sobota, 20 czerwca 2015

The Porcelain Dolls [4/38]

8 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Rodzina | oryginał: Family
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay
rating: PG-13
A/N: Witam! Dzisiaj kolejny rozdział, jak zwykle. Dziękuję za ostatnie miłe komentarze, chociaż trochę się zawiodłam, bo liczyłam, że będzie ich więcej. Jako, że idą wakacje, planuję dodawać rozdziały jeszcze częściej, ale muszę to jeszcze wszystko przemyśleć, bo mam też plany na swoje opowiadania. Póki co zapraszam do czytania!
             - Chłopcy? Yoohoo, chłopcy, obudźcie się – wołał Xiumin, kiedy majstrował kluczem od mieszkania Chanyeola, Kaia i Sehuna. Już od dobrych paru miesięcy trzymał zapasowy klucz do swoich sąsiadów w razie nagłego wypadku, a poprzedniej nocy powiedział im, że będzie wpadał i serwował śniadania. Biedni, ranni chłopcy musieli umierać z głodu, więc Xiumin chciał robić im dobre domowe śniadania.
            - Appa, czy chłopcy już wstali? – dziesięcioletnia córka Xiumina, Lucy, zapytała. Trzymała trochę chleba i bułeczki, które kupił jej tata, podczas gdy jej druga dłoń trzymała Mike’a, jej ośmioletniego brata.
            - Nie mam pojęcia. Wejdziemy i dowiemy się. – Xiumin powoli otworzył drzwi i weszli do środka. Dwa półnagie ciała powitały go, leżąc na kanapie i chrapiąc błogo. Xiumin przewrócił oczami. Była dziewiąta trzydzieści rano, a oni nadal spali.
            - Mike, Lucy, idźcie ich obudzić.
            - Kai hyung!!
            - Sehun oppa! Obudź się! – Lucy podeszła, by obudzić śpiącego chłopaka. Sehun prychnął i otworzył oczy. – L- Lucy? Co ty tutaj robisz?
            - Appa przyniósł śniadanie dla wszystkich! Kai oppa, OBUDŹ SIĘ!! – Lucy i Mike potrząsnęli ciałem Kaia. Mały Mike zaczął wspinać się na kanapę oraz uderzał brzuch Kaia swoimi małymi piąstkami, ale Kai tylko parsknął i spał dalej.
            - Dzieci, pozwólcie mi. – Sehun podniósł się i umieścił dłonie za plecami Kaia. – W ten sposób budzi się martwego. – I z jednym dużym pchnięciem Kai stoczył się na podłogę. Jego plecy uderzyły zimnej, kafelkowej podłogi, a on jęknął.
            - Argh…
            - Kai hyunggie!! Obudź się!! – Mike ścisnął policzki Kaia i przesunął je w górę i w dół, ciągnąc jego skórę jakby była zrobiona z gumy. – Kai hyunggie!
            - Dzieci, pozwólcie Kai hyungowi wstać samodzielnie. Chodźcie pomóc nakryć stół.
            - Okej! – Dwójka dzieci wyszła, aby odnaleźć swojego tatę w kuchni. Sehun przetarł bolące oczy i chwycił koszulkę, którą zeszłej nocy rzucił na podłogę, przechodząc nad ciałem Kaia, który wciąż próbował spać, ale zimna podłoga czyniła to niewygodnym.
            - Luhan? Wstałeś już? – zapytał, zaglądając do swojego pokoju. Luhan wciąż smacznie spał na łóżku. Sehun wszedł do środka i poklepał lekko jego ramię. Luhan powoli się obudził i otworzył oczy, jego długie rzęsy zatrzepotały.
            - Obudź się. Jest rano. – Luhan usiadł i wyjrzał przez okno, zerknął na jasne światło, mrużąc oczy, a jego nos zmarszczył się. Sehun zachichotał. Jak uroczo.
            - Może pójdziesz wziąć kąpiel i wyjdziesz na śniadanie? – Luhan skinął głową i Sehun pomógł mu podnieść się z łóżka. Luhan przeciągnął się leniwie i przetarł zaspane oczy. Wsunął swoją dłoń w tę Sehuna i chwycił ją, ziewając. Sehun westchnął lekko i odwrócił się, by spojrzeć na niego, ale Luhan był zbyt zajęty ziewaniem i wyglądał, jakby nadal nie był w pełni rozbudzony. Próbował zignorować to uczucie i złapał dłoń Luhana, prowadząc go do łazienki.
            W między czasie Kai już wstał i poszedł wziąć prysznic. Chanyeol poszedł do swojego pokoju, żeby obudzić Baekhyuna i sprawdzić Kyungsoo, który cudem się obudził.
            - Chodźcie chłopcy, mam ciepły rosół z makaronem, kimchi chigae i ciepłe tosty z jajkami! – zawołał Xiumin, smażąc jajka i kładąc je wszystkie na talerzach. Lucy właśnie wyczyściła stół, a mały Mike stał na palcach, układając sztućce bardzo uważnie na stole.
            - Xiumin, zgadnij co się stało?! Kyungsoo się obudził! – Chanyeol uśmiechnął się jak zwykle, pokazując wszystkie zęby, kiedy wszedł i wziął ze stołu szklankę ciepłego mleka.
            - Naprawdę? To cudownie! Jongdae będzie zadowolony, kiedy to usłyszy. Czy on może chodzić czy powinienem zanieść mu śniadanie do łóżka?
            - Och, z jego chodzeniem w porządku. Baekhyun prowadzi go do łazienki. Wszyscy mamy odłożony dla nich dodatkowy zestaw ubrań.
            - To cudownie. Proszę, zjedz coś. – Xiumin postawił przed nim miskę z rosołem. – Dzieci, idźcie poszukać tatusia w sąsiednim mieszkaniu i zobaczcie, co zatrzymuje go tak długo.
            - Okej! – Dwójka dzieci wybiegła, żeby poszukać tatusia.
            Po kilku minutach wszyscy byli gotowi do śniadania. – Chodźcie chłopcy! Zjedzcie! Jestem pewien, że musicie być głodni.- Xiumin wprowadził Laleczki do pomieszczenia i usiadły. Luhan przyglądał się chciwie swojemu talerzowi, nie pamiętał, kiedy jadł po raz ostatni, ale pozostał na swoim miejscu, nie dotykając talerza.
            - Jest w porządku, teraz możesz jeść – powiedział mu Baekhyun. Luhan skinął głową i zaczął jeść. Poczuł, jak ciepła zupa spływa w dół jego gardła i wypełnia jego pusty brzuch. Baekhyun karmił Kyungsoo małymi łykami zupy, kiedy chłopak zranił się w rękę i zauważył, że poruszanie nią jest zbyt bolesne.
            - Chodź tu, Baekkie, zjedz. Ja pomogę chłopakowi. – Xiumin podszedł i chwycił łyżkę. – Powiedz „a”. – Kyungsoo gapił się na łyżkę z powątpiewaniem, dopóki Baekhyun nie dał mu pokrzepiającego skinienia głową. Kyungsoo otworzył usta i przyjął pokarm.
            - Wow, chłopaki, musicie być naprawdę głodni – powiedział Kai, wskazując na Luhana, który właśnie skończył cały swój talerz.
            - Minęło trochę czasu, odkąd jedliśmy. – Baekhyun przygryzł wargę, jego głos potulny i cichy. Chanyeol poczuł ból w sercu, gdy patrzył na Baekhyuna.
            - Napełnię twój talerz. – Wziął talerz Luhana i nałożył dokładkę.
            - Powiedzieliście, że uciekliście ze strzelaniny. Gdzie ona była? – zapytał Kai, próbując zebrać tak dużo informacji, ile tylko mógł o trzech nowych gościach.
            - To było w klubie. Uciekliśmy, zanim wybuchła – odpowiedział Baekhyun. Sehun spojrzał na Luhana i Kyungsoo z zakłopotanym wyrazem twarzy. Dlaczego Kyungsoo i Luhan nie wypowiedzieli żadnego słowa, odkąd przybyli?
            - Tatuś jest tutaj! – Mike i Lucy wciągnęli swojego tatusia do mieszkania. Jongdae uśmiechnął się, trzymając torbę. – Dobrze widzieć, że wszyscy wstali.
            - Appa, czy to są ci chłopcy, o których mówiłeś mi poprzedniej nocy? – Lucy zapytała Xiumina. Xiumin zachichotał. – Tak, to oni. Luhan, Kyungsoo, Baekhyun, to są moje dzieci, Lucy i Mike. Dzieciaki, powiedzcie „cześć”.
            - Cześć! – Dwójka dzieci pomachała, a Chanyeol zaśmiał się z ich uroku. Lucy podeszła prosto do Luhana i spojrzała na niego.
            - Wow! Jesteś taki ładny! Jak dziewczyna!
            - Lucy! Luhan nie jest dziewczyną, on jest chłopakiem! – powiedział Jongdae.
            - Ale tatusiu, on jest tak piękny, że wygląda jak jedna z nich! – powiedziała Lucy. – Wow, masz taką delikatną skórę! I spójrzcie na jego włosy! Czy mogę je potem dla ciebie związać? – Luhan zerknął na małą dziewczynkę zmieszany, a Xiumin zaśmiał się.
            - Lucy, nie strasz go.
            - Appa, Kyungsoo hyung ma naprawdę duże oczy! – powiedział Mike, patrząc na Kyungsoo. – Wygląda jak sowa!
            - Dzieci, przestańcie. – Jongdae westchnął. Włączył telewizor, a lokalne wiadomości zaczęły się.
            - Są nowe wieści z ostatniej chwili dotyczące strzelaniny, która wybuchła w Klubie Y w Dzielnicy Czerwonych Latarni. Policja złapała już piętnaścioro mężczyzn i kobiet za nielegalną sprzedaż narkotyków i alkoholu. Prócz tego więcej niż dwadzieścia pięć młodych dziewczyn zostało zatrzymanych za nielegalną prostytucję.
            - Czy to jest klub, o którym mówiliście? – zapytał Kai, wskazując na ekran. Trzy Laleczki odwróciły głowy, żeby spojrzeć na telewizor.
            - Policja wciąż poszukuje mężczyzny, który jest właścicielem sklepu. Okazało się, że budynek był zarejestrowany na kobietę o nazwisku Kim SunYoung, ale później odkryto, że ona nie żyje od sześciu miesięcy. Policja nadal prowadzi śledztwo w tej sprawie.
            - Wow, ten klub jest w całkowitej rozsypce – powiedział Sehun. Klub został rozebrany, a zdjęcia ludzi będących w kajdankach i wprowadzanych przez policję ukazały się na ekranie. Nagle Jongdae usłyszał szelest i odwrócił się. Baekhyun, Luhan i Kyungsoo wstali od stołu i rzucili się od ucieczki!
            - Poczekajcie! Dokąd idziecie?! Zatrzymajcie się! – Jongdae wybiegł za nimi, jednak Laleczki były szybsze. Znajdowały się już na korytarzu i czekały na windę.
            - Chanyeol, Kai, Sehun! Biegnijcie za nimi, Xiumin i ja będziemy pilnować!
            Wspomniani chłopcy wybiegli za zbiegłymi Laleczkami, podczas gdy Xiumin przytrzymał dzieci.
            - Appa! Gdzie oni idą? – zapytał Mike.
            - Nie wiem, ale Kai hyung i jego przyjaciele złapią ich. Nie martw się.
***
             Laleczki z pewnością poruszały się szybko. Wybiegły z bloku mieszkalnego i przywołały taksówkę, w czasie gdy Chanyeol, Kai i Sehun dotarli na korytarz.
            - TAXI!!! – Sehun zawołał taksówkę. – Za tą taksówką i gaz do dechy!
            Koreańscy taksówkarze musieli jeszcze raz udowodnić swoją sprawność. Jechali zygzakiem przez miasto, śledząc Laleczki. Kiedy skręcili w znajomy róg ulicy, Sehun przyjrzał się okolicy.
            - Hej, to wygląda jak wejście do Dzielnicy Czerwonych Latarni.
            Samochód w końcu się zatrzymał. Zapłacili swojemu taksówkarzowi i wysiedli. Trzy Laleczki były na przedzie, stojąc kilka stóp od rzędu sklepów. Cały obszar był zagrodzony taśmą policyjną i wciąż znajdowali się tam jacyś fotografowie i reporterzy.
            - Wow, poruszacie się naprawdę szybko. – Kai dyszał, podchodząc stromą drogą. – Czy wszystko w porządku?
            Nie było odpowiedzi. Zamiast tego chłopcy tylko gapili się na klub. Drzwi wejściowe były otwarte kilka stóp dalej, ludzie wynosili z wnętrza różne rzeczy wrzucali je do ciężarówek. Laleczki nie odzywały się.
            - Baekhyun? Kyungsoo? Luhan? – zawołał Chanyeol. Nagle można było usłyszeć dławiący dźwięk. Luhan płakał, a Kyungsoo niewiele brakowało do płaczu.
            - Co… chłopaki? – Chanyeol umiejscowił rękę dookoła Baekhyuna, który nie zwracał na niego uwagi.
            - To był nasz dom.
            - Klub? – zapytał Kai.
            Baekhyun skinął głową, jego oczy przygnębione i zawiedzione. – Tak.
            - Jestem pewien, że mieszkaliście gdzieś indziej, prawda? – zapytał Sehun. Nie mógł uwierzyć, że ktokolwiek mógłby spędzić całe swoje życie w klubie.
            Baekhyun potrząsnął głową. – Nie. Nie mamy domów, jak wy macie. Dorastaliśmy tutaj.
            Chłopcy obserwowali osoby rozbierające klub przez kilka minut. Kai ułożył rękę dookoła Kyungsoo, aby podnieść go na duchu, ale Kyungsoo wyszarpnął się od dotyku.
            - Nie, nie, chciałem cię tylko pocieszyć. Nie chciałem cię skrzywdzić. – Kyungsoo uniósł załzawione oczy na Kaia. Nie wyszarpnął się od niego już ani razu, ale trzymał głowę spuszczoną, nie patrząc więcej na Kaia.
            - Sądzę, że powinniśmy iść. Nie ma tu nic więcej do zobaczenia – rzekł Sehun.
            - Tak, wy nadal jesteście ranni. Wracajmy. – Chanyeol chwycił rękę Baekhyuna i pociągnął go. Baekhyun niechętnie podążył za nim i odwrócił się, aby zawołać swoich braci. 
            W ciasnej taksówce w drodze do domu Kyungsoo wciąż pociągał nosem. Kai położył dłoń na dłoni Kyungsoo, żeby poprawić mu samopoczucie.
            - Wszystko będzie dobrze.
            Kyungsoo skinął głową. Z kilku powodów ufał temu obcemu lub raczej powinien powiedzieć wybawcy?
            Wszystko będzie w porządku.
***
            Kris siedział na ogrodowej werandzie, ściskając małą, czerwoną piłkę. To była piłeczka antystresowa; podobno, kiedy jesteś zestresowany, ściskasz ją śmiało, a to czyni cuda, uwalniając stres.
            Właśnie teraz Kris czuł, jakby mógł ścisnąć piłkę, dopóki nie flaczałaby w jego dłoni.
            - Kris? – Kris błyskawicznie odwrócił głowę i spojrzał w górę. To był jego mąż, Tao, idący w jego stronę. – Kris, czy wszystko w porządku?
            Kris obrócił głowę i skinął.
            - Chciałbyś się przytulić?
            Kris westchnął. Patrzył na twarz Tao przez chwilę, zanim owinął swoje ręce dookoła ukochanego. Schował nos w jego włosach i powąchał je. Ten zapach, zapach drzewa sandałowego wymieszanego z miodem, który należał do Tao.  Kris zaciągnął się nim tak bardzo, jak tylko mógł. Szalenie tęsknił za tym zapachem.
            Tao masował plecy Krisa powolnymi, kolistymi ruchami. To nie był pierwszy raz, gdy Kris pokłócił się ze swoim ojcem i na pewno nie ostatni. Kris i jego ojciec nie byli w dobrych stosunkach, odkąd zmarła jego mama. Westchnął. Chciałby, żeby Kris i jego ojciec mogli się pogodzić i zakopać topór wojenny. To było dziesięć lat temu.
            Tao i Kris byli swoimi licealnymi sympatiami, którzy pobrali się po ukończeniu szkoły. Tao był trenerem wushu, podczas gdy Kris interesował się walką z przestępczością i sporadycznie koszykówką. Kiedy ojciec Krisa założył WOAHT, Kris chętnie skorzystał z szansy pracy dla organizacji. Jego wielkim marzeniem było pomagać innymi i walczyć dla sprawiedliwości, a wiedział, że praca dla organizacji jego ojca zamierzała pomóc mu to zrealizować.   
            Kilka lat później Kris odkrył, że jego ojciec miał romans z dziewczyną o imieniu Sunny. Była striptizerką z Tajlandii, a Kris wiedział, iż jego ojciec wykradał się późno w nocy, aby spędzić z nią czas, zostawiając jego matkę samą w łóżku. Właściwie robił to przez lata. A wręcz bardziej bolesnym faktem było to, że ojciec Krisa założył WOAHT, żeby chronić ofiary takie jak Sunny. 
            Sunny była także powodem, dla którego rodzice Krisa się rozwiedli. Matka Krisa była załamana, zawstydzona i zła, że jej mąż popełnił taki grzech i to przez wiele lat. Kilka miesięcy później została znaleziona na ziemi przy budynku firmy jego ojca, krwawiąc z urazu głowy  i z wywróconymi oczami, bez butów. Według ochroniarza , który był na służbie, wypadła z dwudziestego piątego piętra budynku. Policja odnotowała to jako samobójstwo.
            Kris nigdy nie wybaczył tego swojemu ojcu.
            Tao i Kris adoptowali Jenny dwa lata temu. Tao miał nadzieję, że gdy Kris zostanie ojcem, będzie mógł naprawić rzeczy z jego własnym ojcem. Ale z biegu spraw, to nie wyglądało, jakby miało stać się za chwilę.
            - Tao, tak bardzo za tobą tęskniłem. – Kris pociągnął nosem, szepcząc Tao do ucha. Ujął w dłonie podbródek ukochanego i pocałował te miękkie usta. Tao zamknął oczy oraz pozwolił swojemu mężowi przejąć kontrolę, czując jego silne ręce dookoła siebie. Kris jęknął przez pocałunek. Tak bardzo tęsknił za swoim mężem. Tęsknił za jego ustami, jego pocałunkami, jego włosami, jego zapachem, jego oczami… wszystkim. Kris tęsknił za wszystkim.
            - Och, Kris. – Tao wydał cichy jęk, gdy Kris przesunął swoje usta na jego szyję. Zaczął lizać i całować delikatną skórę, jego ręce błądziły po całym ciele Tao,  uwielbiając niesamowitą figurę ukochanego swoimi dłońmi. Tao pozwolił swoim oczom wywrócić się. Usta Krisa na nim odczuwało się tak dobrze. Ile czasu minęło, odkąd para była ze sobą blisko?
            Siedem miesięcy. O siedem miesięcy za długo.
            - Kris, zaczekaj… Jesteśmy w ogrodzie… - Tao z trudem protestował. Dłonie Krisa wkradły się pod koszulkę Tao, czując delikatną skórę, umięśnioną klatkę piersiową i odnajdując dziarskie sutki. Kris uciszył swojego męża pocałunkiem.
            - Nie obchodzi mnie to… O, Boże, Tao, potrzebuję cię…
            - Poczekaj… Ja…
            - APPA!!! APPA!!!
            - Kris! Zabieraj to, to Jenny!
            - APPA!!! APPA!!!
            Kris wyjął ręce niechętnie i westchnął; Tao wyprostował włosy i usiadł. Jenny była tuż za rogiem, idąc chwiejnym krokiem w swojej różowej sukience, szukając swojego taty.
            - Appa!
            - Już idę, kochanie! – Tao podszedł i porwał swoją córkę. Kris podniósł się i poszedł w ich stronę. – Nie wiedziałem, że Jenny umie powiedzieć  „appa”.
            - Nauczyła się tego nie tak dawno temu. Próbuję przekonać ją, aby jako następne słowo powiedziała „tatuś” – powiedział Tao. – Potrafi też całkiem dobrze chodzić. Wysłałem ci wideo, pamiętasz?
            - Tak. – Kris pamiętał oglądanie filmu na swoim telefonie z pierwszymi krokami swojej córki. Tao nagrał całe wydarzenie i Kris pamiętał, że uśmiechał się jak szaleniec. Ale Kris był także smutny. Był smutny, ponieważ nie było go w pobliżu, by być świadkiem, jak Jenny stawia swoje pierwsze kroki lub mówi pierwsze słowo. Kris poczuł się zawstydzony. Czuł się jak zły rodzic.
            Tao postawił Jenny na ziemi. – Idź do tatusia. Znajdź tatusia i przytul go. – Jenny stanęła na ziemi, ssąc swój kciuk i mierząc wzrokiem wysokiego mężczyznę przed nią. To musi być jej tatuś, prawda?
            - Chodź do tatusia, Jenny! No chodź! – Wysoki mężczyzna zaklaskał w dłonie oraz schylił się, by spojrzeć jej w oczy. Jenny postawiła lewą nogę do przodu i zachwiała się lekko. Ustabilizowała się i postawiła prawą nogę naprzód.
            - Właśnie tak! Podejdź bliżej, Jenny! No chodź! – Jenny odnalazła swoje tempo i dotarła chwiejnym krokiem. Wpadła w ramiona wysokiego mężczyzny i poczuła się porwana w jego silne ręce. Whoa, tutaj jest tak wysoko. Mój tatuś musi być wysoki!
            - Och, Jenny, jaka dobra z ciebie dziewczynka. – Kris całował swoją córkę setki razy. – Jesteś taka bystra! Umiesz już chodzić! Wkrótce będziesz biegać i skakać i będziemy mogli bawić się razem! – Zaśmiał się i chwycił ręce swojej córki.
            Tao uśmiechnął się na ten widok i podszedł bliżej, całując obydwoje, swojego męża i swoją córkę. Kris oplótł swoją wolną rękę dookoła Tao oraz przyciągnął go bliżej do ciasnego uścisku. Jego mąż i jego córka… oni byli jego domem. Nie wiedział, gdzie byłby bez nich. 
            Oni byli tymi, dla których umarłby, by ich ochronić. To jest właśnie to, czym jest rodzina.
***
            - Cóż, skończyłem zmieniać opatrunki; wygląda na to, że wasze rany mają się coraz lepiej. – Jongdae uśmiechnął się do Baekhyuna, który skinął głową z wdzięcznością. Odwrócił się, by ujrzeć swoją córkę stojącą za Luhanem i westchnął. – Lucy Kim, co ty wyprawiasz?!
            - Związuję mu włosy, tatusiu! – Lucy uśmiechnęła się, w przedniej linii jej zębów brakowało jednego zęba. – Tadam! Czy to nie jest urocze? – Ujawniła koka „na jabłko”, którego zawiązała na czubku głowy Luhana.
            - Lucy, przestań go dręczyć! – Jongdae zbeształ ją, karząc swojej córce zejść. Ręka Luhana sięgnęła do góry, aby dotknąć koka i pociągnąć za niego, jego usta wygięły się w górę, formując uśmiech.
            - Widzisz, tatusiu? Podoba mu się! – Lucy uśmiechnęła się. – Czy mogę związać jeszcze jednego? – Luhan skinął ochoczo, a Lucy wspięła się, aby związać kolejną część jego długich włosów. Mike siedział w rogu, pokazując swoją książkę „Kubuś Puchatek” Kyungsoo, który tylko patrzył na obrazki i słuchał Mike’a, opowiadającego swoją historię Kubusia Puchatka.
            - Tylko mi się wydaje, czy Luhan i Kyungsoo są tak jakby milczący? – odezwał się Sehun, próbując zrobić swoje zadanie przy kuchennym stole, ale był zdekoncentrowany przez Jongdae leczącego Laleczki w salonie.
            - Zauważyłem. Nie powiedzieli ani słowa, odkąd tutaj przybyli – powiedział Kai. – Może są nieśmiali?
            - Nieśmiali? Nie ma mowy. Baekhyun jest tym nieśmiałym. Oni są jakby… zamknięci.
            - Wiesz, przez chwilę pomyślałem, że są głusi – odparł Chanyeol. Sehun i Kai spojrzeli na niego.
            - Nie, oni nas rozumieją. Przynajmniej Luhan. Kiwa lub potrząsa głową, gdy zadaję mu pytania – Sehun wyraził sprzeciw.
            - Więc muszą być po prostu niemi.
            - Niemi?!
            - Nie, chłopaki, Chanyeol ma rację – powiedział Jongdae, pakując pozostałe bandaże i plastry. – Luhan i Kyungsoo są niemi. Nie potrafią mówić.
            - Skąd wiesz?
            - Próbowałem na nich kilka ćwiczeń, przekonując ich do ośmielenia się i mówienia. Nie było odpowiedzi – rzekł Jongdae, zabierając swoją torbę.  – To nie tak, że oni nie potrafią mówić. Wierzę, że po prostu nie chcą.
            - Ale dlaczego? – Kai zapytał. Jongdae wzruszył ramionami.
            - Żadnych wskazówek. Jutro zabiorę ich do mojej kliniki na dodatkowe badania kontrolne. W międzyczasie wy spróbujcie dowiedzieć się o nich, jak najwięcej możecie. – Jongdae pochylił się do przodu i obniżył głos. – Musimy być cierpliwi i zapewnić im tyle miłości, ile jesteśmy w stanie. Być może możemy poprawić leczenie. Nie wiem, skąd oni pochodzą, ale gdziekolwiek to jest, musi to być gorsze miejsce niż to.
            Odwrócili się, żeby spojrzeć na Lucy i Luhana, który próbował nauczyć się jakiejś prostej gry od małej dziewczynki. Baekhyun i Kyungsoo słuchali Mike’a, który czytał im opowieść. Trzej chłopcy w kuchni westchnęli w duchu. Xiumin powrócił do mieszkania z rękami pełnymi jedzenia.
            - Lunch jest gotowy! Chodźcie sobie wziąć!
            Dzieci zaczęły pomagać swojemu tacie nakrywać do stołu, kiedy Sehun, Chanyeol i Kai poszli, by przyprowadzić Laleczki.
            - Chodź, Luhan, zjedz coś. – Luhan skinął głową i po raz kolejny wsunął swoją dłoń w tą Sehuna. Kyungsoo pozwolił, by Kai pomógł mu dotrzeć do stołu, a Chanyeol usiadł obok Baekhyuna i nie mógł się powstrzymać od ukradkowych spojrzeń na wspaniałego chłopaka tuż obok.
            Zauważył, że mógł zacząć się przyzwyczajać do posiadania tego pięknego chłopaka przy sobie przez chwilę. 

poniedziałek, 15 czerwca 2015

The Porcelain Dolls [3/38]

4 komentarze // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Odrobina miłości i mała sprzeczka | oryginał: A little bit of love and a little fight
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay
rating: PG-13 
A/N: Witam! Jak widać dzisiaj mam kolejny rozdział! Postanowiłam dodawać regularnie, bo tak lepiej!
Yixing nie mógł uwierzyć, że się tam znajduje. W policyjnej celi więziennej, zamknięty z trzema innymi dziewczynami w środku, wszystkie były jego koleżankami.
Nie mogę w to uwierzyć. Nie mogę zostać tutaj zamknięty! Mam siostrę, o którą muszę się troszczyć! Ona będzie się o mnie martwić, muszę się stąd wydostać!
Oczywiście Yixing był zatrzymany za nielegalną sprzedaż/zajmowanie się narkotykami, czemu stanowczo zaprzeczał. Cholera, on nawet nie wiedział, że to były narkotyki! Jego szef nigdy nie pozwoliłby mu zajmować się tym osobiście. On tylko robił drinki i trochę tańczył, czy to było aż takie złe?
– W porządku, Zhang Yixing, jesteś wolny – oznajmił jeden z otyłych policjantów, otwierając jego celę.
Czekaj, co? Jestem wolny?
– Jestem?
– Tak, ktoś wpłacił kaucję. Jesteś wolny.
Zatem dziękuję. Mówiłem wam, że jestem niewinny!Yixing był wreszcie wolny i opuścił posterunek, gdzie powiedziano mu, że osoba, która uwolniła go, czekała na niego na zewnątrz, ale nikogo dookoła nie było.
Czy to mógł… Czy to mógł być on?
Był tylko jeden mężczyzna, który był zdolny zrobić coś takiego. Szef Yixinga. Cóż, raczej szef szefa Yixinga. Wielki człowiek po drugiej stronie prawa. Ale Yixing nie spotkał go nigdy wcześniej, dlaczego tak wpływowy i niebezpieczny mężczyzna miałby przyjść i pomóc mu?
Yixing nie miał czasu, by pomyśleć. Natychmiast złapał nadjeżdżającą taksówkę i pojechał prosto do domu. Musiał zobaczyć swoją siostrę.
Yixing i jego siostra dorastali w seulskich slumsach. Jego rodzice byli biednymi ludźmi, pracującymi jako robotnicy w pobliskim zakładzie budowlanym. Pomimo ich kiepskich warunków, rodzina była szczęśliwa. Jedli wspólnie obiady, wychodzili razem na spacery do parku i śpiewali sobie piosenki.
To działo się dziesięć lat temu. Teraz, obydwoje rodzice Yixinga już nie żyli, a on musiał utrzymywać zarówno siebie jak i swoją młodszą siostrę. Meiyan, jego młodsza siostra, ma tylko piętnaście lat. Wciąż się uczy i potrzebuje kogoś, by płacił za jej nauczanie. Yixing porzucił szkołę i szukał pracy. Tańczył na ulicach, zbierając pieniądze od hojnych przechodniów, którzy mieli ochotę wrzucać trochę pieniędzy do kapelusza, który położył na ziemi.
Wtedy pewnego dnia podeszła do niego kobieta.
– Jesteś dobrym tancerzem. Czy to twoja praca?
– Obawiam się, że tak. Zechce pani ofiarować datek? – Yixing zapytał, wyciągając kapelusz w jej kierunku.
Kobieta zaśmiała się. – Dam ci więcej niż to. Co powiesz na inną pracę? Taką, gdzie płacą trzy razy tyle,  co zarabiasz teraz.
Yixing od razu zgodził się na taką propozycję. Był spłukany i strasznie potrzebował pieniędzy.  Kobieta zabrała go do klubu w Dzielnicy Czerwonych Latarni, a potem to wszystko się zaczęło.
– Możesz tańczyć tutaj. Klienci cię pokochają. Jeśli wepchną ci pieniądze w spodnie, nie panikuj, to znaczy, że cię kochają. Jeśli będziesz musiał się rozebrać, zrób to. Zapłacą ci więcej – powiedziała, prowadząc go do jego przebieralni. Yixing gapił się na kostiumy. Pończochy, futrzane boa, skórzane spodnie i łańcuchy. To nie jest typowy strój do tańca.
Od tej pory wszystko było historią. Yixing zarabiał dużo, będąc striptizerem/tancerzem i, by tylko zwiększyć swój dochód, objął stanowisko barmana. Obsługa bufetu była opłacana dużo lepiej, ale czasami Yixing nadal chodził tańczyć. Po prostu brakowało mu tego. Był tancerzem w sercu i nawet jeśli musiał się rozbierać oraz radzić sobie z trzystoma napalonymi mężczyznami, którzy pieprzyli go wzrokiem, robił to z przyjemnością.
–Meiyan? Jesteś w domu? – Yixing zawołał swoją siostrę, gdy wreszcie przyjechał do domu. Był ranek i wywnioskował, że ona może spać. On i jego siostra mieszkali w bardzo małym mieszkaniu prawie bez mebli w środku. Wiele z nich zostało sprzedanych, by zapłacić czynsz. Ściany były brudnoszare, a duży drewniany stół był pusty. Yixing odłożył swoje rzeczy na stół i poszedł poszukać siostry.
– Yixing! Jesteś w domu! – Meiyan wyskoczyła, żeby przywitać swojego brata i rodzeństwo się przytuliło.  – Gdzie byłeś ostatniej nocy? Tak bardzo się martwiłam.
– Przepraszam, miałem kilka spraw do załatwienia. – Nie było mowy, żeby powiedział swojej siostrze, gdzie był całą noc. Nie musiała wiedzieć.
– Zrobiłam dla ciebie trochę owsianki orzechowej. Nie ma tego dużo, ale mam nadzieję, że pomoże. – Jego siostra nałożyła nieco owsianki z dużego metalowego garnka i podała mu. Po całym napięciu i zamieszaniu, miło było wrócić na ciepły posiłek.
Yixing i jego siostra rozmawiali przez chwilę o szkole, o miłościach i troszkę o pogodzie. Nagle telefon Yixinga zadzwonił.
– Halo?
– Yixing? Gdzie jesteś? – przez telefon dał się słyszeć surowy głos. Yixing westchnął. To był jego szef. Ze wszystkich ludzi, dlaczego on nie został schwytany?
– W domu, szefie.
– Zatem przyjedź tutaj, na stację benzynową Gangnam. Otwieramy nowy klub i potrzebujemy dekoratorów i malarzy. Ktoś będzie na ciebie czekał, gdy przyjedziesz.
Yixing westchnął. – Tak, szefie.
– Kto to? – zapytała Meiyan.
– To był mój szef. Przykro mi, Meiyan, ale muszę iść do pracy.
– Już? Ale właśnie wróciłeś do domu.
– Wiem i przepraszam. – Yixing przytulił swoją siostrę. - Będę niedługo w domu.
– Okej, uważaj na siebie. – Meiyan uśmiechnęła się, klepiąc swojego brata po plecach. Yixing dał jej małego całusa i wyszedł.
Nienawidził warunków swojej pracy i swojego szefa, ale dla Meiyan zrobiłby wszystko.
Nie martw się, Meiyan, pewnego dnia wszystkie nasze problemy się skończą.

***
Wysoki, srogo wyglądający mężczyzna siedział przy końcu długiego stołu.  Jego starannie wypielęgnowane paznokcie uderzały w powierzchnię stołu, a złote pierścionki zdobiły jego palce. Siedzącym obok niego był jego siostrzeniec, Suho, a nieco dalej Tao, jego zięć i jego wnuczka, dwu i półroczna Jenny.
– Gdzie on jest? – zapytał, jego głos zagrzmiał przez pomieszczenie, strasząc służbę.
– Będzie w domu niedługo, wujku, nie martw się – powiedział Suho, próbując uspokoić starszego mężczyznę. Pan Wu był człowiekiem niecierpliwym. Zostało mu powiedziane, że jego syn wróci do domu w najbliższym czasie.
Zatem lepiej, żeby jego „w najbliższym czasie” było teraz albo nie będzie następnego „w najbliższym czasie”.
– Panicz Kris powrócił – główny kamerdyner rodziny Wu, Steven, właśnie oznajmił.
– Przepraszam, rodzinko. Wróciłem - powiedział Kris, wchodząc szybko. Wręczył swoją brudną kurtkę Stevenowi i usiadł przy stole.
– Ach, więc co na śniadanie? Mniam, jajka i tosty.
– Gdzie byłeś całą noc? – zapytał jego ojciec.
– Jak myślisz, gdzie byłem? Opalałem się w Acapulco? Byłem przy śledztwie.
– Nad jakim przypadkiem pracujecie? Jeździłeś po całym Seulu, latałeś do nieznanych krajów i nigdy nie wracałeś do domu przez ostatnie siedem miesięcy. 
– Pracujemy nad rozbiciem tego szczególnego kręgu handlu ludźmi. To ponoć jeden z największych kiedykolwiek utworzonych – wyjaśnił Suho. – Mają kontakty na całym świecie, pomimo że baza znajduje się w Seulu. Udało nam się uratować sto siedemdziesiąt ofiar, ale jest ich o wiele więcej.
– Znacie głównego sprawcę?
– Znamy go tylko jako Pana X i to jest nazwisko, jakie sami mu daliśmy. – Suho potrząsnął głową. – Jego profil jest tajemnicą, ale kimkolwiek on jest, jest mądry i wpływowy.
– To oczywiste. Jak dużo ofiar pozostało?
– Tego nie wiemy. Pracujemy nad tym.

– Byłem całą noc na nogach, szukając Laleczek – powiedział Kris, napychając swoje usta jajkami.  – Nie mam pojęcia, gdzie one, do cholery, uciekły. Nikt ich nie widział.
– Laleczki? – zapytał pan Wu.
– Grupa trzech chłopców. Podobno są oni najbardziej bezcenną własnością bandy.
– I czym oni są? Niewolnikami?
– Ech, nie, prostytutkami.
– Hmph. – Pan Wu zmarszczył nos.  Był założycielem WOAHT, Światowej Organizacji Przeciwko Handlowi Ludźmi.  Jego siostrzeniec, Suho był dyrektorem, podczas gdy jego syn był najlepszym tajnym  agentem biura. Jego syn w ciągu roku rozbił więcej kręgów niewolnictwa i prostytucji niż mógł to zrobić cały rząd.
Powinien być dumny, ale w tej chwili wszystkim, co czuł, była złość.
– Wiesz, powinieneś przychodzić do domu częściej. Jaki dajesz przykład, huh? Zostawiasz swojego męża samego w domu, pozwalając mu wychować wasze dziecko. Masz tupet, Krisie Wu.
– Przynajmniej spędzam dnie z daleka od domu dla pracy; w przeciwieństwie do kogoś, kogo znam, a kto spędzał je w burdelu.  On, który nie wie nic o rodzinie, nie powinien rzucać kamieniami.
– Uważaj, co mówisz, młody człowieku.
– Dlaczego powinienem? Ty nigdy nie patrzyłeś na własną etykę – powiedział Kris, rzucając swoim widelcem o stół. Tao nerwowo spojrzał na swojego męża. Wie, jaki jest Kris, kiedy się denerwuje; próbował położyć na nim rękę, by go uspokoić, zanim wybuchła kolejna sprzeczka.
– Postawa taka jak twoja, doprowadzi każdego do piekła!
– A postawa taka jak twoja doprowadziła mamę do piekła! – Kris podniósł głos. Teraz krzyczał. Jenny była przestraszona przez hałas i zaczęła płakać, zasmucona, że jej tata i dziadek się kłócą.
– Wah~~ ~ Uwah~~~
– Och skarbie, chodź tutaj. – Tao podniósł swoją córkę i próbował ją uspokoić. Niósł Jenny na rękach i wyszedł w pośpiechu  z nadzieją, że nie będzie nikomu przeszkadzać. Kris widział swojego męża i córkę, jak wybiegali i westchnął. Zrzucił swoją serwetkę na podłogę.
– Skończyłem. – Kris wybiegł i umyślnie trzasnął przy tym mahoniowymi drzwiami, jak robił to jako dziecko. Służący podskoczyli ze strachu, kiedy wyszedł. Zaczęli wycierać jego stół i pakować jedzenie Tao, wiedząc, że będzie chciał wrócić po nie później.
– Wiesz, Joonmyun, pewnego dnia mój syn mnie wykończy – narzekał. Wszystkim, co Suho mógł zrobić, było skinięcie głową i jedzenie jajek w milczeniu.

***
To było w środku nocy i, pomimo wyczerpania w jego organizmie, ciepłego, wygodnego łóżka  oraz dźwięku kojącego oddechu Chanyeola w całym pokoju, Baekhyun po prostu nie mógł spać. Jego bracia okupowali jego myśli i szalenie się o nich martwił.
Podniósł się z łóżka i wyszedł na palcach, bardzo cicho. Otworzył jedne drzwi i usłyszał łagodne chrapanie. Wyglądało na to, że Luhan śpi dość dobrze. Baekhyun nieco odetchnął, wiedząc, że z Luhanem będzie w porządku, zwłaszcza po tym, jak wyciągnięto mu pocisk z nogi.
Przeszedł na palcach do drugiego pokoju. Otworzył drzwi i pojawił się mały strumień światła. Kai zostawił włączoną lampkę nocną, oświetlającą chłopaka na jego łóżku.
Baekhyun zamknął drzwi i podszedł bliżej. Uklęknął na podłodze obok Kyungsoo, który leżał na łóżku, jego ręka przymocowana do kroplówki wiszącej nad nim. Baekhyun ułożył swoją zimną dłoń na tej Kyungsoo, czując odrobinę ciepła pod swoją skórą.
Obserwował wznoszącą się i opadającą klatkę piersiową Kyungsoo i oddychał z nim w tym samym czasie. Kyungsoo dochodził do siebie. Jest silnym chłopcem. Przeszedł dużo więcej niż ja. Wróci do zdrowia.
Baekhyun ujął dłoń Kyungsoo i umieścił ją na swoim policzku, czując delikatną skórę Kyungsoo, wyobrażając sobie, że to on przesuwa swą dłonią po jego policzku.
Przepraszam, Kyungsoo, nie miałem zamiaru cię w to wciągać. To moja wina i tak bardzo mi przykro…
Baekhyun poczuł łzy spływające po jego policzkach. Ścisnął dłoń Kyungsoo i modlił się, tak jak robił to każdej nocy.

Bóg zawsze odpowiadał na jego modlitwy, proszę, tylko proszę odpowiedz jeszcze jeden raz…
Chanyeol obudził się, by zastać puste miejsce obok siebie. Poklepał miejsce i zorientował się, że nie ma tam nikogo.
Baekhyun, gdzie on jest?
Chanyeol otworzył drzwi i rozejrzał się. W ciemności mógł dostrzec dwie postaci, Kaia i Sehuna, śpiące na kanapie. Otworzył drzwi pokoju Kaia i on tam był.
Baekhyun spał mocno, głowa w dole z czołem dotykającym łóżka, kolana na podłodze, a dłonie złączone z tymi Kyungsoo. Chanyeol zatrzymał się na chwilę i obserwował tę scenę.
Jest ranny i wyczerpany, ale mimo to jest tutaj, by wciąż opiekować się swoimi braćmi? Chanyeol podniósł Baekhyuna z jego pozycji  ostrożnie i cicho. Chłopie, on nie waży wiele. Dlaczego jest taki lekki? Co on jadł?
Położył Baekhyuna na miejscu obok Kyungsoo. Chwycił koc i przykrył go nim, a potem złapał dłonie Baekhyuna i Kyungsoo, splótł je.
To nie było wiele, ale to było wszystko co mógł zrobić. Chanyeol użył swoich palców, by przeczesać grzywkę Baekhyuna. Był poruszony miłością Baekhyuna do jego braci. Przyglądał się zadrapaniom na jego policzkach i posiniaczonym wargom, poczuł dziwne, ściskające uczucie w sercu.
Coś stało się temu chłopcu. Coś bardzo złego. Instynkt Chanyeola powiedział mu. Przesunął palcami po powiekach Baekhyuna i po jego nosie. Pomimo brzydkich blizn i siniaków Baekhyun był piękny.  Miał nieskazitelnie białą skórę i śliczne różowe usta. Chanyeol poczuł, jak jego serce ściska się mocniej. 
Jak ktoś mógł skrzywdzić tak pięknego chłopca o pięknym sercu?
Trzymał Baekhyuna za rękę i wyszeptał: - Nie pozwolę już nikomu cię skrzywdzić. Tutaj jesteś bezpieczny.
I jak gdyby Baekhyun go usłyszał, kąciki jego ust wygięły się nieco do góry. 

środa, 10 czerwca 2015

The Porcelain Dolls [2/38]

8 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Uratujcie Nas | oryginał: Save Us
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay
rating: PG-13
A/N: Witam! Mam dla Was dzisiaj kolejny rozdział. Dziękuję bardzo za komentarze pod poprzednim. Bardzo mnie one ucieszyły. Mam nadzieję, że cieszy Was, że tak szybko dodaję już drugi rozdział, bo ostatnio nie było tak kolorowo. Zapraszam do czytania!

            – Tu Reporter Park, nadaję na żywo tego poranka z seulskiej Dzielnicy Czerwonych Latarni. Podobno zeszłej nocy wybuchła tutaj strzelanina, w tej części starego, jałowego sklepu, która została odkryta jako sekretny klub. Jeśli możecie zauważyć za mną, mnóstwo kelnerów i bramkarzy jest aktualnie zatrzymanych na przesłuchanie. Zostało także ujawnione, że klub ten był uczęszczany przez wiele szeroko znanych sław oraz nawet polityków.  Och, czekajcie, ktoś nadchodzi!
            Dyrektor Kim Joonmyun, znany jako Suho, właśnie wysiadał ze swojego samochodu, kiedy nagle, co czuło się jak dziesięć tysięcy watów migających świateł oślepiło go, a reporterzy i kamerzyści mieli swoje ciała przyciśnięte do niego dla wygody.
            – Dyrektorze Kim! Słowo dla Korean Times!
            – Dyrektorze Kim! Tutaj Daily Reporter!
            – Dyrektorze Kim!
            – Dyrektorze Kim!
            – Dyrektorze Kim, jestem Reporter Park z KBS News, proszę powiedzieć nam, co stało się tutaj ubiegłej nocy.
            – Właśnie przybyłem tutaj dwie minuty temu i nie zorientowałem się w sprawie. Ponadto szczegóły sprawy są ściśle poufne – Suho podał stanowczą i solidną odpowiedź ciemnowłosej reporterce z mikrofonem w ręce. – Teraz, jeśli mi wybaczycie…
            – Dyrektorze Kim, proszę chwilę poczekać…
            Suho ledwo dał radę wcisnąć się do wejścia klubu, zanim policjanci zatrzymali reporterów nie pozwalając im wejść.
            – Jezu. Mówię ci, ci reporterzy robią się bardziej i bardziej obrzydliwi.
            – Być może powinniśmy trzymać pana anonimowo – młody asystent Suho, Taemin zasugerował. Taemin był młodym chłopakiem, ale potrafił zająć się dokumentami, zorganizować spotkania i najważniejsze, zrobić obłędną filiżankę kawy.
            – Zapomnij. Jeśli ci reporterzy będą chcieli coś wiedzieć, dowiedzą się, nim ja to zaplanuję – narzekał Suho, przestępując stos gruzu na podłodze. Najwyraźniej zeszło nocna strzelanina pozostawiła klub wyglądający jak strefa wojny. Dziury po pociskach w ścianach, paski farby oderwane ze ścian, niedziałające światła, tysiące rozbitego szkła i rozlanego wina. To miejsce było absolutną katastrofą.
            – Kris, wygląda na to, że posunąłeś się trochę za daleko minionej nocy.
            - To nie moja wina. Obwiniaj bramkarza z karabinem maszynowym, który, mogę dodać, jest także nielegalny. Został spisany za nielegalne posiadanie broni tak samo jak za umyślne zabójstwo i nadmierną przemoc – powiedział Kris, strzepując pył ze swoich ramion.
            Suho odwrócił się, aby dobrze mu się przyjrzeć. – Chłopie, wyglądasz potwornie.
            – Też byś tak wyglądał, gdybyś walczył przeciwko dwustu siedemdziesięciofuntowym, umięśnionym, głowiastym ochroniarzom – wydyszał Kris, kładąc ręce na swoich biodrach. Jego oczy były czerwone, usta krwawiły od walki, a kilka małych rozcięć było na jego policzku, nie wspominając o dziko niechlujnych włosach z kłębkami kurzu w nich.
            – Byłam tutaj ubiegłej nocy. Dlaczego nie mogę uwierzyć, że coś takiego się stało… - Kris i Suho odwrócili głowy. Z jednego z rozbitych piwnicznych okien mogli zobaczyć kobietę bardzo głośno mówiącą do kamery, palącą i zachowującą się, jakby widziała całe zdarzenie. Miała dzikie srebrne włosy.
            – Suka – wymamrotał kris.
            – Znasz ją?
            – Poznałem ją, ale to wszystko.
            – Nieważne. – Suho przewrócił oczami. Jego wzrok powędrował dookoła pomieszczenia, kiedy weszło kilku policjantów.
            – Proszę pana, znaleźliśmy sto pięćdziesiąt kilogramów marihuany i heroiny w jednym z pomieszczeń na zapleczu.
            – Doskonale.
            – Proszę pana, znaleźliśmy także to. – Wszedł inny policjant, trzymając nóż, pejcz i kajdanki. Jasnoróżowe.
            – Nie ma potrzeby zgadywać, do czego to jest. Zabierz to.
            – Tak, szefie.
            – Więc, Kris – Suho zwrócił swoją uwagę z powrotem na wysokiego blondyna – jak wiele ofiar udało ci się uratować?
            – Cóż, z mojego szacowania, myślę, że jest ich około trzydzieści dzisiaj, wiele z nich to młode dziewczyny.
            – Dobrze, odprowadzimy je z powrotem do naszej kwatery, żebyśmy mogli zacząć pracować nad skontaktowaniem się z ich rodzicami. Taemin, powiedz Minho, aby zaczął gromadzić wszystkie kontakty do naszej bazy danych osób zaginionych.
            – Tak, proszę pana. – Taemin odszedł z telefonem w dłoni.
            – Teraz – ton Suho był stanowczy po raz kolejny – co z Laleczkami?
            – Cóż, tutaj jest niewielka zmiana planów. Widzisz…
            – Czekajcie! Wypuśćcie mnie! Nic nie zrobiłem, tylko tutaj pracowałem! – Yixing został zakuty w kajdanki przez jednego z policjantów, kiedy walczył by się uwolnić. Spojrzał w górę, żeby zobaczyć Krisa i z niecierpliwością zawołał.
            – Kris! Musisz mnie stąd wydostać !
            – Suho, czy naprawdę musimy go spisywać? Jest tylko pracownikiem.
            – To nie moje orzeczenie. Zajmujemy się ofiarami, pamiętasz? Poza tym on musi zostać zatrzymany na przesłuchanie. Pozwolimy komisarzowi policji zdecydować, co zrobić z nim później.
            – O jasna cholera! Kris, jesteś gliną?! Pracujesz tajnie?! Nie mogę w to uwierzyć… mphmfm… - Yixing paplał swoje słowa, kiedy policjant zakrył mu usta i wyprowadził go.
            – Pomógł mi uratować Laleczki. – Kris westchnął.
            – Zrobił to? Och, jak miło z jego strony. Co z Laleczkami? – Suho zapytał ponownie.
            – O tak. Widzisz,  dały radę wyrwać się bez obrażeń przed strzelaniną.
            – To dobrze.
            – A potem uciekły.
            – Uciekły, co?
            – Wystartowały i pobiegły. – Kris zażenowany przeczesał włosy palcami. Rzadko popełnia błędy, więc nawet coś takiego jest nieznośne do przyznania. – Strzelanina musiała je przestraszyć, dlatego uciekły.
            – CO zrobiły???!!! – ryknął Suho. – Kris, czy zdajesz sobie sprawę, że mamy trzech zaginionych chłopców, tam w Seulu, bez identyfikacji i najprawdopodobniej rannych…
            – Wiem, wiem! Nie musisz mi mówić!
            – Kris, lepiej ich poszukaj. Jeśli wieści o zaginięciu Laleczek rozejdą się, będziemy mieli wiele pytań, na które trzeba będzie odpowiedzieć.
            – Wiem, szefie – Kris zaakcentował ostatnie słowo. - Znajdę je, jeśli będzie to ostatnia rzecz, jaką zrobię. – Złapał swoją kurtkę i był gotowy, by ponownie wyjść.
            – Poczekaj, Kris – zawołał Suho. Kris odwrócił się i chłopcy wymienili między sobą spokojne spojrzenie. – Kiedy wracasz do domu?
            – Wkrótce  - odparł Kris. Założył swoją kurtkę i wyszedł.
            I robił tak przez ostatnie siedem miesięcy.
            – Szefie, dzwoniłem do Minho. Zajmie się tym natychmiast, proszę pana. Coś jeszcze? – Taemin wrócił, żeby zdać sprawozdanie swojemu szefowi.
            – Świetnie. Jak mój krawat?
            – Dobrze, proszę pana.
            Suho ciężko wciągnął powietrze. – Dobrze. Czas by stawić czoła mediom. Mają pytania do zadania i, najwyraźniej, to moje zadanie, by im odpowiedzieć. – I tak po prostu wyszedł prosto w ramiona mediów. 
***
            - Woah, to był kawał imprezy! And we can’t stop, and we won’t stop… Can’t you see it’s we who own the night, can’t you see it’s we who bout’ that light… - Wyglądający na pijanego, ale nie bardzo pijany student z brązowymi kręconymi lokami i uśmiechem kota Cheshire o imieniu Chanyeol śpiewał, kołysząc się z powrotem do swojego mieszkania w dół Hongdae. Jedną rękę trzymał dookoła mniejszego chłopaka z platynowymi lokami, kiedy jego opalony przyjaciel przyglądał się z tyłu.
            - Chłopie, ten Jinyoung naprawdę wie, jak urządzić imprezę. – Sehun, blond student, uśmiechnął się pijacko. Trzech chłopaków właśnie wracało z całonocnej imprezy Tańcz Jak Szalony w mieszkaniu ich przyjaciela Jinyounga. Najwyraźniej Jinyoung jest naprawdę dobrym gospodarzem imprezy.  Z alkoholem i całonocną muzyką impreza przeszła z porannego after party do popołudniowego after-after party. Była około czwarta, kiedy chłopcy wyszli.
            – Dwadzieścia dwie godziny imprezowania non-stop, jakby to miasto było nasze! – Kai, ich opalony przyjaciel podbiegł do nich i oplótł rękami ich szyje. – Plus, mój wykon taneczny był hitem.
            – Koleś, twój występ był bombowy! Minah zdecydowanie miała cię na oku! – droczył się Chanyeol.
            – Tak, nie ma mowy, żeby cię teraz nie zauważyła!
            – Dalej, ludzie, śpiewajcie dalej. And we can’t stop, and we won’t stop… Can’t you see it’s we who own the night, can’t you see it’s we who bout’ that light…- To był szalony dzień, kiedy Chanyeol, Sehun i Kai wyśpiewywali swoje płuca.
            Ich trójka dotarła do korytarza ich mieszkania, kiedy nagle Sehun wydał z siebie ostry jęk. – Jezu, zapomniałem! Bubble tea, którą kupiłem wczoraj, wciąż jest w samochodzie!
           –- Ew, na podziemnym parkingu? – Kai pokręcił nosem z obrzydzeniem.
            – Koleś, to jest obrzydliwe, jak mogłeś o tym zapomnieć?!
            – Byłem zbyt zajęty myśleniem o imprezie! – Sehun próbował się bronić. Trzej chłopcy zdecydowali, że muszą dostać ten napój, zanim zasmrodzi on cały samochód. Od wejścia do piwnicy Chanyeol słyszał jakieś ciche dźwięki.
            – Słyszeliście to? – zapytał Chanyeol.
            – Ja nie słyszałem – powiedział Kai. – Może to tylko małe zwierzę czy coś.
            Chłopcy wzięli napój ( który zrobił się kwaśny po zbyt długim przebywaniu w samochodzie) i właśnie mieli się wycofać, kiedy ciche dźwięki, które słyszeli, stały się głośniejsze.
            – Okej, przysięgam, że wszyscy też to słyszeliście.
            – Musi tutaj być ktoś jeszcze. – Kai odwrócił głowę.
            – Pomocy…  Ach…
            – I ten ktoś ma kłopoty! – Sehun wyrzucił swój napój do kosza i skręcił za rogiem w poszukiwaniu cichych dźwięków.  Niemal potknął się o własne stopy, kiedy zobaczył, co pojawiło się przed nim.
            Trzej chłopcy ubrani na biało leżeli w kącie, cali zakrwawieni z podartymi ubraniami.
            – Proszę, pomóżcie nam… Moi bracia są ranni – jeden z chłopców błagał, jego oczy były szkliste, a policzki pokaleczone. Trzymał rękę innego chłopca, który płakał z bólu, głęboka rana obecna na jego nodze. Jeszcze inny leżał na ziemi nieprzytomny.
            – O mój Boże, co się wam stało, chłopaki? – Chanyeol podbiegł i sprawdził nieprzytomnego chłopaka. Błagający chłopak złapał rękę Kaia.
            – Proszę… Uratuj mojego brata…
            – Jest totalnie nieprzytomny. – Chanyeol sprawdził puls niekontaktującego chłopaka, gdy Sehun próbował pomóc rannemu. – Lepiej zadzwońmy po karetkę.
            – Nie, czekaj! – Chłopak chwycił dłoń Kaia, prawie ciągnąc go w dół. – Nie, nie pozwól im nas zabrać…
            – Ale wy potrzebujecie pomocy medycznej!
            – Nie, proszę… Wszędzie ale nie tam…
            – Hyung, co zrobimy?! – Kai był sfrustrowany, próbując uspokoić chłopaka, który trzymał go za rękę. Błagał na kolanach, a drugi z raną płakał w całkowitym cierpieniu.
            – Jongdae mieszka po sąsiedzku. Musimy go złapać – powiedział Sehun, pomagając zranionemu chłopakowi wstać. – Jest naszą jedyną nadzieją, dalej, weźmy tych chłopców na górę.
            Na szczęście mieszkanie, które dzielili Chanyeol, Kai i Sehun znajdowało się tylko na trzecim piętrze. Nagląco walili w drzwi sąsiadów.
            – Jongdae hyung! Xiumin hyung!! Otwórzcie drzwi!! – krzyczał Chanyeol, w rękach trzymając nieprzytomnego chłopaka.
            – Już idę, chłopaki, nie musicie… O mój Boże, co się stało?!! –Niski facet w fartuchu Baozi szybko otworzył drzwi i pozwolił chłopcom wejść. – Jongdae! Chodź tutaj!
            – Co, na Boga… - Jongdae, mężczyzna o paciorkowatych oczach, z ostrym nosem, wyszedł ze swojego pokoju. Natychmiast podbiegł i sprawdził trzech chłopców, wszyscy rozłożeni na jego kanapie.
            – Znaleźliśmy ich na podziemnym parkingu. Są ranni i jeden z nich ma ranę postrzałową w nodze, a następny jest nieprzytomny. Czy możesz im pomóc? – powiedział Sehun, układając jednego z nich uważnie.
            – Podaj moje narzędzia. Przynieś mi rękawiczki, nożyczki i środek dezynfekujący – nakazał Jongdae. Był lekarzem od wielu lat. Był lekarzem na wojnie przez siedem lat, więc nagłe wypadki już nie były dla niego czymś obcym. To było tylko kilka lat temu, kiedy został lekarzem ogólnym i pomimo bycia nieobecnym w strefie walki przez jakiś czas, jego medyczne instynkty były wciąż żywe i gotowe do działania.
            Jongdae ostrożnie wydobył pocisk przed założeniem opatrunku. Sprawdził nieprzytomnego chłopaka i był zadowolony, że nadal oddychał.
            – Wygląda, jakby przed chwilą zemdlał. Kiedy ostatnio jadł jakiś posiłek?
            – Około... Dwa dni temu… - odpowiedział brązowowłosy chłopak.
            – Cholera, nic dziwnego. – Jongdae podparł jego nogi poduszkami i chwycił woreczek z płynem. – Na szczęście mam kilka dodatkowych płynów z pracy. – Połączył woreczek z jego ręką i stworzył prowizoryczną kroplówkę.
            – Dajcie więcej bandaży, mamy rany do wyleczenia.
            Po trzech żmudnych godzinach dezynfekcji i leczenia ran, Jongdae w końcu zakleił swój ostatni opatrunek i odetchnął. – Fiu, skończyliśmy na teraz.
           – Co się wam stało, chłopcy? Skąd jesteście? – powiedział Xiumin, podając chłopakom trochę wody.
           – Och, dziękuję – powiedział jeden z nich i podał pierwszą szklankę wody temu z raną postrzałową.  Wziął kubek, połknął wszystko za jednym razem. Kai był zszokowany. Chłopak wyglądał, jakby nie pił wody przez lata.
            – Suche usta i sucha skóra, wy okazujecie objawy niewielkiego odwodnienia. Szybko, pijcie tyle, ile możecie – powiedział Jongdae, przynosząc więcej i więcej wody.  Dwóch chłopców skinęło z wdzięcznością, wypijając ją całą.
            – Uciekaliśmy ze strzelaniny. Mój brat został postrzelony przez jedną przypadkową kulę. Biegliśmy przez dziesięć godzin – wyjaśnił brązowowłosy.
            – O mój Boże, jak macie na imię? – zapytał Xiumin.
            – Jestem Baekhyun. On to Luhan – wskazał na zranionego chłopaka z raną postrzałową – a to jest Kyungsoo.
            – Nigdy nie widziałem czegoś takiego. Macie ze sobą jakąś identyfikację? Skąd pochodzicie?
            Baekhyun potrząsnął głową. – Cóż, to wszystko wyjaśnia. – Jongdae westchnął. – Nie możemy zarejestrować ich w szpitalu bez identyfikacji. Wygląda na to, że będę musiał zając się nimi samodzielnie. Pójdę i wyślę was do mojej kliniki. Mamy tam wystarczająco lekarstw, aby się wami zająć.
            – W międzyczasie, dajmy im trochę odpocząć. Muszą być wyczerpani – powiedział Xiumin. – Nie mamy tu jednak na tyle pokoi.
            – W porządku, pozwolimy im zatrzymać się w naszym mieszkaniu – zasugerował Kai. Sehun i Chanyeol skinęli głowami. Z pomocą sąsiadów, pomogli przejść trzem chłopcom do ich mieszkania tuż obok.
            – Umieszczę go w twoim pokoju – powiedział Chanyeol, przenosząc Kyungsoo na rękach do pokoju Kaia. Sehun posadził Luhana na kanapie, kiedy chłopak nie mógł już iść dalej.
            – No dobrze, a co z tobą, gdzie chciałbyś pójść? – Sehun zapytał Luhana. Chanyeol pomagał Baekhyunowi  w swoim pokoju, podczas gdy Xiumin i Jongdae wyszli, aby dostać więcej artykułów medycznych. Luhan siedział tam, na kanapie, patrząc na Sehuna w milczeniu.
            – Czy mój pokój jest dla ciebie w porządku? – Luhan bez słowa skinął głową.
            – Okej, chodź tutaj. – Sehun wziął Luhana na ręce w ślubnym stylu, kiedy kierował się do wejścia do swojego pokoju. Położył Luhana na swoim ogromnym łóżku.  Luhan zadrżał z bólu, obracając się, więc Sehun podźwignął go trochę wyżej, by pomóc mu ułożyć się wygodnie.
            – Już, tak lepiej? – Luhan ponownie kiwnął głową.
            – Dużo odpoczywaj, dobrze? I nie martw się, będzie w porządku.
            I po tym Luhan skinął i zapadł w sen.
            Zanim Sehun wyszedł, odwrócił się, by na niego spojrzeć i po raz pierwszy miał naprawdę dobry widok na zranionego chłopca, którego właśnie uratował.
Tylko, kim jesteś? 
Te pytania będą musiały zostać odłożone do następnego dnia.