poniedziałek, 20 lipca 2015

The Porcelain Dolls [10/38] | M

4 komentarze // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Seks, plany, telefony i łamiąca serce historia | oryginał: Sex, plans, calls and a heartbreaking story 
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay
rating: NC-17

Zatem wróćmy szybko do tego, co wydarzyło się kilka godzin temu. Suho, znany jako dyrektor Kim, poszedł do Klubu Z, aby trochę odpocząć i zrelaksować się. Yixing, znany jako Lay, wykonywał swój zwyczajny układ taneczny ze striptizem, kiedy zwrócił uwagę na bardzo samotnego, ale niewiarygodnie przystojnego klienta. Kilka drinków, trochę sprośnych tekstów na podryw i kłopotliwa jazda taksówką do domu, potem skończyli w tym miejscu.
Yixing leżał na łóżku bez koszuli, jego penis twardy jak skała, a przystojny klient siedział na nim okrakiem także w niewielu ubraniach.
– Boże, kochanie, twoja skóra jest taka gładka – Suho wysapał pomiędzy szybkimi oddechami, gdy pozostawiał pocałunki na mlecznobiałym brzuchu Yixinga, gdzie tworzyły się delikatne mięśnie brzucha. Yixing nie wiedział, czego się chwycić ani gdzie położyć ręce. Złapał białą pościel dookoła niego z czystej rozkoszy, kiedy poczuł lekkie pocałunki wokół swojego pępka. Suho nie spieszył się, okrążając miejsce i dmuchając w nie powietrze jak dziecko. Yixing wiercił się w przyjemności, ale napięcie w jego spodniach nie było przyjemne.
– Suho, proszę…
– O co chodzi, kochanie?
– O Boże… pospiesz się…
– Z czym? – zapytał niewinnie Suho, jego dłonie wylądowały na kroczu Yixinga, zaczął masować je w nieznośnie powolnym tempie. – Czego chcesz?
– O Boże… proszę…
– Prosisz, o co?
– Proszę, pieprz mnie…
– Wydaje mi się, że nie usłyszałem, czy mógłbyś powiedzieć to troszeczkę głośniej?
– PROSZĘ!!! PROSZĘ, PIEPRZ MNIE!!! – Yixing błagał, całe poczucie dumy wyrzucone przez okno, kiedy błagał o litość pod dotykiem tego mężczyzny. Suho uśmiechnął się do siebie. Widok miotającego się dookoła i błagającego Yixinga jeszcze bardziej go podniecał. Suho był całkiem pewny, że nie będzie mógł dłużej tego wytrzymać, ale musiał poczekać. Nie skończył drażnić się z tym prowokującym tancerzem.
– Cii… język, kochanie… – Suho uśmiechnął się znacząco. Majstrował przy pasku Yixinga i zdjął jego spodnie w rekordowym czasie. Yixing syknął, kiedy chłodne powietrze uderzyło jego nagą skórę. Właśnie kiedy chciał usiąść, poczuł usta na swoim członku i odrzucił głowę w tył, wyginając plecy w łuk.
– O cholera, Suho… – Suho wykonywał swoją robotę na długości Yixinga, liżąc i trącając czubek, wysysając preejakulat z jego członka. Przytrzymywał nogi i biodra Yixinga swoimi dłońmi, aby zapobiec kolejnym ruchom. Powstrzymał się od przygryzania długości Yixinga, ale to było trudniejsze, niż myślał. Yixing smakował doskonale, jak dobre wino, które było warzone do perfekcji.
Yixing wydał z siebie cichy jęk, kiedy poczuł, jak jego penis dotyka gardła Suho. Jęknął z powodu intensywnego ciepła i ciasnego uczucia dookoła swojego członka. To było zdecydowanie jedno z najlepszych fellatio, jakiego kiedykolwiek doświadczył. Chwycił pościel tak mocno, że mógł przysiąc, że zrobił w niej dziurę. – Suho… Jestem blisko…
Właśnie wtedy Suho uwolnił członka Yixinga z charakterystycznym dźwiękiem i przytrzymał jego podstawę. Yixing krzyknął w mieszance przyjemności i frustracji, kiedy poczuł suchy orgazm. – Dlaczego to zrobiłeś?
– Nie chcę, żebyś doszedł tak po prostu. Gdzie w tym zabawa? – Suho uklęknął, zdejmując swoje spodnie. – Poza tym dopiero zaczęliśmy.
Yixing poczuł, jak jego serce się zatrzymuje, a źrenice rozszerzają się, kiedy dostrzegł długość Suho. Cholera, on nie jest jedną z tych najmniejszych rybek w morzu. Był znacznie większy i dłuższy, niż się spodziewał. Yixing poczuł, jak jego własny członek budzi się do życia na ten widok.
– Ojej, ktoś tu jest podekscytowany. – Suho uśmiechnął się szeroko, dając członkowi Yixinga małego, drażniącego buziaka.  Yixing mógł poczuć pot spływający po jego czole oraz krew ponownie gromadzącą się w jego dolnych partiach.
– Po prostu zamknij się i pieprz mnie.
– Z przyjemnością. – Suho podniósł trzy palce do ust Yixinga. – Ssij – polecił. Yixing wziął do ust palce Suho i pokrył je swoją śliną tak bardzo, jak było to możliwe. Przy jego rozmiarze będę potrzebował całego przygotowania, jakie tylko mogę mieć.
– Jesteś dziewicą? – zapytał Suho.
– Nie, do cholery. – Yixing potrząsnął głową.
– To dobrze. Nie chciałem cię skrzywdzić – odparł Suho, wkładając jeden palec. Jęknął  lubieżnie, gdy poczuł ciasne mięśnie dookoła swojego palca. Ostrożnie rozciągał chłopaka, szukając tego słodkiego punktu, kiedy usłyszał.
– KURWA!! SUHO!!
Wyglądało na to, że go znalazł.
Yixing zobaczył gwiazdy nad swoją głową, kiedy palce Suho odnalazły jego prostatę. Był spragniony i chciał więcej, zaczął szarpać biodrami, pieprząc siebie palcami Suho. Wtedy Suho wyjął palce, a Yixing jęknął z powodu nagłej pustki, tylko po to, aby ponownie krzyknąć z przyjemności, gdy coś jeszcze większego zanurzyło się w nim.
– A niech to szlag trafi, jesteś taki ciasny – burknął Suho. Yixing odnalazł ramiona Suho i ścisnął je mocno. Pozostali w tej pozycji przez kilka minut, pozwalając Yixingowi przyzwyczaić się do rozmiaru.
– Rusz się – wychrypiał Yixing. Suho wykonywał powolne ruchy, starając się nie skrzywdzić Yixinga. Wówczas Yixing zaczął jęczeć. Jego jęki były jak muzyka dla uszu Suho i zanim się obejrzałeś, Suho poruszał się szybciej i mocniej, prawie waląc chłopaka w zapomnieniu. Pozwolił sobie zanurzyć się w cieple Yixinga, kiedy jego wnętrze zaciskało się na  pulsującym penisie.
– Mocniej… szybciej… – wyjęczał Yixing, kołysząc biodrami w tym samym rytmie co Suho. Krzyczał, kiedy Suho raz po raz uderzał w jego prostatę. Imię Suho było jedyną rzeczą, jaką mógł powtarzać i podobało mu się to. Uwielbiał być pieprzony w ten sposób.
– Zaraz… dojdę…
– Ja też… zróbmy to razem….
– Jasna cholera, SUHO!!! – Yixing wykrzyczał imię Suho, kiedy doszedł, orgazm przemknął przez jego ciało jak fala pływu. Suho doszedł we wnętrzu Yixinga niedługo potem. Podparł się na łokciach, nie chcąc opaść na Yixinga. Wyciągnął swojego członka, a Yixing westchnął zadowolony, czując jak ciepła sperma spływa po jego udach.
– O Boże… – Suho opadł obok Yixinga. Dwójka nie wiedziała co powiedzieć, dyszeli ciężko. Pokój silnie pachniał alkoholem i seksem.
– Wow… to było niesamowite…
– Tak… – wyszeptał Suho, przysuwając się bliżej tancerza. Chwycił podbródek Yixinga i pocałował go.
– Suho…
– Cii… zostań ze mną tej nocy…
– Ale Suho… – Yixing nie mógł dojść do słowa. Usta Suho ciągle mu przerywały. Poczuł ciepły koc na swoim ciele i parę rąk przyciągających jego nagie ciało bliżej siebie. Westchnął w zadowoleniu. Kiedy zamknął oczy, przyszedł sen.
Suho czekał, dopóki Yixing nie zasnął, zanim sam zapadł w sen.  Pierwszy raz od dłuższego czasu Suho nie spał sam.
***
– Nie mogę w to uwierzyć. – Jongdae krążył po pokoju. Grupa wreszcie przyjechała do domu, po tym jak Jongdae przysiągł, że przejechał na prawie każdym czerwonym świetle i zdecydowanie przekroczył wszystkie limity prędkości. Xiumin zdecydował się położyć dzieci wcześnie do łóżka, jako że były zmęczone i wyczerpane przez gehennę.
– Więc mówisz nam, że byliśmy ścigani?
– Nie wy, chłopaki, tylko Laleczki. Jestem pewien, że oni nie chcieli wam nic zrobić – wyjaśnił Kris. Wykorzystał ostatnie pół godziny, aby wszystko wyjaśnić, jak się tutaj dostał, kim były Laleczki i dlaczego były ścigane. To było idealne wyczucie czasu. Kris właśnie kierował się do siedziby głównej, kiedy zobaczył Yongguka. Wiedział, że ten sukinsyn pracował dla kilku gangów i zdecydował się go śledzić. Naprawdę miał szczęście.
– Zatem co teraz zrobimy? – powiedział Chanyeol, nalewając wszystkim po szklance wody.
– Musimy je chronić. Mówię, że musimy przenieść je do mojej siedziby głównej. Ale mogę to zrobić tylko jutro rano.
– To dobrze; może z ochroną będą bezpieczniejsi – powiedział Jongdae.
– Czy one naprawdę muszą iść? – spytał Sehun, trzymając dłoń Luhana.
– To dla ich własnego bezpieczeństwa i dla naszego też.
– Nie chcemy tam iść.
– Czekaj, co? – zapytał Jongdae.
– Baekkie, nie rozumiesz… – próbował Chanyeol.
– Nie, rozumiem! Ale my nie chcemy! Będziemy tam w jeszcze większym niebezpieczeństwie!
– O czym ty mówisz? – Kris zmarszczył brwi.
– Nie znacie tych ludzi. Nie cofną się przed niczym, żeby nas dostać. Trzymanie nas tam nie będzie ani trochę bezpieczniejsze. A nawet jeśli, to tylko ułatwi im robotę w znalezieniu nas! Spodziewają się, że w końcu się tam pojawimy; nie byłbym zaskoczony, gdyby teraz obserwowali to miejsce.
Wszyscy spojrzeli na Baekhyuna. Miał rację.
– Przynajmniej tutaj oni nie wiedzą, gdzie mieszkamy; wciąż jesteśmy bezpieczni przynajmniej na chwilę.
– Czy nie możecie ich uratować i zamknąć sprawę? – zapytał Kai.
– Nie możemy. To jak poszukiwanie skarbu. Laleczki są skarbem, a my jesteśmy piratami. Rywalizacja nie jest skończona, dopóki ktoś nie utonie – wyjaśnił Kris, przeczesując palcami włosy. – Wiecie co, w porządku; tak czy tak nie mogę was tam zabrać. Chłopaki, po prostu musicie zostać tutaj jeszcze jedną noc, a ja przedyskutuję z moim szefem, co robić dalej. Zdobędę jakichś tajnych ludzi do patrolowania terenu, tylko dla bezpieczeństwa.
– Dzięki, Kris – powiedział Chanyeol, ściskając dłoń agenta. Kirs opuścił mieszkanie, a grupa wspólnie westchnęła, jak gdyby wspólnie pozbywali się całego stresu z ich wcześniejszej gehenny.
– Cóż, słyszeliście go. Nie ma nic, co w tej chwili moglibyśmy zrobić – odrzekł Jongdae. – Na dzisiaj koniec, a jutro wymyślimy coś nowego.
Wszyscy pozostali pokiwali głowami. Wstali i udali się do swoich pokoi. Chanyeol spojrzał na Baekhyuna, który wciąż tkwił w swojej pozycji i pociągnął go za rękę. – Hej, wszystko będzie w porządku. Ochronię cię.
Baekhyun skinął, zbyt słaby by protestować. Podążył za Chanyeolem do jego pokoju. Chciał się tylko trochę przespać po tym okropnym doświadczeniu.
***
– W porządku, klaso! Koniec na dzisiaj! Za tydzień o tej samej porze i zapamiętajcie swoje układy! – Tao klasnął w dłonie, dając znak, że zajęcia wushu wreszcie się skończyły. On i jego uczniowie wykonali ceremonialny ukłon, zanim uwolnił się ze stroju treningowego i wytarł swój pot.
Tao chwycił swoją ogromną torbę i skierował się do szafek dla nauczycieli. Odłączył swój telefon od ładowarki oraz spojrzał na tapetę. Było to zdjęcie jego, Krisa i Jenny, tylko kilka dni po tym, jak wzięli ją z domu dziecka. Jenny miała zaledwie kilka miesięcy, więc spała w ramionach Tao. Kris nadal był w swoim roboczym ubraniu i brudnych butach, ale chciał zdążyć na czas w ten wyjątkowy dzień. On i Tao wreszcie mieli córkę.
Wkrótce, w ciągu zaledwie kilku dni miała odbyć się czwarta rocznica Tao i Krisa. Kris wciąż był zajęty sprawą Porcelanowych Laleczek i, jeśli to, co powiedział jego kuzyn Suho, było prawdą, Kris miał być jeszcze bardziej zapracowany.
– Kris odnalazł Porcelanowe Laleczki.
– Odnalazł je? Naprawdę?
– Tak, Tao, zbliżamy się do sprawcy.
Tao mocno ścisnął telefon w dłoni. Przebłysk zmartwienia przebiegł przez jego ciało. Nie miał wiadomości od Krisa od kilku dni. Nigdy nie wrócił do domu od poprzedniego razu, a wszystkie wiadomości jakie otrzymał to tylko proste odpowiedzi Ok, Pa, Do zobaczenia, Wkrótce porozmawiamy.
Wybrał numer Krisa, próbując po raz enty skontaktować się ze swoim mężem.
Najpierw przyszedł sygnał wybierania. Później dotarł głos.
– Halo?
– Kris? – Tao podskoczył na równe nogi, jego serce biło nieobecnie. – Kris, gdzie jesteś?
– Jestem z powrotem w głównej siedzibie. Po prostu spędzę noc tutaj.
­– Och. – Tao nigdy by nie przyznał, ale słuchanie tego, że jego mąż spędza noc gdzieś indziej, zawsze czyniło go smutnym. Próbował ukryć swoje rozgoryczenie, kontynuując. – Kris, po prostu chciałem, żebyś wiedział, że zbliża się nasza rocznica, więc zastanawiałem się, czy wrócisz do domu.
– O cholera, nasza rocznica… Przepraszam, Tao, całkowicie zapomniałem.
– Och nie, jest w porządku… Tylko chciałem wiedzieć…
– Nie wiem, Tao, naprawdę. Śledztwo właśnie przyspieszyło i mam lecieć do Meksyku za kilka dni.
– Do Meksyku?!
– Tak… jedna z podrzędnych siedzib syndykatu tam jest. Jeśli nie mogę zgarnąć niczego tutaj, muszę polecieć tam – wyjaśnił Kris. – Przepraszam, kochanie.
– Zatem zakładam, że nie możesz wrócić.
– Tao, wiesz, jak jest…
– Wiem, wiem, tylko… - Tao ścisnął swoją kurtkę w pięści, czując, jak łzy pieką go w oczy. – To trwa tak długo…. Tęsknię za tobą…
– Ja też za tobą tęsknię, kochanie. W każdej minucie każdego dnia. Tak bardzo tęsknię za tobą i Jenny – powiedział Kris, jego głos przez telefon brzmiał trochę zdołowanie. – Nienawidzę siebie za to, co robię. Ty też musisz mnie nienawidzić.
– Kris, wiesz, że nigdy nie mógłbym cię nienawidzić. Tak bardzo cię kocham.
– Ja kocham cię bardziej, skarbie. Przysięgam.
Tao poczuł, jak gorące łzy spływają po jego policzku. Przesunął po nich dłonią i wziął głęboki oddech. – Musisz mieć dużo pracy do wykonania. Zostawię cię, żebyś mógł to zrobić.
– Dzięki, kochanie.
– Do widzenia, Kris.
– Pa, Tao. Kocham cię.
– Ja też cię kocham – wyszeptał Tao, odkładając telefon. Patrzył jak słowa „połączenie zakończone” przebiegły przez jego skórę, zanim wybuchnął szlochem. Więc tak to było. Kolejna rocznica spędzona samotnie. Tao ukrył twarz w dłoniach, pozwalając urywanym i zdławionym szlochom wypełnić pustą szatnię. Nie płakał tak mocno od dłuższego czasu.
– Hej, słyszałam, że spędzasz swoją rocznicę z chłopakiem na Maui! – Tao usłyszał głosy poza szatnią. Było tam kilka plotkujących dziewczyn. Tao po prostu został na swoim miejscu, wycierając łzy.
– Tak! Wiesz, on jest bardzo romantyczny; zarezerwował nam apartament w Four Seasons, prywatny lunch na plaży, a nawet sesję masażów!
– Wow, idzie na całość! Jesteś taką szczęściarą!
– Mam nadzieję, że podaruje mi ten diamentowy naszyjnik, który raz mu pokazywałam na wystawie.
– Czemu nie? Jest nadziany! – Dziewczyny zaśmiały się i Tao usłyszał, że ich kroki słabną.
Nie chcę wakacji na Maui. Nie chcę żadnego drogiego prezentu. Chcę tylko, żeby mój mąż wrócił na naszą rocznicę.
O dobry Boże, czy tak ciężko o to poprosić?
Tao przytulił swoje kolana i oparł się o metalowe szafki.
Ja tylko chcę mojego męża z powrotem.
***
– Wy durni, żałośni idioci. – Głęboki ryk wydobył się przez telefon, gdy Yongguk odsunął telefon od swojego ucha.
– Poprosiłem was o zrobienie jednej prostej rzeczy, a wy tylko zaczęliście to robić i wszystko schrzaniliście!!! Do kurwy nędzy, co wy robiliście?!
– Przepraszam, proszę pana. To stało się niespodziewanie.
– Nie wydaje mi się, żebym mógł zaufać komukolwiek po raz kolejny. Muszę wszystko zrobić sam! – szef warknął gniewnie. – Znajdź Laleczki. I gdy będziesz robił to następnym razem, nie obchodzi mnie, co będziesz musiał wykonać, żeby je zdobyć. Po prostu przyprowadź je z powrotem.
– Dobrze, szefie. Ale to może zająć chwilę; nie mamy pojęcia, gdzie one zniknęły.
– Nie na długo.
– Co pan ma na myśli?
– To czasy, kiedy cały świat wie o moich cennych zaletach. Zamierzam wezwać jakieś nieocenione wsparcie, słowem jakiegoś zwykłego człowieka. – Szef rozłączył się.
– Co powiedział? – zapytał Himchan.
– Nic szczególnego. Powiedział tylko, żeby wciąż szukać, on zamierza wezwać posiłki.
– Jakiego rodzaju posiłki?
– Powiedział coś o tym, aby pozwolić całemu światu wiedzieć i aby dotrzymać słowa zwykłemu człowiekowi. – Yongguk wzruszył ramionami. Przez chwilę patrzył na Himchana, zanim odetchnął, zdając sobie sprawę. On i Himchan spojrzeli na siebie, kiedy poczuli zgrozę stopniowo wpełzającą po ich kręgosłupach.  
Pan X zmierzał do mediów.
***
Luhan był swawolnym, niegrzecznym dzieckiem, od kiedy był mały. Był pełen energii i iskry. Jego rodzicie mieli w zwyczaju nazywać go „króliczek Energizera”, bo, na litość boską, on nie przestawał się ruszać. Był nadpobudliwy i szczęśliwy. Lubił sprawiać, że ludzie się śmiali oraz lubił bawić się ze swoimi przyjaciółmi.
Wszyscy jego przyjaciele w rodzinnym mieście w Chinach znali go i pamiętali jako beztroskiego dzieciaka. Nawet jego nauczyciele z przedszkola lubili przyjacielskie zachowanie Luhana. Luhan wierzył, że świat jest miły i uroczy. Był naiwny i niewinny.
Pewnego dnia na zewnątrz swojego przedszkola, zobaczył klauna. Uwagę Luhana przyciągnął jasny strój klauna i wybiegł na dwór, by się z nim spotkać.
– Witam, chłopcze! – klaun przywitał go po chińsku, trąbiąc swoim fioletowym klaksonem i machając jasnofioletowymi włosami. – Czy chciałbyś zabawkę? – Luhan ochoczo pokiwał głową.
Klaun zrobił balonowego zwierzaka w kształcie psa i dał mu go. Luhan zapiszczał z radości oraz zaklaskał w dłonie. – Jeszcze jednego! – powiedział.
– Chcesz jeszcze jednego? W takim razie chodź za mną! – Klaun skinął dłonią, zachęcając Luhana, by za nim podążył. Jakieś dzieci zobaczyły zabawnego klauna i także za nim poszły. Klaun zatrąbił swoim klaksonem oraz zaśpiewał kilka piosenek, gdy dzieci podążały za nim. Zaczynały iść coraz dalej i dalej od przedszkola.
– W porządku, weźmy te dzieciaki. – Luhan usłyszał szorstki głos i poczuł dłoń na swoich ustach. Zobaczył jak niektóre dzieci krzyczą oraz uciekają, gdy tajemniczy mężczyźni w maskach i rękawiczkach zabierają je. Luhan został przeniesiony na czyimś ramieniu z ręką na ustach. Został umieszczony w czarnej ciężarówce z resztą innych dzieci i, dla przerażenia Luhana, furgonetka zaczęła odjeżdżać.
– Dokąd jedziemy?! – krzyknęło jedno z dzieci. Klaun, który siedział obok nich, zdjął swoje czerwone buty i fioletowe włosy, odsłaniając czarne loki. Jego zabawny makijaż był rozmazany, a pod nim był mężczyzna z ciemną skórą, blizną na policzku i nieprzyjemnymi, czarnymi oczami. Dzieci były przerażone. Zaczęły krzyczeć i płakać. Dawny klaun walnął w metalową podłogę ciężarówki, a dzieci zadrżały przerażenia.
– Zamknąć się, bando zasmarkanych łobuzów! – mężczyzna zaklął po chińsku. – Wydajcie jeszcze jeden dźwięk, a obetnę wam uszy i sprzedam je! – Luhan patrzył na niego przerażony. Kim on jest? Dlaczego on to robi?
– Chcę do mamusi!! – krzyknęła inna dziewczynka. Klaun uderzył ją, a inne dzieci patrzyły przestraszone. Dziewczynka rozpłakała się od uderzenia, ale klaun uderzył ją ponownie.
– Wy, dzieciaki, nigdy nie zobaczycie już swoich rodzin.  – Wtedy chwycił balonowego psa, którego zrobił dla Luhana i ścisnął go w palcach, sprawiając, że całkowicie pękł. – Zabiję was tak, jak zabiłem tego psa, jeśli się nie zamkniecie. – Rzucił pozostałości balonu w twarz Luhanowi. Luhan podniósł je z przerażeniem i smutkiem.
Mój balonowy pies… on go zabił…
Wydawało się, że ciężarówka jechała przez kilka dni. Dzieciom nigdy nie dane było wyjrzeć na zewnątrz i w ogóle nie wiedziały, czy jest noc czy dzień. Jadły jedzenie, które było im dane, czym były zaledwie chleb i woda. Spały w ciężarówce, a swoje potrzeby załatwiały na poboczach dróg.
Później pewnej nocy dzieciaki zostały obudzone ze snu. Mężczyźni przenieśli małe dzieci i umieścili je na barce. – Nie róbcie hałasu. – Rozkazali, umieszczając dzieci w jednym z magazynów. Dzieciaki zrobiły to, co im powiedziano. Kilka minut później Luhan usłyszał silnik. Pobiegł do najbliższego okna i spojrzał w dół, na wodę. Barka poruszała się, a oni odpływali coraz dalej od pomostu. Opuszczali Chiny. 
Luhan wpatrywał się w znikające molo przerażony, łzy spływały po jego policzkach. Mój dom… moja rodzina… mama… tata… Miał już ich nigdy nie zobaczyć. Opuszczał Chiny do nieznanego miejsca podróży. Był przestraszony i przerażony. Wszystkie dzieci także były przestraszone, ale jaka była korzyść z płaczu? Płacz nie mógł ich uratować.
Kilka godzin później dopłynęli do innego pomostu. Dzieci zostały wyprowadzone z barki, gdzie czekało na nie kilka tajemniczych furgonetek. Luhan został wepchnięty do jednej i oddzielony od pozostałych dzieci. Tym razem Luhan krzyczał i płakał. Inne dzieci były jego jedynym powiązaniem z Chinami i z miejscem, z którego pochodził. Nie mógł być od nich oddzielony!
Kobieta próbowała uspokoić Luhana, gdy płakał. Został wsadzony do furgonetki i odjechali. – Cii… nie płacz – kobieta powiedziała po chińsku, głaszcząc go po włosach. – Wszystko będzie w porządku. – Luhan nie chciał wierzyć kobiecie. Chciał wrócić do domu.
Później Luhan przyjechał do klubu znanego jako Klub Y. Luhan został przedstawiony kilku ludziom, wliczając w to dwójkę dzieci mniej więcej w jego wieku lub trochę starszych. Problem był w tym, że oni mówili po koreańsku, a Luhan nie miał pojęcia, o czym oni rozmawiają.
Jedna z chińskich kelnerek, która nazywała się Jia, nauczyła go koreańskiego. Kiedy Luhan trochę polepszył koreański, ćwiczył go z dwójką starszych dzieci, którzy nazywali się Baekhyun i Kyungsoo. Na początku wszyscy trzej mieli obowiązek sprzątania. Zmywali naczynia oraz szorowali podłogi. Luhan nie przejmował się tym lub raczej był zbyt mały, by się tym przejmować, tak długo jak był karmiony i bawił się ze swoimi przyjaciółmi. Stał się starszy i wyższy, a jego kobiece, podobne do jelenia rysy zaczęły stawać się bardziej widoczne. Wszyscy mówili, że łatwo było pomylić go z dziewczyną i być może dlatego, że był najmłodszy i miał uroczą twarz, wszyscy jego starsi koledzy mieli na jego punkcie bzika.
Luhan wyrósł na przystojnego młodego chłopca. Właściwie on był bardziej piękny niż przystojny. Jego piękno nie dorównywało niczemu, co przedtem ktokolwiek kiedykolwiek widział. Młody chłopak przyciągał uwagę klientów, zarówno mężczyzn jak i kobiet. Luhan miał twarz, figurę i zachowanie anioła i to czyniło go jeszcze bardziej pociągającym.
Pewnego dnia Luhan i Kyungsoo zmywali naczynia, gdy zdali sobie sprawę, że w pobliżu nie ma Baekhyuna. Kyungsoo wyglądał na trochę zmartwionego. – O rany, zastanawiam się, gdzie jest Baekhyun hyung.
– Nie wiem. Myślisz, że wszystko z nim w porządku?
– Chodźmy go odnaleźć. – Kyungsoo i Luhan zostawili brudną kuchnię i szukali Baekhyuna. Przeszukali wszystko, ale nie mogli go znaleźć. Później weszli do klubowej strefy tańca. Jednak tam też go nie było. Chłopcy przespacerowali się do jednej z sal klubu i znaleźli jeden pokój z wciąż otwartymi drzwiami.
– Baekhyun hyung! – Baekhyun był na łóżku, nagi, wypłakiwał swoje oczy.
– Baekhyun hyung, czy wszystko w porządku?
– Czy oni cię skrzywdzili?
Baekhyun otarł łzy i uśmiechnął się do swoich dongsaengów. – Wszystko w porządku, nie martwcie się o mnie.
– Czy coś cię boli?
– Boli – przyznał Baekhyun, wijąc się pod kołdrą. Luhan spojrzał w dół, na pościel i zobaczył wszędzie czerwone plamy. Krew. Czy ktoś skrzywdził Baekhyuna hyunga?
– Posłuchajcie, chłopaki, jeśli ktoś poprosi was, abyście weszli do tego pokoju, nawet za nim nie idźcie, dobrze? – Baekhyun ostrzegł ich. Kyungsoo i Luhan pokiwali głowami. Nie bardzo rozumieli dlaczego, ale Baekhyun hyung był mądrzejszy, więc może on wiedział dlaczego.
Później Baekhyun przestał zmywać z nimi naczynia. Ilekroć poszli szukać Baekhyuna, on był na łóżku, nagi i zakrwawiony. Na początku znajdowali go płaczącego. Później Baekhyun już więcej nie płakał. Pytali go, czy to boli, on tylko mówił, że nauczył się przez to przechodzić. I nadal nie mieli pojęcia, co się z nim działo.
Kilka lat później Luhan miał dwanaście lat, a Kyungsoo piętnaście. Chłopcy dotarli do okresu dojrzewania. Pewnego dnia zostali wezwani do domu innego mężczyzny. Powiedziano im, że główny szef chce ich zobaczyć.
– Witajcie chłopcy. – Luhan i Kyungsoo zostali wprowadzeni do dużego domu i powitani przez kolejnego mężczyznę, który uścisnął im dłonie.
– Dzień dobry, proszę pana.
– Wyglądacie na bardzo przystojnych – pochwalił. – Chodźmy na górę. Potrzebuję przy czymś waszej pomocy.
Dwaj chłopcy podążyli za nim na górę do dużego pokoju. Był tak jakby pusty, z dużym łóżkiem i duża ilością szuflad.
– Clara, Lily – zawołał mężczyzna i przyszły dwie dziewczyny w skórzanych gorsetach, dopasowanych pończochach i wysokich szpilkach. Ich usta były przybrane krwistoczerwoną szminką, a oczy przydymione i czarne. Kyungsoo i Luhan natychmiast się przerazili.
– Pokażcie mi, dziewczyny, co potraficie zrobić. – Mężczyzna uśmiechnął się i usiadł wygodnie w fotelu w kącie pokoju. Zaczął zapalać swoje cygaro i palić.
– Dobra chłopaki, słuchajcie – powiedziały dwie dziewczyny, podchodząc bliżej i chwytając Luhana i Kyungsoo za szyję. – Teraz gracie według naszych zasad.
To było jedno z najbardziej przerażających wspomnień w życiu Luhana. Pamiętał, jak zdarto z niego ubrania i ciągle go chłostano. Był zmuszony do lizania i całowania dziewczyn. Pamiętał, że został umieszczony w skórzanych pasach krępujących, a jego brat Kyungsoo wcale nie miał łatwiej. Dziewczyny nie miały litości, bezwstydnie prosząc ich, aby uprawiali seks oralny i chłostając ich, jak im się podobało. To było BDSM w najlepszym wydaniu, wszystko z obcym mężczyzną w fotelu, który obserwował każdy ich ruch.
Luhan nie wiedział, co czuć. Nienawidził tego doświadczenia. To było bolesne, dużo krwawił. Dziewczyny nie przygotowały go, kiedy wepchnęły wibrator w jego wejście i poczuł, jakby był rozrywany. Były chwile, kiedy czuł przypływ przyjemności, ale potem odczuwał ból. Widział, jak Kyungsoo płakał na podłodze i krzyczał kilka razy, ale dziewczyny wychłostały go ponownie, tym razem jeszcze mocniej niż poprzednio.
– Nie masz pozwolenia, żeby się odezwać, dziwko, dopóki ci nie powiemy – warknęła, wyraźnie ciesząc się z poczucia dominacji nad dwójką nastoletnich chłopców. Luhan najbardziej nienawidził mężczyzny w fotelu. On tylko na nich patrzył, czerpiąc przyjemność z show. Widział, w jakim wielkim bólu był, ale tylko tam siedział, uśmiechając się.
Teraz wiedział, o czym mówił Baekhyun hyung. Wiedział, dlaczego Baekhyun hyung płakał. To było takie bolesne.
Ale to się nie zakończyło. Nigdy. Po tym dniu, w którym obaj, Luhan i Kyungsoo, stracili swoje dziewictwo, zostali zmuszeni do sypiania z jeszcze większą ilością klientów. Tym razem robili to razem jako część czynności Porcelanowych Laleczek. Luhan był wystarczająco mądry, aby podążyć za wskazówką Baekhyuna i pozostał posłuszny. Był w wielkim szoku po poprzednim wydarzeniu, gdzie powiedziano mu, by się zamknął i nie płakał, stał się niemy. Nie rozmawiał z nikim. Za każdym razem, kiedy otwierał usta, był przerażony, że ktoś go uderzy i powie mu, by się zamknął.
Luhanowi zostały zabrane wszystkie cenne rzeczy. Jego rodzice, jego zabawki, jego wolność… nagle stał się przylepny. Lgnął do swoich braci, niektórych pracowników jak Yixing hyung, a nawet do przedmiotów jak niektóre ubrania i przynależności. Był jeden medalik, który trzymał ukryty przez lata. To był medalik, który dała mu mama, w środku znajdowało się zdjęcie, na którym był on i jego rodzina. Luhan był bardzo przerażony utratą rzeczy i tym, że zostaną mu one zabrane, że przylgnął do niego. Nosił go dookoła szyi, przysięgając, że nigdy go nie zdejmie.
Luhan stał się nieco zależny. Nie mógł temu zaradzić. Stracił wszystko, co kiedykolwiek kochał i nie mógł znieść kolejnej straty. Kiedy znalazł coś, co naprawdę lubił, uczepiał się tego i nigdy nie puszczał. I to tłumaczyło Sehuna.
Od tego dnia, kiedy Sehun uratował Luhana, Luhan odkrył, że przylgnął do Sehuna. Tego pierwszego dnia, kiedy wsunął swoją dłoń w tę Sehuna, był to rzeczywiście nieświadomy odruch. Myślał, że był to Baekhyun, który go obudził, więc swobodnie wsunął swoją dłoń. Kiedy zobaczył, że to Sehun, był zszokowany, ale Sehunowi to nie przeszkadzało, więc zrozumiał, że jemu także nie powinno.
Sehun sprawiał, że czuł się ciepło i bezpiecznie. Zawsze kupował mu rzeczy do jedzenia oraz był dla niego naprawdę miły. Zawsze pożyczał mu ubrania do noszenia i zawsze trzymał jego dłoń. Luhan naprawdę to lubił. Pomimo że spędzał dużo czasu z Lucy i Mikem i także bardzo ich lubił, nigdy tak do nich nie lgnął. Sehun był czymś bardzo wyjątkowym dla Luhana.
Dodatkowo trochę pomagało to, że Sehun był przystojny. Jakby naprawdę, naprawdę przystojny. Luhan obrócił się na łóżku i wyjrzał przez okno. Mógł usłyszeć, jak Sehun chrapie obok niego oraz wycie psów na zewnątrz.
Mam nadzieję, że nigdy nie będę musiał odchodzić. Nigdy.

środa, 15 lipca 2015

The Porcelain Dolls [9/38]

7 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Tak blisko | oryginał: So Close
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay
rating: PG-13 
A/N: Cześć! Dzisiaj jak zwykle kolejny rozdział. Bardzo dziękuję za wszystkie komentarze i zachęcam do pisania kolejnych, bo to naprawdę motywuje (tak, pewnie się powtarzam, ale taka jest prawda). Mam nadzieję, że rozdział Wam się spodoba!!!

            – Powiedz „a”.
            Mała Jenny posłusznie otworzyła usta, kiedy zobaczyła, jak jej dziadek podnosi różową łyżkę blisko jej ust. Pozwoliła jedzeniu wpaść do buzi i zaklaskała w dłonie z powodu jego smaku. To był jej sposób mówienia, że lubi jedzenie.
            – Aw, czy Jenny lubi swoje jedzonko? Tak, lubisz, tak, lubisz~~ oh, jesteś taka urocza, mój mały aniołku. – Pan Wu uszczypnął policzek Jenny, kontynuując karmienie jej. Nigdy nie miał córki (tylko syna drania), więc traktował Jenny, jakby była jego własną córką. A ona jest taka rozkoszna! Z dziesięcioma małymi paluszkami i uroczym nosem jak guziczek…
            – Tak bardzo przepraszam, że musiałem cię kłopotać, tato – powiedział Tao, zajmując miejsce obok Jenny przy śniadaniowym stole. – Właśnie miałem telefon z centrum sztuk walki.
            – Wszystko w porządku?
            – Tak, to nic z czym byśmy sobie nie poradzili – odparł Tao, grzebiąc w talerzu z jajkami i naleśnikami. Wciąż zerkał z ukosa, aby skontrolować swoją córkę, która posłusznie jadła i nie wywoływała scen. Jenny czasami potrafiła wsadzić jedną z pięści do jedzenia, co obejmowało wyrzucanie go w powietrze oraz rozbryzgiwanie wszystkiego.
            – Dzień dobry wszystkim.
            – Ach, tak, dzień dobry, Joonmyun – pan Wu przywitał swojego siostrzeńca. Spojrzał za niego i nie zobaczył nikogo. – Myślałem, że Kris wracał z tobą?
            – Kris? Och, nie, nie miałem od niego wiadomości przez cały wczorajszy dzień.
            – Tao, próbowałeś dzwonić do Krisa?
            – Próbowałem, powiedział, że wciąż pracuje nad śledztwem. Najwyraźniej ostatniej nocy był w jakimś barze.
            – Ach tak, Klub Z. – Suho pokiwał głową, kładąc serwetkę na kolanach.
            – Kolejny klub? – Pan Wu skrzyżował ręce.
            – Tak. Jest nowy. Mam swoich ludzi pracujących nad informacjami dotyczącymi śledztwa.
            – Cóż, mam nadzieję, że Kris powiedział ci coś o powrocie do domu w tym tygodniu.
– Er, nie, nic takiego sobie nie przypominam.
– Świetnie. – Pan Wu upuścił swój widelec, pozwalając mu uderzyć hałaśliwie o złoty talerz. – Więc mój własny syn zapomniał o swojej rocznicy?
– Rocznica? – Suho spojrzał na Tao, który teraz bardzo powoli przeżuwał, a wzrok miał odwrócony, udając, że patrzy na Jenny.
– Wiesz co, nieważne. Jeśli go spotkasz, powiedz mu, żeby wrócił do domu – burknął pan Wu.
– Dobrze.
Wymowna cisza wypełniła pokój na kilka minut. Jenny patrzyła na swojego dziadka, tatę i wujka. Dlaczego oni tak nagle ucichli? To robi się dziwne i nieprzyjemne.
– Wah~~ – Jenny zaczęła kwilić. Tao wyjął dziewczynę z jej dziecięcego krzesełka i wziął ją na kolana.
– Już, już, kochanie, nie rób tak…
– Ona prawdopodobnie czuje się zakłopotana z powodu tej niezręcznej ciszy – powiedział Suho, przeżuwając kiełbaski. Pan Wu potrząsnął głową, patrząc na Tao, który uspokajał jego wnuczkę.
– Wiesz, wujku, nie myślałem, że zależy ci na rocznicy Krisa i Tao – odparł Suho, próbując nie brzmieć ordynarnie. Na szczęście udało mu się.
– No oczywiście, że tak! Mój zięć jest dobrym dzieckiem, troszczy się o swoją jedyną córkę, pomimo że zaharowuje się w centrum sztuk walki. Zasługuje na porządne wakacje i ponowne zjednoczenie ze swoim mężem magikiem, zanim ten ponownie wskoczy w kolejny numer ze znikaniem. – Pan Wu nadal pamiętał wyraz twarzy Tao, kiedy w ich rocznicę Kris zadzwonił, że wyjeżdża do Nowego Jorku. Był porządnie ubrany, ale jego twarz miała wyraz żalu. Jego oczy były mokre, a nos czerwony. Zaciskał dłonie w pięści oraz ukrywał łkanie pod swoim wyglądem, nim wbiegł do swojego pokoju i wypłakiwał płuca.
Tao był wspaniałym facetem i świetnym ojcem dla swojego dziecka. Zasługiwał na wszystko, ale miał tylko gównianego męża, według pana Wu. Okropnie współczuł Tao. Właściwie Tao był metaforą jego żony. A Kris zachowywał się w ten sam sposób, co pan Wu lata temu. Właśnie dlatego starał się zrobić wszystko dla Tao. To były rzeczy, których nie mógł zrobić dla swojej żony, wliczając w to odzyskanie Krisa.
– Joonmyun, jak idzie śledztwo? – powiedział pan Wu, odbiegając od tematu do poważniejszych spraw.
– Powoli, ale czynimy postępy. Odkryliśmy konto w szwajcarskim banku i jeśli wyśledzimy, do kogo należy nazwa i hasło konta, będziemy mieli naszego gościa.
– Dlaczego to trwa tak długo? Zazwyczaj znajdujecie tego gościa w ciągu kilku tygodni, teraz zajmuje to prawie miesiąc.
– Jego środki bezpieczeństwa i obrony są bardzo silne, proszę pana. Jest bardzo sprytnym człowiekiem, zadbał o to, by osobiście rzadko się pojawiać i wynajął właściwych ludzi, żeby odwalili za niego brudną robotę i nie sprzedali go. Nie zostawia żadnych śladów.
– Zatem lepiej to przyśpiesz. Media i moje inne odpowiedniki biznesowe wywierają na mnie presję, nie wspominając o politykach.
Suho westchnął. Żeby tylko na tobie jedynym.
– Wiem.
– Jeśli sprawy będą się tak ciągnąć, będę zmuszony wezwać posiłki.
– Wiem o tym – wymamrotał Suho, dźgając swoją kiełbasę z dużą siłą. Westchnął wewnętrznie i miał nadzieję, że wujek przestanie mówić, co uczynił.
Nie było nic, co mógł zrobić w tamtym czasie. Być może lepiej, jeśli skończy swoje śniadanie i uda się do biura.
***
– Pośpieszcie się, ludzie, spóźnimy się!! – Xiumin wołał do dwójki swoich dzieci, swojego leniwego męża, dwóch powolnych studentów i trzech pięknych Laleczek. Xiumin był ubrany i gotowy do wyjścia, ale jego mąż dopiero co obudził się z drzemki, Sehun i Chanyeol byli zajęci graniem w gry a także nie był pewien, gdzie są jego dzieci.
– APPA!!! – Usłyszał krzyk swojej córki.
– O co chodzi, Lucy?
– Nie mogę znaleźć mojej spinki z motylkiem – odparła Lucy, wpadając w małą furię, gdy przetrząsała swoją torebkę. Xiumin usiadł na łóżku i zawył. – Au!
– Appa! Znalazłeś moją spinkę!
Xiumin wstał i rozmasował swoją bolącą pupę, sięgając dłonią niżej, aby znaleźć tę głupią spinkę. – Proszę, pozwól mi wpiąć ją w twoje włosy.
– W porządku, jestem gotowy do wyjścia. Gdzie jest Mike? – zapytał Jongdae, zakładając skarpetki oraz rozprostowując swoją kurtkę.
– Wydaje mi się, że jest zajęty wygłupianiem się z Chanyeolem i Kyungsoo – odpowiedział Xiumin. – Lucy, idź poszukać swojego brata i ubierz go.
– Dobrze.
– Wszystko w porządku, Minnie? – spytał Jongdae.
– Tak, oprócz faktu, że usiadłem na głupiej spince do włosów twojej córki – powiedział Xiumin, wstając i rozmasowując obolały tyłek. Jongdae podszedł oraz przytulił go.
– Och, tak mi przykro. Nadal mamy czas, chcesz, żebym pocałował kuku? – Jongdae wymownie poruszył brwiami, a Xiumin odepchnął go żartobliwie.
– Przestań! To jest obrzydliwe!
– Zatem przynajmniej pozwól mi pomasować je dla ciebie. – Jongdae ułożył dłoń na pupie Xiumina i zaczął ją masować, robiąc to trochę za wolno dla potrzeb Xiumina.
– Jong… Jongdae…
– Podoba ci się, prawda?
– Jongdae, proszę…
– Lubisz to, prawda? – Jongdae drażnił się, składając małe pocałunki na policzkach, nosie, linii szczęki swojego męża… Xiumin odruchowo odchylił głowę i pozwolił mężowi całować swoją szyję. Zamknął oczy z rozkoszy, właśnie miał zamiar jęknąć, kiedy usłyszał…
– FUJ!! Tatuś dotyka pupy appy!!
Xiumin i Jongdae odsunęli się, by zobaczyć dwójkę swoich dzieci stojącą w przedpokoju, ich twarze były wykrzywione z niesmakiem. Sehun darzył ich swoim złośliwie nieprzyzwoitym uśmieszkiem, podczas gdy Chanyeol pomagał Kyungsoo zapiąć rękaw.
– Dla twojej wiadomości, zdarza mi się kochać twojego appę, co daje mi prawo do dotykania jego uroczej pupy.
– Jongdae!! – Xiumin klepnął swoje męża w ramię. Dwójka dzieci udawała wymioty, a Sehun zaśmiał się.
– Stary, przyłapany przez własne dzieci? To takie słabe.
– Uważaj sobie, Oh Sehun albo już nigdy nie upiekę dla ciebie serowych bułeczek – zagroził Xiumin.
– Zrozumiałem. – Sehun uniósł ręce w geście porażki. – Luhan, gotowy do wyjścia? – Odwrócił się, aby zobaczyć Luhana ubranego w nierównomiernie pofarbowaną koszulę Sehuna, jedną z par spodni Kaia i małą beanie na głowie.
– Wow, moja koszula dobrze na tobie wygląda – komplementował Sehun, wyciągając dłoń, w którą Luhan automatycznie wsunął swoją. – Chodźmy.
– Wow, on jest tutaj nawet nie cztery miesiące i już przeszliście do trzymania się za ręce? – droczył się Chanyeol. Sehun rzucił w niego butem, którego tamten uniknął.
Wszyscy zgromadzili się w SUV-ie Jongdae i udali się do Exoplanet University. Ta noc była nocą konkursu tanecznego Kaia i oni wszyscy kupili bilety na to show. Lucy i Mike byli podekscytowani, podskakiwali w samochodzie. Baekhyun nie mógł przestać się uśmiechać, gdy dotarli. Było miło na chwilę wyjść z mieszkania. Wiedział, że on i jego bracia mogli zaczerpnąć trochę świeżego powietrza.
Ale było też dziwne uczucie w jego sercu, które nie mogło przestać go dręczyć. Odsunął je na bok.
Nic nie zniszczy tej nocy. Nic.
Show rozpoczęło się przy pomocy Nichkuna jako prowadzącego, rodzina była usadowiona w trzecim rzędzie. – Czy jesteś podekscytowany, bo zobaczysz taniec Kaia oppy? – Lucy zapytała Kyungsoo, który siedział obok niej. Kyungsoo pokiwał głową.
– Kai oppa jest naprawdę dobrym tancerzem! Właściwie, on jest najlepszym tancerzem na całym świecie!
– Hm, nie jest wcale taki dobry. Też potrafię tak dobrze tańczyć  – burknął Sehun.
– Tak, i jesteś też leniwy – wtrącił Chanyeol i uśmiechnął się niewinnie, kiedy Sehun rzucił mu śmiercionośne spojrzenie.
Jednak Lucy miała rację. Kai był trzeci w kolejce i był niesamowity, lepszy niż wszyscy pozostali. Kyungsoo obserwował jego bezbłędne ruchy na scenie i poczuł, jak jego serce roztapia się w spokojny płyn, poruszając się w rytmie kroków tanecznych.
Baby don’t cry tonight eodumi geochigo namyeon
Baby don’t cry tonight eobseotdeon iri doel geoya
Mulgeopumi doeneun geoseun nega aniya kkeutnae mollaya haetdeon
So baby don’t cry cry nae sarangi neol jikil teni
Kai był pewny siebie. Ćwiczył to tygodniami, nawet miesiącami, wszystko dla tej jednej nocy. Ta piosenka i ten taniec były tym, co miało uczynić z niego gwiazdę. Pozwolił muzyce zapanować nad swoim ciałem, kiedy poruszał się jak w transie. Kątem oka widział swoich przyjaciół. Xiumina, Jongdae, dzieciaki, Sehuna, Chanyeola, Luhana, Baekhyuna i… Kyungsoo. Kyungsoo patrzył na niego z szeroko otwartymi oczami i lekko otwartymi ustami. Kai uśmiechnął się i kontynuował taniec. Był szczęśliwy, wiedząc, że jego występ podoba się Kyungsoo.
Miał nadzieję.
Występ zakończył się, a tłum dał owację na stojąco. Dzieciaki wiwatowały na całe gardło. Kai uśmiechnął się do wspaniałej publiczności oraz ukłonił się, zanim zszedł.
– Niezłe ruchy, Kai. – Minah uśmiechnęła się. Była po nim następną tancerką, a ubrana była w  nisko opuszczone spodnie, obcisły top i błyszczący kapelusz. Wyglądała niesamowicie.
– Dzięki.
– Nieźle jak na amatora.
– Dzięki. – Czekaj, amatora?
Minah uśmiechnęła się do niego i weszła na scenę, pozostawiając Kaia stojącego w zakłopotaniu. Potrząsnął głową, mówiąc sobie, żeby nie zwracać na to uwagi.
– Tatusiu! Chcę iść zobaczyć Kai hyunga!
– Nie teraz, Mike, zobaczymy się z nim później. Nie wolno nam spotkać się z nim, dopóki show się nie skończy.
– Ale tatusiu, to robi się nudne!
– Usiądź, Mike; później pójdziemy się z nim zobaczyć. – Mike chrząknął i usiadł. Nie wiedział, że na zewnątrz było małe zamieszanie, czekające na wybuch.
***
– Jesteś pewien, że to jest to miejsce?
– Jestem przekonany. Youngjae i ja znaleźliśmy ulotkę. Mówię ci, rodzina jest tutaj. I może nawet są Laleczki – Himchan powiedział do drugiego chłopaka, Yongguka. Yongguk rzucił swojego papierosa na ziemię i uśmiechnął się.
– Lepiej, żebyś miał rację.
***
– Ta dziewczyna nie tańczy tak dobrze jak Kai oppa. – Lucy wydęła wargi.
– Wiem, ale nadal musimy zakończyć show. W każdym razie ona jest całkiem niezła – wyszeptał Chanyeol.
– Tak, ale Kai oppa jest najlepszy.
– Wiem, ale…
– WSZYSCY RĘCE DO GÓRY!!! – Chanyeol odwrócił się zszokowany i z trudem złapał powietrze. Grupa łobuzów w czerni trzymająca karabiny maszynowe wtargnęła do sali. Jeden z nich wystrzelił kilka strzałów w sufit, a tłum zaczął krzyczeć w przerażeniu. Minah, która była w połowie swojego tanecznego występu, krzyknęła i zbiegła ze sceny. Światła zamigotały i głośny, przenikliwy hałas zakłóceń wydostał się z głośników, paraliżując wszystkich w strachu.
– Co się dzieje? – szepnął Chanyeol, oplatając jedną rękę dookoła Baekhyuna, który siedział tuż obok niego, kiedy zrobili unik przestraszeni. Lucy płakała zlękniona, podczas gdy Xiumin oplótł ramię dookoła swojej córki. Baekhyun podniósł głowę, aby spojrzeć na przestępców i poczuł, że jego oczy rozszerzają się, a krew odpływa w dół.
To oni! Faceci z klubu!
Wyciągnął rękę do Kyungsoo i Luhana. Poczuł jedną dłoń na swojej, ale gdzie była druga?
– Szefie!! Znalazłem ich!!
– Puść go!! – Sehun siłą przepchnął się, łapiąc ramię Kyungsoo, podczas gdy jeden z gangsterów złapał Kyungsoo w talii i podniósł go. Kyungsoo miotał się i wydał z siebie rozdzierający krzyk, który wysłał Kaia w jego kierunku.
– Kyungsoo!! – Kai rzucił się w jego kierunku, ale inny gangster wszedł mu w drogę, uderzając chłopaka w twarz. Kai upadł na ziemię i przez chwilę widział biel, czując ból w szczęce.
– Kai oppa!! – krzyknęła Lucy.
– Xiumin, Jongdae, wynoście się stąd! Zabierzcie dzieci i wyjdźcie stąd!! – powiedział Chanyeol, popychając Baekhyuna za siebie, używając swojego ciała jako tarczy.
– Chanyeol…
– Wyjdźcie natychmiast!
Rodzina odwróciła się do ucieczki, ale jeden z gangsterów pochwycił Mike’a i Lucy i dzieci krzyknęły o pomoc.
– Moje dzieci!!
– Puść je!! – Jongdae próbował uratować swoje dzieci. Luhan starał się uciec, ale inny gangster złapał go. Sehun uwolnił go, ale tylko na chwilę. Sehun poczuł jak jakaś noga kopnęła go od tyłu, gdy upadał na ziemię, jęcząc z bólu. Luhan krzyknął.
– Idziesz ze mną! – Yongguk usiłował chwycić ręce Baekhyuna, ale Chanyeol uderzył i odepchnął go. Dwójka walczyła przez jakiś czas, gdy nagle Yongguk poczuł, że jest odciągany w tył  oraz przenikliwy ból w plecach. Upadł na podłogę i zemdlał.
– Co do…
– Trzymaj Baekhyuna. Pozwól mi się nimi zająć – powiedział wysoki blondyn, trzymając coś, co wyglądało na paralizator. Podbiegł do gangstera, który trzymał Kyungsoo  i w ciągu kilku sekund mężczyzna upadł, a Kyungsoo był wolny. Przybiegł prosto do Baekhyuna, który drżał na swoim miejscu.
– Nic nie mówcie, po prostu mnie słuchajcie. Bierzcie swoje rzeczy i uciekajcie! – Wysoki mężczyzna chwycił jeden z karabinów maszynowych i podbiegł do drzwi. – Szybciej, szybciej, szybciej!!! – Wyprowadził wszystkich na zewnątrz, wliczając Jongdae i jego rodzinę. Wystrzelił kilka pozostałych kul z karabinu, paraliżując gangsterów na ich drodze, a nawet postrzelił jednego z nich, zanim rzucił broń na ziemię i zaczął gonić za rodziną.
Wszyscy wpakowali się do samochodu Jongdae, wysoki blondyn na doczepkę. – Szybko, zabierz nas tam, gdzie mieszkasz.
– Ale proszę pana, policja…
– Zapomnij o tym. Ostatnimi osobami, które muszą to widzieć, są policjanci! Po prostu jedź, człowieku!! – Jongdae odjechał z największą prędkością, podczas gdy Xiumin trzymał dwójkę swoich dzieci, a Kai, Sehun i Chanyeol trzymali Laleczki. Kyungsoo drżał ze strachu, Luhan płakał, a twarz Baekhyuna była kredowo biała.
– Musimy umieścić Laleczki w bezpiecznym miejscu – mruknął wysoki mężczyzna.
– Co pan powiedział? Laleczki?
– Tak, mamy do czynienia z Porcelanowymi Laleczkami, jednym z najbardziej bezcennych majątków prostytucji, jakie tylko pieniądze mogą kupić.
– Prostytucja?!  – Kai poderwał się, patrząc z powrotem na Kyungsoo, który przestraszony trzymał się go kurczowo. Chanyeol zamrugał oczami w niedowierzaniu.
Duże oczy, śnieżnobiała skóra. Prostytutki. Porcelanowe Laleczki. Pieniądze. Strzelanina. Klub. Trójka z nich.
Elementy układanki zaczynały układać się w odpowiedniej kolejności. Chanyeol poczuł dreszcze wzdłuż kręgosłupa, gdy przyciągnął Baekhyuna bliżej.
Jak mógł nie zauważyć, że to nadchodzi?
– Tak, musimy je chronić, a ja zamierzam wam pomóc.
– Ale proszę pana, my nawet nie znamy pańskiego imienia – odparł Xiumin. Wysoki mężczyzna obrócił się i uśmiechnął do ojca z dwójką dzieci.
– Zatem od teraz możecie mówić do mnie Kris.
***
– Co powiedziałeś?!! – Suho na wpół krzyknął do swojego kuzyna przez telefon.
– Właśnie to, co przed chwilą powiedziałem. Laleczki zostały zauważone w Exoplanet University. Jestem z nimi w tym momencie.
– Nie marnuj czasu i przewieź je do kwatery głównej!
– Nie mogę! Nie dzisiejszej nocy! Gangi wiedzą, że one wciąż żyją i nadal są gdzieś w mieście. Na pewno otoczą WOAHT, nie mogę ich tam zabrać!
– Więc gdzie, do cholery, się udajesz?!
– Kieruję się do ich mieszkania. Znalazły jakichś ludzi, którzy je przygarnęli i tam udaję się najpierw.
– W porządku, proszę, bądź ostrożny. Te gangi wszędzie mają oczy.
– Ich oczy są w mieście, wątpię w to, że rozszerzą swoje horyzonty – Kris zadrwił przez telefon.
– Zadzwoń do mnie, gdybyś potrzebował czegoś jeszcze. – Suho westchnął, pocierając skroń.
– Zrozumiałem.
Suho rzucił swój telefon na łóżko i opadł na nie, dysząc. Ta nagła wiadomość uderzyła w niego jak maksymalnie rozpędzony pociąg. Laleczki, gangi, Pan X, niebezpieczeństwo… nagle to wszystko to stało się dla niego zbyt wiele.
– Dlaczego to trwa tak długo? Zazwyczaj znajdujecie tego gościa w ciągu kilku tygodni, teraz zajmuje to prawie miesiąc.
– Zatem, lepiej to przyśpiesz. Media i moje inne odpowiedniki biznesowe wywierają na mnie presję, nie wspominając o politykach.
– Jeśli sprawy będą się tak ciągnąć, będę zmuszony wezwać posiłki.
– Powiedział, że pan Wu chce, aby pan to przyspieszył, inaczej sprowadzi Interpol.
Suho chwycił swoją kurtkę i portfel. Potrzebował wyrwać się z tego całego pierdolonego gówna.
Musiał się napić.
***
Gdyby ktokolwiek wiedział, że dyrektor jednej z największych organizacji walczących z przestępczością był w nocnym klubie z drinkiem w ręku, zrywałby boki ze śmiechu. Ale Suho się tym nie przejmował. Chciał się po prostu wyrwać. Był tak zestresowany przez to wszystko i czuł,  jakby miał wybuchnąć przez całą tę presję.
Znalazł się w Klubie Z, tym samym klubie, który usiłował zamknąć. Nie wiedział, co w niego wstąpiło. Przechodził obok klubu w Gangnam, gapił się na kolejkę i, z jakichś dziwnych powodów, podszedł do bramkarza i dostał się do środka.  Nie pamiętał nawet, co powiedział bramkarzowi, wszystkim czego tak bardzo chciał, było wejście do środka i napicie się.
– Barmanie, kolejny drink.
– Dobrze, proszę pana. – Barman ponownie nalał drinka, podczas gdy ten odwrócił się na barowym krześle i rozejrzał się po tłumie. Potrząsnął głową na tych wszystkich szalonych ludzi tańczących w oddali, ale skrycie myślał, że mieli dobry pomysł. Tylko taniec i picie. Nie martwili się o nic. Nie martwili się o ratowanie żyć i łapanie czarnych charakterów. Tylko szalony taniec.
– Teraz, panie i panowie, pozwólcie, że przedstawię wam, Lay!! – Głos wydobył się przez głośniki, a wszyscy ludzie w klubie zatrzymali się w miejscu i stanęli twarzą do sceny, gdzie znajdowała się samotna rura do striptizu. Klaskali w dłonie i zaczęli wiwatować; najwyraźniej ten Lay jest główną atrakcją wieczoru.
Mężczyzna w obcisłych, skórzanych spodniach i dżinsowej kurtce, swobodnie zapiętej na jego ciele pojawił się na scenie. Miał kapelusz na głowie, więc na początku nie można było zobaczyć jego twarzy. Potem rozbrzmiała muzyka. Zaczął poruszać ciałem, a jego biodra falowały powoli, ale, och, jak grzesznie.
Suho nie mógł oderwać wzroku od seksownego tancerza. Nawet nie widział jego twarzy, ale czuł, jakby zatopił się w mistycyzmie, jakim był Lay, tancerz. Kiedy przebiegł dłońmi w górę, do swojej klatki piersiowej i powoli rozsunął kurtkę, mógł usłyszeć krzyki dziewcząt i zobaczył, jak mężczyźni wymachują banknotami w dłoniach. Piękna, blada skóra, która należała do tancerza wyglądała dla Suho jak płótno. Ach, jak chciałby mieć swoje usta odciśnięte na nim.
Prawdopodobnie była to mowa alkoholu, ale wszystkim, o czym Suho mógł myśleć, było to, jak cudownie byłoby czuć te silne uda dookoła swojego pasa, jak czułby te usta ssące jego skórę i być może jego członka oraz jak chciałby przeczesać palcami te miękkie, kręcone, brązowe loki. Wyobrażał sobie siebie i seksownego tancerza w łóżku, robiących rzeczy, które byłyby, na litość boską, dozwolone od lat osiemnastu i spełniających swoje seksualne pragnienia.
Suho przełknął swojego osiemnastego drinka, trzymając wzrok na seksownym tancerzu. Lay był tylko striptizerem, wątpił w to, że striptizerzy naprawdę sypiają z klientami. A poza tym, gdyby to zrobił, tylko nakarmiłby branżę, którą przyrzekł wyeliminować.
Tak mówił jego mózg. W tej chwili, wszystkim, co mógł usłyszeć, było jego szybko bijące serce, a Suho junior twardniał pod ograniczającymi, ciasnymi spodniami. Może jego mózg mógł mówić później.
Lay, lub lepiej znany jako Yixing, pozwolił zmysłowej muzyce przejąć kontrolę nad swoim ciałem, podczas gdy poruszał biodrami, robiąc powolne, leniwe kółka. Pozwolił jednej dłoni powędrować w dół, do jego krocza, a drugiej w górę, do jego szyi, jak gdyby czuł siebie. Ale nie robił tego, on czuł muzykę.
Push up to my body, sink your teeth into my flesh
Get undressed, ta-taste the flesh
Bite into me harder, sink your teeth into my flesh
Pass the test, ta-taste the flesh
Hold me up against the wall
Give it till I beg, give me some more
Make me bleed, I like it raw
Like it raw, raw, raw
Push up to my body, sink your teeth into my flesh
Lay odwrócił głowę i zobaczył klienta, który przyglądał mu się przy barze. Jego ręka trzymała kieliszek do shotów, jego włosy były cudownie ciemnobrązowe i miał bladą skórę oraz świetne nogi. Ogólnie rzecz biorąc, bardzo przystojny mężczyzna. Lay uśmiechnął się do niego, kontynuując swój stary numer przy rurze, ignorując krzyki tłumu pod nim.
Pragnął tego tajemniczego klienta.
Lay zakończył swój układ, ukłonił się do tłumu, zgarnął pieniądze, które rzucali mu na scenę i wepchnął je w swoje ciasne, skórzane spodnie. Zszedł na zaplecze i natychmiast zamienił się w Yixinga, barmana. Założył ponownie swój normalny uniform i wyszedł, aby serwować przy barze. Nie mógł dostać się tam zbyt szybko, bo przystojny klient czekał.
– Więcej drinków, proszę pana? – zapytał, próbując brzmieć obojętnie, jakby właśnie nie skończył seksownego striptizu na scenie. Wspomniany klient spojrzał na niego i uśmiechnął się znacząco. – Jeszcze jednego proszę.
– Dobrze, proszę pana.
– Jesteś barmanem, który się rozbiera?
– Jestem barmanem, który rozbiera się za dodatkowe pieniądze, proszę pana – wyjaśnił Yixing, podając mu szklankę z drinkiem. Obserwował, jak jego klient wypija to i zmarszczył brwi.
– Zły dzień w pracy?
– Pojebany dzień. Naprawdę pojebany. – Jęknął. – Ostatnio jestem tak zestresowany, że nie mogę tego wytrzymać.
– Zatem dobrze widzieć pana tutaj – powiedział Yixing. – Nie mamy zbyt wielu klientów takich jak pan.
– Dlaczego, nie możesz się doczekać, żeby zobaczyć więcej takich mnie?
– Czy to zbrodnia? Przystojny mężczyzna jak pan jest mile widziany.
– Uważasz, że jestem przystojny?
– Cóż, tak – powiedział Yixing, uważając na słowa. Jego klient był pijany i, z tego co wiedział, mógł być zwykłym mężczyzną, gadającym bzdury, co sprawiało, że brzmiał jak gej.
– Więc dlaczego nikt jeszcze do mnie nie podszedł?
– Jest pan hetero czy gejem?
– Bi – odpowiedział klient. – Miałem dziewczyny i chłopaków.
– Interesujące. – Yixing pokiwał głową. – Wie pan, jeśli nie chce pan siedzieć bezczynnie, czekając, powinien pan pierwszy kogoś poderwać.
– W porządku. – Klient pochylił się do przodu. – Cześć, słodziaku.
Yixing parsknął, starając się ukryć swój chichot. Czy ten pijany klient flirtował z nim?
– Mam na imię Suho.
– Miło mi cię poznać, jestem Yixing.
– Lay to twoje sceniczne imię?
– Tak.
– Dobrze. Powiedz, masz poparzenie słoneczne czy zawsze byłeś taki gorący?
Yixing zaśmiał się. – Niezły tekst na podryw.
– Dziękuję. Mam więcej takich.
– Dobra, daj z siebie wszystko – Yixing sprowokował.
– Okej. Możesz wydawać ci się, że jestem pijany, ale nie jestem. Jestem po prostu mocno odurzony tobą.
– Słabe. – Yixing machnął ręką.
– Dobra, co powiesz na coś nieprzyzwoitego? Powiedz, mieszkasz na farmie?
– Nie – odpowiedział Yixing, wyraźnie tym zdezorientowany.
– Naprawdę? Bo na pewno wiesz, jak postawić mi koguta.
Yixing zarumienił się krwistą czerwienią na ten tekst. Jakby nie mógł wyobrazić sobie, jak jego seksowny klient staje się jeszcze bardziej seksowny, właśnie miał spróbować i wygłosić nieprzyzwoity komentarz, a przygryzł wargę, przymykając oczy.
Tak, Yixing był frajerem w sprośnym mówieniu. Zaczął pić kilka drinków.
– Chciałbym, żebyśmy mogli kontynuować to całą noc – powiedział Yixing, przesuwając palcem pod brodą Suho.
– Wiesz, że słowo dnia to „nogi”. Chodźmy do mojego mieszkania i rozłóżmy to słowo.
I w pewnej części ich zamglonej, wypełnionej alkoholem pamięci przywołali taksówkę i udali się do mieszkania Suho. Yixing nawet nie pamiętał, gdzie ono jest ani jak wygląda. Tym, co pamiętał, było upadnięcie na satynową pościel oraz nieodparte usta na jego własnych.
– Boże, Yixing, jesteś tak cholernie seksowny – jęknął Suho. – Zapamiętaj moje imię, Yixing, ponieważ będziesz je krzyczał później. – Yixing poczuł, że rozpływa się od słów Suho, gdy wyjęczał jego imię po raz pierwszy.
A niech to, te twoje sprośne teksty na podryw.