnalazł tę kobietę.
– Już się robi. – Minho wepchnął tablet pod ramię i szybko wyszedł. Dał Taeminowi małego całusa w policzek. – Zaraz wrócę. – Suho mógł zwymiotować na ten widok, ale zamiast tego zdecydował się go zignorować. Jego myśli powędrowały do pięknego anioła, z którym spędził ostatnią noc, ale zaraz wyrzucił je z głowy. No dalej, Suho, skup się.
– Ze szczegółowych codziennych zapisów wygląda na to, że nie dzieje się tam za wiele. Wydaje się, że po prostu są w dołku w tej chwili. – Wówczas Taemin błysnął lekkim uśmiechem. – Wydaje mi się, że mamy także coś, co uzna pan za bardzo interesujące.
– Co to takiego? – Suho wziął kolejną kartkę od Taemina.
– Wygląda na to, że jest to strona z głównej księgi handlowej. Niech pan spojrzy na nazwiska, które są na liście.
– Gubernator Seulu? Generał Koreańskiej Marynarki Wojennej? Miliarderzy? Politycy? – Oczy Suho otworzyły się tak szeroko, że były gotowe wypaść z oczodołów. Pan X robił interesy z tymi wpływowymi ludźmi polityki i biznesu? Dlaczego, znajdowało się tam kilku najbardziej wpływowych ludzi w kraju! Poczuł, jak furia gotuje się w jego krwi. Więc w taki sposób on ufundował swój mały biznes. Ten pierdolony sukinsyn.
– Proszę spojrzeć trochę niżej, proszę pana – odezwał się Taemin. Suho mógł przysiąc, że chłopak przełknął nerwowo ślinę. Przebiegł wzrokiem w dół.
Pan Philip Wu.
***
Przeminęło kilka dni i wciąż nie było słowa o Zelo. Według Jacksona, Zelo jednego dnia pojawił się w szkole, ale tylko na kilka godzin, zanim znów opuścił lekcje i uciekł. Chłopak nie pojawił się, aby ćwiczyć i Tao był chory ze strachu. Co stało się z jego wartościowym uczniem? Gdzie on był?
Było późne wtorkowe popołudnie. Tao właśnie podrzucił Jenny do domu jej przyjaciółki z grupy przedszkolnej. Myślał o tym, by wpaść na krótką chwilę do studio sztuk walki i wykonać trochę papierkowej roboty, ale w tym samym czasie zdecydował się także na kawę. Skręcił za rogiem i szedł wąską uliczką za wszystkimi innymi sklepami. Nagle poczuł jakiś zapach. Ten sprawił, że kichnął, a jego nos zaswędział. Ohyda, dym papierosowy.
– Myślisz, że z kim masz do czynienia?
– Co? – Tao był zaskoczony przez szorstki głos. Wyglądało na to, że przed nim są ludzie, ale nie mógł stwierdzić. Normalnie wybrałby bezpieczniejszą drogę, odwróciłby się i odszedł, ale tym razem instynkt przejął kontrolę i Tao poszedł prosto.
– Powiedziałem 25 000.
– Nie ma mowy, człowieku. Nie wydałbym nawet 3000 na to gówno.
– To gówno? Myślisz, że to jest gówno? – Jeden z dużych mężczyzn z tatuażami na całym ramieniu stał przed drugim mężczyzną i zdenerwował go, pokazując mu środkowy palec. – Nie sprzedaję gówna, dobra, teraz albo się decydujesz albo nie. Jest mnóstwo ludzi w Korei, którzy chcą tego tak zwanego gówna.
– Stawiasz twarde warunki.
Mężczyzna z tatuażami uśmiechnął się szeroko. Chłopiec obok niego podał mu walizkę, którą tamten otworzył oraz pokazał zawartość mężczyźnie, który, jak Tao zgadywał, był klientem jakiejś transakcji z biznesu tylnej uliczki. Chłopiec jednak wyglądał strasznie znajomo. Miał różowe włosy.
– Różowe włosy… Zelo!! – Tao był bliski wykrzyczenia imienia chłopaka, ale nie chciał się zdemaskować. Co jego uczeń robił z tym umięśnionym ludzkim płótnem?
– Gdzie są Laleczki?
– Co? – Wytatuowany mężczyzna podniósł głowę. Był zbyt zajęty liczeniem pieniędzy, które trzymał w dłoni. Jego ręce były posiniaczone oraz miał opuchnięte kłykcie. Wątpię, że to z powodu, że jest zajęty liczeniem pieniędzy.
– Wiesz, o czym mówię. Gdzie są Laleczki? Minęło trochę czasu, od kiedy widziałem moje drogocenne maleństwa. – Pozostali mężczyźni zaśmiali się na komentarz, nie dlatego, że był zabawy, ale dlatego, bo wyglądało, że się z nim zgadzają. Tao uskoczył i ukrył się za stertą pustych butelek po piwie. Dlaczego ta rozmowa brzmiała tak znajomo?
– Był z nimi problem.
– Problem? Jaki problem? Obiecałeś, że będę miał szansę zobaczyć je za dwa tygodnie!
– Niczego nie obiecywałem!
– Ty skurwysynie. Jak śmiesz mnie oszukiwać? – Nagle mężczyzna wyciągnął broń. Strzał został oddany, a krzyki wypełniły powietrze. Tao wyskoczył ze swojej kryjówki prosto do brzucha bestii. Wszystkie jego myśli krążyły dookoła Zelo. Musiał uratować swojego ucznia.
Szybkie odruchy Tao były tym, co go uratowało. Przepchnął się przez gangsterów i skierował prosto do swojego celu. Zelo aktualnie szedł łeb w łeb z jednym z gangsterów z drugiej grupy, który niestety był większy i silniejszy. Tao odepchnął mężczyznę od ucznia oraz uderzył go.
– Mistrz Huang! – Zelo był zszokowany, gdy zobaczył, kto go uratował.
– Chodźmy! Podążaj za mną!
– Mistrzu Huang!! – Zelo został wyciągnięty z tłumu przez Tao oraz pociągnięty w górę uliczki. Tao ciągnął swojego ucznia i biegł tak szybko oraz tak daleko, jak mógł, zanim jego nogi się poddały. Skręcił za rogiem i zatrzymał się przed miejscowym sklepem z upominkami. Dyszał, kompletnie bez tchu i z bolącymi mięśniami. Spojrzał na Zelo, który sam był nie mniej wyczerpany.
– Mistrzu Huang…
– Chodźmy, Zelo.
– Nie, mistrzu, poczekaj. – Zelo zatrzymał go. Na jego twarzy były skaleczenia i siniaki. Nie ważne, jak dużo wushu trenował, nic nie przygotowało go do czegoś takiego. Nic nie przygotowało go do prawdziwej walki.
– Co z tobą jest nie tak? Wynośmy się stąd i wyleczmy cię. – Tao sięgnął, aby dotknąć twarzy Zelo, ale ten odepchnął jego dłoń. Jego mina była mieszanką skruchy i złości.
– Mistrzu, proszę, zostaw mnie w spokoju.
– Zostawić cię w spokoju? Czy jesteś zły? Dostałeś się do walki gangów! Mogłeś tam umrzeć!
– Ale moi przyjaciele nadal tam są!
– Twoi przyjaciele? – zadrwił Tao. – To są twoi przyjaciele?! Co się z tobą dzieje, dlaczego się tak zachowujesz?
– Mistrzu, nie zrozumiesz…
– Ja nie zrozumiem? – Nie mógł uwierzyć w to, co słyszał. Jeszcze raz usiłował go chwycić, ale Zelo wymknął się. Tao był urażony. Dlaczego jego najlepszy uczeń robił coś takiego? Zelo był dla niego jak syn. On tylko próbował pomóc, ale dlaczego chłopak go odpychał?
– Mistrzu, proszę… będziesz ranny, jeśli to zrobisz.
– Zelo, to nie ja będę tym, który będzie ranny, to…
– Wszystko w porządku. Nie martw się o mnie i proszę, nie przychodź mnie szukać.
– A co z twoimi rodzicami? Co powiesz na to? – Nagle oczy Zelo stały się chłodne. Patrzył na Tao, jakby ten był najbardziej obrzydliwą rzeczą, jaka kiedykolwiek istniała.
– Nic. – Zelo uciekł i tym razem Tao nie usiłował go zatrzymać.
Zelo… co się z tobą dzieje?
***
Była spokojna i cicha noc w mieszkaniu chłopców. Xiumin i Jongdae wrócili do swojego mieszkania, które było po sąsiedzku. Sehun nadal zakuwał do swojego egzaminu poprawkowego, podczas gdy Kai, Kyungsoo i Luhan postanowili wspólnie obejrzeć film. Kyungsoo uwielbiał „Krainę lodu”. Do tej pory widział ten film przynajmniej sześć razy, ale nie był nim zmęczony. Jeszcze.
Baekhyun nadrabiał zaległości w czytaniu, kiedy Chanyeol leżał obok niego, stukając w swoim telefonie. Ich dwoje ukrywało się w pokoju Chanyeola, wszystko było wygodne, gdy leżeli pod kołdrą. Po kilku minutach Chanyeol odłożył telefon i ziewnął głośno. Baekhyun podniósł głowę i uśmiechnął się do niego lekko.
– Zmęczony?
– Troszeczkę. To był długi dzień. – Usiadł i umiejscowił rękę dookoła Baekhyuna, delikatnie  całując go w czoło. Baekhyun pochylił całe ciało nieco bardziej w objęcia Chanyeola. Odwrócił głowę, by pocałować uroczego olbrzyma. Usta Chanyeola niemal porwały te Baekhyuna. Jego dłonie były ułożone na ciele chłopaka, czując drobną sylwetkę poniżej. Wtedy coś przestraszyło go. Przez cienki materiał koszulki Baekhyuna poczuł linię na jego biodrze. Wyglądało to jak blizna.
– Yeollie? Coś nie tak? – zapytał Baekhyun.
– To uh… to nic. – To nie było jakąś wielką tajemnicą, ale Chanyeol nie lubił rozmawiać o przeszłości Baekhyuna w klubie. Nie lubił mówić o nieprzyjemnych rzeczach, sprawiały, że czuł się niekomfortowo, a przez ostatnie kilka miesięcy próbował unikać rozmawiania o nich z Baekhyunem. Jego serce pękało za każdym razem, gdy wyobrażał sobie, że jego piękny Baekkie jest krzywdzony lub wykorzystywany. Nie lubił tego. Właściwie to nienawidził.
– Jesteś pewien? To nie wygląda jak nic.
– Jest w porządku, Baekkie, po prostu chodźmy spać.
– Nie. – Baekhyun powstrzymał Chanyeola przed oderwaniem się od niego. Baekhyun był dość dobrym sędzią jeśli chodziło o charakter albo może Chanyeol po prostu był kiepskim kłamcą. Wiedział, że coś się dzieje. Coś wkurzało Chanyeola.
– Baekkie, proszę…
– Powiedz mi, co jest nie tak. Proszę?
Chanyeol westchnął. Nie wiedział, od czego zacząć. To było jak otwieranie puszki Pandory. Jak mam ci to powiedzieć? Wiem, że byłeś bardzo wykorzystywany, będąc w klubie, więc nie spieszę się i unikam wszystkich rodzajów intymnego kontaktu fizycznego, ponieważ nie chcę cię skrzywdzić? Albo faktem jest, że jestem nieznacznie zadręczany przez fakt, że byłeś dziecięcą prostytutką?
– Chodzi o mnie, prawda? – odezwał się Baekhyun. – Chodzi o moją przeszłość. Czy to wprawia cię w zakłopotanie?
– Cóż, to nie jest coś, z czym ktokolwiek czułby się nieskrępowany… – To prawdopodobnie nie była najlepsza odpowiedź, bo poczucie krzywdy przemknęło przez twarz Baekhyuna.
– Brzydzisz się mnie? Czy to dlatego przestałeś mnie całować?
– Nie, nie, nie!! – Chanyeol gwałtownie zaprzeczył. – Nie, oczywiście, że nie! Jak mógłbym się ciebie brzydzić? Jesteś najpiękniejszym stworzeniem, jakie kiedykolwiek widziałem. To tylko…
– Tylko co?
– Nie chcę cię skrzywdzić – odparł Chanyeol bez ogródek. To było naprawdę najważniejsze z tego wszystkiego.
– Skrzywdzić mnie?
– Tak. Baekkie, będę z tobą szczery, dobrze? – zaczął Chanyeol. – Wiem, że byłeś dziecięcą prostytutką. Wiem, że przez lata ogromnie cierpiałeś. Nazwij mnie szaleńcem; nazwij mnie paranoikiem, ale za każdym razem, gdy o tym myślę, to mnie przeraża. Doświadczyłem impulsu, myśląc o tobie i to mnie martwi. Czuję się winny i zawstydzony. Nienawidzę siebie za to, że poczułem coś takiego. Za czucie… seksualnego pociągu do ciebie.
– Chanyeol…
– Nie chcę cię skrzywdzić. Chcę chronić cię po to, abyś już nigdy nie został skrzywdzony, ale moim największym lękiem jest to, że sam mogę stać się jak jeden z nich. Ja także mogę cię skrzywdzić. Co jeśli coś stanie się tobie i to przeze mnie? Nie chcę, żebyś cierpiał po raz kolejny.
– Chanyeol… – Baekhyun uniósł głowę Chanyeola, by na niego spojrzeć. – Nie skrzywdzisz mnie.
– Jaką masz pewność? Co jeśli…
– Nie zrobisz tego. Znam cię. Wszyscy ci mężczyźni, którzy mnie skrzywdzili, bałem się ich. Ale ciebie się nie boję. Gdybyś chciał mnie skrzywdzić albo wykorzystać, zrobiłbyś to miesiące temu. Nie powstrzymywałbyś swoich popędów, nie czułbyś się winny za czucie do mnie pociągu seksualnego i nie byłbyś przerażony dotykaniem mnie. – Baekhyun chwycił dłoń Chanyeola. – Ufam ci. Zmieniłeś mój świat, Chanyeol. Pomogłeś mi zdać sobie sprawę, że nie wszyscy mężczyźni i nie wszystkie kobiety na tym świecie są okrutni. Pomogłeś mi zrozumieć, że miłość jest możliwa, jeśli w nią wierzysz. Ja wierzę, zwłaszcza w ciebie.
– Baek… – Baekhyun wyszedł z łóżka i stanął. Potem ściągnął swoją koszulkę oraz spodenki. Wyszedł ze swoich bokserek i stał tam, przed Chanyeolem, obnażony i bezbronny, jego blizny były w pełni ukazane. Dłonie Chanyeola były podniesione do jego ust, kiedy wpatrywał się w nagie ciało Baekhyuna po raz pierwszy. Baekhyun czekał na reakcję.
Nie było żadnej.
Chanyeol pochylił się do przodu by chwycić rękę Baekhyuna. Jego oczy były załzawione i szklące. Jego serce bolało z powodu tego okropnego widoku brzydkich blizn niszczących zresztą piękne ciało. Te potwory! Te złe demony! Mój Baekkie, mój piękny Baekkie.
– Dlaczego… dlaczego to robisz? – zapytał zadyszanym głosem, usiłując powstrzymać łzy.
– Nie chcę, żebyś był przerażony moją przeszłością, Yeollie. Tak, te blizny są szpetne, ale teraz je widzisz i nie uciekasz. – Usiadł z powrotem na łóżku i mocno złapał Chanyeola za rękę. Ból jest nieunikniony, cierpienie jest nieobowiązkowe. Baekhyun nie chciał już dłużej cierpieć. Chciał być szczęśliwy. Bycie z Chanyeolem uszczęśliwiało go. Chanyeol go uszczęśliwiał.
– Baekkie…
– Dotknij mnie, Chanyeol, proszę.
Chanyeol sięgnął dłonią, aby dotknąć skrawka skóry na klatce piersiowej Baekhyuna. Mniejszy pociągnął ręce Chanyeola, żeby opleść je dookoła siebie i po prostu tak trwali. Żadnych słów, ale komfortowa cisza. Żadnych ruchów, ale nigdy wcześniej nie czuli się bardziej bez tchu. Żadnych pocałunków, ale mogli poczuć miłość. Baekhyun ufał Chanyeolowi. Odwaga jest wyborem. Nigdy przedtem nie czuł się bardziej bezpiecznie i pewnie.
– Pocałuj mnie.
I pocałował go. Chanyeol całował Baekhyuna, jego serce wzrastało od emocji. Jego pocałunek był gorący i naturalny, pełen niewypowiedzianych słów oraz niezmienionych uczuć. Baekhyun mógł poczuć smutek, nienawiść, strach, wściekłość i miłość, którą Chanyeol nosił w sobie od miesięcy. Ale, mimo to nie ruszył się. Baekhyun nie był przerażony, w rzeczywistości czuł się bardziej odważny. Teraz kochał Chanyeola bardziej.
Chanyeol przerwał i dyszał, patrząc na chłopaka pod sobą. Czuł się inaczej. Nie był zaniepokojony, przestraszony ani zły. Czuł silny, nieznajomy ucisk emocji krążący w pobliżu jego żołądka.
Opanowanie.
Ta noc naznaczyła początek nowego rozdziału w ich życiach. Tego, który zmienił ich życia na zawsze.

poniedziałek, 14 września 2015

The Porcelain Dolls [21/38]

7 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Główna siedziba | oryginał: The Headquarters
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay rating: PG-13
            Yixing nie musiał być w klubie co najmniej do 14, ale tego dnia jego szef zadzwonił do niego, mówiąc mu, by przyjechał w południe. Yixing nienawidził chodzić do klubu tak wcześnie, bo znaczyło to spędzenie mniejszej ilości czasu z siostrą. Ale klub był jego miską ryżu i nie mógł narzekać.
            Yixing był zajęty wycieraniem barowego kontuaru oraz ostrożnym polerowaniem wszystkich szklanek. Było południe i klub nie był czynny, więc działo się trochę sprzątania. Prostytutki mieszkały w piwnicy tuż pod klubem, więc miały wolną rękę, aby wchodzić i wychodzić kiedy chciały. Yixing polerował jeden ze swoich ulubionych koktajlowych kieliszków, gdy wszedł jego szef, szokując go tak, że prawie go stłukł.
            – Gdzie jest Xinlu?
            – Co? – Xinlu była jedną z młodszych dziecięcych prostytutek w klubie. Pochodziła z Chin i została przetransferowana tu nie tak długo po zniknięciu Laleczek. Yixing bardzo lubił Xinlu. Była uroczą sześciolatką ze słodkim głosem i ślicznymi oczami.
            – No dalej, wiesz, gdzie ona jest.
            – Do czego ci ona?
            – To nie dla mnie. To dla Głównego Szefa. Prosił o nią.
            Yixing mógł poczuć, jak jego źrenice się rozszerzają. Nie każdego dnia Główny Szef prosił prostytutkę o wizytę, ale kiedy to robił, to nie mogło być nic dobrego. To samo przydarzyło się Luhanowi i Kyungsoo oraz kilku innym przed nimi. Czy Xinlu zrobiła coś złego? Czy wielki człowiek zainteresował się nią?
            – Potrzebuję kogoś, kto będzie jej towarzyszył do jego prywatnej siedziby głównej. Ludzie szefa przyjdą ją zabrać za mniej niż godzinę – powiedział szef Yixinga, wskazując na swojego Roleksa.
            – Ja pójdę – odparł Yixing, zdejmując swój czarny fartuch oraz odkładając kieliszek. – Ja ją zabiorę.
            – Dobrze, ale najpierw ją znajdź.
            Yixing opuścił kontuar i zbiegł na dół do piwnicy. Zbiegał po metalowych schodach, zakrztusił się zapachem, który wdarł się do jego nosa od wejścia. Umieścił dłoń dookoła ust. Piwnica była pełna dymu papierosowego. Prostytutki paliły regularnie, niektóre miały igły w rękach, podczas gdy bezwładne ciała leżały dookoła. Dwie dziewczyny dzieliły się tym samym papierosem, gdy dwoje dzieci paliło z czegoś przypominającego parownik do marihuany. Odnalazł Xinlu, leżała na ziemi.
            – Xinlu, chodźmy stąd. – Yixing nie marnował czasu w wyciąganiu dziewczynki z ciemnej piwnicy. Podniósł dziewczynkę na rękach i wybiegł z największą prędkością. Ulokował Xinlu na ziemi, pomagając jej stanąć na nogi. Yixing krztusił się i kaszlał z powodu okropnego zapachu.
            – Co się dzieje? – zapytała dziewczynka.
            – Dzisiaj jedziemy się z kimś zobaczyć.
            – Kto to taki?
– On jest głównym szefem, okej, wielkim człowiekiem odpowiedzialnym za sprowadzenie cię tutaj. Teraz idź i przygotuj się, a ja wymagam od ciebie, żebyś zachowywała się wzorowo. Czy możesz to dla mnie zrobić?
– Tak.
– Dobrze. – Yixing pozwolił dziewczynce pobiec do łazienki. Pół godziny później czarne vany pojawiły się przed klubem. Yixing trzymał Xinlu za rękę, jego własne ciało drżało nerwowo.
– Wsiadajcie – powiedział kierowca szorstkim głosem. Yixing pomógł Xinlu wejść do samochodu. Nie wcześniej niż znaleźli się w środku, Yixing poczuł grubą opaskę dookoła oczu.
– Co do…
– Przykro mi, polecenie szefa. Nikt nie może znać położenia jego głównej siedziby. – Yixing poczuł, że opaska zaciska się dookoła jego głowy i mógł tylko przypuszczać, że Xinlu także jest związana. Jego dłoń sięgnęła, żeby chwycić tą Xinlu.
Yixing nie miał pojęcia, dokąd zmierzają, ani jak długo im to zajmie. Aczkolwiek czuło się, jakby to zajęło lata i Yixing odgadł, że byli gdzieś daleko poza miastem. Xinlu niedawno zasnęła obok niego. Czuł, że jego własne powieki są ciężkie, właśnie kiedy miał zasnąć, van wreszcie się zatrzymał.
Para silnych rąk wyprowadziła Yixinga z vana. Yixing krzywił się od ciasnego uścisku, kiedy wysiadał oraz gdy wchodził do klimatyzowanego pomieszczenia. Usłyszał piszczący dźwięk i nagła struga zimnego powietrza uderzyła go w twarz. Nadal nie mógł nic zobaczyć. Wszedł do budynku, niespodziewanie ochroniarz się zatrzymał. Jego opaska została zdarta i Yixing zmrużył oczy, światło sprawiało ból dla jego oczu.
– Gdzie ja jestem? – Rozejrzał się dookoła swojego otoczenia. Jasne, pastelowe ściany, wyłożone dywanami podłogi, przypadkowe obrazy na ścianach oraz rząd krzeseł pokrytych poduszkami przed nim. Był na jednym końcu długiego korytarza, a przed nim znajdowały się szklane drzwi obwarowane przez ochronę.
– Proszę, poczekaj tutaj. Kiedy Xinlu będzie gotowa, zostaniesz powiadomiony.
– Czekaj, dokąd ją zabieracie?
– Żeby zobaczyła się z Głównym Szefem.
– Pozwól mi także iść.
– Przykro mi, tylko upoważnione osoby mają pozwolenie.
– Ale ja jestem jej eskortą!
– Zasady to zasady. Proszę, zaczekaj tutaj. Mamy tutaj pokój rozrywki, bibliotekę oraz kafeterię.
– Ale… – Xinlu została odprowadzona przez jednego ze strażników. Wstukali kod w zamek w szklanych drzwiach i weszli do środka. Xinlu patrzyła na Yixinga z przerażonym wyrazem twarzy, a Yixing podbiegł do szklanych drzwi, waląc w nie oraz wołając Xinlu, ale wyglądało na to, że nikt nic nie słyszał.
Muszę dostać się do środka! Yixing rozejrzał się dookoła. Nie było sposobu, żeby mógł przedrzeć się przez drzwi bez alarmowania ochrony. Gapił się na zamek niedaleko szklanych drzwi. Wymagał ośmiocyfrowego kodu. Cholera, to nie była jedna z rzeczy, które były wliczone w szkolenie Yixinga.
Chodził po całym budynku, przechodząc przez bibliotekę i kafeterię. Tuż przed sobą ujrzał kelnera wychodzącego z wózkiem pełnym jedzenia.
– Dokąd z tym idziesz? – zapytała jedna z kelnerek.
– Główny szef chce swój lunch. Mam podsmażanego okonia morskiego i koktajl z krewetek.
– On z pewnością nie znosi lekkiego jedzenia, co?
Yixing nie czekał, aby usłyszeć resztę rozmowy. Ukrył się we wnętrzu wózka tak szybko, jak było to możliwe, upewniając się, że zasłona go zakrywa. Wstrzymał oddech, ściskając swoje ciało w tej ciasnej przestrzeni. Na szczęście Yixing był chudy i nie zajmował tak dużo miejsca. Wózek został przewieziony i minął ufortyfikowane szklane drzwi. Zatrzymał się i Yixing mógł usłyszeć, jak kelner puka w drzwi obok niego.
Klamka przekręciła się, a kelner wszedł do środka. Yixing wytoczył się spod wózka i pobiegł tak szybko, jak mógł, ukrywając się za sofą. Trochę przyglądał się zza rogu i w przelocie zobaczył kelnera wjeżdżającego wózkiem do pomieszczenia. Przez szparę w drzwiach mógł zobaczyć Xinlu siedzącą na łóżku.
Xinlu. Moja biedna Xinlu. Yixing chciał pójść i uratować Xinlu, ale nie mógł. Nie dzisiaj, nie mógł ryzykować, że się zdemaskuje. Yixing rozejrzał się dookoła. Korytarz był całkiem pusty, tylko kilku pracowników chodziło w pobliżu. Wypełznął ze swojego miejsca ukrycia i na palcach przeszedł po okolicy. Skręcił za rogiem i znalazł inne pomieszczenie. Już miał je minąć, kiedy ktoś pojawił się z przeciwnej strony, aby zapukać do drzwi. Odtworzył swoje kroki, z powrotem schylił się za sofą.
– Musisz przyjść do kafeterii. Zamierzamy obrzucić Joego jajkami na jego urodziny – powiedział mężczyzna, rozmawiając z kobietą, która otworzyła drzwi.
– Ale nie skończyłam segregować dokumentów Szefa. On potrzebuje, aby to było zrobione tak szybko, jak to możliwe.
– Och, proszę cię, to nie zajmie długo. Kiedy obrzucimy go jajkami, zamierzamy napełnić jego spodnie lodem. No chodź, będzie zabawa!
– Och, w porządku. – Ku przerażeniu Yixinga młoda kobieta miała wyjść, a drzwi zamykały się. Yixing chwycił jedną z okrągłych ozdób z półki nad nim i potoczył ją. Szklana ozdoba potoczyła się i ulokowała się w wejściu, powstrzymując drzwi przed całkowitym zatrzaśnięciem się.
Geniusz, jeśli mogę tak o sobie powiedzieć. Yixing wcisnął się do biura tak szybko, jak było to możliwe, zabierając szklaną ozdobę i zanotował sobie w pamięci, aby ją zwrócić, jeśli będzie miał okazję. Rzucił okiem po pozbawionym okien biurze. Jak ktokolwiek mógł pracować w tak zatłoczonym środowisku. Numerem jeden w kryteriach podczas szukania pracowników w tym miejscu musi być: brak klaustrofobii.
Biuro było brązowe z odcieniami głębokiej czerwieni, ciemny kontrast do jasnego korytarza na zewnątrz. Yixing skierował się prosto do biurka. Był tam plik dokumentów, wszystkie w jakiś sposób uporządkowane. Nie było czasu, aby je przejrzeć. Yixing złapał stertę papierów i udał się bezpośrednio do kserokopiarki. Urządzenie zabrzęczało i prawie przyprawiło Yixinga o zawał serca. Co jeśli ktoś usłyszałby hałas i wszedł do biura?
Musiał działać szybko. Skserował tak dużo, jak mógł i zwinął dokumenty, upychał je z tyłu swojej koszuli, za kurtką. Miał wziąć więcej, kiedy nagle kroki rozbrzmiały za drzwiami.
– Dasz wiarę, że oni to zrobili? To było komiczne!
Kurde. Cholerna sekretarka wróciła. Yixing szamotał się dookoła, szukając miejsca do ukrycia. Przez przypadek nadepnął na panel podłogowy i wyglądało na to, że ściana za nim otworzyła się, przesuwając. Yixing wpadł w ciemny otwór pozostawiony przez przesuwający się panel ścienny, a ten zamknął się za nim. Yixing ścisnął swoje puste otoczenie. Nic. Został uwięziony za ścianą.
Przynajmniej mnie nie znajdzie. Oddychał ciężko, czując dokumenty za plecami, kiedy stanął na nogi. Z rękami wyciągniętymi za siebie chwytał dookoła, szukając czegoś, aby się złapać. Wtedy jego ręce znalazły ścianę. Przeszukiwał ścianę w poszukiwaniu klamki, szczeliny a może nawet i przycisku. Jego palce poczuły coś zimnego i twardego. Wydawało się, że to dźwignia. Pociągnął ją w dół z całej siły, pojawiło się światło.
Chłodne powietrze rozniosło się, kiedy Yixing wyszedł ze swojego miejsca ukrycia. Jego stopy wylądowały na pokrytej dywanem podłodze, a on spojrzał na panel, który otworzył się przed nim. Dosunął go, nie czekając, by ktokolwiek odkrył skąd przyszedł, a obraz obsunął się, aby dogodnie zakryć klapę.
Yixing słyszał głosy. Właściwie bardzo wiele z nich. Szarpnął się oraz ukrył za rogiem, a jego oczy rozszerzyły się, kiedy spostrzegł, że było tam bardzo dużo ludzi. Wyglądało na to, że wszyscy stali blisko, patrząc na obrazy na ścianie. Były tam rodziny i dzieci, a nawet przewodnicy turystyczni oprowadzający ludzi dookoła.
Czekaj, co do cholery? Yixing wyszedł ze swojego wspinaczkowego punktu i rozejrzał się. Malowidła i dzieła sztuki legendarnych oraz współczesnych artystów dekorowały ścianę. Poszedł w kierunku balkonu i zdał sobie sprawę, że był na wyższym piętrze. Pod nim znajdowały się wspaniałe schody ze złotym dywanem oraz ogromnym żyrandolem tuż ponad nim. Yixing przywędrował swoją drogą do galerii sztuki.
Co do diabła? Gdzie ja jestem? Yixing był nawet bardziej zdezorientowany i oszołomiony niż wcześniej. Sekretna centrala Głównego Szefa była ukryta za galerią sztuki? Do tego raczej sławną, biorąc pod uwagę liczbę ludzi, jaka tam była.
Yixing wybiegł poza galerię, patrząc na piękną fontannę przed sobą, która na środku miała ogromny ozdobny pomnik, przedstawiający jakichś słynnych włoskich bogów, z których większości Yixing nie rozpoznawał. Tuż za rogiem znajdowała się szalenie straszna fontanna. Dużo mniejsza od tej dużej na przedzie, ta właśnie przedstawiała nagą kobietę z wywróconymi oczami oraz głową, patrzącą w górę, jakby błagała Boga o litość. Jej ręce chwytały fontannę z siłą, a woda czerwona jak krew wyciekła z jej oczodołów, nozdrzy i ust oraz skapywała, by utworzyć fontannę. Yixing skrzywił się na widok posągu, ale niektórzy ludzie kochali go, chwaląc jako dzieło sztuki.
Yixing chodził dookoła poza galerią. Poszedł na tyły galerii i dostrzegł czarnego vana, tego samego, którym właśnie przybyli. Właśnie wtedy to w niego uderzyło. Został zablokowany na zewnątrz budynku, bez drogi do środka.
O cholera. Yixing zaklął przynajmniej po raz dziesiąty tego dnia. Mógł wybrać powrót tą samą drogą, jaką przyszedł, ale to było zbyt ryzykowne. Yixing był nadal zajęty uspokajaniem siebie, nie wiedząc, co powinien zrobić, kiedy zadzwonił jego telefon.
– Halo?
– Pan Zhang? Jestem Peter, ochroniarz, który pana tutaj przywiózł. Gdzie pan jest?
– Uhm… – Yixing bezmyślnie bawił się palcami. – Jestem na zewnątrz. Zostawiłem telefon w samochodzie i poprosiłem kogoś, żeby poprowadził mnie na zewnątrz.
Kilka minut później rzekomy Peter i kierowca wyszli z budynku. Peter otworzył drzwi samochodu oraz skinął na Yixinga, aby wsiadł.
– Czekaj, gdzie jest Xinlu?
– Xinlu jest zmęczona, powinna zostać tutaj dopóki szef nie będzie gotowy, aby odesłać ją z powrotem.
– Co? Dlaczego jest zmęczona? Co się dzieje?! Gdzie ona jest?!
– Proszę się uspokoić, panie Zhang. Odeślemy pana z powrotem.
– Nie! Nigdzie bez niej nie jadę!
Peter westchnął ciężko. Chwycił ramię Yixinga i na siłę wepchnął go do samochodu, zatrzasnął drzwi.
– NIE!!! Wypuść mnie!!! Chcę zobaczyć Xinlu!! – Yixing uderzał w drzwi i poczuł kolejną opaskę dookoła siebie. Peter wyszeptał mu do ucha: – Przykro mi, ale musi pan pozostać w pozycji siedzącej. Z Xinlu wszystko w porządku, przysięgam.
Yixing chciał płakać. Z Xinlu nie było w porządku. Z nikim nie było w porządku, kiedy odwiedzał Głównego Szefa. Ona była taka młoda! Jak to było możliwe?! Nie zasłużyła na życie takie jak to!
Oparł się na siedzeniu, czując, jak papiery zginają się na jego spoconych plecach. Musiał przekazać te informacje Krisowi i Suho tak szybko, jak było to możliwe. Chciał, aby ten niebezpieczny koszmar skończył się.
Luhan, Kyungsoo, Baekhyun, a teraz Xinlu. Nie martwcie się, ludzie, pomoc nadchodzi.
***
– To są dokumenty. – Yixing wyciągnął plik kartek ze swojej torby. Rzucił dokumenty na stół. Kris i Suho zabrali je, dokładnie je oglądając. Kris poczuł uśmiech wpełzający na jego usta.
– Jesteś coraz bliżej złapania tego sukinsyna. Jestem pewien, że możemy wyciągnąć jakieś szczegóły z tej sterty.
– Czy pamiętasz cokolwiek, jak się tam dostałeś? – zapytał Suho.
– Przez całą podróż miałem oczy zawiązane opaską. Aczkolwiek wydawało się długo, około pół godziny samochodem. – Yixing usiadł obok Suho, który uspokajająco głaskał jego plecy.
– Nie pozwolili mi przejść do poczekalni. Ochrona była surowa. Potem zabrali Xinlu. – Yixing wbił paznokcie w swoje odkryte udo, czując, jak gorące łzy pojawiają się w jego oczach. – Oni… oni ją zabrali…
– Tak bardzo mi przykro. – Suho przytulił swojego ukochanego, który właśnie cicho płakał. Kris poważnie skinął głową, współczując małej przyjaciółce Yixinga.
– Nie martw się, Yixing, wyciągniemy ją i wrzucimy tego złego człowieka w czeluście piekła. A dzięki tobie stanie się to szybciej, niż myślisz. – Kris wstał z dokumentami w ręce. – Najpierw skieruję się z powrotem do głównej siedziby.
– Do zobaczenia. – Suho pomachał do kuzyna, który właśnie opuścił jego luksusowy apartament. Yixing wciąż wypłakiwał łzy złości i frustracji. Po cichu obwiniał siebie za wszystko, co stało się Xinlu.
– Już, już. Uratujemy ją. Zobaczysz.
– Och, Suho… ona była tylko małą dziewczynką… proszę, powiedz mi, że ją uratujesz.
– Zrobię to, obiecuję. – Suho pocałował Yixinga w usta i przytulił go mocno. Suho nie łamał obietnic. Yixing ryzykował życie, szpiegując dla nich tego dnia oraz stracił jednego ze swoich małych przyjaciół.
Zamierzam uratować ich i ciebie z tego żałosnego miejsca. Tylko poczekaj, Xingie baby. Wszystko będzie w porządku.
***
Odkąd mieszkanie przeszło od rodziny i szóstki samotnych osób do rodziny i trzech par, Lucy i Mike zauważyli kilka dość oczywistych zmian. Kyungsoo już dłużej nie spędzał całego swojego czasu z dzieciakami. Nie tylko wziął gotowanie jako hobby (zgoda, był w tym bardzo dobry), ale także spędzał coraz więcej czasu z Kaiem. Już więcej nie potrzebował Mike czy Lucy, aby czytali z nim historyjki. Zamiast tego wybierał książkę i prosił Kaia, żeby to zrobił.
Chanyeol ponadto stał się bardziej przylepny do Baekhyuna. Za każdym razem, kiedy wracał z college’u zaplatał mniejszego w swoje ramiona i mówił „Witaj, mój piękny”, nawet jeśli Baekhyun nosił starą koszulkę oraz brzydkie dresy.
– Przestań, Chanyeol, to żenujące. – Baekhyun zarumienił się, wiercąc się w objęciach Chanyeola. Chanyeol tylko się uśmiechnął i obdarzył Baekhyuna pocałunkiem, wywołując u drugiego cichy chichot.
– Jak uroczo! Jestem zazdrosny o waszą dwójkę, gołąbeczki! – Xiumin raz skomentował. – Hej, mówiłem ci, ty też jesteś piękny! – bronił się Jongdae.
– Nie, nie mówiłeś.
– Tak, mówiłem. Za każdym razem, kiedy oglądasz dramy.
Tata przewrócił oczami. – Nie mów do mnie nic, kiedy jestem w środku sceny Chun Songyi i Do Minjuna!!
Jedyną rzeczą, która nie bardzo się zmieniła, była relacja Luhana i Sehuna. Sehun nadal uczył się do swojego egzaminu poprawkowego i po kampusie spędzał więcej czasu w bibliotece, więc Luhan zostawał w domu, skupiając się na czytaniu i pisaniu. Był również dobry w rysowaniu oraz był dobrym partnerem, jeśli grałeś w zgadywanki, ale kiedy Sehun przychodził do domu, Luhan rzucał wszystko i szedł za studentem do jego pokoju.
– Nie podoba mi się to. Oppy już się z nami nie bawią – burknęła Lucy, rzucając swoją zabawkę na podłogę. Lalka Barbie leżała sflaczała na ziemi, jej oczy wiecznie otwarte, a jej uśmiech wciąż szeroki. Lucy chciała zetrzeć ten uśmiech z jej twarzy i sprawić, by płakała.
– Wiem. Tęsknię za Kyungsoo hyungiem. On już nawet nie chce oglądać z nami Myszki Miki ani Pororo. – Mike miał bardzo szczególne stosunki ze swoim Kyungsoo hyungiem. Trudno było wyjaśnić dlaczego, może dlatego, że Kyungsoo był wyizolowany lub spostrzegawczy, ale Mike po prostu lubił mieć Kyungsoo w pobliżu siebie.
 – No już, już, dzieci, nie bądźcie takie. – Xiumin kołysał dwójkę swoich dzieci w ramionach. – Oni są w związkach, więc to naturalne, że chcą spędzać każdą chwilę ze swoimi miłościami.
– Oni nas nie kochają? – spytał Mike.
– Oczywiście, że kochają. Oni bardzo was kochają.
– Nie tak bardzo jak kochają drugich oppów? – dodała Lucy.
– Być może nie. – Xiumin dostrzegł, że uśmiech Lucy zrzedł. – Nie bądź smutna, aniołku. Powiem chłopakom, żeby spędzali z wami więcej czasu, dobrze?
– Dobrze.
– W porządku – burknął Mike, wkładając kciuka do ust i ssąc go, czując się już zmęczony.
– Dobrze. Teraz idźcie do łóżka, słoneczka. Robi się późno. – Xiumin usiadł na kanapie z dwójką dzieci w ramionach.
– Appa, czy mogę dzisiaj z tobą spać? – zapytał Mike.
– Dlaczego, kochanie?
– Kilka nocy temu widziałem, jak uprawiałeś zapasy z tatusiem. To wyglądało jak zabawa! Zrobisz to jeszcze raz?
Xiumin potrząsnął głową. – Nie dzisiejszej nocy, kochanie, ja…
– Proszę… – Mike wydął wargi, robiąc do niego swoje duże, niewinne oczy, które będą przyczyną śmierci Xiumina, co mógł przysiąc. Och, jak mógł powiedzieć nie czemuś takiemu?
– W porządku, kochanie. Idź wziąć swój koc.
Zdecydowanie nie najlepszy pomysł w historii, ale Mike naprawdę chciał z nimi spać. – Och, cóż… – Westchnął, kiedy wszedł do sypialni, którą dzielił z Jongdae. – Skarbie, Mike chce spać… jasna cholera!!
– Coś nie tak, nie podoba ci się widok? – Jongdae leżał w łóżku, nagi, jego na wpół twardy członek na pełnym widoku. Uśmiechnął się znacząco do swojego męża. – Nazwałem to Nagi Mężczyzna. Chodź, dołącz do mnie, Minnie.
– Jongdae, to jest idiotyczne! Ja… – Poczuł, jak jego wzrok wędruje w dół szczupłego ciała męża do jego krocza. Xiumin odczuł, że temperatura pokoju rośnie. – Tak bardzo jak jestem podniecony, jeśli chodzi o twoją sprawę Nagiego Mężczyzny, lepiej załóż jakieś majtki.
– Dlaczego?
– Mike chce spać z nami dzisiejszej nocy.
– Proszę, powiedz, że powiedziałeś „nie”.
– Nie.
– To znaczy, że on nie będzie spał z nami, prawda?
– Nie.
Jongdae westchnął. Chwycił swoje majtki i założył je. Mike przyszedł kilka minut później i po pocałunkach na dobranoc oraz słodkich kołysankach światła zgasły. Leżał w łóżku, myśląc o tym, co to był za okropny pomysł (spędził bardzo dużo czasu nad pomysłem Nagiego Mężczyzny), ale wtedy odwrócił się i ujrzał coś pięknego. Zobaczył swojego małego chłopca i swojego wspaniałego męża śpiących spokojnie w swoich ramionach.
Jestem szczęściarzem, powiedział do siebie i przytulił swoją rodzinę. Miał piękną małą dziewczynkę, przystojnego chłopca oraz najlepszego męża na świecie. I sześciu kochanych chłopaków, których kochał tak bardzo, jak kochał swoją rodzinę.
Życie naprawdę nie było takie złe. W rzeczywistości życie było cudowne. 

środa, 9 września 2015

The Porcelain Dolls [20/38]

5 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Wiadomości głosowe i poczynania MIA | oryginał: Voice mails and An MIA Action
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay
rating: PG-13
            – O mój Boże, Jongdae… – wydyszał Xiumin, pochylając się do przodu, by chwycić w dłonie twarz swojego męża i pocałował go chciwie, próbując uspokoić swoją poorgazmową euforię poprzez pocieranie swoją nagą skórą o tę lekarza. – Mhm, byłeś dzisiaj bardzo seksowny.
            – Ty sam w sobie też byłeś dość seksowny. – Jongdae pocałował udekorowaną malinkami szyję Xiumina i zaczął kreślić przypadkowe wzory na jego pobrudzonych spermą mięśniach brzucha.
            – Tęskniłem za robieniem tego, wiesz. Za uprawianiem miłości do dźwięku telewizora, ryczącego Myszkę Miki za drzwiami w salonie.
            – Nie bardzo obchodzi mnie ta mysz. Jedyną rzeczą, jaką słyszę, są twoje jęki, zwłaszcza gdy lekko gryziesz moje ucho.
            – To dlatego, że wiem, jak bardzo cię to podnieca. – Xiumin zachichotał, sięgając, aby ugryźć dolną wargę Jongdae.
            – Mamy takie szczęście, że dzieciaki nas nie słyszały.
            – Mówiłem ci, kiedy włączona jest Myszka Miki, nic innego się nie liczy. – para pocałowała się chciwie, kiedy Jongdae zacisnął ręce dookoła talii Xiumina, podnosząc go tak, żeby jego chude mogły opleść dookoła talię doktora.
            – O cholera, Jongdae…
            – Tak?
            – Wciąż jesteś we mnie. I to znowu mnie podnieca.
            Jongdae uśmiechnął się znacząco, pochylając się, by polizać obojczyk Xiumina. – Chodźmy do łazienki się umyć.
            – Tak naprawdę nie będziemy się myć, prawda?
            – Nie. – Jongdae i Xiuminowi udało się przemknąć do łazienki tak, że nikt ich nie zauważył i włączyć prysznic.
            – Hej, ludzie! Jesteśmy w domu!! – Chanyeol, Baekhyun, Luhan, Sehun oraz oczywiście Kyungsoo i Kai, wszyscy przyszli do domu w tym samym czasie. Lucy i Mike zeskoczyli ze swoich miejsc, żeby powitać swoich ulubionych oppów i hyungów.
            – Oppa! – Lucy przytuliła nogę Luhana, podczas gdy Mike pobiegł prosto, by rzucić się na Kaia.
            – Hej, dzieciaki! Macie dobry dzień?
            – Tak! Oglądamy Myszkę Miki! Kyungsoo hyung, chodź pooglądać z nami!
            – Lucy, gdzie są wasi rodzice? – spytał Sehun.
            – Wydaje mi się, że biorą prysznic.
            – Och, dobrze, ja… poczekaj – Sehun przerwał i zmierzył dziewczynkę wzrokiem. – masz na myśli, że appa i tatuś biorą prysznic?
            – Tak mi się wydaje.
            Sehun zrobił swój charakterystyczny złośliwy uśmieszek. – Lucy, idź po swoich rodziców.
            – Ale oni są pod prysznicem!
            – Powiedz im, że to pilne! Bardzo ważne!
            – Dobrze. – Lucy nie miała wyboru. Wzruszyła ramionami i poszła do łazienki. Chanyeol przyglądał się okropnemu dowcipnisiowi, który był zbyt zajęty, próbując ukryć swój śmiech. Lucy głośno waliła w drzwi, wołając swoich rodziców.
            – APPA!!!!! TATUSIU!!!!!! SEHUN OPPA CHCE SIĘ Z WAMI ZOBACZYĆ!!!!!!
            Sehun mógł przysiąc, że słyszał, jak Jongdae pod prysznicem przeklina go do cholery. Mała Lucy była całkowicie nieświadoma co do aktualnej sytuacji, kiedy Xiumin i Jongdae wyszli spod prysznica niedbale ubrani w bokserki z włosami mokrymi od prysznica.
            – Czego chcesz teraz, Oh Sehunie? – Jongdae kipiał ze złości. Jeśli spojrzenia mogłyby zabijać, Sehun już byłby martwy.
            – Lepiej, żeby to było ważne – powiedział Xiumin, wycierając włosy.
            – Jesteśmy w domu. – Sehun uśmiechnął się, oplatając ramiona dookoła Luhana, który jadł z Lucy watę cukrową. Przez kilka minut para patrzyła na Sehuna wielkimi oczami, zanim twarz Xiumina zrobiła się tak czerwona jak lawa.
            – Synu szatana!! To jest ta twoja bardzo ważna wiadomość?!?!
            – Xiumin, przestań!! – Jongdae chwycił go, zanim tata dwójki mógł wydrapać Sehunowi oczy. Sehun śmiał się jak szaleniec. Kyungsoo był autentycznie przestraszony przez wygląd Xiumina i umknął, żeby ukryć się za Kaiem.
            – Przestań! Straszysz Kyungsoo!
            – Oh Sehun, wróć tutaj! Zamierzam obedrzeć cię ze skóry i wywiesić, żebyś wysechł na słońcu!
            – Przestań!! – Ostrym szarpnięciem Jongdae odciągnął Xiumina w tył. Jego nozdrza rozchylały się i wyglądało to tak, jakby był ziejącym ogniem smokiem.
            –Zaczekajcie chwilę. Wy, chłopaki, wyglądacie inaczej – powiedział Jongdae, przyglądając się Laleczkom oraz ich poszczególnym partnerom.
            – Jaka jest różnica? Jak dla mnie wyglądają dobrze.
            – Nie, nie… coś się zmieniło. – Kai i Kyungsoo po prostu uśmiechali się do siebie, Luhan przylgnął do Sehuna, ale to nie było nic nowego. To właśnie wtedy Jongdae to zobaczył. Chanyeol i Baekhyun trzymali się za ręce.
            – O mój Boże, czy wy jesteście razem? – pisnął Xiumin. Chanyeol zwyczajnie ścisnął dłoń Baekhyuna i uśmiechnął się do niego. Xiumin skakał z radości i rzucił się na parę. – Och, gratulacje!! W końcu się zeszliście!!
            – Dziękuje… czekaj, co masz na myśli przez „w końcu”?
            – Och, Channie, kochanie, nie wiem, na jakiej planecie żyłeś, ale tutaj nasz piękny chłopiec Baekhyun naprawdę cię lubi. Czy to nie jest prawda? – Xiumin wyściskał Baekhyuna tak mocno, że mógł go udusić. Twarz Chanyeola nieco się zarumieniła.
            – I wygląda na to, że oni nie są jedyni! Gratulacje! – Jongdae przekazywał uściski nieśmiałemu Kyungsoo i Kaiowi tak samo jak Sehunowi i Luhanowi. Wówczas Sehun przerwał sesję uścisków, machając ręką.
            – Hej, hej, hej!! Jest jeszcze coś, czego można pogratulować!
            – Co to takiego? – zapytał Chanyeol.
            – Tak, co może być lepszego niż to, że ja i Kyungsoo zaczęliśmy się umawiać? – Kai uśmiechnął się, przeczesując dłonią miękkie włosy Kyungsoo.
            – Uwierzcie mi; to wykończy wszystkie wasze kiepskie pocałunki i tandetne wyznania.
            – Mój pocałunek nie był kiepski…
            – Zamknij się, Chanyeol – wyrzucił z siebie Sehun. Odwrócił się, aby stanąć twarzą do Luhana oraz mocno trzymał jego dłonie. – Luhan, czy możesz powtórzyć to, co właśnie powiedziałeś mi w parku rozrywki?
            Luhan zacisnął usta i pokręcił głową. Próbował się nie śmiać, gdy zobaczył twarz Sehuna odpadniętą sto pięter pod ziemią.
            – Och, daj spokój, Sehun – jęknął Jongdae.
            – Co usiłujesz zrobić?
            – Zamknijcie się, ludzie. – Sehun spróbował ponownie. – Luhan, no dalej, powiedz mi to jeszcze raz. – Luhan po raz kolejny potrząsnął głową i wystawił język.
            – Och, naprawdę, czy tak chcesz się bawić? Idę po ciebie! – Sehun zaczął łaskotać Luhana, podczas gdy Luhan wiercił się w jego ramionach. Para upadła na podłogę w splątanym bałaganie kończyn, kiedy Sehun łaskotał chłopaka na śmierć, a jego piękny śmiech dźwięczał po całym mieszkaniu.
            Luhanowi udało się wywinąć i chwycił ręce Sehuna. Sehun sprowokował chłopaka raz jeszcze. – Powiedz to, Luhan, proszę.
            Luhan był zbyt zajęty śmianiem się i chichotaniem. Kiedy przestał, spojrzał na Sehuna i pocałował go. – Kocham cię, Sehunnie.
            – Co jest tak… – Koła zębate zaczęły obracać się w ich głowach.
            Wtedy to w nich uderzyło.
            – O MÓJ BOŻE!!! LUHAN MOŻE MÓWIĆ!!!!! – Xiumin był pierwszym, żeby chwycić chłopaka w truskawkowym blondzie i kołysać go w swoich ramionach. Lucy i Mike próbowali wdrapać się na ramiona Sehuna oraz przytulić go.
            – Luhan oppa może mówić!!! – wiwatowała Lucy.
            – Czy to nie fantastyczne?! A pierwsze słowa, które wyszły z jego ust, to było „Kocham cię”. Powiedziane do mnie. Jego pierwsze słowa były do mnie. Chłopaki, słyszeliście to?! – Sehun skakał w miejscu, klaszcząc w dłonie, jakby odniósł sukces na loterii.
            – Wiem, wiem, nie przechwalaj się. – Kai uciszył swojego współlokatora. – Nie mogę uwierzyć, że Luhan znowu zaczął mówić!
            Wszyscy byli bardzo zaabsorbowani ponowną zdolnością Luhana do mówienia. Konkretnie, nie potrafił mówić płynnie, ale dokądś zmierzał. Baekhyun nie mógł bardziej cieszyć się szczęściem brata i nawet uronił łzy radości. Pomyśleć, że zaledwie kilka miesięcy temu Luhan miał w nodze ranę postrzałową, prawie umarł. To był cud, czysty cud.
            Pomimo szczęścia Kyungsoo czuł się pod presją. Cieszył się ze szczęścia Luhana, ale teraz poczuł, jakby nadeszła jego kolej by też mówić. Próbował to zrobić, ale to nie działało. To nie tak, że on tego nie chciał, po prostu nie mógł. Było coś, co go blokowało i nie miał pojęcia, co to było. Wszyscy będą oczekiwali, że on później zrobi to samo, ale co, jeśli on nie może?
– Kyungsoo, czy wszystko w porządku? – zapytał Kai. Kyungsoo przygryzł wargę i wsadził nos w ciepłe objęcia Kaia.
– Wiem, co myślisz – powiedział, masując jego plecy powoli i kojąco. – Nie czuj się pod presją, żeby mówić, dobrze? Pomału będziemy nad tym pracować. Wkrótce znów będziesz mówił, okej? – Kyungsoo po prostu pociągnął nosem oraz wtulił się głębiej.
On naprawdę chciał być w stanie rozmawiać. I od momentu, gdyby zaczął, miałby milion rzeczy do powiedzenia. Z których większość byłaby do pewnego tancerza.
***
            – Jackson.
            – Tutaj.
            – Wooyoung.
            – Tu.
            – Nicole.
            – Tutaj.
            – Zelo.
            Brak odpowiedzi. Tao spojrzał na listę obecności swojego ucznia i stuknął w tablicę jeszcze kilka razy. Przebiegł wzrokiem tłum w poszukiwaniu młodego, różowowłosego nastolatka.
            – Zelo – zawołał ponownie. I nadal brak odpowiedzi.
            – Czy ktokolwiek ma pojęcie, gdzie on jest? Dlaczego Zelo nie pojawił się w ciągu kilku ostatnich zajęć?
            – Mistrzu Huang, nikt z nas ostatnio nie widział Zelo – odpowiedziała jedna z dziewczyn.
            – A co ze szkołą? Widujecie go w szkole?
            – Nie, mistrzu, w szkole też go nie ma.
            Tao przygryzł wargę. Zelo był jednym z jego najlepszych uczniów. Był zwinny i sprawny, tak samo jak chętny do nauki oraz zaangażowany. Tao postawił sobie za cel, aby uczynić go jednym z następnych mistrzów mieszanych sztuk walki. Dlaczego jego najlepszy uczeń zaginął w akcji? I jeśli nie było go w szkole, to gdzie był? To zupełnie nie pasowało do Zelo.
            – Klaso, idźcie zrobić rozgrzewkę. Zaczynamy trening za dziesięć minut.
            – Tak, mistrzu! – klasa odpowiedziała chórem i uciekła, aby zrobić indywidualne rozciąganie. Tao wyszedł po łyk wody. Oparł się o kontuar, gdzie jego dwaj recepcjoniści, Ken i Leo, siedzieli, czytając komiksy.
            – Hej, co powiedziałem na temat czytania komiksów? – Tao zwęził oczy.
            – Nic takiego, to nie jest na liście rzeczy, których nie wolno robić przy kontuarze – odparł Leo, wskazując na listę nad nim na ścianie. Tao westchnął.
            – Muszę zapamiętać, żeby umieścić to na liście. – Mierzył wzrokiem swoich recepcjonistów przez jakiś czas, nim klepnął Kena w plecy.
            – Au!
            – Sprawdź obecność. Kiedy ostatnim razem Zelo pojawił się w klasie?
            – Zobaczmy. – Ken przebiegł wzrokiem listę w komputerze. – Wygląda na to, że było to siedemnastego października.
            Trzy tygodnie. Zelo opuścił trzy tygodnie zajęć. – Jaki jest jego numer kontaktowy?
            Leo nabazgrał dla Tao numer z ekranu komputera. – Oto i on.
            – Spróbuj zadzwonić, dowiedz się, czy można go złapać. Zelo opuścił trzy tygodnie zajęć, a przychodził tu dwa razy w tygodniu.
            Leo spróbował i po kilku sekundach potrząsnął głową. – Nie ma odpowiedzi, proszę pana.
            – Spróbuj ponownie później. Jeśli nie, skontaktuj się z jego rodzicami – polecił Tao, zanim wrócił do środka studia treningowego.
            Gdzie jest ten chłopak?
***
            – Dowód osobisty, proszę.
            – Nie potrzebuję dowodu osobistego, nie jestem tutaj dla wycieczki. Jestem tutaj, żeby zobaczyć się z redaktor naczelną, panną Jessicą.
            – Przykro mi, ale nikt nie wchodzi bez dowodu tożsamości.
            – To jest pilna sprawa, wpuść mnie teraz.
            – Nie da się.
            – Dobra. – Kris szybko wyciągnął swój telefon i wybrał na nim numer. Jego stara przyjaciółka Jessica musiała to odebrać. – Halo, Jess?
            – Kris! Co cię tu sprowadza?
            – Potrzebuję pomocy. Jestem na zewnątrz studio; muszę się z tobą natychmiast zobaczyć.
            – Próbujesz ponownie zaprosić mnie na lunch? – Kris przewrócił oczami na ten uszczypliwy komentarz.
            – Być może, ale tylko wtedy, jeśli rzeczywiście mnie wpuścisz.
            – Podaj telefon ochroniarzowi. – Kris wręczył swój telefon strażnikowi. Wymamrotał serię „okej”, nim oddał telefon i wręczył mu przepustkę zwiedzającego. – Witam w Korean News Channel Studio – wymamrotał. Zdecydowanie nie entuzjastycznie i pogodne powitanie, jakiego Kris oczekiwał.
            Gderliwy ochroniarz na bok, Korean News Channel była jedną z najbardziej znaczących południowokoreańskich stacji nadających wiadomości. Ludzie w WOAHT dali radę namierzyć wszystkie źródła informatora, który wypuścił wiadomość o zniknięciu Laleczek z jednego źródła, dlatego Kris tam był. KNC także jako pierwsze ogłosiło wiadomość przed wszystkimi innymi, więc jeśli ktoś miałby jakiekolwiek pojęcie, kto zgłosił tę wiadomość, byłoby to KNC.
            I nikt nie wiedział lepiej niż redaktor naczelna, panna Jessica.
            Wnętrze studio było ruchliwe, jako że ekipa telewizyjna biegała po całym pomieszczeniu, telefony dzwoniły bez przerwy, a dźwięki faksu i kserokopiarek wypełniały to miejsce. To nie był pierwszy raz, gdy Kris był w studio, więc poszedł on prosto do stanowiska głównego nagrywania.
            – Wszyscy na miejsca! Chcę tutaj moich ludzi od makijażu, chłopaków z oświetlenia tam i gdzie jest moja kawa? Niech ktoś przyniesie mi moją kawę!
            – Jessica – zawołał Kris. Młoda blond piękność w szpilkach Christiana Louboutin, kostiumie Armani z iPadem w rękach odwróciła się, by stanąć do niego twarzą. Uśmiechnęła się i podbiegła, żeby obdarzyć swoje starego licealnego przyjaciela uściskiem.
            – Cześć, Kris! Tak miło cię widzieć! Gdzie się ukrywałeś przez cały ten czas, pustelniku?
            – Jessica, muszę z tobą o czymś porozmawiać.
            – To może później, dobrze? Mam zbliżające się Specjalne Wydanie Sportu i potrzebuję mojej ekipy na planie… Gdzie moja kawa?!
            – Chodzi o zaginionych chłopców.
            To naprawdę przykuło uwagę Jessici. Szybko odwróciła głowę w jego kierunku, jej długi kucyk prawie uderzył go w twarz. – Co wiesz w tej sprawie?
            – Wiele, a ty masz coś bardzo dużego, co może mi pomóc.
            Jessica zastanawiała się przez chwilę, wyraźnie rozważając możliwości. Rozejrzał się dookoła swojego otoczenia i westchnęła. – Chodź za mną.
            Dwójka wyszła ze stanowiska nagrywania i poszła do biura Jessici. Biuro Jessici było magazynem wycinków ze starych gazet, starych rolek taśmy oraz sprzętu fotograficznego. Na wskroś pleksiglasowej tablicy był nabazgrany olbrzymi nagłówek, który głosił ATAK OBCYCH NA AZTEKÓW.
            – No dobra, jak dużo wiesz o sprawie zaginionych chłopców?
            – To ja powinienem zadać to pytanie. Chcę wiedzieć, skąd dostajesz swoje informacje.
            – O czym ty mówisz? – Jessica zmarszczyła brwi.
            – Nie udawaj przede mną głupiej. Dokładnie wiesz, o czym mówię – zaczął Kris. – KNC było pierwsze do ogłoszenia wiadomości o zaginionych chłopcach: Luhanie, Kyungsoo i Baekhyunie. Mój zespół i ja mamy powód by wierzyć, że osobą, która zgłosiła ich zaginięcie był niebezpieczny kryminalista.
            – Naprawdę? – Usta Jessici wykrzywiły się nieco do góry. – Niebezpieczny kryminalista na obławie na trzech chłopców. A więc dlaczego miałoby tak być? Być może oni trzymają klucz do jednego z przestępstw? Ten artykuł będzie sprzedawał się jak świeże bułeczki. Nie, nawet lepiej niż świeże bułeczki.
            – Nie sprzedasz żadnego artykułu, dopóki ja nie dowiem się, gdzie zdobyłaś swoją historię.
            – Kris, wiesz, że tożsamość informatora jest ściśle tajna. Nie mogę tego zrobić.
            – Jessica, poważnie. – Wzrok Krisa był silny i ostry, ale nie wyglądało na to, aby Jessica była bliska wycofania się w najbliższym czasie. – Musisz mi pomóc przez wzgląd na stare czasy.
            – Kris…
            – A poza tym jestem także na oficjalnej służbie z WOAHT i żądamy, żebyś pomogła nam w naszej sprawie. W pełni i dobrowolnie.
            – To nie jest dobrowolne, jeśli używasz siły.
            – Tak, ale miękniesz, prawda?
            Szczęka Jessici stężała. – Dobra.
            – Więc jak dostałaś swój artykuł?
            – Przez pocztę głosową. Ta kobieta zostawiła wiadomość głosową na mojej automatycznej sekretarce.
            – Kobieta? – Kris był przez to odrobinę zdezorientowany. Oczekiwał, że będzie to mężczyzna.
            – Tak, to tu. – Jessica nacisnęła guzik i wydobył się wyraźny głos kobiety.
            – Witaj, KNC. Dotarło do mojego rozumowania, że obecnie wasza stacja nie radzi sobie zbyt dobrze. Zostawiona z relacjonowaniem kąsków z kiermaszu dobroczynnego z historią o kocie na drzewie? Zatem przygotuj się, droga redaktorko naczelna, mam dla was prawdziwy artykuł.
            – I ty to kupiłaś? Sprawa zaginionej osoby? Czy to nie jest ten pod KNC, który kiedyś zdawał relację na żywo z pustyni Mojave i z wyborów prezydenckich?
            – Jest więcej.
            – Ci trzej chłopcy są niebezpieczni. Stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, a policja jest na obławie na nich. A dlaczego? Wkrótce się dowiesz. Cała prawda zostanie wyjawiona i wtedy to się stanie, KNC będzie tym, który to zrelacjonuje, wyłącznie KNC.
            – Wyłączna relacja obiecana przez tajemniczą kobietę. Nic dziwnego, że zostałaś złapana na haczyk.
            – Na początku myślałam, że to kaczka dziennikarska. Ale kilka minut później dostałam email z pełną charakterystyką chłopców oraz z ich zdjęciami. Natychmiast potrafię wyczuć dobry artykuł, a to – Jessica wskazała na zdjęcia Laleczek, które miała na swojej pleksiglasowej tablicy – będzie się sprzedawać.
            – Prezentacja była porażką, a ty byłaś zdesperowana.
            – Zamknij się, dupku. Chcesz mojej pomocy czy nie?
            – Skąd pochodzi email?
            – Nie sprawdziłam. To był samoniszczący się email. Sam się usunął po tym, jak pobrałam zdjęcia.
            – Pokaż mi. – Jessica otworzyła swój laptop oraz konto mailowe. Kris przejrzał listę. Spam na bok, Jessica miała rację, nie było żadnych śladów po mailu około godziny, gdy wiadomość o Laleczkach została zrelacjonowana.
            – Będę potrzebował tej wiadomości głosowej. – Kris odwrócił urządzenie i szukał karty pamięci.
            – Hej, hej, hej! Nie możesz tak po prostu wtargnąć sobie tutaj i zabierać moich rzeczy! Musisz mieć nakaz!
            – Za późno. – Kris wsunął kartę pamięci do kieszeni swoich jeansów. – Mógłbym też posłużyć się twoim laptopem, ale jeśli nalegasz, to wrócę tutaj z nakazem.
            – Kris, ty sukinsynu.
            – Ujmijmy to w ten sposób. Ty pomożesz mi, a ja dam ci artykuł, który zaprowadzi KNC na szczyt.
            – Czy mogę ci ufać?
            – Zaufałaś już obcej osobie w wiadomości głosowej. – Kris dotarł do drzwi. Spojrzał na nią po raz ostatni. – A co z twoim starym przyjacielem? – I z tym trzasnął drzwiami i wyszedł. Jessica uderzyła pięścią o stolik i wydmuchnęła gorące powietrze na włosy, sprawiając, że w trakcie jej grzywka uniosła się.
            – A ja nadal nie dostałam mojej kawy.