piątek, 9 października 2015

The Porcelain Dolls [26/38]

6 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Przyjazd Interpolu i bardzo zmysłowe pieszczoty | oryginał: Interpol arrives and a very steamy makeout
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay    
rating: PG-13
            Następnego dnia Suho przyjechał do pracy, czując się jak gówno. Normalnie spędziłby środowy wieczór w domu wuja, sącząc wino i rozmawiając o polityce lub bawiąc się z Jenny. Ale wczoraj ominął całą tę sprawę i zamiast tego pozostał w swoim apartamencie. Był tak znudzony czekaniem, aż Yixing skończy swoją pracę, że wysprzątał mieszkanie. A nienawidził sprzątać, poza tym, miał od tego pokojówki.
Sprzątanie było dobrą rzeczą, bo dało Suho czas na przemyślenia. Nie mógł uwierzyć, dokąd zmierzała ta sprawa. Czy jego drogi, chociaż uszczypliwy i wymagający wuj naprawdę był w to zaangażowany? Jednak trudno było zaprzeczyć, że nie był. Wskazówki były bardzo jasne, fontanna, pusta dobudówka i najbardziej istotne, nazwisko w księdze głównej. Było możliwe, że jego wuj został wrobiony, ale kto mógł go wrabiać? I dlaczego?
Czy winowajca może być bliżej, niż nam się wydaje?
Suho nie odważył się skontaktować z wujem. Przyjechał prosto do swojego biura bez zwyczajowego zatrzymywania się na śniadanie w jego domu. Yixing spakował mu posiłek, więc zjadł go w biurze.
– Dzień dobry, szefie – przywitał się Taemin. – Jest pan tutaj wcześnie.
– Mamy dużą sprawę, nad którą musimy pracować, pamiętasz?
– Tak jest. – Posłał Suho życzliwy uśmiech oraz błyskawicznie wyciągnął sprawdzonego iPada. – Jak pan wie, nasz zespół śledczych pracuje dzień i noc, aby uzyskać nazwiska znajdujące się za kontami bankowymi. I są dobre wieści, proszę pana!
Wreszcie. – To gówno jest bardzo opóźnione. – Suho otrzepał z dłoni okruszki chleba, biorąc do ręki iPada.
– Konto w banku KfW należy do mężczyzny o nazwisku Kwon Jiyoung, popularnego projektanta mody urzędującego w Berlinie. Właścicielem jednego ze szwajcarskich kont jest Lee Jinyoung, księgowy urzędujący w Tokio, a pozostałe należą do modelki Sandary Park. Właścicielem konta należącego do Przemysłowego Banku w Korei jest mężczyzna, który nazywa się Rataw Hum.
Suho przesunął zdjęcia wykazów kont na iPadzie. Projektant mody, księgowy, modelka i były robotnik? Ci ludzie mieli ze sobą tak wiele wspólnego, jak ryba i kurczak.
– Jest z nimi nieznaczny problem…
– O co chodzi?
– Ta czwórka – Taemin przesunął na swoim iPadzie – nie żyje od co najmniej trzech lat.
– Niemożliwe. – Suho gapił się na swojego asystenta. – W jaki sposób ich konta bankowe mogą nadal być aktywne? Wiemy, że Pan X nadal robi z nimi interesy.
– Powiadomiliśmy o tym banki i szukają one ewentualnych oszustw oraz defraudacji. Ktoś musi się pod nich podszywać i używać ich kont.
– Tak musi być. Jak najszybciej chcę mieć na biurku kopię wszystkich dokumentów, które dostarczył nam Yixing.
– Tak jest, a Sungyeol wczoraj na nalocie pobrał próbkę i wysłał ją do laboratorium. Powróciła twierdząco jako krew.
– Czyja krew?
– Zbieramy DNA wszystkich znanych nam ofiar i przesyłamy próbkę przez bazę danych, próbując ją dopasować. Jeśli będziemy to mieli, będzie to solidnym dowodem na to, że przybudówka była użyta jako ich główna siedziba.
 – Dobrze. Gdzie jest Kris?
– Wyszedł do galerii wraz z Minho, żeby przesłuchać kustosza w sprawie istnienia dobudówki. Później pojadą na spotkanie z Im Nayoung.
– Ach… z kim?
– Numer, który dzwonił do stacji nadawczej? Był na nią zarejestrowany. Znaleziono telefon leżący w śmietniku kilka bloków od stacji. – Taemin wyciągnął telefon w plastikowej torebce, zmiażdżony, nie do rozpoznania, a ekran był roztrzaskany na milion kawałeczków.
– Wyślij to do laboratorium.
– Tak zrobię, proszę pana. – Suho skinął głową i wręczył iPada z powrotem Taeminowi. Sięgnął po jabłko, które Yixing mu zapakował i dostrzegł, że Taemin nadal stał w tym samym miejscu.
– Hm… czy masz coś jeszcze?
– Nie zamierza mnie pan zapytać?
– O co?
– O złe wieści? Dobre wiadomości zawsze idą w parze ze złymi.
Suho westchnął ciężko. – Jakie są złe wieści?
– Dyrektor Kim Joonmyun? – Nagle drzwi do jego biura otworzyły się i weszła wysoka kobieta w granatowym kostiumie oraz brązowych szpilkach, miała czarne włosy do ramion i tlące się szare oczy. Była otoczona przez asystentkę i trzech mężczyzn ubranych bez zarzutu. Jeden z nich wyglądał, jakby szkolił się jako tajny agent FBI.
– Nina Watson, agentka Interpolu przysłana z Francji. Jesteśmy tutaj, aby pomóc panu w dochodzeniu w sprawie Porcelanowych Laleczek. – Jej uścisk był silny. Jej postawa była wyprostowana i stanowcza, wskazując na możliwą wojskową przeszłość. Srebrny wisiorek w kształcie krzyża wisiał na jej szyi, błyszcząc na tle jej ciemnej skóry.
– Miło mi cię poznać. Nie każdego dnia Interpol wysyła kobietę na swoje misje. – Suho miał nadzieję, że nie zabrzmiał seksistowsko, ale taka była prawda.
– Nie robią tego, ale jak już to robią, to wysyłają najlepszą. – Rozejrzała się po biurze. – Jaki jest stan sprawy?
– Czy wszyscy zostaliście poinformowani o tym dochodzeniu?
– Tak. Pan Wu przesłał nam faksem wszystkie niezbędne szczegóły.
– Jak on… szczegóły były taj… – Suho zmierzył wzrokiem Taemina, który nerwowo przełknął ślinę.
– Jego… rozkazy…
Suho westchnął i poczuł, jak jego ciśnienie ponownie się podnosi. Ostatnio działo się to bardzo często, był pewien, że lekarzowi nie spodoba się to w jego raporcie medycznym. Zwinął dłonie w pięści i uderzył nimi w biurko. – Taemin, zabierz ich do pokoju szkoleniowego. Będę tam za chwilę.
Nina i Taemin opuścili biuro, wychodząc tak szybko, jak było to możliwe. Suho chwycił swoją kurtkę i odetchnął ciężko. Nienawidził pracować z Interpolem, ani innymi organizacjami, które uważały się za „większe i na wyższym stopniu rozwoju”. Miały skłonność do dyrygowania i wtrącania się, potykania się i sprawiania, że cała sprawa stawała się jeszcze bardziej skomplikowana.
Nina nie wyglądała na kogoś takiego, ale dużo rzeczy mogło pójść źle w ciągu dwudziestu czterech godzin. I nikt nie wiedział lepiej od niego. Suho sprawdził swój telefon i zobaczył przychodzącą wiadomość. Jedz zdrowo i zachowaj dzisiaj spokój, kochanie! Bardzo cię kocham! Hwaiting! Kocham, Xingie!
Włożył telefon do kieszeni i wyszedł, czując się tylko trochę lepiej.
***
Kilka dni temu Kyungsoo udało się powiedzieć pierwsze słowo. Jego pierwszym słowem od dziesięciu lat, sygnalizującym powrót do zdrowia, posuwając się w życiu na przód było… „Olaf”.
Jego pierwszy słowem było imię bałwana. Nie imię byle jakiego bałwana, jego ulubionego bałwana (tak naprawdę znał tylko jednego) z jego ulubionego filmu „Kraina lodu”. Tak naprawdę on tego nie powiedział, było to bardziej jak pół-śmiech i pół-mówienie. Właściwie nie było to tak wzruszające i romantyczne jak pierwsze słowa Luhana, jednakże Kai był szczęśliwy. Dlaczego? Bo miał w związku z tym coś do zrobienia.
Jeden z jego przyjaciół ostatnio zakupił kostium Olafa na eBay’u, mówiąc, że zamierza przebrać się za uroczą postać i zatańczyć na urodzinach swojej dziewczyny. Kaiowi spodobał się ten pomysł, a skoro Kyungsoo miał obsesję na punkcie „Krainy lodu”, zdecydował się pożyczyć kostium i zatańczyć dla niego w ramach czarującej niespodzianki.
– Cześć, Kyungsoo!! Jestem Olaf i lubię ciepłe uściski! – Kai pojawił się w salonie w kompletnym kostiumie Olafa, który był czarny dookoła rąk, sprawiając wrażenie gałęzi. Był bardziej puszysty dookoła nóg, aby nadać całkowity wygląd bałwana. Kai pomachał, próbując poruszać się w absurdalnie gorącym kostiumie. O cholera, ten kostium jest ciężki! Nie wspominając o gorącu. Gdybym był Olafem, nie chciałbym doświadczyć lata, jestem żywym słońcem, na litość boską!
Oczy Kyungsoo zrobiły się okrągłe z radości, a on uśmiechnął się szeroko. Kai poruszał rękami, śpiewając „A tu, wśród pszczół, tu, gdzie dmuchawce pośród pól, tu robię to, co śnieg zwykle robi w lecie. Tu drink - chcesz to masz, tu ciało me smażę w żarze plaż, boski brąz jest modny na świecie w lecie!”
Kyungsoo próbował pohamować swój chichot. Kai był bardzo uroczy w kostiumie, kiedy usiłował brzmieć jak Olaf. Śmiał się i śmiał, patrząc, jak jego cudowny chłopak wiruje z trudnością. Wtedy drzwi się otworzyły i do środka wpadli Lucy i Mike.
– O mój Boże!!! To Olaf!!! – Mike zaatakował bałwana, co spowodowało, że Kai upadł na ziemię. Skrzywił się, upadając na dywan (dzięki Bogu, że tam był).
– Ludzie, to ja.
– APPA!!! Olaf jest prawdziwy!!! Chodź zobaczyć!!! – Lucy pobiegła, by przyprowadzić Xiumina, podczas gdy Mike skakał po ciele Kaia, miażdżąc go swoim za bardzo podekscytowanym śmiechem i skokami.
– O Boże, nie! Argh!!! Mike!!! – Kyungsoo śmiał się tak spazmatycznie, że w jego oczach pojawiły się łzy. To była po prostu najśmieszniejsza rzecz na świecie! Kiedy Mike przestał skakać i ujrzał twarz Kaia, natychmiast zszedł z chłopaka.
– Nie jesteś Olafem. – Patrzył na Kaia z przygnębieniem.
– Oczywiście, że nie. To ja, Kai. Pożyczyłem ten kostium od kogoś innego.
– APPAAAAA!!! – Krzyknął Mike, był bliski łez, szukając swojego taty. Poczuł się oszukany; naprawdę myślał, że Olaf ożył. Kyungsoo pomógł Kaiowi wstać w kostiumie, usilnie próbując się nie śmiać.
– To było żenujące. – Kai poczuł, jak mocny rumieniec wpełza na jego twarz. – Nigdy nie zrobię tego ponownie.
– He, he… Olaf.
– Miałem tylko nadzieję, że… zaraz, co ty powiedziałeś?
I od tamtej pory Kyungsoo znów zaczął mówić. Mike przyszedł, płacząc, jednak gdy usłyszał, że Kyungsoo może mówić, opuścił ciepłe ukojenie swojego taty i zamiast tego poszedł bawić się z Kyungsoo. Śpiewanie także pomogło Kyungsoo w mówieniu. Potrafił zaśpiewać z Mikem i Lucy wszystkie piosenki z „Krainy lodu”. Xiumin przysiągł na Boga, że jeśli jeszcze raz usłyszy „Ulepimy dziś bałwana?”, obtoczy swoje dzieci w śniegu i zamieni je w bałwany. Kai zaśmiał się, myśląc, że to żart, ale Xiumin rzucił w tancerza swoją drewnianą łyżką. Wkrótce Kai przez ciężkie doświadczenia nauczył się, żeby nie drażnić ojca dwójki, gdy ten był w środku opracowywania planu śmierci. Ciche noce, jakie Kyungsoo i Kai mieli w zwyczaju spędzać razem, nie były już ciche. Teraz mówili sobie prawie o wszystkim.
Kai ćwiczył taniec w studio tanecznym tuż za rogiem w pobliżu miejsca zamieszkania. Niewielu ludzi tam przychodziło, co było właściwie tym, czego chciał, coś prywatnego i odosobnionego do pochłonięcia się. Powtarzał kawałek, kiedy Kyungsoo przyszedł go zobaczyć.
– Hej, Kyungie! – Uśmiechnął się, wycierając nadmiar potu. – Co cię tu sprowadza?
– Kupiłem ci jedzenie. – Kyungsoo uśmiechnął się. Obdarzył Kaia szybkim pocałunkiem, nie za długim, jako że tamten pachniał potem.
– Zjem później. Powtarzam nowy taniec i wygląda na to, że nie mogę wczuć się w postać.
– Dlaczego? Czy to trudne?
– Nie… tylko… – Kai westchnął. – Muszę być seksowny, ale dzisiaj nie czuję się seksowny.
– Och – powiedział Kyungsoo. – Czy to pomoże, jeśli będę oglądał, a potem skomentuje? Mieliśmy w zwyczaju siadać i oglądać Yixinga hyunga, kiedy każdego dnia ćwiczył swój układ taneczny i Baekhyun hyung komentował.
– Jasne. – Kai mógł użyć mocy wejściowej. Nie mógł być gorszy niż wtedy, gdy zaczynał. Włączył radio i popłynęła nowa piosenka.
Turn the lights off
Sit back & Relax your mind
If you’ll be mine, I don’t need no more
We just ride tonight, come on!
            Chrapliwy, nie wspominając o tym, że seksowny męski głos dał się słyszeć z głośników. Kai na chwilę przymknął oczy, próbując zanurzyć się w piosence. Jego ręce powoli odchyliły się od jego ciała, jego nogi drżały, gdy przygotowywał się do postawienia pierwszej stopy na przód. Pomału otworzył oczy i skupił się na swoim odbiciu w lustrze. Coś jest nie tak.
To coś doprowadziło go do tego, że się potknął i prawie upadł prosto na twarz. Kyungsoo szybko wstał, żeby pomóc wstać Kaiowi. Tancerz dyszał ciężko, odrzucając głowę do tyłu z frustracji.
– To nie działa – wysapał ponad głośną muzyką. Wyłączył muzykę i z powrotem opadł na podłogę z wyczerpania. Przeczesał dłonią włosy, jęknął ze złością. – Co, do cholery, jest ze mną nie tak?
– Ci… – uspokajał Kyungsoo. – Jesteś po prostu zestresowany.
– Nie rozumiem! To nie powinno być aż takie trudne! – narzekał Kai. Zwiesił głowę jak smutny szczeniak. Kyungsoo pogłaskał jego policzek i poklepał go po ramieniu.
– Czy to pomoże, jeśli zaśpiewam dla ciebie piosenkę?
– Nie wiem… znasz tę piosenkę?
– O tak, to ulubiona piosenka Baekhyuna od czasu, kiedy on i Chanyeol się zżyli – odparł nonszalancko Kyungsoo. Kai wywinął górną wargę, przypominając sobie hałasy, jakie słyszał przez ścianę sypialni Chanyeola przez ostatnie kilka dni.
– Puszcza ją w domu?
– Kiedy nikogo nie ma w pobliżu, albo tak mu się wydaje. – Kyungsoo zachichotał. – Droczymy się z nim o to, ale piosenka jest naprawdę przyjemna.
– A mój taniec wygląda jak gówno w porównaniu do niej.
– Nie mów tak, jesteś świetnym tancerzem i wiesz o tym – powiedział Kyungsoo, sięgając w stronę radio. Piosenka rozpoczęła się kolejny raz, a Kyungsoo wrócił do boku Kaia. – Nie musisz tańczyć, dopóki nie znajdziesz tego uczucia.
Gdy Kyungsoo otworzył usta, by śpiewać, Kai poczuł, jakby ktoś pozbawił go gruntu pod nogami. Niemal upadł na kolana, ale na szczęście Kyungsoo go trzymał. Jasna cholera, jego głos… jest piękny.
Usiłował patrzeć gdzieś indziej, jednak jego wzrok był przyciągany przez Kyungsoo. Kyungsoo delikatnie głaskał rękę Kaia. Kiedy śpiewał, jego dłonie przewędrowały do ramion chłopaka, gdzie zatrzymały się na chwilę, a potem przemierzały wzdłuż jego klatki piersiowej, czując napięte mięśnie przez cienki materiał koszulki. Przysunął się bliżej, czując, jak Kai przyciąga go.
Wszystkim, co mógł zobaczyć Kai, był Kyungsoo; wszystkim, co mógł usłyszeć, był Kyungsoo, wszystkim, co mógł poczuć, posmakować i dotknąć, był Kyungsoo. Jego zmysły były wypełnione przez jedną osobę i było to bardzo elektryzujące. Jego stopy drżały, jak gdyby miały wielką ochotę tańczyć. Zanim się obejrzał, trzymał Kyungsoo za ręce i odsunął się, ustawiając się w pozycji do tańczenia. Z gwałtownym skrętem, ponownie przycisnął ich ciała blisko do siebie; napięcie seksualne pomiędzy nimi było tak gęste, że mógłbyś ciąć je nożem.
Do tego czasu Kyungsoo oddychał z trudem, ale kontynuował śpiewanie częściowo szeptem, jego oddech łaskotał opaloną i spoconą skórę Kaia. Jego wzrok błąkał się po twarzy ukochanego, zapamiętując namiętny i seksowny wyraz twarzy, jego usta poruszały się wzdłuż linii szczęki chłopaka.
Kiedy piosenka osiągnęła moment kulminacyjny, Kai zakręcił i pochylił Kyungsoo, pieczętując jego zszokowane sapnięcie pocałunkiem. Kyungsoo wczuł się bezpośrednio w pocałunek, oplatając ramiona dookoła szyi Kaia oraz jęcząc cicho. Wysoka nuta mężczyzny zadźwięczała w całej sali prób, podczas gdy Kai delikatnie przyciskał Kyungsoo do ściany, ich usta odmawiały rozłąki. Ręce były wszędzie, obmacywały i głaskały, kiedy oni chwytali się siebie, ich języki porwane w chaotycznym, namiętnym tango. Kyungsoo wślizgnął jedną dłoń pod koszulkę Kaia, masując jego twarde jak skała mięśnie.
Koszulek nie było, ich nagie ciała ocierały się o siebie, podnosząc wysoką i duszną temperaturę sali prób. Dłonie Kyungsoo chwyciły silne plecy Kaia, delikatnie wbił paznokcie, kiedy grzeszne usta tancerza zaatakowały te jego. Wspomniane usta przesuwały się w dół, pozostawiając pocałunki na jego linii szczęki, nim powoli dotarły do jego szyi. Kai polizał smugę na szyi Kyungsoo, a ten otworzył oczy i był zaskoczony przez swoje odbicie w lustrze naprzeciwko.
Jednakże nie było czasu na bycie spłoszonym. Kai lizał i ssał szczególnie wrażliwe miejsce i Kyungsoo mógł poczuć, że jego bariery zostały pokonane. Chwycił nagie plecy Kaia i jęknął. – Jongin…
Teraz taniec był zdecydowanie ostatnią rzeczą w ich głowach.


niedziela, 4 października 2015

The Porcelain Dolls [25/38] | M

5 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Prawda i kłamstwa | oryginał: Truth and Lies 
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay    
rating: NC-17
            Xiumin przyjechał z powrotem do mieszkania chłopców, jego ręce ciężkie od zakupów, które odebrał ze sklepu spożywczego. Jego dzieci w mieszkaniu po sąsiedzku brały kąpiel, podczas gdy on rzucił zakupy na kuchenny stół. Zmierzył wzrokiem salon. Telewizor był wyłączony, poduszki były porozrzucane na podłodze i kanapie, a kilka otwartych opakowań z płyt leżało na niskim, szklanym stoliku. Wyglądało, że ktoś był tam wcześniej, a teraz zniknął.
– Luhan? Sehun? – Pokój tylko wydał echo w odpowiedzi. Brwi Xiumina zmarszczyły się. Gdzie były dwa gołąbki?
– Luhan? Sehun? – To zabawne, drzwi od łazienki są otwarte i światło jest włączone. – Chłopaki?
– Tak? – Z pokoju Sehuna dała się słyszeć przytłumiona odpowiedź. Xiumin odetchnął z ulgą.
– Jesteście tam? Czy Sehun jest z tobą?
– Tak.
– Czy wszystko w porządku?
– Tak – Luhan zaskomlał. Odetchnął głęboko, kiedy usłyszał kroki Xiumina tonące w oddali. Nic nie było w porządku. Właśnie w tej chwili jego plecy obijały się o tapetę na ścianie w sypialni Sehuna, jego usta były głęboko czerwone od pocałunków, jego koszulka była podciągnięta do góry, podczas gdy Sehun atakował jego szyję jak wampir, ssąc i zostawiając malinki. To nie było to, czego chciał. Chciał mieć zdjęte spodnie, tyłek wysoko w górze i trochę bardzo potrzebnej ulgi od intensywnego uczucia kumulującego się w jego kroczu. To wszystko było nieco zbyt wolne dla jego upodobań.
Nie mógł sobie przypomnieć, jak skończyli w ten sposób. Zasnął podczas oglądania „Zakochanego kundla” na scenie, kiedy jedli tę samą nitkę spaghetti, a kiedy się obudził, Sehuna nie było. Zaniepokojony wstał, aby go odnaleźć. Ujrzał włączone światło w łazience, zapukał trzy razy, ale nie było odpowiedzi. Nieznacznie uchylił drzwi i był zaszokowany, widząc Sehuna stojącego w środku, masturbującego się do czegoś, co brzmiało jak jego imię.
Kilka tysięcy pocałunków, pociągnięć językiem oraz macanek później skończyli w tym miejscu. Luhan musiał przyznać, że usta Sehuna na jego ciele były przyjemnym uczuciem. I mam na myśli naprawdę, naprawdę przyjemnym. Prawie grzesznym, delikatnie mówiąc.
– Ł… łóżko… – Luhan odepchnął swoje ciało od ściany i próbował pokierować Sehuna do łóżka. Sehun opadł na plecy, miękka pościel ocierała się o jego nagą górną połowę ciała. Chciał z powrotem wpić swoje usta w szyję Luhana, usta lub w cokolwiek, w co jego usta mogły się wpić, ale Luhan zaczął się rozbierać. Zdjął swoją koszulkę przez głowę, odsłaniając swoje mlecznobiałe ciało po raz pierwszy.
– Wow… – Sehunowi zaświtało w głowie, że nigdy wcześniej nie widział Luhana nagiego i ten wyglądał pięknie, jak dzieło sztuki. Rzucił się na Luhana i zaczął go przed sobą rozbierać, czując delikatną skórę połączoną z szorstkimi krawędziami. To było jak cienki, teksturowany kawałek jedwabiu, a usta Sehuna ponownie odnalazły drogę na skórę Luhana.
– Sehun… – Luhan jęknął, opierając się na Sehunie, aby dać mu lepszy dostęp do swojego ciała. Uwielbiał ocierać się o gładkie ciało Sehuna, podczas gdy ten zajmował się ściąganiem ich spodni. Przygryzł wargę, kiedy poczuł, jak jego dolna połowa ciała zostaje wystawiona na chłodne powietrze oraz ponownie jęknął, czując dłonie pieszczące jego pośladki.
– Boże, Luhan… – Sehun obsypywał pocałunkami ciało Luhana aż do jego krocza. Ułożył go na plecach, czując palce wplątujące się w jego włosy, delikatnie je ciągnące.
– Sehun, proszę… Potrzebuję cię…
– Jesteś pewien?
– Tak, proszę… – błagał Luhan. Nie mógł nic na to poradzić. Jego członek był tak twardy, że sprawiało mu to ból, a wszystko, co robił Sehun, dodawało przyjemności i czyniło go jeszcze bardziej twardym. Poczuł, jak jego oczy rozdzierają się, gdy Sehun polizał jego pulsującego penisa. To uczucie to był o zbyt wiele, aby sobie z nim poradzić.
– Więcej… – wyjęczał, nieprzytomnie spychając głowę Sehuna w dół. Sehun posłusznie dostosował się, ssąc główkę nieco mocniej. Próbował wziąć go tak dużo, jak mógł i oceniając po tym, jak drżało ciało Luhana, nie zajęło mu długo, by wystrzelić.
– Potrzebuję ciebie w sobie. – Usłyszał, jak Luhan bezwstydnie błaga, odciągając jego głowę za włosy. – Proszę…
– Będę delikatny, dobrze? – Sehun wsadził rękę do stolika nocnego obok siebie, sięgając po buteleczkę lubrykantu. Wziął także prezerwatywę. Nawilżywszy dwa palce, powoli okrążał dziarskie wejście Luhana, jedną dłonią trzymał tę Luhana dla ukojenia.
– Ngh… – W rzeczy samej dla Luhana to był długi czas. Uczucie było nieprzyjemne, ale to musiało zostać zrobione. Sehun był dość duży i bez przygotowania równie dobrze mógł go zabić. Długie palce Sehuna uderzyły w kłębek nerwów, co wysłało fale intensywnej przyjemności przez całe ciało Luhana. Wygięło się ono w łuk jak u kota i w odzewie chwycił dłoń Sehuna.
– Czy to było przyjemne?
– Przyjemne, tak bardzo przyjemne… – brzmiała zdyszana odpowiedź. Jęczał, gdy Sehun pracował nad rozciąganiem go, upewniając się, żeby dodatkowo uderzyć w jego prostatę. Gdy Sehun wreszcie w niego wszedł, jego wzrok zaszedł mgłą, a on krzyknął.
– Luhan… – Sehun zostawiał pocałunki na całej jego twarzy oraz ciele, próbując sprawić, aby ból odszedł. Poruszył się nieco i pod pewnym kątem Luhan ujrzał przed oczami gwiazdy.
– Zrób to jeszcze raz. Uderz tam ponownie – błagał Luhan, jego wzrok rozmyty od przyjemności. To był najbardziej uczuciowy oraz najbardziej przyjemny seks, jaki kiedykolwiek uprawiał. Mężczyzna z jego snów, Oh Sehun, wreszcie się z nim kochał. Sehun czuł się w nim wspaniale, podczas gdy tamten błagał studenta o to, by poruszał się szybciej.
– Och, Luhan… Boże, jesteś cudowny.
– Sehun, szybciej…
– Cholera, Luhan…
– Jestem blisko…
– Wytrzymaj… – Z ostatnim pchnięciem warstwa bieli i migotania zalała wzrok Luhana, kiedy doszedł gwałtownie, wystrzelając swoje nasienie dookoła, pokrywając ich ciała. Sekundy później Sehun także doszedł, jego ciało osunęło się na spoconego i oblepionego spermą Luhana.
– Luhan… – Sehun przez chwilę zastanawiał się, co się wydarzyło. Właśnie uprawiał miłość ze swoim chłopakiem, najpiękniejszym aniołem, jakiego kiedykolwiek widział. Był okropnie zakłopotany, gdy Luhan odnalazł go w łazience i jego ciało zrobiło się czerwone. Teraz jego ciało było czerwone z zupełnie innego powodu.
– Nic ci nie jest? – Luhan dyszał tak ciężko, że nie mógł odpowiedzieć. Uśmiechnął się bardzo szeroko i pocałował Sehuna. – Czuję się dobrze.
– Coś cię boli? – Luhan potrząsnął głową.
– To był najlepszy seks kiedykolwiek.
– Naprawdę? – Sehun był odrobinę zaskoczony. Wnioskując z pochodzenia Luhana, był pewien, iż nie był aż tak imponujący, ale był szczęśliwy, że mógł dać mu rozkosz, na którą zasłużył.
Dwójka pozostała cicho, oddychając ciężko, żeby uspokoić ich nierówne oddechy i pulsy. Sehun rozprostował ręce i zauważył, że Luhan był daleko od niego. Właściwie, przesunął się aż na drugi koniec łóżka.
– Co robisz? Zbliż się do mnie.
– Nie zamierzasz sobie pójść?
– Hę?
– Wszyscy inni ludzie… oni zawsze odchodzą.
Sehun obdarzył Luhana delikatnym uśmiechem i przytoczył się bliżej, prawie spychając Luhana z krawędzi. Oplótł swoje ramiona dookoła chłopaka oraz przetoczył ich ciała tak, że leżał na Luhanie, całował go.
– Odchodzili, ponieważ cię nie kochali. Ale ja cię kocham, Luhan, tak bardzo cię kocham. – Przeczesał palcami miękkie włosy Luhana. – Nigdy cię nie zostawię.
– Ty… czy ty naprawdę mnie kochasz? – Głos Luhana był słaby, a pod koniec się załamał. Dotknął przystojnej twarzy Sehuna i po raz kolejny poczuł łzy w oczach. Słyszał to tak wiele razy, ale nie mógł w to uwierzyć. Mężczyzna, który uratował mu życie, kochał go? To było jak spełnienie marzeń.
– Tak. – Pocałował go. – Kocham cię, Luhan.
Luhan był bardzo szczęśliwy, płakał. Zakrztusił się własnymi słowami, pochylając się w objęcia Sehuna i płacząc cicho. Sehun starł łzy z jego pięknej jeleniej twarzy oraz całował go raz po raz.
– Luhan, czy wyświadczysz mi przysługę? – Chłopak w odpowiedzi skinął głową. – Następnym razem, jak zobaczysz w łazience kogoś z wystawionym penisem, kto nie jest mną, nie pomagaj mu, dobrze?
Luhan rzucił w niego poduszką. Zawierz Oh Sehunowi, żeby zepsuł nastrój.
– To prawda! Jeśli powiedziałbym ci, jakie rzeczy robi tam Chanyeol, nie używałbyś jej!
***
– Co to ma znaczyć? – Pan Wu wysiadł ze swojego Rolls Royce’a w towarzystwie swojego lojalnego asystenta Jacques’a. Jacques wyglądał na tak samo zszokowanego jak pan Wu, rzucając dookoła szybkie spojrzenia.
– Co wy, chłopcy myślicie, że robicie, przychodząc tutaj i zachowując się, jakby atakowała mafia? Rujnujecie mój interes.
– Wydaje mi się, że ty powinieneś być tym, który nam coś wyjaśnia – powiedział Suho, wskazując na powiększony budynek. – Dlaczego przy galerii jest dobudówka?
– To dla grupowania obrazów oraz artefaktów! W ostatnim czasie nabyłem tak dużo prac, że użyłem dobudówki wybudowanej lata temu, aby to wszystko pomieścić. Przysięgam, że jeśli weszliście do środka, zabiję was.
– Dlaczego?
– Te dzieła sztuki są wiekowe! Kontakt z tlenem zniszczyłby malowidła, to dlatego mam olbrzymią metalową kryptę jako drzwi! – Zmierzył wzrokiem metalową kryptę z dziurą z jednej strony i poczuł, jak krew napływa mu do mózgu.
– Dlaczego nie powiedziałeś nam o przybudówce? – zapytał Kris.
– Wyleciało mi z pamięci, po prostu działo się tak wiele rzeczy, że pozwoliłem Jacquesowi zająć się tym… w każdym razie nie o to chodzi! Pytanie brzmi co wy tutaj robicie, urządzając nalot na moją galerię?!
– Mamy powód, aby wierzyć, że jest to Główna siedziba działań Pana X – wyjaśnił Suho.
– Macie powód, aby wierzyć? Tylko wierzyć? Przyszliście i wysadziliście moją dobudówkę tylko z powodu wiary?
– To nie jest cholerna przechowalnia obrazów! W środku nie ma malowideł! – Kris krzyknął na swojego ojca. – Tato, czy jest coś, o czym nam nie mówisz?
– Zaczekaj chwilę, do czego teraz zmierzasz?
– Jest możliwość, że ktoś, kogo bardzo dobrze znamy, stoi za tym wszystkim lub przynajmniej robi interesy z Panem X. – Suho przypatrywał się własnemu wujowi bardzo uważnie, obserwując jego mowę ciała.
– I myślicie, że ja jestem w to zaangażowany?
– Nie powiedzieliśmy nic takiego – warknął Kris.
– Zatem co, do cholery, robicie?! Powinniście być gdzieś indziej, łapać prawdziwy interes, a nie wysadzać moje rzeczy! Gdzie, do diabła, są moje malowidła?
– To jest prawdziwy interes, wujku Wu. – Suho wyciągnął rękę, aby zablokować swojego kuzyna. Kris był na skraju stracenia cierpliwości, zaatakowałby własnego ojca. – Wydaje nam się, że wiesz więcej, niż mówisz.
Pan Wu zadrwił w niedowierzaniu. – To jest szalone. Wy myślicie, że kim ja jestem, hę? Czy dla was wyglądam jak Pan X?
– Chcemy zobaczyć twoją księgę rachunkową – odezwał się Kris.
– Co?
– Jeśli mówisz prawdę, twoje konto powinno być czyste.
– Czy ty jesteś cholernie obłąkany?! Moje konto bankowe to nie twój interes! Nie ma mowy, żebyś się do tego dostał!
– Masz coś do ukrycia? – zarzucił Suho. Patrzył na swojego wuja, który pocił się obficie albo z gorąca, albo ze zdenerwowania. CEO potrząsnął głową i szepnął coś Jacquesowi. Dwaj kuzyni sumiennie zmierzyli wzrokiem starszego mężczyznę.
– Powiem wam to jeszcze raz. – Odwrócił się do swojego syna i siostrzeńca. – Nie ma żadnego nielegalnego przedsięwzięcia działającego za tą galerią. Ta galeria jest dla twojej matki, na litość boską. – Kris nienawidził tego, nienawidził, jak jego ojciec wciągał matkę; jakby wiedział, że to był jego słaby punkt i celował w niego jak pocisk rakietowy. – A jeśli to się powtórzy – zagroził stary – wy dwaj będziecie odsunięci od sprawy.
– Co?
– Interpol jest w Korei. – Pan Wu zapiął swoją kurtkę oraz wyprostował krawat. – W oczywisty sposób, chłopcy, zagubiliście się, więc wezwałem pomoc. – To brzmi bardziej jak sabotaż, Suho kipiał ze złości.
Kris i Suho patrzyli jak CEO wrócił do swojego Rolls Royce’a. Luksusowy samochód odjechał, dopiero gdy Kris zdążył wymamrotać coś bardzo niskim głosem. – Cholera – zgodził się Suho. Nienawidził pracować z Interpolem, a teraz jego wuj właśnie ich wezwał. Czy to mógł być podstęp?
– Proszę pana! Musi pan to zobaczyć! – Suho szybko odwrócił głowę na dźwięk głosu Minho. Wbiegli do budynku oraz do jednego z pomieszczeń, gdzie Amber, ich specjalista od technik śledczych, kucała w rogu, wskazując na ścianę lampą UV.
– Spójrz na to. – Kris zobaczył białą plamę na ścianie. – Jakieś ślady.
– Odsuń się – polecił.  Jego wzrok śledził kropkowany wzór wzdłuż linii, schodzącej się w nakreśloną wiadomość. W grubych, zygzakowatych liniach pojawił się ślad pojedynczego słowa. Pomocy.
– Pomocy – powiedział Suho. – Weź wymaz tego. Sprawdź DNA.
– Mój ojciec kłamie – Kris wymamrotał z trudem, czując, jak jego kolana słabną. To było tak, jakby ktoś uderzył go kamieniem w głowę.
– Nie wiemy tego na pewno, ale ktoś rzeczywiście nas okłamuje.
Właśnie wtedy myślał, że nie może dostatecznie nienawidzić swoje ojca, właściwie czuł się dla niego zupełnie obcy.