poniedziałek, 16 listopada 2015

The Porcelain Dolls [34/38]

5 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: To może zaczekać | oryginał: It can wait 
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay
rating: PG-13
 Wydawało się, że czas się zatrzymał. Jak film w zwolnionym tempie, wszyscy patrzyli, jak bezwładne ciało Jacquesa upada na przód. Jenny płakała, kiedy spadła na ziemię, obijając sobie brodę. Sehun, Kai i Chanyeol w sekrecie wykradli się i ukryli za Krisem, przybyli na czas, aby usłyszeć wystrzał.

            Sehun obserwował kałużę krwi Jacquesa, która wypływała spod niego, jego oczy były wywrócone do tyłu. Gdy podniósł wzrok, ujrzał chłopca z różowymi włosami. Trzymał broń.
Płakał.
– Zelo… – wymamrotał cicho Suho.
– Nie mogę tego zrobić… Nie zrobiłem tego… – szlochał cicho, wskazując bronią w dół na martwe już ciało.
– Zelo… chodź tutaj…
– Nie mogę pozwolić mu zabić Jenny… Nie mogę…
– Nie zrobisz tego… powstrzymałeś go… uspokój się,  Zelo, odłóż broń…
– Ty SUKINSYNU!!! – Yongguk podniósł broń i wymierzył ją w Zelo. Wystrzelił kulę, a w ułamku sekundy chłopiec został pociągnięty w dół przez Suho, ledwie unikając strzału.
– Jenny!!! – Kris rzucił się na przód, aby podnieść swoją córkę i upadł, gdy już to zrobił. Odwrócił się, żeby spojrzeć na swoją nogę oraz zaklął na widok wypływającej krwi. – Cholera!
– Kris został postrzelony! Zabierzcie go!!! – Minho krzyknął do pozostałych. Jenny wyciągnęła ręce w stronę swojego taty, płakała. – Tatusiu!!! Tatusiu!!!
– Kris! Kris! – Suho podbiegł do boku kuzyna, który czuł się osłabiony z powodu utraty krwi. – Lekarza!!!
– Nigdy mnie nie dostaniecie! – Yongguk biegł z Kyungsoo w ramionach. Obrócił się, by ujrzeć podążających za nim jego ludzi, jednak władze były szybsze. Sungyeol właśnie zaaresztował mężczyznę, który trzymał Luhana i Baekhyuna. A w środku rozważań czy powinien uratować swojego człowieka, poczuł zimną lufę w pobliżu swojego czoła.
– Poddaj się. – Głos Suho zadzwonił mu w uszach.
Yongguk położył Kyungsoo i podniósł ręce w geście porażki.
Gra była skończona. A oni przegrali.
Yongguk miał zaciśnięte kajdanki oraz został szybko odeskortowany. Patrzył na martwe ciało Jacquesa, leżące w jego własnej krwi i mógł poczuć łzy w oczach. Nie płakał od dwudziestu lat.
To był pierwszy raz, kiedy to robił.
Przepraszam, szefie.
***
– Zabierz ich wszystkich do szpitala!!! Szybko!!! – ponaglił Suho, sprowadzając swojego kuzyna i bratanicę do karetki. Nakłonił Laleczki i trzech chłopców, by także jechali. Przebiegł dłońmi po ciele Jacquesa, sprawdzając jego marynarkę i kurtkę. Wewnątrz znalazł małe, kwadratowe urządzenie z pojedynczym czerwonym przyciskiem.
To jest to. Przycisk samozniszczenia.
– Taemin!!! – Jego asystent jak magik pojawił się koło niego. – Wyślij ludzi do każdego z klubów Jacquesa. Do banków, do naszego domu, do jego mieszkania i w każde miejsce, z którym miał kontakt. Są tam bomby!
– Już zrobione. – Tuż obok pojawiła się Nina. – Kiedy ciebie nie było, poszłam prosto do jego mieszkania. Znalazłam plany jego samobójstwa. – Nina wręczyła mu białą kopertę. – Zapobiegłam kryzysowi. To jest plus posiadania agentów na całym świecie.
– O Boże, Nina – wydyszał Suho, pochylając się do przodu, aby ją przytulić. – Dziękuję.
– To moja praca.
– Gdzie jest Yixing? Znalazłaś go?
– Jest w domu, proszę pana.
– W domu?
– Tak, jego szef dał mu dzień wolny. Spędził cały ten czas ze swoją siostrą. Ochroniarze są na zewnątrz jego domu, tak jak mówiliśmy. – Taemin zwrócił mu telefon i Suho wybrał numer.
Jego serce waliło w rytmie dzwonienia telefonu.
– Halo?
– Xingie! – Suho chciał płakać.
– Suho? Joonie? Gdzie jesteś?
– Jestem… – Suho pociągnął nosem. – U mnie w porządku.
– Jesteś pewien?
– Tak – odetchnął. – Jesteś w domu? Jadę, żeby cię zabrać.
– Dobrze w takim razie.
– Och i Xingie?
– Tak?
– Jesteś teraz bezpieczny.
– Co masz na myśli?
– Jesteś bezpieczny. Wszystko skończone.
Minęła chwila ciszy. Potem Yixing zalał się łzami.
Tym razem Suho do niego dołączył.
***
Suho i Yixing pospieszyli do szpitala, gdzie zostali przyjęci Kris, laleczki i nawet pan Wu. Odnaleźli Tao stojącego na środku szpitalnego korytarza z głową w rękach.
– Tao… – Suho nawet nie mógł powiedzieć kolejnego słowa. Tao rzucił się na niego i przytulił go.
– Dziękuję. Dziękuję za uratowanie mojej rodziny.
– Bzdura, oni są też moją rodziną. – Suho uśmiechnął się. – To jest Yixing.
– Miło cię poznać. – Yixing uśmiechnął się uprzejmie.
– Mnie również.
– Gdzie jest wujek Wu?
– Jest na oddziale intensywnej terapii. Właśnie wyjechał po operacji, a Kris przed chwilą wjechał. Pozwoliłem Jenny być przez chwilę z dziadkiem.
– Chodźmy się z nim zobaczyć.
Tao poprowadził Suho na oddział intensywnej terapii, gdzie został przyjęty jego wuj. Wuj Wu był podłączony do kroplówek i wszelkiego rodzaju medycznego sprzętu. Wyglądał bardzo spokojnie, kiedy oddychał powoli, jego klatka piersiowa unosiła się i opadała. Jenny leżała zwinięta w kłębek obok swojego dziadka z zamkniętymi oczami, jej głowa spoczywała pod jego ręką.
– Wujku Wu… – Suho chwycił dłoń starszego mężczyzny, głaszcząc skórę na jej wierzchu.
– Uratowałeś go – odezwał się Tao. Suho zwiesił głowę i ucałował dłoń swego wuja.
– Czy z Krisem będzie wszystko w porządku?
– Lekarz mówi, że tak. Nie trafiło w nic śmiertelnie.
– Do czego dotarła nasz rodzina? Zrujnowanie, zdrada, oszukiwanie przez lata.
– A teraz to wszystko się skończyło – powiedział Yixing, uspokajając Suho. – Jedyna droga stąd prowadzi do przodu. Uratowałeś swojego wuja, a z twoim kuzynem wszystko będzie dobrze. Bóg zwraca uwagę na was wszystkich.
– Proszę pana? – Rozległo się pukanie do drzwi i Taemin wyściubił głowę. Ukłonił się, nim wszedł. – Przepraszam, że panu przeszkadzam.
– O co chodzi?
– Chciałem tylko panu powiedzieć, że wszyscy pracownicy z klubów Jacquesa zostali zabrani na przesłuchanie. Również bomby zostały usunięte. Yongguk i jego gang będą sądzeni najpóźniej w tym miesiącu, w grę wchodzi dożywocie albo kara śmierci. Ponadto uratowaliśmy więcej niż 1100 małych dzieci.
Suho odetchnął. – A co z Laleczkami? I trzema chłopcami? Wierzę, że Chanyeol ocalał od śmierci.
– Laleczki są na jakichś badaniach kontrolnych, ale poza tym nikt nie został ranny. Co ciekawe, magazyn, w którym byli przetrzymywani także jest częścią konglomeratów twojego wuja. – Taemin wręczył mu kartotekę. – Kiedyś mieścił wysoko eksperymentujące laboratorium. Przeprowadzano tam eksperymenty dotyczące życia i śmierci. Twój wuj przeniósł laboratorium kilka lat temu, a ten magazyn pozostał pusty. Ten zbiornik, do którego wpadł Chanyeol, był wypełniony utlenionym perfluorowęglowodorem.
 – Substancja, w której można oddychać.
– Właśnie. Dlatego mógł przetrwać. Jedyny sposób, aby Pan X wiedział o laboratorium był taki, że musiał pracować dla twojego wujka. Nadal twierdzę, że to cud. Gdyby Zelo nie zabił Jacquesa, nie umiem sobie wyobrazić…
– Zaczekaj, co stało się z Zelo? – spytał Tao.
– Jest na zewnątrz. Prosił o spotkanie z tobą, zanim zostanie zabrany.
Tao popędził na zewnątrz. Taemin spojrzał na swojego szefa. – Nina Watson też tam jest.
– Zostań tutaj, Xingie, niedługo wrócę. – Suho wyszedł ze swoim asystentem i stanął twarzą w twarz z Niną.
– Jak się miewa twój wuj?
– Nic mu nie będzie.
– A Kris?
– Jemu też. – Suho odetchnął. Niezręczna pauza wkradła się miedzy nich, zanim Suho jej nie przerwał.
– Wiedziałaś, kto był Panem X, prawda?
– Co? – Nina spojrzała na niego nieustannie zmieszana. – Nie wiedziałam.
– Tak, wiedziałaś. Rozwiązałaś sprawę przede mną. Przeglądałaś dokumenty. Ułożyłaś je w tej kolejności. Widziałaś czek. Musiałaś wiedzieć, kim on jest.
– Ja nie rozwiązałam sprawy. Ty to zrobiłeś. – Zerknęła na niego, jej wypielęgnowany palec wskazywał jego pierś. –Pomogłam ci w walce. Zdetonowałam bomby, ale to wszystko. Ty rozwiązałeś sprawę, ty znalazłeś przywódcę. Ty uratowałeś Porcelanowe Laleczki 1100 innych dzieci. Nie wspominając o twoim wujku.
– Ale…
– Ja tylko pomagałam. – Cofnęła palec i wyprostowała spódnicę. – Powiedz swojemu wujowi, że ty to zrobiłeś. WOAHT to zrobiło. On tego potrzebuje. I ty też.
Suho brakowało słów. Patrzył na Ninę, nim pochylił się, żeby ponownie ją przytulić. Miała rację, potrzebował tego. Bardzo tego potrzebował.
– Dziękuję.
– Nie ma za co. – Nina wyciągnęła rękę. – Przyjemnością było pracować z tobą.
– Być może będziemy ze sobą pracować pewnego dnia.
– Wierzę, że będziemy.
– Wciąż nie mogę uwierzyć, że Zelo zastrzelił Jacquesa. – Nina potrząsnęła głową. – Nigdy nie możesz zbyt nisko oceniać umiejętności pojedynczej osoby. Myślę, że mimo wszystko jest człowiekiem.
– Tak. – Suho pokiwał głową. – A to jest nasza największa siła.
Nina poszła wzdłuż korytarza i weszła do windy. Będąc w środku, rzuciła ostatnie spojrzenie Suho. I po raz pierwszy, i miejmy nadzieję, że nie ostatni, uśmiechnęła się.
***
– Zelo… – Tao nie wiedział co powiedzieć. Spojrzał na chłopca przed sobą, posiniaczonego i poturbowanego. Miał blizny na policzkach, jego oczy były opuchnięte, ręce trzymał za plecami.
– Mistrzu… – Zelo pociągnął nosem. – Przepraszam, mistrzu. Byłem złym uczniem. Zawiodłem cię.
– Zelo, uratowałeś moją córkę… – Tao podszedł do chłopca, dłońmi objął jego twarz. – Jak…
– Nie mogłem znieść patrzenia, jak krzywdzi twoją córkę, mistrzu. – Zelo zakrztusił się własnymi słowami. – Przepraszam. Nigdy nie powinienem dać się wciągnąć. Doprowadziłem ciebie i twoją rodzinę do cierpienia. Tak bardzo mi przykro.
– Zelo… jest dobrze… teraz jest w porządku…
– Mistrzu – Zelo ponownie wykrztusił. Tao próbował zetrzeć łzy z jego policzków. – Muszę iść.
– Iść gdzie? Dokąd idziesz?
– Mam tylko pięć minut na rozmowę z tobą. – Chłopiec pociągnął nosem. – Proszę, uważaj na siebie. Dziękuję za wszystko, co dla mnie zrobiłeś, mistrzu.
– Zelo… – Policjant pociągnął Zelo za ramię i odeszli. – Zelo!!! Wracaj!!! Zelo!!! – Tao usiłował biec za nim, jednak Suho odciągnął go.
– Pozwól mu iść.
– Ale… ale on…
– Tao, on zabił człowieka.
– Ale…
– Zobaczę, czy będę mógł złagodzić jego wyrok. – Suho pociągnął go. – Obiecuję.
Tao mógł tylko skinąć głową i modlić się.
***
– Proszę pana, mam dla pana także inne wiadomości – powiedział Taemin, czytając na swoim tablecie. – Rodziny Baekhyuna, Luhana i Kyungsoo zostały odnalezione i zidentyfikowane.
– Naprawdę? – Suho otworzył szerzej oczy ze zdziwieniem. – To świetnie. Czy powiadomiłeś ich?
– Tak. Jutro będziemy spodziewać się przylotu rodzin.
            – Jutro? – Suho spojrzał przez okno do pokoju, gdzie sprawowany był nadzór nad trójką chłopców. Wyglądało na to, że Baekhyun miał się dobrze, jako że rozmawiał z Chanyeolem. Luhan patrzył na Sehuna, trzymając Lucy. Mike wpełznął na kolana do Kaia, podczas gdy ten karmił Kyungsoo swoim jedzeniem. Yixing był w środku, rozmawiał z rodziną Kim, która przyszła, by ich odwiedzić.
– Tak, jutro. – Taemin powiódł wzrokiem po widoku, jaki miał jego szef. – Powinniśmy im powiedzieć? – Suho otworzył drzwi i jedną stopą wszedł do środka.
– Nadal nie mogę uwierzyć, że jesteś żywy.
– Ja też nie.
– Nie mogę sobie wyobrazić, co by się stało, gdybyś umarł. – Baekhyun potrząsnął głową.
– Przychodziłbym i cię nawiedzał. – Chanyeol uśmiechnął się.
– Boję się duchów. Mógłbym po prostu zadzwonić do pogromców duchów czy coś.
– Nawet pogromcy duchów nie mogliby mnie pokonać! Będę cię nawiedzał, dopóki do mnie nie dołączysz! – Chanyeol zarechotał, sprawiając, że Baekhyun zgiął się w pół od jego śmiechu. Sehun był zajęty przytulaniem Luhana, który trzymał w ramionach śpiącą Lucy. Kyungsoo jadł samodzielnie, ponieważ Mike chciał się pobawić z Kaiem. Od czasu do czasu Kai przestawał się bawić, by obdarzyć Kyungsoo pocałunkiem.
– Nie mogę uwierzyć, że są bezpieczni. – Xiumin pociągnął nosem, wycierając łzy szczęścia.
– Ja też – odezwał się Yixing lekko łamiącym się głosem. Tata dwójki dzieci podszedł, aby przytulić Baekhyuna, podczas gdy Yixing usiadł obok Luhana, trzymając go za ręce.
Suho zamknął drzwi i odsunął się.
– To może zaczekać.

środa, 11 listopada 2015

The Porcelain Dolls [33/38]

8 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Huk | oryginał: Bang 
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay
rating: PG-13
Baekhyun wpatrywał się w twarz pod szkłem. Zamknięte oczy, blada skóra, kręcone włosy unosiły się, jakby były martwą meduzą, nieznacznie rozchylone usta, podczas gdy długie kończyny postaci nieporadnie dryfowały tu i tam. Zdał sobie sprawę, że krzyczał i płakał, to trwało dopóty, dopóki nie zaczął dyszeć.
Chanyeol.
Zabili go.
Baekhyun był bliski upadku i omdlenia z powodu wyczerpania, gdy usłyszał dźwięk ładowania broni i ostry głos mężczyzny. – Stój, Bang Yongguku. – Szybko, lecz z trudem odwrócił głowę.
Kris. Człowiek, który nas uratował.
O Boże.
Baekhyun rozejrzał się dookoła, by odnaleźć Kaia i Sehuna trzęsących się na podłodze, mokrych od ich podtapiającego doświadczenia i przytrzymywanych przez silnych mężczyzn ponad nimi. Jego palce drapały szkło, gdy patrzył na swoich braci. Luhan szlochał, a Kyungsoo zasłabł z powodu traumy.
– Gra skończona. – Kris wymierzył swoją broń w Yongguka. – Puść chłopców wolno.
– Myślisz, że zamierzam poddać się tak łatwo? – zakpił Yongguk. Przyciągnął Baekhyuna do swojego boku i z żelaznym uściskiem na chudym ramieniu Laleczki, poczuł, jak wibruje jego telefon. Błyskawicznie go wyciągnął oraz dostrzegł wiadomość.
Otoczyli cię.
Kris zauważył zmianę na twarzy Yongguka. Powoli przysunął się bliżej, trącając Minho, by ruszył za nim. Minho wyszeptał mu do ucha: – Ludzie są na zewnątrz, czekają na rozkazy. – Kris nie mógł poruszyć głową, jego oczy były skupione tylko na jednej rzeczy.
– Bierzcie ich. – Z jednym prostym poleceniem Yongguk i jego ludzie czmychnęli z magazynu przez boczne drzwi, zabierając ze sobą Laleczki. Baekhyun krzyczał w dłoń Yongguka, gdy został przerzucony przez jego ramię i porwany. Inni poplecznicy zaczęli strzelać z broni w Krisa i Minho.
– Wsparcie!!! Potrzebuję wsparcia!!! – Kris krzyczał do swojej krótkofalówki. Minho dał mu jedną, zanim zaczęli zakradać się do magazynu. Schronił się za filarem i ostrożnie strzelał w sprzymierzeńców. Minho chwilę wcześniej śmiertelnie postrzelił jednego z nich,  przenosił Sehuna w bezpieczne miejsce. I jak w doskonale ułożonej w czasie choreografii w końcu przybyło wsparcie.
– Stójcie! Ręce do góry! – Poplecznicy dowodzeni przez Youngjae zatrzymali się, gdy wkroczyła ekipa SWAT, w pełni osłonięta z broniami wymierzonymi w kilku pozostałych członków gangu. Rozejrzał się dookoła otoczenia. Dwóch ludzi zastrzelonych, trzech rannych.
Uniósł ręce w powietrze, upuszczając broń.
– Łapcie ich! – Rozkazał Sungyeol, kiedy kajdanki zostały rozdane, rozeszli się. Kris wreszcie opuścił swoje miejsce ukrycia i pobiegł prosto do podziemnego dołu. Widział jak Chanyeol dryfuje na powierzchni, jego twarz bardzo spokojna. – Potrzebuję zespołu lekarskiego!!! Dajcie mi zespół lekarski i wiertło!!!
Sungyeol wywiercił wielki otwór w szkle. Ostrożnie, by nie zranić Chanyeola. Zespół medyczny zwracał uwagę na dwóch pozostałych chłopców, którzy byli słabi z zimna, a technicy śledczy zabrali martwe ciała. Kris i Sungyeol wyciągnęli nieżywe ciało Chanyeola ze zbiornika. Kris spanikował. Chłopak był zimny w dotyku i nie miał pulsu.
Pompował klatkę piersiową chłopaka tak szybko, jak mógł udzielając mu resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Już miał otworzyć usta Chanyeola, kiedy nagle jego powieki zaczęły drżeć.
– Chanyeol? – Kris był zbity z tropu i zaczął delikatnie klepać chłopaka po twarzy. – Chanyeol, słyszysz mnie? Chanyeol?
Błysk światła wkroczył w zdolność widzenia Chanyeola, oślepiając go. Zmrużył oczy, zamrugał, obserwując pojawiający się przed nim obraz. Ten stawał się wyraźniejszy i wtedy mógł poczuć, jak coś go klepie. Mógł usłyszeć głos.
Obraz miał blond włosy oraz krew na górnej wardze. Był to Kris.
Chanyeol zakaszlał i wypluł wodę z ust, gdy jego oczy otworzyły się. Kris sprawdził jego puls a także oddech. Na powrót usiadł, oddychając ciężko. To był cud. Chanyeol był żywy.
– Chanyeol!
– Kris? – wyjęczał Chanyeol. – Gdzie ja jestem?
– Jesteś w Magazynie 12, właśnie cię uratowaliśmy.
– Nie jestem martwy?
– Nie, nie jesteś.
– Nie jesteś Jezusem?
– Nie, nie jestem. – Kris chichotał przez chwilę. – Jeśli to sprawi, że poczujesz się lepiej, moja ksywa brzmi Krisus. – Spojrzał na chłopaka pod sobą i wszystkim, co mógł zrobić w myślach, to podziękować niebiosom, że ten był żywy. Lekarze pośpieszyli, by otulić go kocami, pomagając mu usiąść. Dalej kaszlał i pluł, czuł, jakby jego głowa była rozrywana przez odczucia.
– Hm… – Amber spojrzała na ciecz w zbiorniku. – Nie wygląda mi to na wodę.
– Rób co chcesz, wyślij to do laboratorium. – Kris machnął ręką nonszalancko. – Chanyeol, czy wszystko w porządku?
– Baekhyun… – wykaszlał, jego ciało drżało. – Baekhyun… zabrali go…
– Tak, wiem o tym. – Kris wstał. Wyciągnął swój telefon i z kilkoma szybkimi kliknięciami włączył ekran z migającym na nim punkcikiem. Roznosiło się wstrętne piszczenie. Ten migający punkcik pokazywał obecną lokalizację Laleczki.
– Proszę, pozwól mi iść z tobą – Błagał Baekhyun, klęcząc na podłodze, trzymając Krisa za nogę.
– Nie mogę. Jeśli pójdziesz, zabiją cię. Ani ty, ani twoi bracia nie będziecie bezpieczni – odparł Kris, klękając i wycierając łzy mniejszego chłopaka.
– Muszę, proszę! – szlochał. – To wszystko moja wina! Ja ich w to wpakowałem! Jeśli tylko nigdy nie opuścilibyśmy klubu…
– Baekhyun, musisz mnie posłuchać. Jeśli chcesz, by byli bezpieczni, zostań tutaj. – Kris wyciągnął zapasowy telefon i wcisnął go w dłoń Baekhyuna. – Zadzwonię do ciebie, jeśli coś by się stało. Cokolwiek zrobisz, nie zgub go. Może uratować twoje życie.
I w rzeczy samej tak się stało.
– Znasz lokalizację Laleczki?! – odezwał się Minho.
– Dałem Baekhyunowi telefon. Tylko na wszelki wypadek. Ma szczęście, że nadal ma go przy sobie. Ludzie, chodźcie ze mną. Sungyeol, bierz swoją ekipę SWAT. Taemin, zostań tutaj i obserwuj chłopców oraz najbliższą okolicę. Wyślij wszystkie siły Interpolu, by poszły za nami.
– Czekaj… – wydukał Kai. – Weź mnie ze sobą.
– Kai, nie mogę…
– Mnie też weź – zawołał Sehun, wstając i upuszczając swój koc.
– Mnie trzeciego – Chanyeol zachwiał się, wstając.
– Nie, nie mogę tego zrobić. Nie jesteście w stanie iść ze mną.
– Proszę – błagał Kai.
– Nie! Dzieciaki, wy prawie umarliście!
– Musimy odzyskać ich z powrotem! – powiedział Sehun, jego usta były niebieskie od zimna, jednak oczy zawzięte i silne. – Nie możemy tak po prostu pozwolić im uciec.
– Jedyny sposób, aby nas zabić – Chanyeol powoli podszedł w ich kierunku – to najpierw zabić Laleczki.
Kris chciał się sprzeczać, ale spojrzał w ich oczy. Złość, frustracja, wola, determinacja i przede wszystkim zemsta malowały się w nich.
– Nie wykonujcie żadnych ruchów, bez mojego polecenia – ostrzegł ich Kris. Pobiegł do vana, a Minho i trzej chłopcy podążyli za nim. Sungyeol i jego ekipa wzięli inny samochód. Minho usiadł na miejscu kierowcy.
– Chodźmy po tego dupka – powiedział Kris i odjechali w pośpiechu. Kris obserwował mrugającą kropkę w swoim telefonie. Po kilku minutach na autostradzie jego oczy rozszerzyły się, gdy zdał sobie z czegoś sprawę.
Laleczki zmierzały na lotnisko.
Zamierzali uciec z kraju.
Przechodzień zapiszczał, kiedy van Minho popędził przez lotnisko, zwalniając na pasie startowym. – Widzę ich, są przed tym odrzutowcem!!!
– ZATRZYMAJ SIĘ!!! – wrzasnął Kris. Van zapiszczał, zatrzymując się. – Zostańcie. W. Vanie – rozkazał, podczas gdy on i Minho wybiegli z naładowanymi w pełni broniami, gotowymi do strzelania.
– Bang Yongguk!!! – zawołał Kris, wymierzając swoją broń w lidera gangu, który trzymał w ramionach bardzo słabego Kyungsoo. Yongguk odwrócił się, ale zanim mógł zareagować, kolejny czarny van przyjechał z drugiej strony. Drzwi otworzyły się i Kris mógł usłyszeć piszczenie dziewczynki.
Poczuł, jak krew odpływa mu z twarzy.
To była Jenny w ramionach Jacquesa.
– Stój!!! – samochód Suho gwałtownie skręcił, a on wyskoczył z niego z zakrwawionymi dłońmi, dzierżąc broń. Suho szybko odwrócił głowę, by ujrzeć stojącego kuzyna. Dwójka patrzyła na siebie, nim przysunęli się bliżej.
– Witaj, Kris. – Jacques uśmiechnął się złośliwie. – No, no, spójrzcie na to. – Podziwiał widok przed sobą. Dwaj kuzyni, Minho i jakaś ilość vanów przyjeżdżających z oddali znajdowała się przed nim jak starannie rozplanowana gra w okręty. Yongguk, Himchan Zelo i trzej inni sprzymierzeńcy stali za nim. Znajdowali się tylko kilka kroków od solidnego odrzutowca. Kris go rozpoznał.
Był to odrzutowiec jego ojca.
Jacques jest tym, który za tym stoi.
Porwał moją córkę.
Wrobił mojego ojca.
Zabił moją matkę.
Słowa nie mogły opisać emocji, które czuł w tamtej chwili. Całkowita zdrada, złość, smutek, frustracja…  jego serce było jak kolejka górska, a jego umysł był gotów się zawalić. Czuł, jakby został postrzelony w plecy. Właśnie wtedy usłyszał płacz swojej córeczki. – Tatusiu!!!
I coś w nim zaskoczyło.
To. Jest. Wojna.
– Daj sobie spokój, Jacques – odezwał się Suho. – Nie ma sposobu, żebyś wyszedł z tego żywy.
– Kto powiedział, że tego chciałem? – odpowiedział Jacques, trzymając w ramionach płaczącą dziewczynkę. – Nigdy mnie nie dorwiecie. Nigdy nie dostaniecie mnie żywego. Nie znajdziesz ich; nigdy nie dostaniesz z powrotem swojej ukochanej córeczki. Prędzej wysadzę wszystko w powietrze, niż pozwolę ci ich dotknąć!!!
Och nie, zmysły Suho zaczęły mu dźwięczeć. On jest samobójcą. To samobójcza ucieczka.
– Na mój rozkaz każdy jeden klub, hotel i każdy ślad po mnie zostanie wysadzony w powietrze. Nie będziecie mieć dowodów, że istniały. Nie będziecie mieć dowodów, że ja istniałem. Nawet ci najdrożsi ludzie, których kochacie.
– Nie bierz ich ze sobą! Oni są niewinni!!! – próbował Minho.
– Ja też byłem!!! Wiele lat temu!!! – krzyczał Jacques, jego oczy były czerwone, a szyja napięta, wyraźnie ukazywała żyły. – Miałem to. Miałem wszystko!!! Później w jeden dzień wszystko zniknęło. – Jacques wskazał rozgniewanym palcem na kuzynów. – Wy zabraliście wszystko. Wy zrobiliście to w ten sposób!!!
– Nic nie zrobiliśmy!!! – ryknął Kris.
– Och, zrobiliście – wydyszał Jacques, jego cała twarz wykrzywiona w złości i furii. Jenny płakała trzymana w ramionach Zelo. – Jeśli ja nic nie mogę mieć, wy też nie możecie!!!
– Puść moją córkę!
HUK!
Strzał.
Żałosny płacz i przenikliwy krzyk.
Krew. Duża jej ilość.
Upadające ciało.
I broń.
Trzymana przez chudego chłopca o różowych włosach.

sobota, 7 listopada 2015

The Porcelain Dolls [32/38]

5 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Zakrwawione dłonie | oryginał: Bloodied Hands 
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay    
rating: PG-13
Ból jest bardzo dziwnym uczuciem. Sprawia, że twoje serce boli, twoje oczy łzawią, wydaje się, jakby twoja głowa miała stanąć w płomieniach, a twoje ciało kurczy się w kącie. I wiesz co, największą i najbardziej bolesną formą bólu nie jest coś fizycznego.
Ból jest wtedy, kiedy twój palec zostanie dźgnięty igłą, ból jest wtedy, gdy przewrócisz się i obdrapiesz kolano. Ból jest wtedy, kiedy widzisz, jak twój ukochany umiera na twoich oczach, ale dla dyrektora WOAHT Kim Joonmyuna, znanego także jako Suho, ból był patrzeniem na to, jak ktoś kogo znasz od lat zdradza cię.
Pospiesznie wyszedł ze swojego biura z bronią w jednej dłoni i jakimiś dokumentami w drugiej. Zszedł na dół na podziemny parking oraz wsiadł do samochodu. Nie zapinając nawet pasa, włożył kluczyk do stacyjki i nacisnął pedał gazu. Gwałtownie skręcał na ostrych zakrętach parkingu, opony piszczały na betonowym podłożu, cholernie przestraszył pilnujących parking policjantów i nawet przypadkowe koty i psy. Jeden z policjantów ledwie uchylił się przed grożącym śmiercią samochodem Suho, gdy ten przemknął obok niego i niemal wyfrunął z parkingu.
Suho grzebał w schowku i wyciągnął zapasowego iPhone’a, umieścił go na specjalnej podstawce. Kilkoma sprawnymi przesunięciami wybrał numer swojego asystenta.
– Gdzie pan był?! Zespól jest zmobilizowany i gotowy na…
– Wiem, kim jest Pan X.
– Pan co?! – Taemin wrzasnął przez telefon.
– Zamierzam natychmiast się z nim spotkać. Wyślij zespół do Magazynu 12, a wszystkie rozkazy przekaż Krisowi. Zadzwoń do niego i każ mu przedostać się do Magazynu 12.
– Sądzę, że już tam jest z Minho.
– Świetnie, zadzwoń do niego i każ mu dowodzić oddziałem.
– Ale proszę pana, dokąd pan jedzie?
– Wracam do domu. – Suho gwałtownie skręcił za kolejnym rogiem, a Taemin mógł usłyszeć krzyki jakiejś niewinnej kobiety, próbującej przejść przez ulicę.
– Wraca pan do domu?! Proszę pana, czy…
– Kolejna rzecz, Taemin – powiedział Suho. – Wyślij zespół do pana Zhang Yixinga.
– Do pańskiego chłopaka? Ale po co?
– Jest w niebezpieczeństwie, ale prawdopodobnie o tym nie wie. Ochroń go i powiedz zespołowi, że jeśli pozwolą, by ktokolwiek tknął Zhang Yixinga, zwolnię ich. – Suho przesunął na „zakończ rozmowę” oraz skupił się na drodze.
Miał go, nacisnął na hamulec z następnym piskiem opon. Wbiegł do domu, zaskakując Tao, który kroczył w pobliżu.
– Suho?! Co ty tutaj robisz?!
– Gdzie jest wujek Wu?
– Jest w swoim biurze, dlaczego pytasz? – Tao zachłysnął się powietrzem zszokowany, kiedy Suho wyciągnął swoją broń i naładował ją. Pomaszerował w kierunku biura i z siłą wyważył drzwi. Pan Wu i jego asystent Jacques nie mieli nawet czasu, by zareagować, kiedy wszedł Suho z bronią wymierzoną w nich.
– Daj sobie spokój.
– O czym ty mówisz?! – Pan Wu podniósł ręce wstrząśnięty.
– Gra skończona, Panie X.
Pan Wu przestraszony przełknął ślinę.
Ale broń nie była wymierzona w niego.
Była wymierzona w Jacquesa.
***
Wszystko działo się dla Krisa w zawrotnym tempie. Po tym, jak podrzucił Tao do domu, natychmiast zadzwonił do rodziny Kim. Kim Jongdae zabrał swoją rodzinę i Baekhyuna do domu swojej matki po drugiej stronie Seulu, aby się ukryć. Jongdae powiedział mu wszystko. O zaginionych chłopcach, o eksplodujących kwiatach i o tym, jak chłopcy znaleźli się w Magazynie 12. Kris zadzwonił do swojego lojalnego partnera w sprawach przestępczości – Minho i obydwaj przybyli do Magazynu 12.
To nie był pierwszy raz, kiedy Kris przedostawał się gdzieś. On i Minho umiejętnie ukryli się za kontenerem kilka metrów od Magazynu 12 i zobaczyli wchodzących do środka Chanyeola, Sehuna i Kaia. Dwójka odwróciła się oraz zakradła się do kompleksu magazynowego od tyłu.
– Stara przestępcza taktyka. – Kris zaśmiał się do siebie. – Kiedy wątpisz, użyj tylnych drzwi. – Tyły były niestrzeżone, większość ludzi była wewnątrz magazynu, pojmali trzech chłopców. Minho, ekspert w zrywaniu zamków, zerwał go w tylnych drzwiach i weszli do środka. Z bronią w dłoniach i cichymi krokami Kris mógł usłyszeć każde słowo, które wyryczał Yongguk.
– Jakiego rodzaju jest to magazyn? – wyszeptał Minho, kiedy schowali się za rogiem, uszy przygotowane na każdy dźwięki czy ruch.
– Nie wiem. – Kris spojrzał na druty i przewody, które były przyczepione do starych, szarych ścian jak pająki. Przypadkowe gniazdka i rury, które wyglądały, jakby były przystosowane do transportowania toksycznych chemikaliów, wystawały w przeróżnych kątach. Dziwne przybory leżały dookoła przykryte przez zakurzone stare, ubrania, a metalowy stół stał kilka stóp od nich. Wyglądał jak stół operacyjny. Kto wie jak wiele ciał leżało tam wcześniej?
– Musi to być jakiś rodzaj laboratorium – wymamrotał Kris.
– Co na litość… – Minho wepchnął pięść prosto w twarz mężczyzny, który ich odnalazł. Po kilku ciosach i ściśnięciu jego gardła facet wylądował na ziemi jak zapaśnik po makabrycznej walce. Kris chwycił swój karabin maszynowy i krótkofalówkę. Minho związał mężczyznę jego podartymi na strzępy ubraniami i opuścili skrępowane ciało, poruszając się naprzód.
– O mój Boże. – Minho i Kris ukryli się za olbrzymią nieznaną maszyną. Przed nimi, tylko kilka stóp na przedzie, znajdowało się nieco więcej osób z bandy Yongguka, byli odwróceni do nich plecami. Dwa słabe ciała były trzymane wśród kręgu i, oceniając po stłumionych krzykach, Kris wiedział, że były to Laleczki. Trzej chłopcy klęczeli na ziemi, bronie wymierzone w tył ich głów. Yongguk miał w dłoniach pewnego rodzaju pilot.
– Co jest grane?
– Chodźmy i złapmy ich, gotowy? – Kris spojrzał na Minho. – Raz, dwa… – ostry cios został wymierzony i uderzył Krisa w policzek. Jeden z gangu Yongguka znalazł ich.
– Sukinsyn! – Kris jęknął, powstrzymując atak. Inny facet trzymał Minho w duszącym uścisku, ale z błyskawicznym kopniakiem Minho wyswobodził się i teraz to on atakował.
Cicha bójka trwała bez końca; Kris toczył walkę z silnym przeciwnikiem, jego wzrok próbował dostrzec Yongguka. Usłyszał plusk i z chwilowym szybkim obrotem głowy zobaczył trzech chłopców tonących w podziemnym basenie.
– Yongguk!
– Kris! To Baekhyun! Co on tutaj robi?! – Minho nieźle trafił swojego napastnika z kolana w krocze. Agresor sięgnął po telefon w kieszeni i próbował coś napisać, zanim Minho wytrącił mu go z ręki.
– Cholera, musiał uciec. – Kris grzmotnął faceta w głowę dolną częścią swojej broni, ale ten uniknął kolejnego ataku i kopnął Minho w plecy, co sprawiło, że odskoczył, a jego ramię uderzyło o zawór.
– Psiakrew – jęknął Minho, spoglądając w bok. Była tam długa rura przenikała pod ziemią, oznaczona perfluorowęglowodór. Nie było czasu, żeby dowiedzieć się, co to jest. Kris nieźle kopnął mężczyznę, ale jego napastnik był silny i nie okazywał żadnych znaków przyhamowania. Ból w plecach Minho przestrzelił jego kręgosłup jak iskra elektryczna. Słyszał krzyki i szybko odwrócił głowę, widząc Baekhyuna pochylonego nad zbiornikiem, wypłakującego swoje oczy.
– CHANYEOL!!! NIE!!!!!!!!!!!!!!!!!!
– Kurwa – Minho zaklął po raz enty i chwycił przypadkowy żelazny pręt. Uderzył napastnika Kris w głowę, a ten upadł na podłogę.
– Straciliśmy chłopca, Kris!
– Nie, jeszcze nie straciliśmy. – Kris wytarł swoje zakrwawione usta i sięgnął po karabin maszynowy. Minho wziął kolejny i dwójka zakradła się do przodu. Yongguk miał właśnie pociągnąć Baekhyuna za włosy, kiedy usłyszał za sobą ładowanie karabinu i poczuł nagły chłód, którego nigdy wcześniej nie było.
– Stój, Bang Yongguku.
***
– Stój.
– Suho, nie rób nic głupiego – powiedział pan Wu, próbując wstać. – Nie jestem Panem X.
– Wiem – odparł Suho. – Jacques nim jest.
– Co? – Pan Wu obrócił głowę, aby spojrzeć na swojego asystenta, który tylko gapił się na Suho z kamienną twarzą i zimnym wzrokiem, nawet nie trzymał rąk w górze.
– Panie X – Suho wolno poruszył się do przodu z bronią wyciągniętą przed siebie. – To byłeś ty przez cały ten czas. Ty byłeś Panem X.
– To niemożliwe – wydyszał pan Wu.
– Nie, nie jest. W jaki inny sposób mógłby kierować swoimi działaniami przy pomocy polityków, biznesmanów i członków zarządu? Musiał być kimś sławnym, kimś potężnym albo przynajmniej zaufanym asystentem kogoś potężnego i sławnego.
– Suho…
– Kontaktowałeś się z tymi wszystkimi ludźmi dzięki wpływom pana Wu. Znałeś ich poprzez wszystkie spotkania, na które podążałeś za moim wujem. Defraudowałeś tysiące z jego konta, prowadząc całkowicie sekretne poczynania pod jego nosem, ponieważ ci ufał. Mój wuj dał ci prawa do prowadzenia Galerii Sztuki Marty Wu, co świadczy o tym, dlaczego nawet nie zdawał sobie sprawy, że zmienił się magazyn. Zmieniłeś to wszystko, nie pozwalając mu o tym wiedzieć.
– Panie Kim – odezwał się Jacques. – Tutaj musi istnieć jakaś pomyłka.
– Tu nie ma pomyłki. Jedynym błędem tutaj jest ten, który popełniłeś ty – wycedził Suho. – Nazwiska wszystkich tych kont pochodzą od ludzi, których zabiłeś. Użyłeś ich tożsamości i zachowałeś ich konta w działaniu po to, aby żadne pieniądze nie zostały przelane do ciebie, ale byś ciągle mógł mieć do nich dostęp.
Jacques nie powiedział ani słowa, podczas gdy pan Wu wpatrywał się w niego zszokowany. – A Rataw Hum? Robotnik? – zadrwił Suho.
– Co… co z tym? – zapytał spokojnie Jacques.
– To anagram – odparł Suho. – Od Marta Wu.
– Co?! – Pan Wu wyprostował się wstrząśnięty.
– Jacques zabił ciotkę Martę i wyczerpał wszystkie pieniądze z jej konta, żeby sfinansować swój brudny interes. Pamiętasz, wujku Wu? Którego księgowego wynająłeś, żeby rozliczył aktywa ciotki Marty?
– Wynająłem… – Pan Wu mógł poczuć, jak krew odpływa z jego twarzy, kiedy wstrząs uświadomienia uderzył go. Zwinął dłonie w pięści i próbował chwycić Jacquesa za kołnierz.
– Ty pieprzony skurwysynie!! Zabiłeś moją żonę!! Zabiłeś…
– Zamknij się! – Jacques szorstko odepchnął starszego mężczyznę.
– Popełniłeś błąd, zadzierając z nami. – Suho rzucił teczkę na biurko i wypadł z niej mały czek. – Pośród wszystkich twoich tajnych dokumentów odnalazłem czek. Prywatny czek, używany tylko przez samego pana Wu. Nikt nie mógł mieć do niego dostępu, chyba że robił interesy z moim wujem.
– Ale ja nie robiłem. Ja pracuję dla twojego wuja.
Suho podniósł czek, a grubą, pochyloną czcionką wyraźnie napisane były słowa Dla mojego ulubionego asystenta, Jacquesa. – Dlaczego Pan X miałby mieć taki czek? Chyba że…
– Jestem Panem X – wydyszał Jacques. Patrzył na młodego mężczyznę kamiennym spojrzeniem. Jego długie palce sięgnęły do przycisku pod biurkiem i nagle jeden z regałów na książki pana Wu poruszył się, odkrywając sekretne wejście. Z drzwi wyszedł Zelo i mała dziewczynka.
– Jenny!!!
– Trzymałem tutaj Jenny przez cały czas. – Jacques chwycił małą dziewczynkę za szyję. Jenny krzyczała, kiedy obchodzono się z nią brutalnie i gdy znalazła się w ramionach Jacquesa. Zelo anemicznie i bardzo słabo złapał pana Wu, kiedy wszedł Tao, kopiąc i krzycząc z rękami związanymi przez jednego z ludzi Jacquesa.
– Appa!!
– Jenny!!! Jenny, mój skarbie!!! – krzyczał Tao. Jego oczy zwróciły się na mężczyznę trzymającego Jenny, a wiązka przekleństw wyleciała z jego ust.
– Jacques?!?! Ty skurwysynie!!! Zostaw moją córkę w spokoju!!
– Wiedziałem, że mnie akceptujesz, dlatego ją mam. – Jacques wyciągnął broń z tylnej kieszeni. – Powinieneś lepiej troszczyć się o swoje drogocenne dziecko, żeby nie zwiała z niewłaściwym facetem. – Jacques zaśmiał się złowrogo. Wymierzył broń w swojego byłego pracodawcę i uśmiechnął się znacząco.
– Ty głupi, głupi człowieku.
– Jacques…
– To co robiłem przez cały ten czas jest niewybaczalne. A ty nadal mi ufasz?
– Ty…
– Zabiłem twoją żonę. Kradłem twoje pieniądze. Sprzeniewierzyłem twoją galerię. Popełniłem przestępstwo pod twoim nazwiskiem. Jestem bliski zrujnowania twojej firmy i twojej rodziny. Jestem o krok od spalenia na wiór wszystkiego, co masz i patrzenia, jak cierpisz razem z nimi. A ty jednak wciąż mi ufasz? – Użył broni, by unieść głowę starszego mężczyzny. – W tej chwili jestem o włos od ucieczki z twoją ukochaną wnuczką, a ty nie będziesz miał innego wyboru jak tylko mi zaufać. Bo zawsze to robisz.
– Ojcze!! – krzyknął Tao, kiedy Jacques przycisnął broń do brzucha mężczyzny i postrzelił go. Pan Wu mógł poczuć, jak jego oczy wywracają się do tyłu, gdy nagle upadł na podłogę w kałużę własnej krwi. Suho upuścił broń i pobiegł prosto do swojego wuja.
– Wujku Wu!!!
– Do widzenia, frajerzy. Miło było poznać was wszystkich. – Jacques wyszedł z płaczącą Jenny na rękach, wkraczając razem z Zelo do sekretnego wejścia.
– Teraz wiesz, jakie to uczucie stracić wszystko, co miałeś. – Wejście zamknęło się, podczas gdy Suho trzymał wuja w swoich ramionach; Tao był na kolanach, płacząc tak głośno, jak mógł. Poplecznicy Jacquesa wyszli razem z nim i kątem oka Suho mógł dostrzec szybko odjeżdżającego vana.
– Tao, zadzwoń po karetkę. – Suho podniósł się i wybiegł przez drzwi. Wskoczył do swojego auta i popędził za vanem. Uderzył w telefon, wybierając numer, którego najbardziej potrzebował. Kris, Kris, Kris…
Spojrzał na swoje zakrwawione dłonie. Krew jego wuja pokrywała jego palce i ściekała po nich jak atrament.
Nie spocznę, dopóki nie ujrzę krwi Jacquesa na tych palcach.
I z tą myślą nadepnął na pedał gazu.