sobota, 21 listopada 2015

The Porcelain Dolls [35/38]

5 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Ponowne spotkanie | oryginał: Reunion
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay
rating: PG-13
Czekanie nie trwało długo.
Porcelanowe Laleczki tak samo jak Chanyeol, Sehun i Kai zostały wypuszczone ze szpitala następnego dnia. Udali się do WOAHT, aby opowiedzieć swoje historie i zeznania jako świadkowie. Kiedy Minho powiedział im, że ich rodziny są tam, by ich zobaczyć, wszyscy byli naprawdę zszokowani i zaskoczeni.
– Chcielibyście zobaczyć swoje rodziny? – zapytał Minho. Trzy Laleczki patrzyły na siebie przez chwilę. Co powiedzieć osobie, z którą dzielisz krew, po tak wielu latach? Cześć? Miło cię poznać? Nie wiem, kim jesteś?
– Mogę zrozumieć, jeśli nie jesteście gotowi…
– Wydaje mi się, że powinniście iść – odezwał się Chanyeol. – Czy nie mówiłeś, że przez lata szukałeś swojego brata? On może tutaj być.
– Ale… co mu powiem? – Baekhyun podniósł na niego wzrok.
– Nie musisz mówić nic. Po prostu idź i zobacz się z nim. – Poszli za Minho o jedno piętro w dół i weszli do małego korytarza.
– Oni są tutaj. Brat Baekhyuna jest w pierwszym pokoju, pan i pani Do w drugi, a rodzina Lu w trzecim – powiedział Minho. – Wam trzem wolno wejść do środka. Wszyscy pozostali muszą poczekać na zewnątrz.
– Dobrze. – Minho przekrzywił głowę i powoli opuścił rękę, wskazując im, by przejęli inicjatywę.
– Pójdę z tobą, nie bój się – wyszeptał Kai, łapiąc dłoń Kyungsoo. Trzy Laleczki zbliżyły się swoich pokoi. Baekhyun podszedł do pierwszego pomieszczenia, Kyungsoo do drugiego, a Luhan do trzeciego.
  Ta trójka wstrzymała oddechy i przekręciła klamki.
***
Baekbeom nie wiedział czego oczekiwać. Nie widział swojego brata przez ponad piętnaście lat. Spędził lata na szukaniu go po tym, jak umarł ich ojciec. Teraz oni powiedzieli, że go odnaleźli. Baekbeom powinien czuć się szczęśliwy, ale wszystkim co czuł, było zdenerwowanie.
Wszystko to zmieniło się, gdy drzwi w końcu otworzyły się. Do środka wszedł chłopak o miękkich, złocistobrązowych włosach, opuchniętych policzkach i czerwonym nosie. Jego oczy były wilgotne i wchodził w ciszy.
Baekhyun. To mój brat, Baekhyun.
Baekhyun podniósł wzrok, by odnaleźć innego mężczyznę, trochę starszego od niego, patrzącego prosto na niego. Nagle spłynęły na niego fale wspomnień. Wspólne granie w parku. Śmianie się z kreskówek. Przytulanie się przed pójściem spać.
– Baekhyun? To ja, Baekbeom. – Baekbeom podszedł do przodu, zbliżając się do swojego brata. Położył dłonie na jego ramionach, a Baekhyun wydał z siebie słaby dźwięk.
– Hyung…
Baekbeom zamknął swojego brata w uścisku i zanim się zorientował, zaczął płakać. Jego brat, długo zaginiony młodszy brat został odnaleziony. Harował w sklepie mięsnym, od kiedy był młody, desperacko próbując zarobić pieniądze, by uratować brata. Myślał, że ten nie żyje. Nigdy w całym swoim życiu nie wyobrażał sobie, że Baekhyun jest żywy.
– Baekhyun… – Płakał cicho. Poczuł ciepłe łzy na swoim własnym ramieniu, gdy Baekhyun oplótł ramiona dookoła swojego hyunga.
– Hyung…
Żaden z nich nie wyobrażał sobie, że ten dzień kiedykolwiek nadejdzie. Że zobaczą siebie po tych wszystkich latach, po tych wszystkich łzach, bólu, wszystkich „tęskniłem za tobą” i „gdzie byłeś?”.
To był cud.
***
– Kyungsoo?
Kyungsoo definitywnie nie mógł rozpoznać kobiety i mężczyzny stojących przed nim. Kobieta ubrana była w tweedowy płaszcz, a mężczyzna w pasiaty sweter oraz mokasyny. Kobieta miała okrągłe oczy, a mężczyzna różowe usta. Kyungsoo odwrócił się do szklanego stolika i spojrzał na swoje odbicie. Później podniósł wzrok na kobietę i mężczyznę.
Wtedy zdał sobie sprawę, że wyglądał dokładnie jak oni.
– Kyungsoo? To ja, twoja mama. Ten tutaj to twój tato. – Kobieta wskazała na siebie i na mężczyznę. – Pamiętasz?
Kyungsoo lekko potrząsnął głową. To było niewłaściwe. Czuł, jakby ich znał, a przynajmniej jakby powinien. Wydawali się znajomi. Minęło dużo czasu, odkąd byli razem, ale tak blisko, jak byli fizycznie, nigdy nie byli tak oddaleni od siebie w żaden inny sposób. *
– Och, moje dziecko… – Kobieta podeszła, aby go przytulić. Mężczyzna wkrótce podążył za nią, rodzice tulili swoje długo zaginione dziecko. Kyungsoo mógł usłyszeć ciche szlochanie swojej matki oraz poczuć ciepły oddech ojca w swoich uszach.
Te dźwięki. To ciepło, ten uścisk, to uczucie…
Kyungsoo nie pamiętał, ale chciał. Chciał znowu to pamiętać. A więc tak to jest mieć rodziców.
Oplótł ramiona dookoła swoich rodziców i wydał z siebie stłumiony szept – Mamo… Tato…
Kai ułożył dłoń na szybie, chcąc dosięgnąć dłoni Kyungsoo. Pragnął otrzeć jego łzy, jak zazwyczaj to robił.
Wówczas zobaczył, jak zamiast niego, robi to tata Kyungsoo i zamknął dłoń.
***
Luhan nerwowo wszedł do środka, czując, że jego dłoń oddziela się od tej Sehuna. Bał się iść dalej. Nie wiedział czego się spodziewać i to go przerażało.
– Idź, będę cię pilnował. – Usłyszał szept Sehuna. Małe popchnięcie i przeszedł przez drzwi.
– Luhan? Synu, czy to ty? – Głos wołał go w języku chińskim. Luhan szybko odwrócił głowę. Spojrzał na mężczyznę i kobietę stojących przed nim. – Luhan? Synu? – mężczyzna zawołał po raz kolejny.
Luhan nie słyszał chińskiego przez ponad piętnaście lat. Nagle słowa były dla niego obce. Chwilę zajęło mu, zanim zarejestrował, co mężczyzna usiłował powiedzieć. On wołał moje imię. Nazwał mnie synem.
Luhan powoli podszedł w ich kierunku, jego oczy ani na chwilę nie opuściły rodziców. Jego matka szlochała, a jego ojciec patrzył na niego wyczekująco. Te oczy, które należały do jego mamy, Luhan przypomniał sobie, że były znajome. Słowa tkwiły zablokowane w jego gardle, a on wciąż przełykał ślinę, by oczyścić swoje uczucia.
– Mamo… – wyszeptał po chińsku. Zdawało się, że to jedyne słowo po chińsku, które pamiętał.
Mama Luhana zaczęła łkać i rodzina była owinięta nawzajem w swoje ramiona. Luhan czuł się jak obcy w ich ramionach, ale w tym momencie w pozytywnym sensie.
Być może jeśli upłynie trochę czasu, stanie się kimś więcej niż tylko wygodnym nieznajomym. W końcu stanie się czyimś synem. Ich synem.
***
– Jutro wyślemy chłopców z powrotem do domów razem z ich rodzinami – Minho wyjaśnił Xiuminowi i Jongdae. Xiumin mocno chwycił dłoń swojego męża. Ten czyn nie przeszedł niezauważony.
– Przykro mi, ale to musi się odbyć.
– Wiemy, to po prostu… – Xiumin próbował wyjaśnić, ale słowa utknęły w jego gardle. Chanyeol, Kai i Sehun dołączyli do nich kilka minut później, z poważnym wzrokiem, a ich twarze wykrzywione w dziwnej mieszance ulgi i smutku.
– W imieniu WOAHT nie jestem w stanie wystarczająco podziękować wam za wasz niewiarygodny wkład w tej sprawie, szczególnie za opiekę nad Laleczkami i za ich ochronę. – Minho ukłonił się głęboko. – Jako dowód wdzięczności dyrektor ofiaruje wam nagrodę w postaci pieniężnej.
– Och nie, to nie będzie konieczne.
– Proszę, pozwólcie nam to zrobić. Jestem pewien, że dziesięć tysięcy dolarów będzie świetnym prezentem dla was wszystkich.
– Dziękujemy, ale – wyjaśnił Jongdae – nie przyjmujemy zapłat za nasze starania. Byliśmy szczęśliwi, pomagając im.
Minho patrzył na Chanyeola, wyczekując odpowiedzi. Chanyeol przez moment patrzył na dwójkę swoich przyjaciół i wymieniał z nimi znaczące spojrzenia. Spojrzał z powrotem na Minho i z maleńkim uśmiechem także potrząsnął głową. Dziesięć tysięcy dolarów było niczym. To, co mamy, to, czym się dzielimy, to, co zrobiliśmy, jest warte więcej niż dziesięć tysięcy i wszystkie pieniądze na świecie.
Minho ponownie się ukłonił i opuścił pokój. Pomieszczenie zapadło w głęboką, wymowną ciszę. Xiumin i Jongdae siedzieli przy stoliku, wpatrując się w swoje palce. Nie było żadnego dźwięku poza ciężkimi oddechami. Jongdae przerwał ciszę.
– Musimy powiedzieć dzieciakom.
– Musimy? – odezwał się Xiumin. Jongdae nie powiedział nic. Nie chciał, ale jaki miał wybór? Miał być tym odważnym, miał być pierwszym, który się pożegna.
– Chłopcy, musimy powiedzieć do widzenia. – Jongdae podniósł się ze swojego miejsca i podszedł do trzech chłopców. Położył dłonie na ramionach Chanyeola, masując je uspokajająco. Odwrócił się, by spojrzeć na Kaia, którego twarz skierowana była ku dołowi.
– Nie.
– Co?
– Nie chcę. – Kai podniósł głowę. Jego oczy był czerwone, a policzki zbrukane łzami. – Nie chcę się żegnać.
– Kai… – Xiumin wstał, jego kolana były słabe, a nos zakatarzony.
– Nie chcę. Nie idę się pożegnać. Jeśli to powiem, on nigdy nie wróci. – łzy spłynęły po twarzy Kaia jak niebezpieczny strumień. – Dlaczego nie mogą zostać? Dlaczego muszą odejść? Właśnie uratowaliśmy ich życia i to jest nasza zapłata?
– To jest właściwa rzecz do zrobienia…
– W takim razie dlaczego zawsze robimy właściwe rzeczy? – wyrzucił z siebie Kai, krztusząc się własnymi słowami. Czuł, jak ściska się jego serce, a jego oddech staje się krótki. – Nie ma nic dobrego w robieniu właściwych rzeczy! Nie ma w tym żadnego zysku. Dlaczego nie możemy robić niewłaściwych rzeczy?! Dlaczego nie możemy sprawić, żeby zostali?! Chanyeol prawie umarł, do kurwy nędzy!!!
Sehun pozostał cicho, obserwując, jak jego przyjaciel traci zmysły w tym niewielkim szklanym pokoju. Położył dłoń na jego ramieniu, tylko po to, by mieć ją zepchniętą. Chanyeol słabo zawołał – Jongin…
– Nie nazywaj mnie tak! – Kai obrócił się, by spiorunować Chanyeola wzrokiem z załzawionymi oczami, jego ręce odepchnęły chłopaka. Jongdae zauważył nutkę bólu w oczach Chanyeola, ale siłą rzeczy nie było to skierowane do Kaia.
– Wszyscy będziecie kłamać, jeśli powiecie, że możecie pozwolić im odejść! – krzyknął na swoich przyjaciół. Kai był zły, dlaczego jego przyjaciele nic nie mówili? Jak mogli siedzieć tam i patrzeć, jak on się rozkleja; patrzeć, jak ich życia są zabierane? – Wydaje ci się, że możesz powiedzieć „do widzenia” Luhanowi? Pożegnać się z Baekhyunem? Przybrać twardy wyraz twarzy i uśmiechnąć się, wiedząc, że nigdy nie wrócą? Że ostatecznie was zapomną?
– Proszę, nie bądź samolubny… – Jongdae próbował go uspokoić.
– Dlaczego nie mogę być samolubny? Dlaczego zawsze to ja muszę być tym dobrym? Co dostaję w zamian? – Kai płakał. – Kocham go. Kocham Kyungsoo. Kocham go tak mocno, że moje serce boli, gdy nie ma go tutaj. Czułem, jakby mógł umrzeć, kiedy ujrzałem nóż na jego szyi. Dla niego wskoczyłbym pod pociąg; rzuciłbym się na pole walki, żeby go uratować. Zaryzykowałbym wszystko, żeby go ocalić. Moim jedynym przestępstwem jest kochanie go. Dlaczego wciąż chcecie mi to odebrać? Dlaczego zabieracie osobę, która trzyma mnie przy życiu? – Upadł na kolana, płacząc spazmatycznie.
– K… – Xiumin mógł go uspokoić, ale nie mógł poczuć jego ciała. Słowa Kaia dźgnęły go w serce. Chciał dosięgnąć chłopca, jednak w momencie, gdy się ruszył, zaczął szlochać. Sehun i Chanyeol pochylili się i płakali razem ze swoim przyjacielem, ich ramiona były zahaczone o siebie wzajemnie, a łzy spływały po ich twarzach. Jongdae pozostał cicho, przełykając swoje łzy i zaciskając dłonie. Chciał powiedzieć „nie”, musieli zrobić właściwą rzecz. Musieli być tymi dobrymi; musieli być bohaterami w tej historii. Jongdae chciał przeforsować wszystkie słowa Kaia, ale w głębi duszy nie potrafił. Jak można przeforsować prawdę?
Bohaterowie nie mogą być odważniejsi niż ktokolwiek inny. Oni tylko są odważniejsi pięć minut dłużej.**
A te pięć minut już dawno minęło.
***
– Będziemy odsyłać Laleczki z powrotem do domu – Suho powiedział wujowi i kuzynowi, którzy leżeli obok siebie w pojedynczych szpitalnych łóżkach. Jenny leżała zwinięta obok swojego taty, wtulając swoją twarz w zagłębienie jego szyi.
– To miłe. – Panu Wu uśmiechnął się słabo, odrobinę wiercąc się na swoim miejscu. Przez chwilę był nieprzytomny, ale lekarze przyszli, by powiedzieć im, że wkrótce będzie z nim dobrze. Dostał urlop i powiedziano mu, żeby został w domu przez kilka tygodni. Co było tak samo dobre po tym wszystkim, co się stało; nie był całkowicie pewien, jak wrócić do pracy.
– Co stanie się z Yonggukiem, jego gangiem i Zelo? – zapytał Kris.
– Proces rozpocznie się w przyszłym tygodniu.
– Zelo zabił właściwego człowieka.
– Niemniej jednak był to człowiek. Ale postaram się, aby wymierzono mu lżejszy wyrok – powiedział Suho. Kris pokiwał głową i pogłaskał córkę po włosach.
– Jakie to uczucie? – spytał Suho.
– Być w szpitalu?
– Nie, uratować swoją córkę.
Kris spojrzał w dół na swoją małą córeczkę i ucałował jej czoło. – Czuję się jak najbardziej bezużyteczna osoba na świecie.
– Dlaczego?
– Ponieważ mogłem temu zapobiec. Zamiast tego pozwoliłem, by to się stało. To moja wina, że Jacques uprowadził Jenny. Powinienem dużo częściej być w domu. Powinienem był posłuchać Tao…
– Synu – wychrypiał panu Wu, przerywając Krisowi. – To nie twoja wina. Nikt nie wiedział, że Jacques zachowa się w ten sposób. Nikt… Nikt nie wiedział o tym, co robił.
– Tato…
– Wszyscy popełniamy błędy. Niektórzy z nas popełniają te straszne. – Spojrzał na syna, kiedy odwrócił głowę. – Ale nie ma powodu, aby ciągle o tym mówić. Jedyną rzeczą, jaką możemy zrobić, to iść naprzód i obiecać sobie, że więcej nie przydarzy się to żadnej z osób, które kochamy.
– Tato…
– Straciłem twoją matkę z moich własnych egoistycznych powodów. I prawie straciłem ciebie i moją wnuczkę z tych samych powodów. Nie jestem głupi. Nie musi mi spaść kowadło na głowę – powiedział starszy mężczyzna z oczami zwróconymi w stronę sufitu. – Przepraszam, synu.
Kris chciał płakać. Chciał, ale tego nie zrobił. Zagryzał dolną wargę. – Ja też, tato.
– Hej, ludzie – powiedzieli Tao i Yixing, kiedy wrócili z zakupów. – Jak się wszyscy mają?
– Wylewając swoje dusze poruszającymi słowami – zażartował Suho, próbując zbagatelizować sytuację. Panu Wu parsknął, a Kris przewrócił oczami.
– To miłe uczucie mieć tutaj wszystkich razem. – Tao pocałował czoło Krisa, kiedy odłożył rzeczy, które wcześniej trzymał w rękach. – Powinniśmy robić to częściej.
– Dla mnie, brzmi nieźle. – Yixing uśmiechnął się.
– Tak. – Kris skinął głową. Spojrzał na swojego ojca i córkę.
To brzmiało dobrze. A nawet bardzo dobrze.


*Jodi Picoult
**Ronald Reagan

poniedziałek, 16 listopada 2015

The Porcelain Dolls [34/38]

5 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: To może zaczekać | oryginał: It can wait 
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay
rating: PG-13
 Wydawało się, że czas się zatrzymał. Jak film w zwolnionym tempie, wszyscy patrzyli, jak bezwładne ciało Jacquesa upada na przód. Jenny płakała, kiedy spadła na ziemię, obijając sobie brodę. Sehun, Kai i Chanyeol w sekrecie wykradli się i ukryli za Krisem, przybyli na czas, aby usłyszeć wystrzał.

            Sehun obserwował kałużę krwi Jacquesa, która wypływała spod niego, jego oczy były wywrócone do tyłu. Gdy podniósł wzrok, ujrzał chłopca z różowymi włosami. Trzymał broń.
Płakał.
– Zelo… – wymamrotał cicho Suho.
– Nie mogę tego zrobić… Nie zrobiłem tego… – szlochał cicho, wskazując bronią w dół na martwe już ciało.
– Zelo… chodź tutaj…
– Nie mogę pozwolić mu zabić Jenny… Nie mogę…
– Nie zrobisz tego… powstrzymałeś go… uspokój się,  Zelo, odłóż broń…
– Ty SUKINSYNU!!! – Yongguk podniósł broń i wymierzył ją w Zelo. Wystrzelił kulę, a w ułamku sekundy chłopiec został pociągnięty w dół przez Suho, ledwie unikając strzału.
– Jenny!!! – Kris rzucił się na przód, aby podnieść swoją córkę i upadł, gdy już to zrobił. Odwrócił się, żeby spojrzeć na swoją nogę oraz zaklął na widok wypływającej krwi. – Cholera!
– Kris został postrzelony! Zabierzcie go!!! – Minho krzyknął do pozostałych. Jenny wyciągnęła ręce w stronę swojego taty, płakała. – Tatusiu!!! Tatusiu!!!
– Kris! Kris! – Suho podbiegł do boku kuzyna, który czuł się osłabiony z powodu utraty krwi. – Lekarza!!!
– Nigdy mnie nie dostaniecie! – Yongguk biegł z Kyungsoo w ramionach. Obrócił się, by ujrzeć podążających za nim jego ludzi, jednak władze były szybsze. Sungyeol właśnie zaaresztował mężczyznę, który trzymał Luhana i Baekhyuna. A w środku rozważań czy powinien uratować swojego człowieka, poczuł zimną lufę w pobliżu swojego czoła.
– Poddaj się. – Głos Suho zadzwonił mu w uszach.
Yongguk położył Kyungsoo i podniósł ręce w geście porażki.
Gra była skończona. A oni przegrali.
Yongguk miał zaciśnięte kajdanki oraz został szybko odeskortowany. Patrzył na martwe ciało Jacquesa, leżące w jego własnej krwi i mógł poczuć łzy w oczach. Nie płakał od dwudziestu lat.
To był pierwszy raz, kiedy to robił.
Przepraszam, szefie.
***
– Zabierz ich wszystkich do szpitala!!! Szybko!!! – ponaglił Suho, sprowadzając swojego kuzyna i bratanicę do karetki. Nakłonił Laleczki i trzech chłopców, by także jechali. Przebiegł dłońmi po ciele Jacquesa, sprawdzając jego marynarkę i kurtkę. Wewnątrz znalazł małe, kwadratowe urządzenie z pojedynczym czerwonym przyciskiem.
To jest to. Przycisk samozniszczenia.
– Taemin!!! – Jego asystent jak magik pojawił się koło niego. – Wyślij ludzi do każdego z klubów Jacquesa. Do banków, do naszego domu, do jego mieszkania i w każde miejsce, z którym miał kontakt. Są tam bomby!
– Już zrobione. – Tuż obok pojawiła się Nina. – Kiedy ciebie nie było, poszłam prosto do jego mieszkania. Znalazłam plany jego samobójstwa. – Nina wręczyła mu białą kopertę. – Zapobiegłam kryzysowi. To jest plus posiadania agentów na całym świecie.
– O Boże, Nina – wydyszał Suho, pochylając się do przodu, aby ją przytulić. – Dziękuję.
– To moja praca.
– Gdzie jest Yixing? Znalazłaś go?
– Jest w domu, proszę pana.
– W domu?
– Tak, jego szef dał mu dzień wolny. Spędził cały ten czas ze swoją siostrą. Ochroniarze są na zewnątrz jego domu, tak jak mówiliśmy. – Taemin zwrócił mu telefon i Suho wybrał numer.
Jego serce waliło w rytmie dzwonienia telefonu.
– Halo?
– Xingie! – Suho chciał płakać.
– Suho? Joonie? Gdzie jesteś?
– Jestem… – Suho pociągnął nosem. – U mnie w porządku.
– Jesteś pewien?
– Tak – odetchnął. – Jesteś w domu? Jadę, żeby cię zabrać.
– Dobrze w takim razie.
– Och i Xingie?
– Tak?
– Jesteś teraz bezpieczny.
– Co masz na myśli?
– Jesteś bezpieczny. Wszystko skończone.
Minęła chwila ciszy. Potem Yixing zalał się łzami.
Tym razem Suho do niego dołączył.
***
Suho i Yixing pospieszyli do szpitala, gdzie zostali przyjęci Kris, laleczki i nawet pan Wu. Odnaleźli Tao stojącego na środku szpitalnego korytarza z głową w rękach.
– Tao… – Suho nawet nie mógł powiedzieć kolejnego słowa. Tao rzucił się na niego i przytulił go.
– Dziękuję. Dziękuję za uratowanie mojej rodziny.
– Bzdura, oni są też moją rodziną. – Suho uśmiechnął się. – To jest Yixing.
– Miło cię poznać. – Yixing uśmiechnął się uprzejmie.
– Mnie również.
– Gdzie jest wujek Wu?
– Jest na oddziale intensywnej terapii. Właśnie wyjechał po operacji, a Kris przed chwilą wjechał. Pozwoliłem Jenny być przez chwilę z dziadkiem.
– Chodźmy się z nim zobaczyć.
Tao poprowadził Suho na oddział intensywnej terapii, gdzie został przyjęty jego wuj. Wuj Wu był podłączony do kroplówek i wszelkiego rodzaju medycznego sprzętu. Wyglądał bardzo spokojnie, kiedy oddychał powoli, jego klatka piersiowa unosiła się i opadała. Jenny leżała zwinięta w kłębek obok swojego dziadka z zamkniętymi oczami, jej głowa spoczywała pod jego ręką.
– Wujku Wu… – Suho chwycił dłoń starszego mężczyzny, głaszcząc skórę na jej wierzchu.
– Uratowałeś go – odezwał się Tao. Suho zwiesił głowę i ucałował dłoń swego wuja.
– Czy z Krisem będzie wszystko w porządku?
– Lekarz mówi, że tak. Nie trafiło w nic śmiertelnie.
– Do czego dotarła nasz rodzina? Zrujnowanie, zdrada, oszukiwanie przez lata.
– A teraz to wszystko się skończyło – powiedział Yixing, uspokajając Suho. – Jedyna droga stąd prowadzi do przodu. Uratowałeś swojego wuja, a z twoim kuzynem wszystko będzie dobrze. Bóg zwraca uwagę na was wszystkich.
– Proszę pana? – Rozległo się pukanie do drzwi i Taemin wyściubił głowę. Ukłonił się, nim wszedł. – Przepraszam, że panu przeszkadzam.
– O co chodzi?
– Chciałem tylko panu powiedzieć, że wszyscy pracownicy z klubów Jacquesa zostali zabrani na przesłuchanie. Również bomby zostały usunięte. Yongguk i jego gang będą sądzeni najpóźniej w tym miesiącu, w grę wchodzi dożywocie albo kara śmierci. Ponadto uratowaliśmy więcej niż 1100 małych dzieci.
Suho odetchnął. – A co z Laleczkami? I trzema chłopcami? Wierzę, że Chanyeol ocalał od śmierci.
– Laleczki są na jakichś badaniach kontrolnych, ale poza tym nikt nie został ranny. Co ciekawe, magazyn, w którym byli przetrzymywani także jest częścią konglomeratów twojego wuja. – Taemin wręczył mu kartotekę. – Kiedyś mieścił wysoko eksperymentujące laboratorium. Przeprowadzano tam eksperymenty dotyczące życia i śmierci. Twój wuj przeniósł laboratorium kilka lat temu, a ten magazyn pozostał pusty. Ten zbiornik, do którego wpadł Chanyeol, był wypełniony utlenionym perfluorowęglowodorem.
 – Substancja, w której można oddychać.
– Właśnie. Dlatego mógł przetrwać. Jedyny sposób, aby Pan X wiedział o laboratorium był taki, że musiał pracować dla twojego wujka. Nadal twierdzę, że to cud. Gdyby Zelo nie zabił Jacquesa, nie umiem sobie wyobrazić…
– Zaczekaj, co stało się z Zelo? – spytał Tao.
– Jest na zewnątrz. Prosił o spotkanie z tobą, zanim zostanie zabrany.
Tao popędził na zewnątrz. Taemin spojrzał na swojego szefa. – Nina Watson też tam jest.
– Zostań tutaj, Xingie, niedługo wrócę. – Suho wyszedł ze swoim asystentem i stanął twarzą w twarz z Niną.
– Jak się miewa twój wuj?
– Nic mu nie będzie.
– A Kris?
– Jemu też. – Suho odetchnął. Niezręczna pauza wkradła się miedzy nich, zanim Suho jej nie przerwał.
– Wiedziałaś, kto był Panem X, prawda?
– Co? – Nina spojrzała na niego nieustannie zmieszana. – Nie wiedziałam.
– Tak, wiedziałaś. Rozwiązałaś sprawę przede mną. Przeglądałaś dokumenty. Ułożyłaś je w tej kolejności. Widziałaś czek. Musiałaś wiedzieć, kim on jest.
– Ja nie rozwiązałam sprawy. Ty to zrobiłeś. – Zerknęła na niego, jej wypielęgnowany palec wskazywał jego pierś. –Pomogłam ci w walce. Zdetonowałam bomby, ale to wszystko. Ty rozwiązałeś sprawę, ty znalazłeś przywódcę. Ty uratowałeś Porcelanowe Laleczki 1100 innych dzieci. Nie wspominając o twoim wujku.
– Ale…
– Ja tylko pomagałam. – Cofnęła palec i wyprostowała spódnicę. – Powiedz swojemu wujowi, że ty to zrobiłeś. WOAHT to zrobiło. On tego potrzebuje. I ty też.
Suho brakowało słów. Patrzył na Ninę, nim pochylił się, żeby ponownie ją przytulić. Miała rację, potrzebował tego. Bardzo tego potrzebował.
– Dziękuję.
– Nie ma za co. – Nina wyciągnęła rękę. – Przyjemnością było pracować z tobą.
– Być może będziemy ze sobą pracować pewnego dnia.
– Wierzę, że będziemy.
– Wciąż nie mogę uwierzyć, że Zelo zastrzelił Jacquesa. – Nina potrząsnęła głową. – Nigdy nie możesz zbyt nisko oceniać umiejętności pojedynczej osoby. Myślę, że mimo wszystko jest człowiekiem.
– Tak. – Suho pokiwał głową. – A to jest nasza największa siła.
Nina poszła wzdłuż korytarza i weszła do windy. Będąc w środku, rzuciła ostatnie spojrzenie Suho. I po raz pierwszy, i miejmy nadzieję, że nie ostatni, uśmiechnęła się.
***
– Zelo… – Tao nie wiedział co powiedzieć. Spojrzał na chłopca przed sobą, posiniaczonego i poturbowanego. Miał blizny na policzkach, jego oczy były opuchnięte, ręce trzymał za plecami.
– Mistrzu… – Zelo pociągnął nosem. – Przepraszam, mistrzu. Byłem złym uczniem. Zawiodłem cię.
– Zelo, uratowałeś moją córkę… – Tao podszedł do chłopca, dłońmi objął jego twarz. – Jak…
– Nie mogłem znieść patrzenia, jak krzywdzi twoją córkę, mistrzu. – Zelo zakrztusił się własnymi słowami. – Przepraszam. Nigdy nie powinienem dać się wciągnąć. Doprowadziłem ciebie i twoją rodzinę do cierpienia. Tak bardzo mi przykro.
– Zelo… jest dobrze… teraz jest w porządku…
– Mistrzu – Zelo ponownie wykrztusił. Tao próbował zetrzeć łzy z jego policzków. – Muszę iść.
– Iść gdzie? Dokąd idziesz?
– Mam tylko pięć minut na rozmowę z tobą. – Chłopiec pociągnął nosem. – Proszę, uważaj na siebie. Dziękuję za wszystko, co dla mnie zrobiłeś, mistrzu.
– Zelo… – Policjant pociągnął Zelo za ramię i odeszli. – Zelo!!! Wracaj!!! Zelo!!! – Tao usiłował biec za nim, jednak Suho odciągnął go.
– Pozwól mu iść.
– Ale… ale on…
– Tao, on zabił człowieka.
– Ale…
– Zobaczę, czy będę mógł złagodzić jego wyrok. – Suho pociągnął go. – Obiecuję.
Tao mógł tylko skinąć głową i modlić się.
***
– Proszę pana, mam dla pana także inne wiadomości – powiedział Taemin, czytając na swoim tablecie. – Rodziny Baekhyuna, Luhana i Kyungsoo zostały odnalezione i zidentyfikowane.
– Naprawdę? – Suho otworzył szerzej oczy ze zdziwieniem. – To świetnie. Czy powiadomiłeś ich?
– Tak. Jutro będziemy spodziewać się przylotu rodzin.
            – Jutro? – Suho spojrzał przez okno do pokoju, gdzie sprawowany był nadzór nad trójką chłopców. Wyglądało na to, że Baekhyun miał się dobrze, jako że rozmawiał z Chanyeolem. Luhan patrzył na Sehuna, trzymając Lucy. Mike wpełznął na kolana do Kaia, podczas gdy ten karmił Kyungsoo swoim jedzeniem. Yixing był w środku, rozmawiał z rodziną Kim, która przyszła, by ich odwiedzić.
– Tak, jutro. – Taemin powiódł wzrokiem po widoku, jaki miał jego szef. – Powinniśmy im powiedzieć? – Suho otworzył drzwi i jedną stopą wszedł do środka.
– Nadal nie mogę uwierzyć, że jesteś żywy.
– Ja też nie.
– Nie mogę sobie wyobrazić, co by się stało, gdybyś umarł. – Baekhyun potrząsnął głową.
– Przychodziłbym i cię nawiedzał. – Chanyeol uśmiechnął się.
– Boję się duchów. Mógłbym po prostu zadzwonić do pogromców duchów czy coś.
– Nawet pogromcy duchów nie mogliby mnie pokonać! Będę cię nawiedzał, dopóki do mnie nie dołączysz! – Chanyeol zarechotał, sprawiając, że Baekhyun zgiął się w pół od jego śmiechu. Sehun był zajęty przytulaniem Luhana, który trzymał w ramionach śpiącą Lucy. Kyungsoo jadł samodzielnie, ponieważ Mike chciał się pobawić z Kaiem. Od czasu do czasu Kai przestawał się bawić, by obdarzyć Kyungsoo pocałunkiem.
– Nie mogę uwierzyć, że są bezpieczni. – Xiumin pociągnął nosem, wycierając łzy szczęścia.
– Ja też – odezwał się Yixing lekko łamiącym się głosem. Tata dwójki dzieci podszedł, aby przytulić Baekhyuna, podczas gdy Yixing usiadł obok Luhana, trzymając go za ręce.
Suho zamknął drzwi i odsunął się.
– To może zaczekać.

środa, 11 listopada 2015

The Porcelain Dolls [33/38]

8 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Huk | oryginał: Bang 
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay
rating: PG-13
Baekhyun wpatrywał się w twarz pod szkłem. Zamknięte oczy, blada skóra, kręcone włosy unosiły się, jakby były martwą meduzą, nieznacznie rozchylone usta, podczas gdy długie kończyny postaci nieporadnie dryfowały tu i tam. Zdał sobie sprawę, że krzyczał i płakał, to trwało dopóty, dopóki nie zaczął dyszeć.
Chanyeol.
Zabili go.
Baekhyun był bliski upadku i omdlenia z powodu wyczerpania, gdy usłyszał dźwięk ładowania broni i ostry głos mężczyzny. – Stój, Bang Yongguku. – Szybko, lecz z trudem odwrócił głowę.
Kris. Człowiek, który nas uratował.
O Boże.
Baekhyun rozejrzał się dookoła, by odnaleźć Kaia i Sehuna trzęsących się na podłodze, mokrych od ich podtapiającego doświadczenia i przytrzymywanych przez silnych mężczyzn ponad nimi. Jego palce drapały szkło, gdy patrzył na swoich braci. Luhan szlochał, a Kyungsoo zasłabł z powodu traumy.
– Gra skończona. – Kris wymierzył swoją broń w Yongguka. – Puść chłopców wolno.
– Myślisz, że zamierzam poddać się tak łatwo? – zakpił Yongguk. Przyciągnął Baekhyuna do swojego boku i z żelaznym uściskiem na chudym ramieniu Laleczki, poczuł, jak wibruje jego telefon. Błyskawicznie go wyciągnął oraz dostrzegł wiadomość.
Otoczyli cię.
Kris zauważył zmianę na twarzy Yongguka. Powoli przysunął się bliżej, trącając Minho, by ruszył za nim. Minho wyszeptał mu do ucha: – Ludzie są na zewnątrz, czekają na rozkazy. – Kris nie mógł poruszyć głową, jego oczy były skupione tylko na jednej rzeczy.
– Bierzcie ich. – Z jednym prostym poleceniem Yongguk i jego ludzie czmychnęli z magazynu przez boczne drzwi, zabierając ze sobą Laleczki. Baekhyun krzyczał w dłoń Yongguka, gdy został przerzucony przez jego ramię i porwany. Inni poplecznicy zaczęli strzelać z broni w Krisa i Minho.
– Wsparcie!!! Potrzebuję wsparcia!!! – Kris krzyczał do swojej krótkofalówki. Minho dał mu jedną, zanim zaczęli zakradać się do magazynu. Schronił się za filarem i ostrożnie strzelał w sprzymierzeńców. Minho chwilę wcześniej śmiertelnie postrzelił jednego z nich,  przenosił Sehuna w bezpieczne miejsce. I jak w doskonale ułożonej w czasie choreografii w końcu przybyło wsparcie.
– Stójcie! Ręce do góry! – Poplecznicy dowodzeni przez Youngjae zatrzymali się, gdy wkroczyła ekipa SWAT, w pełni osłonięta z broniami wymierzonymi w kilku pozostałych członków gangu. Rozejrzał się dookoła otoczenia. Dwóch ludzi zastrzelonych, trzech rannych.
Uniósł ręce w powietrze, upuszczając broń.
– Łapcie ich! – Rozkazał Sungyeol, kiedy kajdanki zostały rozdane, rozeszli się. Kris wreszcie opuścił swoje miejsce ukrycia i pobiegł prosto do podziemnego dołu. Widział jak Chanyeol dryfuje na powierzchni, jego twarz bardzo spokojna. – Potrzebuję zespołu lekarskiego!!! Dajcie mi zespół lekarski i wiertło!!!
Sungyeol wywiercił wielki otwór w szkle. Ostrożnie, by nie zranić Chanyeola. Zespół medyczny zwracał uwagę na dwóch pozostałych chłopców, którzy byli słabi z zimna, a technicy śledczy zabrali martwe ciała. Kris i Sungyeol wyciągnęli nieżywe ciało Chanyeola ze zbiornika. Kris spanikował. Chłopak był zimny w dotyku i nie miał pulsu.
Pompował klatkę piersiową chłopaka tak szybko, jak mógł udzielając mu resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Już miał otworzyć usta Chanyeola, kiedy nagle jego powieki zaczęły drżeć.
– Chanyeol? – Kris był zbity z tropu i zaczął delikatnie klepać chłopaka po twarzy. – Chanyeol, słyszysz mnie? Chanyeol?
Błysk światła wkroczył w zdolność widzenia Chanyeola, oślepiając go. Zmrużył oczy, zamrugał, obserwując pojawiający się przed nim obraz. Ten stawał się wyraźniejszy i wtedy mógł poczuć, jak coś go klepie. Mógł usłyszeć głos.
Obraz miał blond włosy oraz krew na górnej wardze. Był to Kris.
Chanyeol zakaszlał i wypluł wodę z ust, gdy jego oczy otworzyły się. Kris sprawdził jego puls a także oddech. Na powrót usiadł, oddychając ciężko. To był cud. Chanyeol był żywy.
– Chanyeol!
– Kris? – wyjęczał Chanyeol. – Gdzie ja jestem?
– Jesteś w Magazynie 12, właśnie cię uratowaliśmy.
– Nie jestem martwy?
– Nie, nie jesteś.
– Nie jesteś Jezusem?
– Nie, nie jestem. – Kris chichotał przez chwilę. – Jeśli to sprawi, że poczujesz się lepiej, moja ksywa brzmi Krisus. – Spojrzał na chłopaka pod sobą i wszystkim, co mógł zrobić w myślach, to podziękować niebiosom, że ten był żywy. Lekarze pośpieszyli, by otulić go kocami, pomagając mu usiąść. Dalej kaszlał i pluł, czuł, jakby jego głowa była rozrywana przez odczucia.
– Hm… – Amber spojrzała na ciecz w zbiorniku. – Nie wygląda mi to na wodę.
– Rób co chcesz, wyślij to do laboratorium. – Kris machnął ręką nonszalancko. – Chanyeol, czy wszystko w porządku?
– Baekhyun… – wykaszlał, jego ciało drżało. – Baekhyun… zabrali go…
– Tak, wiem o tym. – Kris wstał. Wyciągnął swój telefon i z kilkoma szybkimi kliknięciami włączył ekran z migającym na nim punkcikiem. Roznosiło się wstrętne piszczenie. Ten migający punkcik pokazywał obecną lokalizację Laleczki.
– Proszę, pozwól mi iść z tobą – Błagał Baekhyun, klęcząc na podłodze, trzymając Krisa za nogę.
– Nie mogę. Jeśli pójdziesz, zabiją cię. Ani ty, ani twoi bracia nie będziecie bezpieczni – odparł Kris, klękając i wycierając łzy mniejszego chłopaka.
– Muszę, proszę! – szlochał. – To wszystko moja wina! Ja ich w to wpakowałem! Jeśli tylko nigdy nie opuścilibyśmy klubu…
– Baekhyun, musisz mnie posłuchać. Jeśli chcesz, by byli bezpieczni, zostań tutaj. – Kris wyciągnął zapasowy telefon i wcisnął go w dłoń Baekhyuna. – Zadzwonię do ciebie, jeśli coś by się stało. Cokolwiek zrobisz, nie zgub go. Może uratować twoje życie.
I w rzeczy samej tak się stało.
– Znasz lokalizację Laleczki?! – odezwał się Minho.
– Dałem Baekhyunowi telefon. Tylko na wszelki wypadek. Ma szczęście, że nadal ma go przy sobie. Ludzie, chodźcie ze mną. Sungyeol, bierz swoją ekipę SWAT. Taemin, zostań tutaj i obserwuj chłopców oraz najbliższą okolicę. Wyślij wszystkie siły Interpolu, by poszły za nami.
– Czekaj… – wydukał Kai. – Weź mnie ze sobą.
– Kai, nie mogę…
– Mnie też weź – zawołał Sehun, wstając i upuszczając swój koc.
– Mnie trzeciego – Chanyeol zachwiał się, wstając.
– Nie, nie mogę tego zrobić. Nie jesteście w stanie iść ze mną.
– Proszę – błagał Kai.
– Nie! Dzieciaki, wy prawie umarliście!
– Musimy odzyskać ich z powrotem! – powiedział Sehun, jego usta były niebieskie od zimna, jednak oczy zawzięte i silne. – Nie możemy tak po prostu pozwolić im uciec.
– Jedyny sposób, aby nas zabić – Chanyeol powoli podszedł w ich kierunku – to najpierw zabić Laleczki.
Kris chciał się sprzeczać, ale spojrzał w ich oczy. Złość, frustracja, wola, determinacja i przede wszystkim zemsta malowały się w nich.
– Nie wykonujcie żadnych ruchów, bez mojego polecenia – ostrzegł ich Kris. Pobiegł do vana, a Minho i trzej chłopcy podążyli za nim. Sungyeol i jego ekipa wzięli inny samochód. Minho usiadł na miejscu kierowcy.
– Chodźmy po tego dupka – powiedział Kris i odjechali w pośpiechu. Kris obserwował mrugającą kropkę w swoim telefonie. Po kilku minutach na autostradzie jego oczy rozszerzyły się, gdy zdał sobie z czegoś sprawę.
Laleczki zmierzały na lotnisko.
Zamierzali uciec z kraju.
Przechodzień zapiszczał, kiedy van Minho popędził przez lotnisko, zwalniając na pasie startowym. – Widzę ich, są przed tym odrzutowcem!!!
– ZATRZYMAJ SIĘ!!! – wrzasnął Kris. Van zapiszczał, zatrzymując się. – Zostańcie. W. Vanie – rozkazał, podczas gdy on i Minho wybiegli z naładowanymi w pełni broniami, gotowymi do strzelania.
– Bang Yongguk!!! – zawołał Kris, wymierzając swoją broń w lidera gangu, który trzymał w ramionach bardzo słabego Kyungsoo. Yongguk odwrócił się, ale zanim mógł zareagować, kolejny czarny van przyjechał z drugiej strony. Drzwi otworzyły się i Kris mógł usłyszeć piszczenie dziewczynki.
Poczuł, jak krew odpływa mu z twarzy.
To była Jenny w ramionach Jacquesa.
– Stój!!! – samochód Suho gwałtownie skręcił, a on wyskoczył z niego z zakrwawionymi dłońmi, dzierżąc broń. Suho szybko odwrócił głowę, by ujrzeć stojącego kuzyna. Dwójka patrzyła na siebie, nim przysunęli się bliżej.
– Witaj, Kris. – Jacques uśmiechnął się złośliwie. – No, no, spójrzcie na to. – Podziwiał widok przed sobą. Dwaj kuzyni, Minho i jakaś ilość vanów przyjeżdżających z oddali znajdowała się przed nim jak starannie rozplanowana gra w okręty. Yongguk, Himchan Zelo i trzej inni sprzymierzeńcy stali za nim. Znajdowali się tylko kilka kroków od solidnego odrzutowca. Kris go rozpoznał.
Był to odrzutowiec jego ojca.
Jacques jest tym, który za tym stoi.
Porwał moją córkę.
Wrobił mojego ojca.
Zabił moją matkę.
Słowa nie mogły opisać emocji, które czuł w tamtej chwili. Całkowita zdrada, złość, smutek, frustracja…  jego serce było jak kolejka górska, a jego umysł był gotów się zawalić. Czuł, jakby został postrzelony w plecy. Właśnie wtedy usłyszał płacz swojej córeczki. – Tatusiu!!!
I coś w nim zaskoczyło.
To. Jest. Wojna.
– Daj sobie spokój, Jacques – odezwał się Suho. – Nie ma sposobu, żebyś wyszedł z tego żywy.
– Kto powiedział, że tego chciałem? – odpowiedział Jacques, trzymając w ramionach płaczącą dziewczynkę. – Nigdy mnie nie dorwiecie. Nigdy nie dostaniecie mnie żywego. Nie znajdziesz ich; nigdy nie dostaniesz z powrotem swojej ukochanej córeczki. Prędzej wysadzę wszystko w powietrze, niż pozwolę ci ich dotknąć!!!
Och nie, zmysły Suho zaczęły mu dźwięczeć. On jest samobójcą. To samobójcza ucieczka.
– Na mój rozkaz każdy jeden klub, hotel i każdy ślad po mnie zostanie wysadzony w powietrze. Nie będziecie mieć dowodów, że istniały. Nie będziecie mieć dowodów, że ja istniałem. Nawet ci najdrożsi ludzie, których kochacie.
– Nie bierz ich ze sobą! Oni są niewinni!!! – próbował Minho.
– Ja też byłem!!! Wiele lat temu!!! – krzyczał Jacques, jego oczy były czerwone, a szyja napięta, wyraźnie ukazywała żyły. – Miałem to. Miałem wszystko!!! Później w jeden dzień wszystko zniknęło. – Jacques wskazał rozgniewanym palcem na kuzynów. – Wy zabraliście wszystko. Wy zrobiliście to w ten sposób!!!
– Nic nie zrobiliśmy!!! – ryknął Kris.
– Och, zrobiliście – wydyszał Jacques, jego cała twarz wykrzywiona w złości i furii. Jenny płakała trzymana w ramionach Zelo. – Jeśli ja nic nie mogę mieć, wy też nie możecie!!!
– Puść moją córkę!
HUK!
Strzał.
Żałosny płacz i przenikliwy krzyk.
Krew. Duża jej ilość.
Upadające ciało.
I broń.
Trzymana przez chudego chłopca o różowych włosach.