poniedziałek, 19 października 2015

The Porcelain Dolls [28/38]

5 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Rodzinne spotkanie i okropna pomyłka | oryginał: A family meeting and a terrible mistake 
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay    
rating: PG-13
               – I wtedy on tak po prostu wspiął się na scenę, rozdarł spodnie i zaczął trząść dookoła swoim kutasem! – Yixing maniakalnie wymachiwał rękami, opisując Suho, co przytrafiło mu się w pracy poprzedniej nocy. Dłonie Suho ścisnęły kierownicę jego samochodu, podczas gdy on tłumił chichot.
– Poważnie?
– Wiem, dobra?! Ten facet jest szalony! – obruszył się Yixing. – Chwycił mnie i rzeczywiście zaczął wykonywać ten niezręczny taniec przypominający seks i był jak „Tańcz ze mną! Wiem, że mnie pragniesz”. – Yixing udał wymioty oraz potrząsnął głową. – A ja na to „Czy jesteś poważny, człowieku? Odejdź ode mnie, ty zboczony staruchu!”
– Był stary?
– W średnim wieku. I gruby. To znaczy rozmiarem przypominał wieloryba. – Yixing nadął swoje ciało. – I ten facet miał maleńkiego fiuta. Myślał, że dokąd z tym zmierza? Czy naprawdę uważał, że może wskoczyć na scenę i przelecieć mnie swoim miniaturowym kutasem, bo wydawało mu się, że go pragnę?
– O jak małym mówimy? Trzy cale?
– Proszę cię. Nie był tak duży – zadrwił Yixing. – Powiedziałbym, że dwa cale. A może półtora. Okej, dwa i pół co najwyżej.
Suho zaśmiał się. – Czy ochrona przyszła i zabrała go?
– Oczywiście, że tak. To dość groteskowa scena, mógłbym oskarżyć mężczyznę o molestowanie seksualne, wiesz, nie żeby dokądś zmierzał ze swoim dużym pakietem. – Yixing uśmiechnął się niegrzecznie. – Nikt nie może dotykać mnie tak łatwo. Mam mojego mężczyznę.
– Racja, masz.
– Z bardzo przyjemnym wyposażeniem. – Yixing uśmiechnął się znacząco, przebiegając dłonią w górę i w dół uda Suho, całując jego policzek.
– Tak, to prawda. – Suho dał Yixingowi szybkiego całusa i skupił się z powrotem na drodze. Wpakować się w wypadek samochodowy z powodu seksualnego pragnienia nie brzmiało zbyt logicznie.  – Ale ty masz szalonych fanów.
– Prawda. – Yixing oparł się o swoje siedzenie. – Mam jednego gościa, który po każdym występie zostawia mi kwiaty. Ale poważnie, bez przerwy. Nawet jeśli nie występuję, on zostawia dla mnie kwiaty.
– To coś bardziej jak cichy wielbiciel.
– Może. Zazwyczaj zostawia róże. W niektóre dni są różowe, w inne dni są białe lub czerwone, nigdy nie wiadomo. Zostawia też kartkę i przeważnie mówi ona „Dla pana Zhang Yixinga, świetny dzisiejszy występ, od twojego największego fana”.
– Tylko jedno zdanie?
– Tak. Wszystkie są inne, niektóre z nich mówią „wyglądasz dzisiaj niesamowicie”, inne zaś „jesteś piękny” i wiele innych.
– Musisz mieć wystarczająco dużo kwiatów, aby otworzyć kwiaciarnię – droczył się Suho. – Nie masz pojęcia, kim jest twój cichy wielbiciel?
– Ani trochę. – Yixing potrząsnął głową. – On musi mnie dobrze znać, bo zna nawet moje prawdziwe imię. Większość moich fanów używa mojego scenicznego imienia. Nie może być natrętem, bo gdyby był, zauważyłbym go do tej pory.
– Jesteś pewien, że to on?
– Większość moich fanów to mężczyźni, więc tak przypuszczam. – Yixing wzruszył ramionami. – Jednakże zastanawiam się, dlaczego w większości są to mężczyźni. Czy jest aż tak wielu gejów w Seulu?
– Mam nadzieję, że nie, bo to oznacza dla mnie większą konkurencję.
– Skarbie, ty nie musisz konkurować. Nie ma konkurencji, ty jesteś zwycięzcą. – Yixing uśmiechnął się. Suho w bardzo oczywisty sposób pokazał, że nie jest fanem fanów Yixinga i to, że czuje się niekomfortowo z popularnością ukochanego. Yixing pomyślał, że to urocze, nie wspominając, że czasami trochę zabawne.
– Skręcamy tutaj? – zapytał Suho, wskazując na róg ulicy.
– Tak. – Dojechali do celu w kilka minut. Był to cichy podjazd wąską, wysadzaną drzewami drogą. Słońce było za drzewami, podczas gdy łąka rozciągała się daleko i szeroko. Yixing i Suho wysiedli, dotarłszy do kamiennego wejścia. Napis głosił Nekropolia SM.
– Przychodzisz tu często? – spytał Suho, łapiąc Yixinga za rękę, gdy wchodzili razem, przedzierając się przez opadłe liście, podczas gdy ścieżka wiła się pośród labiryntu krzaków i pokrytych mchem pomników.
– Raz do roku – wymamrotał cicho Yixing. – Moja siostra nigdy. To dla niej zbyt trudne. – Suho od razu dostrzegł, jak cichy stał się Yixing, odkąd przyjechali. Jego wcześniejsza, szczęśliwa i rześka postawa zniknęła.
W końcu dotarli do prawdziwego celu ich wyjścia. Przed nimi leżała marmurowa płyta nagrobkowa, grubym, dużym napisem wyrzeźbione były słowa „pan i pani Zhang”. Yixing ukląkł przed grobem swoich rodziców oraz położył na ziemi bukiet.
– Mamo, tato – odwrócił się, aby chwycić dłoń Suho – to jest Suho, jego prawdziwe imię to Joonmyun. Jest moim chłopakiem. – Patrzył na marmurowy nagrobek; dłonią przebiegał przez ostre ryty na brzegu. – Przyprowadziłem go dzisiaj tutaj, żeby miał szansę was poznać.
– Panie i pani Zhang – przywitał się Suho, przyciągając Yixing nieco bliżej. – Wasz syn jest teraz w bezpiecznych rękach. Wiem, że zawsze martwiliście się o swoje dzieci, ale one są bezpieczne i szczęśliwe. Obiecuję, że zrobię wszystko, co mogę, żeby uchronić wasze dzieci od krzywdy.
W rzeczy samej był to cichy dzień. Albo może wszystkie cmentarze były ciche. Yixing i Suho skończyli, siedząc pod drzewem tylko kilka metrów od rodziców Yixinga.
– Od kiedy moi rodzice umarli, pracowałem w różnych miejscach, żeby utrzymać mnie i moją siostrę – powiedział Yixing. – Zasługuje na jasną przyszłość. Zawsze chciała być lekarzem.
– Jest mądra – przytaknął Suho.
– Byłem wściekły na rodziców, że mnie zostawili. Że zostawili nas , byśmy starali się i walczyli.
– Rozumiem.
– Ale to zabawne – powiedział Yixing, bujając się w przód i w tył, tuląc swoje kolana – jak śmierć przychodzi, puka do twych drzwi i zabiera to, co kochasz najmocniej, kiedy najmniej się tego spodziewasz. To właśnie wtedy zdajesz sobie sprawę, jak ważne to jest.
– Szybko chodzisz. – Suho przyspieszył tempo, robiąc większe kroki, gdy gonił za Niną Watson. Dwójka kierowała się do laboratorium, aby sprawdzić dowód, który wcześniej został wysłany do badania. Jak na kobietę na czterocalowych koturnach chodziła, jakby biegła maraton.
– Każda sekunda spędzona na chodzeniu jest sekundą lepiej spędzoną niż na robieniu czegoś innego – odparła, wsiadając do windy. Suho tylko udało się wcisnąć tuż za nią i nacisnąć guzik. Dwójka nie mogła teraz udać się nigdzie, winda poruszała się ze stałą prędkością.
– Mówisz, że masz świadka z pierwszej ręki w sprawie głównej kwatery.
– Tak, mam.
– Czy mogę znać twoje źródło?
– Jest pracownikiem jednego z górnopółkowych klubów nocnych Pana X.
– Dlaczego zechciał ci pomóc?
– Ja… – Suho wzruszył ramionami, próbując pozbyć się tematu. – Prawdopodobnie jest zmęczony klubowym środowiskiem.
– Przez zdradzanie swojego szefa? – Silne oczy Niny zamieniły się w szpary. – Ryzykuje życie, żeby uciec z pracy?
– To jego osobisty powód. Powiedziałem, że trzymamy się od tego z dala.
Przez chwilę nie mówili nic, ale cisza została przerwana przez stukające obcasy Niny.
– Jesteś bardzo opiekuńczy w stosunku do swojego świadka, prawda?
– Jest jedyną wskazówką, jaką mamy.
– Kłamiesz.
– Co? – Suho z powrotem na nią spojrzał.
– Nadmierne ruchy, twoje czoło się poci, dodatkowo chwilę temu udało mi się rzucić okiem na twój telefon. Na twojej tapecie jest facet tańczący na rurze do striptizu, przypuszczalnie… – zrobiła dramatyczną pauzę. – Twój ukochany świadek.
Suho mógł tylko wpatrywać się w kobietę przed sobą. – Jak się tego dowiedziałaś?
– Nie dowiedziałam się. Tak założyłam i nie pomyliłam się, prawda? – Odwróciła głowę, by spojrzeć przed siebie. – Litość do nikąd cię nie zaprowadzi.
– Co?
– To znany fakt, że nigdy nie powinieneś pozwolić sercu rządzić swoją głową. Uczucia i krytyczne myślenie są jak chemikalia do atomowej bomby.
– Nie ma nic złego w pogłębianiu uczuć do kogoś.
– Tak, ale tobie to nie pomaga, prawda? – Kobieta wygładziła swój kostium. – Nie znalazłeś nic, kiedy badałeś dobudówkę, a to nie tylko nastawiło cię przeciwko własnemu wujowi, który, dodam, jest założycielem tej organizacji, ale także dało twojemu przeciwnikowi przewagę. Twoje uczucia nie zaprowadziły cię bliżej do rozwiązania tej sprawy.
Suho był zaskoczony. Winda dojechała do celu, ale zapowiadała się długa droga do laboratorium. – Ludzkie życia są stawką, wiesz – wymamrotał.
– A uczucia nie pomagają – powtórzyła. – Twoje uczucia nie są niczym więcej jak tylko chemicznymi sygnałami w twoim ciele, w dużej mierze kontrolowanymi przez hormony i mózg. Wszystkie te emocje miłości są tylko reakcjami, które były uromantycznione latami przez bzdurnych dramatopisarzy i romantycznych powieściopisarzy.
– Są ludzie pogrążeni w żałobie po stracie żyć dla tego dupka – powiedział Suho, wstukując hasło, gdy usiłowali przejść przez drzwi antywłamaniowe.
– Rozpacz jest niczym więcej niż żalem po tych, którzy odeszli – odparła, krzyżując ręce, czekając na otwarcie drzwi. Suho chciał odpowiedzieć ripostą, ale nie potrafił. Nina była bystra. Zimna, okrutna, a pomimo tego bystra. Część jego wiedziała, że mówi prawdę, ale druga część wiedziała, że nigdy nie mógłby wygrać tej kłótni. Przeszli przez drzwi i poszli nieco dalej.
– Jesteśmy tylko ludźmi – odezwał się cicho. Było to skierowane do niego, ale Ostra Nina niczego nie przeoczyła.
– Tak. – Pokiwała głową. – I to jest nasza największa słabość.
Suho potrząsnął głową na wspomnienie swojej rozmowy z nią. Spojrzał z powrotem na Yixinga, który w tamtej chwili spokojnie leżał w jego ramionach. W słowach Niny był sens, ale on nie musiał za nim podążać. Chwycił dłoń Yixinga i pocałował ją.
– Jak dużo czasu zajęło ci pozbieranie się po tym?
– Nie pamiętam. Lata, tak mi się wydaje – odpowiedział Yixing.
– Traktujmy każdą chwilę jak naszą ostatnią. – Suho uśmiechnął się. – Zasługujesz na bycie kochanym, a ja chcę ci to dać przez każdą sekundę twojego życia, tak, żebyś niczego nie żałował.
– Nie będę. – Yixing uśmiechnął się.
Spędzili tam jeszcze kilka minut, nim otrzepali trawę ze swoich jeansów i skierowali się w drogę powrotną. – Więc gdzie powinniśmy się udać teraz? – spytał Suho, zapinając swój pas.
– Poznałeś moich rodziców, zatem teraz czas, byś poznał moją siostrę. – Suho przełknął ślinę na słowa Yixinga. Nigdy wcześniej nie poznawał czyjejś rodziny, zwłaszcza kogoś, z kimś się umawiał. Miał nadzieję, że Meiyan go polubi, ale nigdy nic nie wiadomo. Próbował otrząsnąć się z mentalnych obrazów Meiyan rzucającej w niego groźbami śmierci, podążając za instrukcjami Yixinga.
– To twoje mieszkanie? – zapytał, rozglądając się po otoczeniu. Biedniejsze slumsy Seulu były miejscem, w którym Suho rzadko kiedy bywał. Niskie dachy, brudne betonowe budowle, pęknięte chodniki, a nawet bezdomni ludzie leżący dookoła. To był inny świat w porównaniu do Gangnam i nie potrafił sobie wyobrazić, jak Yixing spędził tutaj większość swojego życia.
– Tak – powiedział cicho Yixing. – Moja siostra zawsze chciała cię poznać. Chce poznać mężczyznę, który zabiera jej mnie przez ostatnie kilka miesięcy.
– Czy jest smutna z tego powodu? – Suho spytał z niepokojem.
– Nie wydaje mi się; przez telefon brzmiała dobrze. Mówiła, że zostaje u przyjaciółki. – Yixing i Suho wysiedli z samochodu i weszli na górę po schodach z zardzewiałą, żelazną barierką. Graffiti pokrywało ściany z nabazgranymi słowami takimi jak „Kurwa” i „Suka”, a kawałki szkła po rozbitych butelkach soju leżały dookoła.
– Meiyan? Jestem w domu!
– Yixing!! – Niższa dziewczyna z takimi samymi czarnymi włosami i równie uroczymi dołeczkami wyskoczyła, by przytulić brata. Suho zachichotał z podobieństwa, jakie dzieliło rodzeństwo Zhang. To było całkowicie niesamowite i mogliby urodzić się jako bliźnięta.
– Meiyan, mam tu kogoś, kogo chcę, byś poznała. – Yixing przyciągnął Suho nieco bliżej. – To jest Suho. Jego prawdziwe imię to Joonmyun.
– Cześć, mam na imię…
– Co to za hałas? – Nagle, wyższy, chudy chłopak wyszedł z jednego z pokojów. Wpatrywał się w Suho i Yixinga w szoku, a ci dwaj robili dokładnie to samo.
– Kim jesteś?
– Och, Yixing, to jest Peter. – Meiyan złapała go za rękę i oplotła jego długie ramiona dookoła swojej talii. – Jest moim chłopakiem.
– Twoim CZYM?!
– Słyszałeś, moim…
– Wiem, co słyszałem! Po prostu nie mogę uwierzyć, że masz kogoś takiego! Dlaczego mi nie powiedziałaś?! – Yixing patrzył na swoją siostrę.
– Chciałam, ale przez cały czas nie ma cię w domu! A kiedy jesteś, nigdy nie nadarza się właściwa okazja! – powiedziała Meiyan. – Wiedziałam, że dzisiaj wracasz do domu, więc poprosiłam go, by przeszedł i cię poznał.
– Och tak, cóż za świetne pierwsze wrażenie! Pokazał się bez koszulki?
– Ale on ma niezłe ciało… – wymamrotał Suho.
– Zamknij się, nie pomagasz! – Yixing zaskomlał nieco.
– Przepraszam, kochanie. – Suho wyciągnął dłoń, aby uścisnąć ją z Peterem. – Cześć, jestem Suho. Chłopak Yixinga.
– Miło cię poznać, jestem Peter.
– Meiyan, chciałbym porozmawiać z tobą w kuchni. – Rodzeństwo weszło do małej kuchni w pomieszczeniu obok i zatrzasnęło drewniane drzwi, ale nie wyglądało na to, żeby miało to pomóc w stłumieniu dźwięków.
– Więc to jest facet, z którym spędzasz wszystkie noce?!
– Powiedz swojemu chłopakowi, żeby założył koszulkę!
– Jest gorąco!
– To nie jest wymówka!
Suho westchnął nieznacznie. Spojrzał na Petera i próbował się uśmiechnąć. – Lubisz sport?
– Jasne. Pokazują mecz koszykówki. Lakers kontra Heats.
– Super. – I wyszli, żeby oglądać inną, zupełnie odmienną walkę.
***
Obiad mijał bardzo dobrze, a przynajmniej Suho lubił tak myśleć. Jeśli Yixing przesłuchujący Petera i Meiyan za każdym razem kopiącą brata w stopę było w porządku, w takim razie tak, było dobrze.
– Jak poznałeś moją siostrę?
– Jakie są twoje stopnie?
– Całowałeś ją? Jak wiele razy?
– Dlaczego zdecydowałeś się z nią umawiać?
– Gdzie była wasza pierwsza randka?
– Od jak dawna się spotykacie?
– Czy spaliście ze sobą?
– Yixing! – Suho szturchnął go. – Przestań zadawać mu ogień pytań.
– Muszę to wiedzieć! Rozmawiamy o mojej siostrze! – Meiyan ponownie nadepnęła na stopę brata, wywołując krzyk tancerza. Wywinęła usta w górę, mamrocząc coś bez ładu i składu i spojrzała na Suho.
– Panie Kim? Od jak dawna zna pan mojego brata?
– Teraz to prawie sześć miesięcy.
– Gdzie się poznaliście?
– W klubie.
– Jaki jest pański zawód?
– Jestem dyrektorem Światowej Organizacji Przeciwko Handlu Ludźmi.
– Czy wychodził pan gdzieś z moim bratem?
– Tak, mnóstwo razy.
– Gdzie była wasza pierwsza randka?
– Cóż, zjedliśmy obiad w pięknej włoskiej restauracji, weszliśmy na Namsan Tower i mieliśmy miłą przejażdżkę rowerami dookoła rzeki Han.
– Kiedy był wasz pierwszy pocałunek?
– W noc, gdy się poznaliśmy.
– Spaliście ze sobą?
Suho tylko wzruszył ramionami. – A myślisz, że dlaczego twój brat większość czasu spędza poza domem? – Yixing klepnął Suho w ramię, od czego ten szybko się wymigał. – Co? Taka jest prawda!
– O mój Boże, sypiasz z moim bratem każdego dnia? – wykrzyknęła, jak gdyby była to dla niej najbardziej groteskowa rzecz na świecie. Yixing skrzywił się i pokazał język.
– Nieźle. – Peter uśmiechnął się impertynencko, a Suho odrobinę znacząco. – To jest mój styl.
– Widzisz? Przynajmniej ktoś lubi Petera! – Meiyan wskazała widelcem na brata.
– Suho, lepiej dobrze traktuj mojego brata, bo inaczej poproszę Petera, żeby odciął twojego penisa i wcisnął ci go do gardła – wyrzuciła z siebie Meiyan, niezbyt w stronę Suho, a raczej w stronę Yixinga. Rodzeństwo ciągnęło strojenie sobie min.
– Więc tak to jest umawiać się z córką rodziny Zhang? – Peter zachichotał.
– Tak mi się wydaje. Naprawdę nie chciałbyś dotykać mojego penisa, prawda?
– Nah. – Potrząsnął głową, zanim rzucił okiem na swoją dziewczynę. – Dopóki ona nie będzie chciała, bym to zrobił.
– Zrozumiałem.
– Yixing nie chciałby dotykać mojego, prawda?
– Tego nie mogę zagwarantować. – Suho uśmiechnął się, obserwując, jak rodzeństwo sprzecza się ze sobą.
***
– Polubiłem Petera, sądzę, że był miły – powiedział Suho, gdy wrócili do samochodu i opuścili okolicę. Yixing wciąż krzyżował ręce jak dziecko, bardzo urocze dziecko.
– Jest miły – przytaknął Yixing.
– Ma także niezłe ciało.
– Hej!
– Ale nie jest tak dobre jak twoje! – Suho pocałował nos Yixinga. – Wiesz, że jesteś moim skarbem.
– Oczywiście, że jestem. – Yixing wydął wargi? – Dokąd teraz jedziemy?
– Cóż, poznałem twoich rodziców, twoją siostrę i chłopaka twojej siostry. Teraz moja kolej, żeby cię zaskoczyć.
– Gdzie to jest?
– Zobaczysz.
Minęło dobre trzydzieści minut, nim Yixing zdał sobie sprawę, że kierują się poza Seul. Zatrzymali się przed blokiem.
– Gdzie jest to miejsce?
– Cii… wkrótce się dowiesz.
Weszli na pierwsze piętro i Suho zapukał do drzwi. Yixing nadal był zupełnie zdezorientowany przez to wszystko. Niższy mężczyzna z szerokim uśmiechem i małym synem w ramionach otworzył drzwi.
– Pan Kim Jongdae? Jestem Suho, Kris mnie tutaj przysłał.
– Ach, tak. Wejdźcie. – Ojciec i jego uroczy synek wpuścili Suho i Yixinga do środka. – Ty musisz być Yixing, mam rację?
– Tak, skąd pan wiedział?
– Yixing hyung? – Yixing szybko odwrócił głowę na dźwięk znajomego głosu. Odwrócił się i zobaczył przystojnego chłopaka ze złoto-brązowymi włosami stojącego w korytarzu. Miał piękne oczy oraz znany uśmiech. Yixing zakrył usta dłońmi. Nagle fala wspomnień i emocji uderzyła w niego.
– Bae… Baekhyun?
– Yixing hyung!! – Baekhyun wskoczył prosto w jego ramiona, a Yixing przyciągnął chłopca bliżej siebie. Poczuł łzy piekące jego oczy, gdy ściskał go w swoich ramionach.
– Yixing hyung!!! – Luhan i Kyungsoo także się pojawili i pobiegli prosto by go przytulić. Yixing nie mógł powstrzymać swoich łez i w tamtej chwili był szlochającą papką, przytulając swoich ukochanych kolegów i przyjaciół.
– Och, Baekhyun, Luhan, Kyungie… spójrzcie na siebie! Gdzie byliście przez cały ten czas?! O mój Boże, tak bardzo się martwiłem!
– Yixing hyung… tęskniliśmy za tobą…
– O Boże, ja też za wami tęskniłem! Spójrzcie na siebie! Och, Luhan, wyglądasz tak pięknie! Kyungie, zdrowo urosłeś! Baekkie, przybrałeś na wadze! O Boże… O Boże… – Yixing okręcił swoich trzech chłopców, płacząc z radości. – Jesteście bezpieczni… cali i zdrowi…
– Hyung… – Kyungsoo i Luhan płakali mu w ramię.
– Jestem bardzo szczęśliwy, że jesteście bezpieczni… Myślałem, że nie żyjecie! To jest cud! – Suho przyglądał się, a na jego twarzy pojawił się uśmiech. Wiedział, że dla nich Yixing ryzykował życie, próbując uratować ludzi takich jak Porcelanowe Laleczki i chciał, aby Yixing wiedział, iż jego poświęcenie nie było bezcelowe oraz że Laleczki były bezpieczne.
On, jednakże, nie mógł mylić się bardziej.
***
– Mówiłem ci! Yixing zachowywał się podejrzanie! – powiedział Youngjae, stukając nogą o chodnik.
– To prawda. Wygląda na to, że umawia się z dyrektorem aniołów. – Yongguk wydmuchnął papierosowy dym z ust prosto na twarz Youngjae, obserwując, jak Yixing i Suho wchodzili po schodach na górę. Była noc, więc nie mógł zobaczyć wiele, ale wiedział, że Himchan po drugiej stronie budynku ze swoim noktowizorem mógł więcej zobaczyć.
– Widzisz coś? – powiedział do krótkofalówki. Kilka minut później dotarła trajkocząca odpowiedź. – Widzę, że zatrzymali się przed drzwiami. Ruszę się trochę.
– Wydaje mi się, że dzisiejszej nocy odkryjemy coś dużego.  Ten mały zdrajca myśli, że wyświadcza im przysługę, kiedy w rzeczywistości robi to dla nas. – Yongguk wyrzucił niedopałek papierosa na ziemię, przydeptując go butem. Wówczas z krótkofalówki wydobył się głos Himchana.
– Szefie, myślę, że odnieśliśmy sukces.
Yongguk uśmiechnął się złośliwie, chowając do kieszeni krótkofalówkę. Spojrzał z powrotem na blok i udał, że lekko macha.
– Dziękujemy, Yixing.

środa, 14 października 2015

The Porcelain Dolls [27/38] | M

8 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Euforia | oryginał: Euphoria 
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay    
rating: NC-17
A/N: Witam. Dawno nic nie pisałam, ale jakoś nigdy nie potrafię nic skleić. Jednak dzisiaj wreszcie postanowiłam coś z siebie wydusić. Dziękuję bardzo za wszystkie komentarze! Jesteście kochani! Cieszy mnie, że tak dużo osób czyta Laleczki, a jak widać małymi kroczkami zbliżamy się już do końca.
            Kustosz galerii, pani Adler, z pewnością nie wyglądała na swój wiek. Pracownicy galerii mówili, że pani Adler miała nieco ponad pięćdziesiątkę, ale nie wyglądała nawet na czterdziestkę. Z kruczoczarnymi lokami i przenikliwymi niebieskimi oczami, które pasowały do jej idealnie czerwonych ust i śnieżnobiałej skóry kustosz galerii Marty Wu była w Korei od ponad pięciu lat, właściwie, była tutaj, od kiedy otwarto galerię. Jej ręce dotknęły mnóstwa obrazów, potrząsały się z niezliczonymi gośćmi, jej stopy przechodziły przez galerię tak często, że znajomy dźwięk stukających szpilek nie był niczym więcej, ale częścią historii tego miejsca. Jej oczy i uszy słyszały i widziały tak wiele.
Nie ma nic piękniejszego niż ludzkie ciało. To musiała być prawda, ponieważ w chwili, kiedy Kris i jego partner Minho, wkroczyli do jej biura, wzrok pani Adler nie opuścił jego ciała.
– Kawy, panowie? – zapytała, kąciki jej ust uniosły się w delikatnym uśmiechu.
– Nie, dziękuję – odmówił Kris.
– Wezmę czarną. – Minho wzruszył ramionami. Pani Adler poszła do swojego małego kawowego stanowiska, a Kris trącił łokciem swojego partnera. – Ona jest kustoszem?
– Tak.
– No więc dlaczego po prostu sam jej nie przesłuchasz? Dlaczego nalegałeś na to, żeby do tego zabrać mnie ze sobą?
– Ponieważ…
– Proszę bardzo. – Kubek kawy przerwał dwójce rozmowę szeptem. Pani Adler w kostiumie od Dolce and Gabbana usiadła na swoim miejscu, jej doskonale wypielęgnowane dłonie były złączone, gdy patrzyła na swoich gości.
– Zatem jak mogę wam dzisiaj pomóc?
– Chcielibyśmy zadać pani kilka pytań w sprawie przybudówki za galerią – odezwał się Kris.
– Ach, tak, stary magazyn.
– Stary magazyn? – powtórzył Minho. – Stary jakby za czasów, gdy był używany, a teraz już nie jest?
– Tak, był używany jako magazyn na malowidła, ale odkąd był przeciek w jednym z rurociągów, tlen zaczął przenikać i zniszczył kilka starych obrazów – powiedziała. – Wszystkie malowidła i rzeźby wynieśliśmy do nowego podziemnego magazynu. Tak jest lepiej.
– Jak dużo czasu minęło, od kiedy zmieniliście magazyn?
– Dość sporo. Teraz, co najmniej dwa lata.
– I wszystko to było pomysłem pana Wu? – Kris uniósł brew.
– Oczywiście. On jest właścicielem tego miejsca. Ty – spojrzała na Krisa, jej przenikliwy wzrok nigdy nie słabnął – ze wszystkich ludzi powinieneś to wiedzieć.
– Rozumiem… – Kris odchrząknął, czując się nieco zakłopotany. – Pani Adler, czy kiedykolwiek widziała pani, żeby… w pobliżu starego magazynu działy się jakieś rzeczy, odkąd zaczęliście używać tego nowego?
– Co masz na myśli?
– Czarne samochody albo vany z przyciemnianymi szybami, ludzie biegający w tę i z powrotem, tajemnicze postaci, małe dzieci, bezładne krzyki… wie pani, to, co zwykle – odparł Minho. Kris krytycznie zmierzył swojego partnera wzrokiem.
– Nie. To miejsce jest tak ciche, jak tylko może być. Od czasu do czasu miewamy kilku ciekawskich turystów, którzy wybierają się na tyły galerii i błąkają się tu i tam jak zwierzęta, ale nigdy nic znacznego.
– Naprawdę? – spytał Minho. – Nic dziwacznego?
– Jeśli nie liczymy chłopaka od pizzy z zeszłego tygodnia, który źle skręcił w okolicy naszej galerii, to nie, nic dziwacznego.
– Hmm… – Kris przygryzł wnętrze wargi. – Pani Adler, czy mogłaby pani…
– Tak? – Spojrzała na niego, usta wygięte w trochę złośliwym uśmieszku, jej dłonie przysunęły się bliżej jego.
– Podkręcić nieco klimatyzację; jest tutaj odrobinę gorąco.
Minho chciał parsknąć śmiechem, widząc, jak Kris ją zgasił, ale pani Adler nie była głupia. Po prostu uśmiechnęła się uprzejmie i odparła: – Oczywiście.
– Kris? – spytała. – Jeśli nie masz nic przeciwko, że pytam, dlaczego nie zapytasz o to swojego ojca?
– Mój ojciec jest ostatnio odrobinę zajęty – odparł szczerze. Naprawdę nie miał ochoty w tamtej chwili rozmawiać ze swoim tatą, więc chciałby, żeby ona nie pytała o to więcej.
– Słyszałam, że wy dwoje nie rozmawiacie ze sobą.
– Kto to pani powiedział?
– Mały ptaszek mi powiedział – zakpiła. – Mówisz, że to prawda?
– Nic nie mówię.
– Nie musisz – odparła. – W końcu to jest coś prywatnego pomiędzy waszą dwójką. Nie powinnam się wtrącać.
– Dziękujemy pani, pani Adler. Pójdziemy już – powiedział Minho, zwracając kubek po kawie. Naprawdę nie mógł się doczekać, aby stamtąd wyjść.
– Teraz potrafię zrozumieć, dlaczego nie chciałeś przesłuchiwać jej sam – odezwał się Kris, kiedy opuścili galerię.
– Przeraża mnie. Widziałeś jej oczy? Wyglądają, jakby mogły kogoś zabić. – Minho zadrżał. – Jednakże wygląda na to, że ona cię lubi. Flirtowała i tak dalej.
– Próbowała wyrzucić mnie z mojej gry. Potrafiłem to wyczuć – powiedział Kris, idąc w kierunku samochodu. – Gdyby używali nowego magazynu, w jaki sposób mój ojciec mógłby o tym nie wiedzieć?
– Twój tato jest zajętym człowiekiem. Galeria jest tylko jednym z jego wielu biznesowych projektów. Może nie był aż tak na bieżąco lub może zatrudnił kogoś innego, by prowadził za niego galerię.
– Może. – Kris przygryzł wargę. – Sprawdziłeś kamery z ochrony?
– Tak, nie ma żadnej w okolicach tyłów, ale może z wejścia lub środka galerii będziemy mogli coś złapać.
– Ta cała sprawa jest podejrzana, tak samo i pani Adler.
– Czy ona mogłaby kłamać?
– Byłbym zaskoczony, gdyby nie kłamała.
Kris nie był daleko od prawdy. Pani Adler patrzyła, jak znikają, jej palce stukały w iPhone’a, wysyłając wiadomość do kogoś, kto musiał wiedzieć, co oni kombinowali.
***
– Dlaczego nie powiedzieliście pani Adler, że podejrzewacie, że dobudówka była używana jako główna siedziba zła?
– To wszystko jest częścią ostrożności. Jeśli pani Adler jest w zmowie z Panem X, da mu cynk. W tej chwili Pan X myśli, że ma przewagę. Z powodzeniem uniknął schwytania i zrobi to ponownie. Musimy się upewnić, że on nie zdaje sobie sprawy, że jesteśmy na jego tropie – powiedział Kris, wrzucając samochód na trzeci bieg, gdy pędzili z powrotem do miasta.
Następny przystanek był w Gangnam ­– luksusowej stronie Seulu. Numer, który zadzwonił do stacji nadawczej, został zarejestrowany na kobietę nazywającą się Im Nayoung. Kris i Minho złapali windę i pojechali do mieszkania numer 908. Zapukali do drzwi i otworzyła im podstarzała kobieta.
– Słucham? – wychrypiała swoim słabym głosem.
– Czy jest tutaj Im Nayoung? Jesteśmy z WOAHT , prowadzimy dochodzenie w sprawie jej zaginionego telefonu.
Starsza pani zakaszlała i otworzyła drzwi. Powoli podążyła, aby poszukać wcześniej wymienionej kobiety. Nayoung wyszła, była ubrana w strój codzienny, a włosy miała związane. Niepewnie patrzyła na dwóch mężczyzn.
– W czym mogę panom pomóc?
– Sądzę, że zgubiła pani telefon, pani Im – odezwał się Kris.
Kilka minut później byli już usadzeni przy stole, starsza pani podawała im herbatę i ciasteczka. Dwóch mężczyzn podziękowało gospodyni za herbatę i sączyło ją. Minho dostrzegł stertę papierów na biurku obok. Wyprostował się, żeby rzucić okiem.
– Czy pani i pani mąż się rozwodzicie?
– Tak. – Skinęła głową, dłońmi mocno obejmując filiżankę. Jej piękna, młodzieńcza twarz była oszpecona zmarszczkami przy końcach jej oczu i na czole. Jej oczy były zmęczone, a jej usta wygięte w dół.
– Musi być ciężko – współczuł Minho.
– Każde z nas ma inne wymagania – powiedziała Nayoung, pozbywając się kosmyków włosów, które jej wypadły.
– Znaleźliśmy telefon w śmietniku kilka bloków dalej od Korean News Broadcasting Station. – Kris pokazał jej zdjęcie zepsutego telefonu. – Był zarejestrowany na pani nazwisko. Może nam pani powiedzieć, jak on się tam znalazł?
– Nie pamiętam, żebym była w tamtej okolicy. – Rzuciła okiem na fotografię. – Mój syn musiał go zabrać.
– Ma pani syna?
– O tak, właściwie mam dwoje dzieci. Starsze, córka, wyprowadziło się dawno temu.
– Syn mieszka z panią?
– Mieszka ze swoją babcią. Czekamy do rozstrzygnięcia sprawy rozwodowej, wtedy wprowadzi się z powrotem do któregoś z nas. W tej chwili walczymy o opiekę nad nim. Ale często przychodzi mnie odwiedzać.
– Czy wie pani, gdzie możemy znaleźć pani syna?
– W szkole. Uczy się w Instytucie dla Młodych Ludzi Sukcesu.
– Mądry dzieciak – wymamrotał Minho. Kris wstał i podszedł do półki ze zdjęciami na pokaz. Wziął jedną ramkę, która przykuła jego uwagę. Był tam jego mąż Tao, pozował z kilkorgiem swoich uczniów, uśmiechając się obok jeszcze kilku instruktorów.
– Pani dzieci uczęszczają do Centrum Sztuk Walki „Jaskinia Smoka”? – spytał, ostrożnie dotykając zdjęcia i patrząc na twarze uczniów.
– Tak. Moja córka ukończyła ją lata temu. Mój syn nadal tam uczęszcza.
– Zatem który z nich to twój syn?
Nayoung podniosła się oraz wskazała na twarz na fotografii. – Tutaj.
Wskazała na chłopca z różowymi włosami.
***
Piosenka się skończyła, studio robiło się coraz bardziej gorące i jedynym dźwiękiem, jaki mogłeś usłyszeć, było piszczenie butów Kaia o podłogę. Ale z jakiegoś powodu Kai i Kyungsoo nadal mogli usłyszeć piosenkę. Jakby nadal rozbrzmiewała w ich uszach, pieśń dla tego, co miało stać się potem.
Kai zacisnął dłonie w płomienno czerwonych włosach Kyungsoo, ciągnąc delikatnie, gdy schował swoją twarz w jego karku, wdychając jego zapach i liżąc jego skórę. Kyungsoo pachniał lawendą wymieszaną z piżmową substancją, co stanowiło jego naturalny zapach. Mógł poczuć dłonie Kyungsoo na swoich plecach, przesuwające się w górę i w dół, od czasu do czasu wbijał paznokcie, ilekroć Kai zrobił językiem smugę na czułym punkcie za uchem Kyungsoo. Kyungsoo trochę drżał od jego dotyku, ale zaszedł za daleko, by go odepchnąć. To było jak narkotyki, a on miał obsesję na tym punkcie.
Your beautiful silhouette takes my breath away
Your deep ocean-like eyes that look at me
I’m falling for you (slow), I’m getting sucked into you (slow)
Kyungsoo mógł usłyszeć piosenkę w swojej głowie, nawiedzającą go jak pieśń umarłego. Piosenka nie robiła nic, by uspokoić jego nerwy; zamiast tego pobudzała je, sprawiając, że było mu gorąco i czuł się skołowany. Usta Kaia na nim były jak magia, chciał więcej. Czuł, jak poruszają się w dół do jego obojczyka, gdzie chłopak zostawiał drobne pocałunki oraz lizał każdą jego część, zanim wziął w nie stwardniałego sutka. Kyungsoo jęknął cicho, czując, że włosy na jego ciele a nawet na głowie stają mu dęba.
I really want your body
Even your heart that revealed the hidden me
I want to check your love
This feeling that you’re giving me
Kyungsoo śpiewał słowa, które słyszał w głowie, jeśli rzeczywiście można było nazwać to śpiewaniem. Tak jakby w połowię pojękiwał je, jego usta zrobiły się suche, podczas gdy ciało wygięło się w przyjemności. Kai spojrzał na niego poważnie, jego czoło błyszczało od potu, a on dyszał. – Jesteś pewien, że chcesz to zrobić?
– Proszę. – Kyungsoo nie wiedział, co jeszcze zrobić. Jego zdrowy rozsądek został wyrzucony przez okno, a wszystkim o czym mógł myśleć, były usta Kaia i to, jak cudowne były, nie wspominając o tym, jak cholernie seksowny był sam chłopak.
Czy to naprawdę mój chłopak, który ubrał kostium Olafa kilka tygodni temu?
– Jongin… – jęknął, gdy Kai dotknął jego erekcji przez spodnie, głupi materiał wywoływał niechciane tarcie. – Boże, jesteś taki seksowny, kochanie.
W bałaganie splątanych kończyn i niezręcznych ruchów, udało im się pozbyć spodni. Teraz ich dwoje było tak nagich jak w dzień, kiedy się urodzili. Przylegali do siebie, jakby od tego zależały ich życia.
– Już jesteś dla mnie taki twardy? – droczył się Kai, uśmiechając się odrobinę znacząco, gdy przebiegał dłonią wzdłuż członka Kyungsoo, chwytając go i pocierając kciukiem główkę. Kyungsoo zadrżał w odpowiedzi, jego policzki zrobiły się czerwone, kiedy pokiwał głową.
– Jongin, proszę… nie wiem, jak długo mogę wytrzymać…
Kai po prostu uwielbiał, jak Kyungsoo nazywał go prawdziwym imieniem. Minęło sporo czasu, odkąd to słyszał, ale jeśli Kyungsoo go tak nazywał, nie czuł się dziwnie. Zamiast tego czuł silne uczucie ciepła w imieniu, jakby było wymyślone dla niego przez kogoś wyjątkowego. Podszedł do szuflady i wyciągnął z niej buteleczkę lubrykantu (menedżer studio tanecznego powiedział mu, że schował jedną w razie nagłego wypadku) i nacisnął przycisk w radio.
– Jestem pewien, że po tym będę mógł dobrze tańczyć. – Kai uśmiechnął się znacząco, słuchając rytmu muzyki. Tańczył i wirował w drodze do Kyungsoo, chwytając ponownie jego usta. Do tego czasu ich ciała stały się słabe i zdesperowane od potrzeb i pragnień, upadli na podłogę, plecy przyklejone do parkietu.
– To może boleć – ostrzegł Kai, kiedy powoli i ostrożnie wsunął nawilżony palec w Kyungsoo. Kyungsoo szarpnął się w górę, dłońmi chwytając plecy Kaia. Kai poczekał, aż oddech Kyungsoo się ustabilizuje, zanim dołączył drugiego palca. Nie chciał się spieszyć, ale szczerze mówiąc, nie wiedział, czy to wytrzyma. Ścianki Kyungsoo były dookoła niego tak ciasne, że miał ochotę natychmiast dojść.
– Więcej… porusz… – wyjęczał Kyungsoo, czując, jak palce ocierają się i uciskają jego wrażliwy punkt. Poruszył ciałem, by poczuć więcej z palców Kaia i skrzywił się, gdy te zostały wyciągnięte. Nie był spełniony, ale najlepsze miało dopiero nadejść.
– Ach… argh… – Kyungsoo jęknął głośno wtedy, kiedy Kai w niego wszedł. Kai nie był największym, do którego musiał się przystosować, ale oceniając po długim okresie przerwy i po tym, jak gorący i ekscytujący był jego związek z Kaiem, mógł poczuć, jak jego palce u stóp zwijają się, podczas gdy chłopak nad nim poruszał się wolno, upewniając się, że uderza w jego czuły punkt.
– Boże, Kyungsoo, jesteś piękny. – Kai całował jego ciało, zostawiając wszędzie malinki i strużki śliny. To było chaotyczne i niechlujne, ale Kyungsoo się tym nie przejmował. Jeśli był to Kai, mógł robić wszystko.
Piosenka była blisko punktu kulminacyjnego i tak samo dwaj kochankowie. Z nagłym krzykiem, w tam samym czasie co piosenka, Kyungsoo doszedł, rozlewając swoje nasienie dookoła, jego ścianki zaciskały się i zderzały na męskości Kaia. Sekundy później Kai także osiągnął spełnienie, wypełniając Kyungsoo swoją ciepłą spermą. Dwójka przeszła przez swój orgazm, zanim Kai wyszedł z Kyungsoo i opadł obok niego wyczerpany i wykończony.
Kyungsoo czuł, jak ciepłe nasienie spływa po jego udach. Jego kończyny były jak z galarety, a jego ciało nadal odczuwało efekty adrenaliny. Ale było też inne uczucie, rosnące głęboko w nim,, którego nie czuł nigdy przedtem.
Euforia.
– Kyungie, ja… – Kai nie miał szansy, żeby odezwać się słowem, podczas gdy Kyungsoo zamknął swoje usta na tych tancerza, całując go delikatnie.
– To było fantastyczne – wydyszał.
– Tak, było. – Kai uśmiechnął się. – Kyungie, czy mogę być z tobą szczery?
– Tak?
– Minęło sporo czasu, od kiedy byłem w intymnej sytuacji, więc jeśli cię skrzywdziłem czy coś, ja…
– Nie skrzywdziłeś mnie – zapewnił, siadając oraz przyczołgując się bliżej Kaia. – Kochasz mnie. Nie skrzywdziłbyś mnie.
– Bardzo prawdziwe.
– Myślisz, że teraz możesz tańczyć?
– Może. – Tancerz uśmiechnął się. – Ale wrócę do tego za chwilę.
– Kiedy to będzie?
– Kiedy skończę z tobą. – Kai po raz kolejny pocałował mniejszego mężczyznę, ssąc jego dolną wargę. – I uwierz mi, to zajmie jakiś czas. – I Kai ponownie udowodnił, jak bardzo kocha Kyungsoo. Jeszcze raz i kolejny.
I jeszcze jeden.