niedziela, 9 sierpnia 2015

The Porcelain Dolls [14/38] | M

3 komentarze // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Uroczystość Nowego Roku: Randka, Oświadczyny, Dokuczający ukochany | oryginał: A New Year's Gala: Date, Proposal, Teasing Lover
pairingi: Suho/Lay, Kris/Tao, Xiumin/Chen
rating: NC-17
Sulay
            Pościel rozrzucona niedbale po całym łóżku, ubrania na podłodze, lampie, wiatraku sufitowym, ciężki zapach alkoholu i potu wypełniał pokój, kiedy dwa ciała pozostały na łóżku, nagie, ze splątanymi kończynami. Ciemnowłosy leżał na plecach, dłonie miał wplecione we włosy kochanka, ciągnąc je i ściskając miękkie loki, jakby od tego zależało jego życie.
            – Ach… och, jasna cholera, Suho…
            – Właśnie tak, kochanie, lubisz to, prawda? – mężczyzna nad nim uśmiechnął się znacząco, pot spływał po jego ciele, gdy pchał wewnątrz ciasnego ciepła swojego kochanka.
            – Więcej… Jestem tak blisko…
            – Dojdź dla mnie, Yixing, krzycz moje imię. Powiedz całemu światu, kto sprawia, że czujesz się tak dobrze. – I oczywiście Yixing dostosował się do tego, dochodząc po raz trzeci tej nocy. Nocne wizyty w mieszkaniu jego chłopaka, albo raczej powinnam powiedzieć jeszcze-nie-stałego-chłopaka, zawsze kończyły się w ten sposób, nadzy, wyczerpani, nie wspominając o tym, że zadowoleni. Mimo to Yixing zawsze był zmartwiony, wiedząc, że oni będą czymś takim, pewnego rodzaju związkiem seksualnych zabawek.
            Przez cały czas, kiedy zaczynali poznawać się, Yixing odkrył, że zakochał się w dyrektorze WOAHT. Był silny i pewny siebie (w życiu i w łóżku), ale w tym samym czasie uroczy i bardzo czarujący. Dzielili się niezliczonymi opowieściami o swoich życiach i Yixing wiedział, że Suho nie był z nikim od jakiegoś czasu. Suho także stwierdził, że jest kiepski w romansowaniu, ale uznał to jako trudne do uwierzenia, biorąc pod uwagę, jak Suho zdołał całkowicie zawrócić Yixingowi w głowie.
            – Suho, musimy porozmawiać – wyszeptał Yixing, próbując podeprzeć się na rękach.
            – O co chodzi, kochanie? – Yixing mógł poczuć, jak jego wewnętrzne ja podskakuje. Suho podchwycił nawyk nazywania Yixinga „kochanie”, a to sprawiło, że Yixing był zgubiony za każdym razem, gdy to słyszał.
            – Musimy zacząć rozmawiać o nas – powiedział najbardziej możliwie poważnym tonem.
            – Nas?
            – Tak, nas – odparł Yixing, stękając z powodu ostrego bólu, który dokuczał w dolnej partii jego pleców. – Chodzi o to, że nie możemy robić tego wiecznie, ja przychodzę do ciebie w nocy, rozmawiamy, pieprzymy się, śpimy, pieprzymy się znowu, jemy śniadanie, idziemy do pracy  i pozwalamy temu cyklowi się powtarzać. Mam na myśli, czym my właściwie jesteśmy?
            – Woah, poczekaj chwilę, myślisz, że wszystko co robimy, to tylko pieprzenie się?
            – Nie widzę, żebyśmy robili cokolwiek innego! – Yixing podniósł głos, stając się poirytowany.
            – Nie, chodzi o to, że nie mogę uwierzyć, że odbierasz nasze intymne sesje jako nic innego tylko pieprzenie się.
            – Masz na myśli, że to nie to? – Yixing zadrwił.
            – Dla mnie nie – wymamrotał Suho, jego głos niski, kiedy spojrzał na Yixinga. Yixing poczuł, jak jego serce zatrzymało się na chwilę. Nie, Zhang Yixing, nie rób tego. Teraz nie jest czas na bycie słabym.
            – Cóż, tylko że… musimy sprecyzować ten związek albo nie będziemy mogli kontynuować tego, co jest teraz! Nie wiem, czy robisz to dlatego, że mnie lubisz czy dlatego, że czerpiesz przyjemność z seksu, czy…
            – Masz rację. – Suho uniósł ręce do góry, całkiem zatrzymując Yixinga w miejscu. Westchnął ciężko i spuścił głowę jak dziecko przyznające się do haniebnego czynu przed rodzicami. – Przepraszam.
            Yixing poczuł, że wewnętrznie się roztapia. Nigdy nie widział Suho tak potulnego. – Nie musisz przepraszać. To znaczy, wiesz, możesz być po prostu zdezorientowany…
            – Nie jestem zdezorientowany. Uwierz mi; jestem jednoznaczny co do moich uczuć do ciebie.
            – Ty… jesteś? – Teraz to wywołało zdziwienie.
            – Tak. Chyba tak… – Suho z zakłopotaniem przebiegł ręką po włosach, próbując ośmielić się spojrzeć Yixingowi w twarz. – Pomimo że wiem, co do ciebie czuję, jestem po prostu zbyt przerażony, żeby to przyznać.
            – Czego tu się bać?
            – To znaczy, spójrz na siebie! – Yixing był zaskoczony jego słowami. Rozejrzał się po pokoju, zanim powrotem spojrzał na Suho. – Uhm, jest tak jakby ciemno i nie widzę tu lustra…
            – Nie w ten sposób – powiedział Suho, czując, jak kącik jego ust unosi się lekko. Boże, czy on może być bardziej uroczy! – Tylko… dobry Boże, jesteś taki seksowny i charyzmatyczny, i taki czarujący. Chodzi o to, że robimy to każdej nocy, a ja nadal nie mogę uwierzyć, że uprawiam seks z jednym z najseksowniejszych, najbardziej cudownych mężczyzn, jakich kiedykolwiek widziałem i to dość często!
            Suho zebrał się na odwagę i odwrócił się, by spojrzeć na Yixinga przez ciemność, dostrzegając lekki łuk jego linii szczęki oraz nieznaczny błysk w jego oczach. – Jestem takim tchórzem i jestem taki kiepski w sprawach romansowania, że nawet nie jestem w stanie zebrać się na odwagę, aby zaprosić faceta, którego lubię, na randkę. Zamiast tego sypiam z nim każdej nocy, bo to właściwie jedyny sposób, jaki znam, jak spędzać z nim czas.
– Wiesz, mogę ci z tym pomóc – powiedział Yixing, trzymając dłoń Suho. – Suho, czy chciałbyś pójść ze mną na randkę?
– Czekaj… co? Ale ja…
– Uczę cię. Tak umawiasz się z kimś. Bądź pewny siebie, uśmiechnij się, przytrzymaj jego dłoń i powiedz formułkę. Spróbuj.
– Er… dobrze… – Suho odchrząknął. – Yixing, czy chciałbyś pójść ze mną na randkę?
Yixing pochylił się do przodu, aby pochwycić usta dyrektora, obdarowując go delikatnym, spokojnym pocałunkiem.
– Z przyjemnością, Suho.
Pocałowali się ponownie, tym razem bardziej słodko, dłużej i delikatniej. – Myślisz, że jestem seksowny? – Yixing wybełkotał niezręcznie i Suho się zaśmiał.
– Tak, tak myślę. Jesteś super seksowny, ale w tym samym czasie uroczy i czarujący, właśnie taki, jaki jesteś teraz.
– Nie mogę uwierzyć, że mówisz, że jesteś w tym kiepski. Posłuchaj siebie, jak mówisz te tandetne rzeczy.
– Nie mogę, bo wszystkim, co słyszę, jest twój głos.
Yixing zaśmiał się na głos, pozwalając ukazać się swoim uroczym dołeczkom. – Jesteś pewien, że jesteś kiepski w romansowaniu?
– Masz na myśli, że nie jestem?
– Jak mógłbyś, skoro udało ci się sprawić, że się w tobie zakochałem?
– Ty też musisz być dobry, ponieważ ja też się w tobie zakochałem.
I to zakończyło sprawę; Suho zdecydowanie nie był kiepski w romansowaniu. On, po prostu jak każda inna zakochana osoba, był tylko podenerwowany.
***
Taoris (retrospekcja)
            Liceum to czas, gdzie dzieciaki uczą się trochę więcej o życiu i o tym, kim naprawdę chcą być. Na przykład Kris nie miał wątpliwości co do tego, kim chce być. Chciał być kimś, kto uratuje świat. Chciał być odważnym mężczyzną jak jego ojciec, używając swoich umiejętności i wpływów, aby pomóc światu. Chciał być jak jego matka, aniołem dla dzieci oraz wybawcą dla rozbitych dusz.
            Kris był bardzo ambitny w szkole. Był przewodniczącym szkolnego kółka dyskusyjnego, kochającym ostrą dyskusję z ludźmi o podobnych poglądach w równym stopniu. Był przewodniczącym klasy przez dwa lata i kapitanem drużyny koszykówki. Został także mianowany absolwentem, który miał wygłosić mowę na zakończenie nauki w końcu ich szkolnego życia oraz Uczniem Roku, odkąd był pierwszoroczniakiem.
             Poza tym był wysoki i przystojny, definicja idealnego mężczyzny w oczach wielu dziewczyn, a nawet także nauczycielek. Była jedna dość duża wada, Kris był gejem. On nie tylko był gejem; był gejem oraz był niedostępny, ponieważ miał kawał chłopaka o imieniu Tao.
            Tao był siłą, z którą trzeba było się liczyć. Był najlepszym szkolnym przedstawicielem wushu oraz jednym z najlepszych biegaczy w zespole lekkoatletycznym. Miał kruczoczarne włosy, mnóstwo kolczyków w uszach, a jego oczy były dzikie i ciemne. Przyszedł do szkoły w podartych jeansach, jego włosy stylowo przerzucone na jedną stronę, trzymał swój kask motocyklowy. Tak, Tao był twardzielem w liceum. Wszyscy albo się go bali, albo kochali go z daleka.
            Kris zawsze był znany z bycia bardzo zazdrosnym o Tao. Nie lubił, kiedy jedna z dziewczyn podchodziła, aby porozmawiać z Tao ze swoim wysokim, piszczącym głosem lub kiedy jeden z chłopców trzymał wzrok zbyt długo na jędrnej pupie Tao (próbował zmusić Tao, aby przestał nosić te ciasne, podarte spodnie, ale skończył w chwycie za szyję, a kij do wushu Tao był złamany na pół).
            – Jak ci minął dzień? – Kris zapytał Tao podczas lunchu, otoczony przez ich innych przyjaciół, wliczając w to kuzyna Suho.
            – Dobrze! Osiągnąłem nowy czas dzisiaj na zawodach! – Tao uśmiechnął się, jedząc swoje ostrożnie zapakowane rolki sushi. Pomimo swojej twardej strony zewnętrznej, wszyscy, którzy byli blisko Tao, wiedzieli, miał dużo aegyo (które czasami mogło być śmiercionośne) i był bardzo przyjacielski oraz także uroczy.
            – A niech to, spójrzcie na tę ulotkę, zbliża się wiosenna potańcówka! – Powiedział Donghae, jeden z ich przyjaciół, patrząc na ulotkę pozostawioną na stoliku. – Gdzie ja znajdę partnerkę?
            – Skoro o tym mowa, czy ktokolwiek zapytał cię, żeby być jego partnerem? – Tao droczył się, wiedząc, jak popularny jest Kris. Kris przewrócił oczami.
            – Tak, jest ta irytujące dziewczyna o imieniu Kara, która po prostu nie przestanie. Zamierza się na ciebie jak komar, żeby po prostu nie zostawić cię w spokoju.
            – Zatem trzymaj się, jestem pewien, że zrozumiała aluzję, nie przyszła do ciebie, od kiedy rozpoczął się lunch – Suho pocieszył swojego kuzyna.
            – Dzięki Bogu. – Ale było za wcześnie, by to mówić.
            Zadzwonił dzwonek i Kris wychodził ze stołówki, kiedy ktokolwiek mógł go zatrzymać, ale była to Kara.
            – Oppa, czy pójdziesz ze mną na potańcówkę?
            – Powiedziałem ci, Kara, odpowiedź brzmi „nie”.
            – Oppa, proszę!! Zrobię wszystko!
            – Kara…
            – Odrobię całą twoją pracę domową! Będę odprowadzać cię do i ze szkoły! Potrafię ubrać się dobrze, a tańczę nawet lepiej, niż ten koleś, którego masz blisko swojego ramienia.
            Nagle sernik pofrunął z prawej strony i uderzył dziewczynę w twarz. Uczniowie patrzyli przerażeni, zanim ich wzrok namierzył atakującego, który był teraz rozzłoszczony i kipiał ze złości.
            – Trzymaj się z daleka od mojego chłopaka, suko – warknął Tao, stając w pozycji do walki.
            – Ty dupku – zaklęła Kara. Sięgnęła po śliwkę z tacy jednego z uczniów i rzuciła nią, trafiając w białą koszulkę Tao.
            – Och nie, nie zrobiłaś tego!
            – TAO!!! NIE!!! – Kris próbował go powstrzymać, ale Tao sięgnął po talerz spaghetti i cisnął nim w Karę, tylko po to, by skończyć uderzając kogoś innego. Zanim się obejrzałeś, wybuchła wojna na jedzenie i musiał przyjść dyrektor, powstrzymać ją, wysyłając wszystkich do kozy, łącznie z Krisem.
            Nadszedł czas kozy i klasa była cicho. Tao zerkał przepraszająco na Krisa, a Kris potrząsnął głową z łagodnym uśmiechem. Wręczył mu kawałek papieru.
            K: Rzuciłeś obłędnym sernikiem. :)
            Tao uśmiechnął się oraz przekazał odpowiedź.
            T: żadna suka nie będzie umawiała się z moim mężulkiem chłopakiem i niszczyła mojej koszulki w tym samym czasie.
            K: Czy właśnie nazwałeś mnie mężulkiem?
            T: Co?? Nie…
            K: Ale to miałeś na myśli. Nazwałeś mnie tak, a potem to skreśliłeś.
            T: Cóż, jesteśmy razem już od dłuższego czasu, więc… wydaje mi się, że to całkiem naturalne.
            Jeśli Bóg wysyłałby znak, kim będzie osoba, z którą skończysz, żeniąc się w przyszłości, to byłoby właśnie to. Kris od razu wiedział, Tao zostanie jego mężem.
            Wiele lat po skończeniu przez nich szkoły stary budynek z pomieszczeniem przeznaczonym do kozy spłonął w pożarze. Kris ofiarował datek szkole na odbudowę spalonego budynku, ale zanim to zdemolowali, odwiedził to miejsce z Tao.
            Weszli do spalonego pomieszczenia do odbywania kary, teraz nierozpoznawalnego z powodu pożaru. Podłoga była pokryta sadzą, a sufit się zawalił. – Pamiętasz co się tutaj stało? – zapytał Kris.
            – Siedzieliśmy tutaj w kozie?
            – Nie, nazwałeś mnie mężulkiem po raz pierwszy.
            – W zasadzie napisałem słowo „mężulek”. A potem je skreśliłem – poprawił Tao.
            – Zatem teraz chciałbym uczynić to słowo stałym elementem. – Kris uklęknął na jedno kolano, plamiąc swoje jeansy sadzą, kiedy wyciągnął fioletowe aksamitne pudełeczko.
            – Tao, wyjdziesz za mnie?
***
Xiuchen (retrospekcja)
            – Luna – doktor Kim Jongdae zawołał swoją pielęgniarkę/ recepcjonistkę. Pielęgniarka pojawiła się, wpychając swoją blond czuprynę przez drzwi. – Tak, doktorze?
            – Czy są jeszcze jacyś pacjenci?
            – Nie, nikogo do tej pory. Stara pani Park była ostatnia. – Jongdae skinął głową, przypominając sobie starszą panią z artretyzmem.
            – Doktorze Kim, czy to możliwe, abyśmy zamknęli dzisiaj wcześniej? Mam dzisiaj randkę i chciałabym wrócić wcześniej do domu.
            – Niech będzie otwarte jeszcze przez kilka minut. Nigdy nie wiesz, kiedy możemy mieć kolejnego pacjenta na ostatnią chwilę.
            – Dobrze. – Luna uśmiechnęła się i wróciła na recepcję. Kilka minut później Luna zabrzęczała ponownie przez domofon. – Doktorze, pański mąż przyszedł w odwiedziny.
            Jongdae uśmiechnął się. Nieważne jak bardzo zajęty był Xiumin, zawsze potrafił znaleźć czas, aby wpaść z wizytą do kliniki swojego męża na krótką wizytę, tylko po to, aby zobaczyć jak się ma. Xiumin wszedł do gabinetu lekarskiego i pobiegł prosto w ramiona męża.
            – Cześć, kochanie – zawołał, całując Jongdae.
            – Witam cię. – Jongdae uśmiechnął się. – Miło znów cię widzieć.
            – Dopiero co widziałeś mnie podczas śniadania.
            – I co z tego, lubię na ciebie patrzeć. Nie wolno mi tęsknić za moim mężem? – Luna zachichotała, kiedy podsłuchała rozmowę pomiędzy swoim szefem a jego mężem. Jongdae miał mnóstwo aegyo dla swojego męża.
            – Ja też za tobą tęskniłem. – Xiumin uśmiechnął się. Był bardzo wdzięczny za tak kochającego męża. Po pięciu latach małżeństwa i dwójce dzieci wciąż czuł się w każdej chwili z Jongdae jak przy ich pierwszym spotkaniu, pełen szczęścia i podekscytowania.
            – Mam dzisiaj na sobie nowe jeansy, podobają ci się? – Xiumin odwrócił się, pokazując swoje nowe jeansy okrywające jego napiętą pupę. Jongdae podarował mu leniwy, lichy uśmiech. –Bardzo ładne.
            Pocałunek jaki dzielili przerodził się w gorący i zmysłowy, z ich językami walczącymi o dominację. Jongdae (oczywiście) wygrał i wśliznął swój język do pieczary Minniego, smakując wnętrza. Xiumin jęknął przez pocałunek, czując, jak jego kolana słabną. Tylko Jongdae mógł sprawić, by czuł się w ten sposób.
            – Jongdae…
            – Minnie, smakujesz bosko…
            – Jongdae… Chcę ciebie tak bardzo…
            – Doktorze Kim, wchodzi pacjent. Proszę się przygotować. – Luna zabrzęczała przez domofon, przerywając małżonkom ich seksualne uniesienie.
            – O cholera, muszę się ukryć!! – Xiumin natychmiast schował się pod biurkiem, a Jongdae pospieszył na swoje miejsce, wycierając swoje usta ze śliny, którą się dzielili. Poprawił swoje włosy oraz ubranie, upewniając się, że prezentuje się dobrze dla swojego pacjenta.
            – Witam cię, mały Changminnie! – Jongdae uśmiechnął się, patrząc na małego chłopca, który właśnie wszedł ze swoim tatą, Yoochunem. Yoochun i Changmin byli stałymi bywalcami w klinice Jongdae, odkąd Jongdae był bardzo przyjazny w stosunku do dzieci, a Changmin bardzo lubił doktora. Xiumin cicho pisnął pod stołem. Jongdae przysunął się zupełnie blisko i Xiumin był tam zdecydowanie uwięziony, w ogóle niezdolny, aby się ruszyć.
            – W czym jest problem? – Jongdae spytał Yoochuna. Yoochun wyjaśnił, że jego syn ma bardzo poważny ból gardła, prawdopodobnie następstwo po jedzeniu zbyt dużej ilości smażonego jedzenia. – Muszę powiedzieć mojemu mężowi, aby przestał smażyć kurczaka na jakiś czas.
            – Dobrze, zatem sprawdzę twój oddech, upewnię się, że twoje płuca są czyste. – Jongdae założył stetoskop. Xiumin, który był pod biurkiem, był znudzony jak diabli. Jego mężowi mogło chwilę zająć badanie dzieciaka, a on był napalony! Ostatni pocałunek pozostawił go pełnego chęci i potrzeby. Gapił się na krocze swojego męża, uśmiechnął się znacząco. Może Jongdae chciałby się trochę zabawić.
            – W porządku, po prostu oddychaj głęboko. – Jongdae poczuł szarpnięty oddech, kiedy czuł nieznane ciepło na swoim kroczu, odsuwające suwak jego spodni. Xiumin uśmiechnął się do siebie, kiedy członek Jongdae wyskoczył do życia, szczęśliwy, że został uwolniony ze skrępowania. Tsk tsk, czyżby Jongdae zapomniał założyć bielizny tym razem? Dobrze dla niego.
            – W porządku, jeszcze raz… raz, dwa, trzy… – Jongdae zaskomlał na trzy, kiedy poczuł usta na główce swojego penisa, okrążające i ssące bardzo powoli, ale, mimo to zmysłowo. Yoochun przyglądał się doktorowi z zainteresowaniem, ale próbował skupić się na swoim synu.
            – Cóż, robisz, to znaczy, brzmisz całkowicie dobrze. – Jongdae odetchnął ciężko, próbując się uspokoić. Jego krew pędziła na południe zbyt szybko dla jego własnego upodobania, kiedy Xiumin zassał policzki, Jongdae sapnął głośno.
            – Doktorze Kim, czy wszystko w porządku? – spytał Changmin.
            – Tak, nie martw się, wszystko… w porządku…. – Na szczęście ostatnie słowo brzmiało bardziej jak westchnięcie niż jęk. Xiumin zbyt dobrze bawił się, drażniąc Jongdae w ten sposób (nie wspominając, że ten smakował słodko) i użył swojego języka, by polizać dolną część członka Jongdae. Jongdae mógł poczuć, że robi się twardszy, jeśli było to możliwe i, używając głębokiego oddychania z jogi, próbował się uspokoić. Xiumin kontynuował swoje starania, całując i ssąc jądra Jongdae.
            Jongdae zaczął wypisywać receptę, podczas gdy Changmin stukał jednym z długopisów Jongdae o biurko dla zabawy. Jongdae zaczął się pocić. Xiumin wykonywał zbyt dobrą robotę. Zaczął brać go głęboko do gardła i buczeć cicho, wysyłając wibracje do jego penisa, podsycając jego nadciągającą ejakulację.
            – O rany, doktorze Kim, poci się pan, czy jest pan pewien, że wszystko w porządku? – Changmin zapytał ponownie.
            – Jestem pewien, nie martw się, to tylko er… uhm… stukanie długopisu mnie denerwuje – Jongdae skłamał.
            – Przepraszam, doktorze, przestanę. – Rany, właściwe słowa, zły Minnie. Jongdae oderwał receptę i zabrzęczał na swoją pielęgniarkę, przekazując ją. – Możecie iść do recepcji, żeby odebrać waszą receptę.
            – Dziękuję, doktorze Kim – Yoochun podziękował doktorowi i wyszedł ze swoim synem. Jongdae właśnie ściskał biurko z całych sił, mimo iż uśmiechał się anielsko i w chwili, kiedy drzwi się zamknęły, Jongdae doszedł.
            – Do kurwy nędzy – warknął i odjechał krzesłem, patrząc na swojego odsłoniętego członka, wiotkiego ze spływającą spermą. Xiumin siedział pod stołem bardzo spokojnie, jego oczy zamglone pożądaniem, a sperma na jego policzkach oraz ociekająca z jego ust. Trzymał swoje pożądliwe spojrzenie na swoim mężu, używając swojego języka do wytarcia nasienia Jongdae ze swoich ust w tak cholernie seksowny sposób.
            – O matko, Minnie, gdybyś nie wyglądał tak seksownie z moją spermą na twarzy, zabiłbym cię w tej chwili.
            – Czuję się chory, doktorze Kim. Mogę potrzebować badań kontrolnych całego ciała. – Xiumin prowokował, jego głos zaprawiony seksem, kiedy wypełzał jak głodny kocur. Jongdae szybko poderwał się do brzęczyka na swoim biurku i zabrzęczał na swoją pielęgniarkę.
            – Luna, możesz wyjść na swoją randkę. Teraz. 

wtorek, 4 sierpnia 2015

The Porcelain Dolls [13/38]

7 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Bożonarodzeniowa niespodzianka: Cuda w grudniu | oryginał: A Christmas Surprise: The Miracles of December
pairingi: Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Chanyeol/Baekhyun
rating: G
A/N: Cześć wszystkim! Dawno nic od siebie nie pisałam, bo nie czułam weny na notki "od autora". Dziękuję oczywiście za wszystkie komentarze! Bardzo cieszę się, że podobają się Wam kolejne rozdziały!
PS. Nie rozumiem, o co chodzi z fragmentem, gdzie Kai i Sehun robili kawał Sehunowi. TT.TT
Hunhan
            – Okej, ludzie, gotowi do wyjścia? – odezwał się Sehun, owijając szalik dookoła swojej szyi. Luhan był już ubrany ciepło, podczas gdy Lucy i Mike zakładali swoje śniegowce i rękawiczki z jednym palcem. Śnieg wreszcie spadł w Korei i był to czas na ulubioną przez dzieci porę roku, lepienie bałwanów i bitwy na śnieżki.
            – Nie bądźcie poza domem zbyt długo albo złapiecie przeziębienie – przypomniał im Xiumin. Dzieci pokiwały głowami i ucałowały swojego tatę w policzki. Sehun, Luhan i dzieci wyruszyli na okoliczne działki poza blokiem, gdzie śnieg pokrył mniej więcej wszystko, wliczając w to drzewa i place zabaw.
            – Tak!!! ŚNIEG!!! – Dzieciaki wskoczyły do śniegu oraz rozrzucały go, patrząc, jak płatki fruwają w powietrzu. Luhan czuł zimne powietrze i podreptał w swoją stronę jak kaczka.
            – Uważaj na lód, Luhan – powiedział Sehun, trzymając jego dłoń oraz przeprowadzając go po śniegu. – Sehun hyung, czy możemy razem ulepić bałwany? – spytał Mike, trzymając w rękach kulkę śniegu.
            – Jasne, Luhan, wiesz, jak się lepi bałwana? – Luhan potrząsnął głową.
            – Nie? W porządku, pokażę ci! – Sehun, Luhan i dzieci ulepili trzy bałwany, stosownie nazywające się Tata Bałwan, Mama Bałwan (lub Pani Bałwanowa) i Dziecko Bałwan (lub Dziewczynka Bałwan albo Chłopiec Bałwan).
            – Ojej, Tata Bałwan zaczyna wyglądać po prostu jak tatuś! – odparła Lucy, chichocząc ze swojego tworu. Przyozdobiła twarz Taty Bałwana dużymi, czarnymi kamykami dla paciorkowatych oczu, dużą ilością małych kamyczków dla szerokiego uśmiechu, a nawet dwoma zakrzywionymi wgnieceniami dla ukazania charakterystycznych kości policzkowych Jongdae.
            – Nie, nie wydaje mi się, żeby on wyglądał jak twój tatuś, jego głowa nie jest wystarczająco duża. – Sehun uśmiechnął się szeroko. Luhan zaśmiał się, a dzieciaki rzuciły w niego śnieżkami. – Nie mówcie swojemu tatusiowi, cii.
            – Zamierzam powiedzieć to tatusiowi! – powiedziała Lucy, rzucając w Sehuna śnieżką. Sehun odrzucił jedną i zanim się obejrzałeś, wybuchła bitwa na śnieżki. Dzieci zaatakowały Luhana i Sehuna kulkami śniegu, a Sehun szybko popchnął Luhana za siebie, chroniąc go przed deszczem śnieżek.
            – Zostań za mną, Luhan! ­– rzekł Sehun, zakrywając głowę rękami. Luhan chwycił kulkę śniegu i rzucił nią w dzieci, uderzając Lucy w plecy.
            – Niezły strzał; byłbyś świetnym partnerem do gry w laserowego paintballa. – Sehun uśmiechnął się. Bawili się śnieżkami, dopóki nie opadli na miękki śnieg, wymęczeni ze smugami pary opuszczającymi ich zziębnięte usta. Luhan wstał, aby wrócić, ale upadł, pośliznąwszy się na lodzie.
            – Luhan oppa! – Lucy pobiegła, aby pomóc Luhanowi, który właśnie się przewrócił. Luhan masował swój bolący policzek, a Lucy stanęła na palcach, aby go pocałować.
            – Hola… – Sehun prawie pośliznął się z szoku. – Hej, Lucy, nie ma całowania Luhana.
            – Ale tatuś zawsze mówi, że kiedy ktoś się zrani, całujesz to miejsce po to, żeby ból sobie odszedł.
            – To jest coś, co twój tatuś mówi twojemu appie, kiedy chce dostać się do jego… – Sehun w porę się powstrzymał. – Wiesz co, mniejsza z tym.
            – ATAK!! – Mike rzucił jedną dużą śnieżkę i uderzył Sehuna prosto w nos. – Mam cię, Sehun hyung!
            – Zabiję cię, Mike. – Sehun potarł swój nos. – Au, to bolało.
            Wówczas Luhan wstał i chwycił w dłonie twarz Sehuna. Pocałował czubek jego nosa i uśmiechnął się. Sehun mógł poczuć, jak jego policzki rozgrzewają się. Ból nie tylko zniknął; pocałunek miał także jakieś dziwne właściwości zdrowotne w  poprawianiu krążenia krwi.
            – Er, dzięki, Luhan, czuję się lepiej. – Luhan uśmiechnął się szeroko i wsunął swoje dłonie w te Sehuna, uwielbiając to, jak ciepłe były dłonie Sehuna w porównaniu z jego.
            – Jest zimno, ludzie, wróćmy do środka.
            – Okej. – Dzieciaki chwyciły siebie nawzajem i powoli ruszyli z powrotem. Niezdarny Luhan jeszcze raz pośliznął się na lodzie, tym razem przewracając się na Sehuna i na dzieci jak domino i leżeli jeden na drugim.
            – HAHAHAHA!! – Zaśmiali się na cały głos, kiedy zdali sobie sprawę ze swojego położenia, jeden na drugim jak góra. Sehun śmiał się, aż rozbolały go policzki i spojrzał w dół,  na Luhana pod sobą, uśmiechającego się szeroko ze zmrużonymi oczami.
            Bawienie się na śniegu nigdy wcześniej nie było tak zabawne dla żadnego z nich.

Kaisoo
            Xiumin zawsze lubił oglądać filmy w okresie zimowym, od czasu, gdy było zimno i nie było nic lepszego do roboty. Więc pewnego dnia, gdy chłopcy byli w domu, zaprosił Kaia i Kyungsoo, aby przyłączyli się do niego na film.
            – Więc co oglądamy? – spytał Kai.
            – Cud w celi numer 7.
            – Poważnie? Czy ten film nie doprowadza szybko do płaczu?
            – Tak, ale jest niezły. Jest jednym z moich ulubionych zimowych filmów!
            – Co jest takiego dobrego w filmie, który sprawia, że płaczesz i smarkasz jak dziecko?
            – Nigdy nie widziałeś tego filmu, prawda? – Kai potrząsnął głową.
            – Zatem usadź swój tyłek na kanapie i weź chusteczki, bo nigdzie nie pójdziesz, zanim nie skończymy.
            Na zewnątrz było zimno, kiedy film się rozpoczął. Kyungsoo drżał nieco i Kai podał mu koc. – Proszę, załóż to, więc nie będzie ci zimno. – Kyungsoo wziął koc i owinął go dookoła siebie, siadając obok Kaia oraz czując trochę ciepła emanującego od jego ciała.
            Film zaczął się i wszystko było w porządku przez pierwsze parę minut. Kai odkrył, że jest naprawdę zainteresowany filmem i tak samo było z Kyungsoo, który pozostał kompletnie cicho ze wzrokiem skupionym na filmie. Śmiali się na najśmieszniejszych momentach, ale śmiech nie trwał wiecznie.
            Kiedy Yong Goo, ojciec, przyznał się w sądzie do stawianych mu zarzutów, Xiumin zaczął głośno szlochać. – Nie, ty głupi durniu! Nie mów tego!
            – Psst – zawołał Kai. – Myślałem, że już to oglądałeś.
            – I co z tego? Nie wolno mi płakać na filmie, który już oglądałem? – Xiumin wpół-zaszlochał, wpół-warknął.
            – Er… nie, ale…
            – Zamknij się i podaj mi chusteczkę. – Kai westchnął oraz podał chusteczkę. Postanowił, że najlepiej będzie nie dręczyć Xiumina więcej. Najwidoczniej mężczyzna stał się trochę drażliwy podczas emocjonalnych scen.
            Xiumin nie był jedynym, który zaczął płakać. Kyungsoo płakał cicho i nawet Kai nie mógł nic poradzić, tylko ronił łzy przez cały film. W czasie sceny, gdzie Yong Goo i jego córka byli w balonie napełnianym ciepłym powietrzem, latając na niebie, Kai spojrzał na Kyungsoo, który oglądał uważnie scenę.
            – Wszystko w porządku? – Kyungsoo pokiwał głową. Przez krótką chwilę patrzył na Kaia i położył swoją zimną dłoń na tej ciepłej Kaia.
            Kiedy film się skończył, Kyungsoo, Kai i Xiumin bardzo dużo płakali. – Tak bardzo kocham ten film. – Xiumin pociągnął nosem. – Od tej pory kiedy zostałem rodzicem, ten film stał się dla mnie tak bardzo wzruszający. Wyobraźcie sobie, co by się stało z moimi dziećmi, gdybym kiedykolwiek znalazł się w sytuacji, gdzie musiałbym je zostawić. – Xiumin wydmuchał nos w chusteczkę. – Och, to takie bolesne.
            Xiumin opuścił pokój, aby umyć twarz. Kyungsoo wciąż cicho płakał. Kai oplótł rękę dookoła niego, żeby go pocieszyć. – Tak mi przykro, oglądanie tego filmu musiało przypomnieć ci o twoich rodzicach. – Wtedy, z jakichś dziwnych powodów, Kyungsoo zapłakał nawet mocniej.
            – Poczekaj, Kyungsoo, czy ty pamiętasz swoich rodziców? – Kyungsoo potrząsnął głową, szlochając. Kai poczuł, że jego serce się zatrzymało. Kyungsoo nie płakał, bo przypomniał sobie swoich rodziców, płakał, ponieważ nie potrafił sobie ich przypomnieć.
            To było frustrujące. Kyungsoo był mały, kiedy opuścił Wielką Brytanię, więc nic dziwnego, że nie mógł pamiętać swoich rodziców, ale czuł, jakby powinien ich pamiętać. Baekhyun swoich pamiętał wyraźnie i nawet Luhan, najmłodszy z nich wszystkich, miał medalion z twarzami swoich rodziców w środku. Kyungsoo nie miał nic, żadnego medalionu i żadnych wspomnień z rodzicami. Wszyscy inni mieli coś zatrzymanego z przeszłości, ale on nie miał nic. Było tak, jakby nie miał rodziny.
            – Tak mi przykro – powiedział cicho Kai, pocierając plecy Kyungsoo. – Wiesz co, a co powiesz na to, żebyśmy my stali się twoją rodziną? – Kyungsoo spojrzał na niego z oczami wypełnionymi łzami.
            – Możemy stworzyć nowe wspomnienia i robić rzeczy, które zawsze robią rodziny, chodzić pływać, urządzać pikniki i tym podobne… – Kai uśmiechnął się łagodnie, przeczesując włosy Kyungsoo swoimi palcami. – Ty i ja możemy być jak… bracia. Co ty na to?
            Kyungsoo uśmiechnął się. Podobał mu się ten pomysł, nowa rodzina, nowy zbór wspomnień. Kai przysunął się bliżej, aby podarować mu duży uścisk. Kyungsoo normalnie odepchnął by ludzi przy pierwszym kontakcie, chyba że byli klientami, ale Kai był inny. On był bratem.
            Lub może, tylko może, trochę więcej niż bratem.
Baekyeol
            – Hej, Baekhyun, chciałbyś zrobić ze mną trochę bożonarodzeniowych ciasteczek? – Chanyeol zapytał Baekhyuna, który czytał w salonie. Chanyeol był ukrytym cukiernikiem, kochał to hobby, ale rzadko się do niego przyznawał, a Boże Narodzenie było jedynym czasem, kiedy pozwalał, żeby to hobby wyszło z ukrycia.
            – Raczej nie jestem dopuszczony do kuchni – powiedział Baekhyun.
            – Dlaczego nie?
            – Xiumin powiedział, że jeśli kiedykolwiek wkroczę do jego lub twojej kuchni, obedrze mnie żywcem ze skóry, odkąd prawie spaliłem nasz suflet.
            – Daj spokój, jestem pewien, że nie miał tego na myśli.
            – Powiedział to, kiedy trzymał nóż kuchenny.
            – Okeeeeej… – odrzekł Chanyeol. Wszyscy wiedzieli, że lepiej było nie ignorować ojca dwójka, kiedy trzymał ostrą broń. Chanyeol wyniósł swoją wysłużoną miskę, foremki do wykrawania ciastek i tackę do salonu.
            – Już. Teraz nie jesteśmy w kuchni, więc możesz mi pomóc.
            – Ale ja nie wiem, co robić.
            – Pokażę ci! To super łatwe! – powiedział Chanyeol, podając mu foremkę do wycinania ciastek. Chanyeol ostrożnie rozwałkował ciasto oraz nauczył Baekhyuna, jak używać foremki do wykrawania ciastek. Nauczył go, jak wyciskać lukier z opakowania i jak umieszczać go na cieście. Baekhyun zepsuł pierwsze kilka razy, ale robił to coraz lepiej i lepiej i pracował dużo szybciej.
            – Możesz nie być tak dobrym kucharzem jak Kyungsoo, ale jesteś całkiem niezłym cukiernikiem praktykantem – pochwalił Chanyeol.
            – Dzięki, Chanyeol. Mam nadzieję, że one wyjdą dobrze.
            – Wyjdą, a po tym może mógłbym nauczyć się gotować.
            – Naprawdę? Ufasz mi w kuchni?
            – Jasne, czemu miałbym nie ufać? Nawet leniwy frajer Sehun potrafi zrobić przynajmniej ramyun. Jak raz pojmiesz podstawy, będziemy piąć się dalej.
            – Nazwałeś Sehuna leniwym frajerem? Czy to nie jest trochę złośliwe?
            – Och, wcale nie. Jesteśmy braćmi, więc możemy mówić wszystkie rodzaje złośliwych rzeczy i obrażać siebie nawzajem tak bardzo, jak chcemy i wiemy, że to nie będzie nic znaczyć – zachichotał Chanyeol. Pamiętał czas, kiedy Kai i Sehun zdecydowali się zrobić Sehnowi kawał na urodziny poprzez wypełnienie jego butów bitą śmietaną oraz wysmarowanie jego twarzy ciastem, które miał zjeść. Ach tak, naprawdę dobre czasy.
            – Więc… czym my jesteśmy? – zapytał Baekhyun. Chanyeol był całkowicie zaskoczony tym pytaniem i zaczął robić coś, co robił zawsze, kiedy się denerwował, zacinał się.
            – Er… cóż… uhm… my… jesteśmy… – Chanyeol próbował, czując jak język zawiązuje mu się w ustach, gdy Baekhyun cierpliwie czekał na odpowiedź. – Erm… my jesteśmy… przyjaciółmi! Tak, jesteśmy przyjaciółmi!
            – Ale bracia są wyżej niż przyjaciele, prawda? – powiedział Baekhyun z lekką nutą rozczarowania w głosie. Chanyeol zauważył, że jego piękne oczy opadają w dół, próbował naprawić sytuację.
            – Cóż, właściwie też traktuję cię jak brata… wiesz, po prostu uhm… tak jakby pół-brach, pół-przyjaciel, coś w tym stylu, wiesz… mam na myśli, że tak czy tak nadal jesteśmy blisko! – Tak, naprawdę gładko, Chanyeol.
            – Więc jestem pół-bratem, pół przyjacielem?
            – Er… uhm… wiesz, że jest na to określenie! To się nazywa przyja-brat.
            – Przyja-brat? – Baekhyun uniósł brwi pytająco. – Nigdy o tym nie słyszałem.
            – Dlatego, że ja to wymyśliłem! – Jakieś pięć sekund temu. – To połączenie bycia przyjaciółmi i braćmi, czyniące ich bardzo wyjątkowymi. I są nawet wyżej niż bycie zwyczajnymi braćmi, bo, wiesz, tylko zwyczajni bracia są nudni, ale przyja-bracia są, jakby upiec dwie pieczenie na jednym ogniu, więc są o wiele fajniejsi.
            – Przyja-bracia, huh? – powiedział Baekhyun, wypróbowując nazwę. – Nazwa brzmi śmiesznie.
            Brzmi jak produkt fast food, pomyślał Chanyeol, mieszając trochę więcej ciasta. Przyja-bracia, dlaczego przyja-bracia?!?! Boże, jestem taki głupi!!
            – Więc co robią przyja-bracia? – spytał Baekhyun.
            – Cóż, wiesz… – Chanyeol odchrząknął nerwowo. – Przyja-bracia, wiesz uhm… spędzają razem czas i wiesz, grają w gry, chodzą na zakupy… po prostu normalne rzeczy jak bracia i przyjaciele, a potem… – Chanyeol popełnił błąd (albo dobry ruch, jak to nazwiesz), obracając głowę i przykuwając uwagę Baekhyuna.  Odkrył, że wpatruje się w piękne oczy Baekhyuna,  zanim podążył wzrokiem w dół i osiadł na ustach Baekhyuna.
            Och, całować twoje piękne, różowe, pełne, soczyste usta…
            – Co?! – wykrzyknął Baekhyun, wyrywając Chanyeola z jego marzenia o posmakowaniu ust Baekhyuna.
            – C… Co?
            – Powiedziałeś coś o całowaniu moich ust.
            O cholera, czy właśnie powiedziałem to na głos? Chanyeol znów powrócił do swojego zacinania się. – Nie! – próbował, drwiąc. – Nie myślę o tym! Ja tylko… wiesz… całowanie jest bardzo normalną rzeczą… dla, wiesz, chłopaków i dziewczyn i uhm… z całą pewnością chłopaków i chłopaków… jestem pewien, że wiesz to wszystko, więc nie potrzebujesz mnie, żebym uświadamiał cię seksualnie.
            – Więc… nie chcesz mnie pocałować?
            – Er… rzecz w tym… całowanie między przyja-braćmi jest jak uhm… całowanie swoich rodziców, och nie, czekaj, jak uh, całowanie swojego zwierzaka! Nie, czekaj, zły przykład, jest jak er… całowanie między przyjaciółmi!! Och, uch, odkąd przyja-brat jest pół-przyjacielem, pół-chłopakiem, to całowanie er… pół-przyjaciela i pół-brata… więc musi to być zrobione obopólnie. Rozumiesz to?
            – Nie.
            To sprawia, że jest nas dwóch. Chanyeol chciał uderzyć się w głowę; właśnie zrobił z siebie totalnego głupka przed Baekhyunem. Baekhyun, najpiękniejsza osoba, jaką kiedykolwiek spotkałem. Z jego mlecznobiałą skórą i idealnymi włosami, idealnymi oczami, idealnymi palcami, idealnym uśmiechem, idealnym śmiechem, idealnym… o mój Boże, znowu to robię! Znowu fanboyuję!!
            Na szczęście dźwięk kuchenki rozbrzmiał „DING”, sygnalizując, że ich ciasteczka są gotowe, odwrócił ich uwagę od poprzedniej bezsensownej rozmowy. Spakowali swoje ciasteczka i zjedli całkiem sporo, śmiejąc się i opowiadając historyjki. Baekhyun czuł się pełny, więc postanowił położyć się na kanapie i zdrzemnąć się.
            Kolejny raz oczy Chanyeola magnetycznie przesunęły się na Baekhyuna. Następnie podszedł do śpiącej postaci i zrobił coś, co wiedział, że przekroczy linię przyjaźni, a nawet linię tak zwanych przyja-braci.
            Zamknął oczy oraz spróbował tych pełnych, soczystych ust, których zawsze chciał spróbować.