środa, 10 czerwca 2015

The Porcelain Dolls [2/38]

8 komentarzy // Dodaj komentarz (+)
tytuł rozdziału: Uratujcie Nas | oryginał: Save Us
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay
rating: PG-13
A/N: Witam! Mam dla Was dzisiaj kolejny rozdział. Dziękuję bardzo za komentarze pod poprzednim. Bardzo mnie one ucieszyły. Mam nadzieję, że cieszy Was, że tak szybko dodaję już drugi rozdział, bo ostatnio nie było tak kolorowo. Zapraszam do czytania!

            – Tu Reporter Park, nadaję na żywo tego poranka z seulskiej Dzielnicy Czerwonych Latarni. Podobno zeszłej nocy wybuchła tutaj strzelanina, w tej części starego, jałowego sklepu, która została odkryta jako sekretny klub. Jeśli możecie zauważyć za mną, mnóstwo kelnerów i bramkarzy jest aktualnie zatrzymanych na przesłuchanie. Zostało także ujawnione, że klub ten był uczęszczany przez wiele szeroko znanych sław oraz nawet polityków.  Och, czekajcie, ktoś nadchodzi!
            Dyrektor Kim Joonmyun, znany jako Suho, właśnie wysiadał ze swojego samochodu, kiedy nagle, co czuło się jak dziesięć tysięcy watów migających świateł oślepiło go, a reporterzy i kamerzyści mieli swoje ciała przyciśnięte do niego dla wygody.
            – Dyrektorze Kim! Słowo dla Korean Times!
            – Dyrektorze Kim! Tutaj Daily Reporter!
            – Dyrektorze Kim!
            – Dyrektorze Kim!
            – Dyrektorze Kim, jestem Reporter Park z KBS News, proszę powiedzieć nam, co stało się tutaj ubiegłej nocy.
            – Właśnie przybyłem tutaj dwie minuty temu i nie zorientowałem się w sprawie. Ponadto szczegóły sprawy są ściśle poufne – Suho podał stanowczą i solidną odpowiedź ciemnowłosej reporterce z mikrofonem w ręce. – Teraz, jeśli mi wybaczycie…
            – Dyrektorze Kim, proszę chwilę poczekać…
            Suho ledwo dał radę wcisnąć się do wejścia klubu, zanim policjanci zatrzymali reporterów nie pozwalając im wejść.
            – Jezu. Mówię ci, ci reporterzy robią się bardziej i bardziej obrzydliwi.
            – Być może powinniśmy trzymać pana anonimowo – młody asystent Suho, Taemin zasugerował. Taemin był młodym chłopakiem, ale potrafił zająć się dokumentami, zorganizować spotkania i najważniejsze, zrobić obłędną filiżankę kawy.
            – Zapomnij. Jeśli ci reporterzy będą chcieli coś wiedzieć, dowiedzą się, nim ja to zaplanuję – narzekał Suho, przestępując stos gruzu na podłodze. Najwyraźniej zeszło nocna strzelanina pozostawiła klub wyglądający jak strefa wojny. Dziury po pociskach w ścianach, paski farby oderwane ze ścian, niedziałające światła, tysiące rozbitego szkła i rozlanego wina. To miejsce było absolutną katastrofą.
            – Kris, wygląda na to, że posunąłeś się trochę za daleko minionej nocy.
            - To nie moja wina. Obwiniaj bramkarza z karabinem maszynowym, który, mogę dodać, jest także nielegalny. Został spisany za nielegalne posiadanie broni tak samo jak za umyślne zabójstwo i nadmierną przemoc – powiedział Kris, strzepując pył ze swoich ramion.
            Suho odwrócił się, aby dobrze mu się przyjrzeć. – Chłopie, wyglądasz potwornie.
            – Też byś tak wyglądał, gdybyś walczył przeciwko dwustu siedemdziesięciofuntowym, umięśnionym, głowiastym ochroniarzom – wydyszał Kris, kładąc ręce na swoich biodrach. Jego oczy były czerwone, usta krwawiły od walki, a kilka małych rozcięć było na jego policzku, nie wspominając o dziko niechlujnych włosach z kłębkami kurzu w nich.
            – Byłam tutaj ubiegłej nocy. Dlaczego nie mogę uwierzyć, że coś takiego się stało… - Kris i Suho odwrócili głowy. Z jednego z rozbitych piwnicznych okien mogli zobaczyć kobietę bardzo głośno mówiącą do kamery, palącą i zachowującą się, jakby widziała całe zdarzenie. Miała dzikie srebrne włosy.
            – Suka – wymamrotał kris.
            – Znasz ją?
            – Poznałem ją, ale to wszystko.
            – Nieważne. – Suho przewrócił oczami. Jego wzrok powędrował dookoła pomieszczenia, kiedy weszło kilku policjantów.
            – Proszę pana, znaleźliśmy sto pięćdziesiąt kilogramów marihuany i heroiny w jednym z pomieszczeń na zapleczu.
            – Doskonale.
            – Proszę pana, znaleźliśmy także to. – Wszedł inny policjant, trzymając nóż, pejcz i kajdanki. Jasnoróżowe.
            – Nie ma potrzeby zgadywać, do czego to jest. Zabierz to.
            – Tak, szefie.
            – Więc, Kris – Suho zwrócił swoją uwagę z powrotem na wysokiego blondyna – jak wiele ofiar udało ci się uratować?
            – Cóż, z mojego szacowania, myślę, że jest ich około trzydzieści dzisiaj, wiele z nich to młode dziewczyny.
            – Dobrze, odprowadzimy je z powrotem do naszej kwatery, żebyśmy mogli zacząć pracować nad skontaktowaniem się z ich rodzicami. Taemin, powiedz Minho, aby zaczął gromadzić wszystkie kontakty do naszej bazy danych osób zaginionych.
            – Tak, proszę pana. – Taemin odszedł z telefonem w dłoni.
            – Teraz – ton Suho był stanowczy po raz kolejny – co z Laleczkami?
            – Cóż, tutaj jest niewielka zmiana planów. Widzisz…
            – Czekajcie! Wypuśćcie mnie! Nic nie zrobiłem, tylko tutaj pracowałem! – Yixing został zakuty w kajdanki przez jednego z policjantów, kiedy walczył by się uwolnić. Spojrzał w górę, żeby zobaczyć Krisa i z niecierpliwością zawołał.
            – Kris! Musisz mnie stąd wydostać !
            – Suho, czy naprawdę musimy go spisywać? Jest tylko pracownikiem.
            – To nie moje orzeczenie. Zajmujemy się ofiarami, pamiętasz? Poza tym on musi zostać zatrzymany na przesłuchanie. Pozwolimy komisarzowi policji zdecydować, co zrobić z nim później.
            – O jasna cholera! Kris, jesteś gliną?! Pracujesz tajnie?! Nie mogę w to uwierzyć… mphmfm… - Yixing paplał swoje słowa, kiedy policjant zakrył mu usta i wyprowadził go.
            – Pomógł mi uratować Laleczki. – Kris westchnął.
            – Zrobił to? Och, jak miło z jego strony. Co z Laleczkami? – Suho zapytał ponownie.
            – O tak. Widzisz,  dały radę wyrwać się bez obrażeń przed strzelaniną.
            – To dobrze.
            – A potem uciekły.
            – Uciekły, co?
            – Wystartowały i pobiegły. – Kris zażenowany przeczesał włosy palcami. Rzadko popełnia błędy, więc nawet coś takiego jest nieznośne do przyznania. – Strzelanina musiała je przestraszyć, dlatego uciekły.
            – CO zrobiły???!!! – ryknął Suho. – Kris, czy zdajesz sobie sprawę, że mamy trzech zaginionych chłopców, tam w Seulu, bez identyfikacji i najprawdopodobniej rannych…
            – Wiem, wiem! Nie musisz mi mówić!
            – Kris, lepiej ich poszukaj. Jeśli wieści o zaginięciu Laleczek rozejdą się, będziemy mieli wiele pytań, na które trzeba będzie odpowiedzieć.
            – Wiem, szefie – Kris zaakcentował ostatnie słowo. - Znajdę je, jeśli będzie to ostatnia rzecz, jaką zrobię. – Złapał swoją kurtkę i był gotowy, by ponownie wyjść.
            – Poczekaj, Kris – zawołał Suho. Kris odwrócił się i chłopcy wymienili między sobą spokojne spojrzenie. – Kiedy wracasz do domu?
            – Wkrótce  - odparł Kris. Założył swoją kurtkę i wyszedł.
            I robił tak przez ostatnie siedem miesięcy.
            – Szefie, dzwoniłem do Minho. Zajmie się tym natychmiast, proszę pana. Coś jeszcze? – Taemin wrócił, żeby zdać sprawozdanie swojemu szefowi.
            – Świetnie. Jak mój krawat?
            – Dobrze, proszę pana.
            Suho ciężko wciągnął powietrze. – Dobrze. Czas by stawić czoła mediom. Mają pytania do zadania i, najwyraźniej, to moje zadanie, by im odpowiedzieć. – I tak po prostu wyszedł prosto w ramiona mediów. 
***
            - Woah, to był kawał imprezy! And we can’t stop, and we won’t stop… Can’t you see it’s we who own the night, can’t you see it’s we who bout’ that light… - Wyglądający na pijanego, ale nie bardzo pijany student z brązowymi kręconymi lokami i uśmiechem kota Cheshire o imieniu Chanyeol śpiewał, kołysząc się z powrotem do swojego mieszkania w dół Hongdae. Jedną rękę trzymał dookoła mniejszego chłopaka z platynowymi lokami, kiedy jego opalony przyjaciel przyglądał się z tyłu.
            - Chłopie, ten Jinyoung naprawdę wie, jak urządzić imprezę. – Sehun, blond student, uśmiechnął się pijacko. Trzech chłopaków właśnie wracało z całonocnej imprezy Tańcz Jak Szalony w mieszkaniu ich przyjaciela Jinyounga. Najwyraźniej Jinyoung jest naprawdę dobrym gospodarzem imprezy.  Z alkoholem i całonocną muzyką impreza przeszła z porannego after party do popołudniowego after-after party. Była około czwarta, kiedy chłopcy wyszli.
            – Dwadzieścia dwie godziny imprezowania non-stop, jakby to miasto było nasze! – Kai, ich opalony przyjaciel podbiegł do nich i oplótł rękami ich szyje. – Plus, mój wykon taneczny był hitem.
            – Koleś, twój występ był bombowy! Minah zdecydowanie miała cię na oku! – droczył się Chanyeol.
            – Tak, nie ma mowy, żeby cię teraz nie zauważyła!
            – Dalej, ludzie, śpiewajcie dalej. And we can’t stop, and we won’t stop… Can’t you see it’s we who own the night, can’t you see it’s we who bout’ that light…- To był szalony dzień, kiedy Chanyeol, Sehun i Kai wyśpiewywali swoje płuca.
            Ich trójka dotarła do korytarza ich mieszkania, kiedy nagle Sehun wydał z siebie ostry jęk. – Jezu, zapomniałem! Bubble tea, którą kupiłem wczoraj, wciąż jest w samochodzie!
           –- Ew, na podziemnym parkingu? – Kai pokręcił nosem z obrzydzeniem.
            – Koleś, to jest obrzydliwe, jak mogłeś o tym zapomnieć?!
            – Byłem zbyt zajęty myśleniem o imprezie! – Sehun próbował się bronić. Trzej chłopcy zdecydowali, że muszą dostać ten napój, zanim zasmrodzi on cały samochód. Od wejścia do piwnicy Chanyeol słyszał jakieś ciche dźwięki.
            – Słyszeliście to? – zapytał Chanyeol.
            – Ja nie słyszałem – powiedział Kai. – Może to tylko małe zwierzę czy coś.
            Chłopcy wzięli napój ( który zrobił się kwaśny po zbyt długim przebywaniu w samochodzie) i właśnie mieli się wycofać, kiedy ciche dźwięki, które słyszeli, stały się głośniejsze.
            – Okej, przysięgam, że wszyscy też to słyszeliście.
            – Musi tutaj być ktoś jeszcze. – Kai odwrócił głowę.
            – Pomocy…  Ach…
            – I ten ktoś ma kłopoty! – Sehun wyrzucił swój napój do kosza i skręcił za rogiem w poszukiwaniu cichych dźwięków.  Niemal potknął się o własne stopy, kiedy zobaczył, co pojawiło się przed nim.
            Trzej chłopcy ubrani na biało leżeli w kącie, cali zakrwawieni z podartymi ubraniami.
            – Proszę, pomóżcie nam… Moi bracia są ranni – jeden z chłopców błagał, jego oczy były szkliste, a policzki pokaleczone. Trzymał rękę innego chłopca, który płakał z bólu, głęboka rana obecna na jego nodze. Jeszcze inny leżał na ziemi nieprzytomny.
            – O mój Boże, co się wam stało, chłopaki? – Chanyeol podbiegł i sprawdził nieprzytomnego chłopaka. Błagający chłopak złapał rękę Kaia.
            – Proszę… Uratuj mojego brata…
            – Jest totalnie nieprzytomny. – Chanyeol sprawdził puls niekontaktującego chłopaka, gdy Sehun próbował pomóc rannemu. – Lepiej zadzwońmy po karetkę.
            – Nie, czekaj! – Chłopak chwycił dłoń Kaia, prawie ciągnąc go w dół. – Nie, nie pozwól im nas zabrać…
            – Ale wy potrzebujecie pomocy medycznej!
            – Nie, proszę… Wszędzie ale nie tam…
            – Hyung, co zrobimy?! – Kai był sfrustrowany, próbując uspokoić chłopaka, który trzymał go za rękę. Błagał na kolanach, a drugi z raną płakał w całkowitym cierpieniu.
            – Jongdae mieszka po sąsiedzku. Musimy go złapać – powiedział Sehun, pomagając zranionemu chłopakowi wstać. – Jest naszą jedyną nadzieją, dalej, weźmy tych chłopców na górę.
            Na szczęście mieszkanie, które dzielili Chanyeol, Kai i Sehun znajdowało się tylko na trzecim piętrze. Nagląco walili w drzwi sąsiadów.
            – Jongdae hyung! Xiumin hyung!! Otwórzcie drzwi!! – krzyczał Chanyeol, w rękach trzymając nieprzytomnego chłopaka.
            – Już idę, chłopaki, nie musicie… O mój Boże, co się stało?!! –Niski facet w fartuchu Baozi szybko otworzył drzwi i pozwolił chłopcom wejść. – Jongdae! Chodź tutaj!
            – Co, na Boga… - Jongdae, mężczyzna o paciorkowatych oczach, z ostrym nosem, wyszedł ze swojego pokoju. Natychmiast podbiegł i sprawdził trzech chłopców, wszyscy rozłożeni na jego kanapie.
            – Znaleźliśmy ich na podziemnym parkingu. Są ranni i jeden z nich ma ranę postrzałową w nodze, a następny jest nieprzytomny. Czy możesz im pomóc? – powiedział Sehun, układając jednego z nich uważnie.
            – Podaj moje narzędzia. Przynieś mi rękawiczki, nożyczki i środek dezynfekujący – nakazał Jongdae. Był lekarzem od wielu lat. Był lekarzem na wojnie przez siedem lat, więc nagłe wypadki już nie były dla niego czymś obcym. To było tylko kilka lat temu, kiedy został lekarzem ogólnym i pomimo bycia nieobecnym w strefie walki przez jakiś czas, jego medyczne instynkty były wciąż żywe i gotowe do działania.
            Jongdae ostrożnie wydobył pocisk przed założeniem opatrunku. Sprawdził nieprzytomnego chłopaka i był zadowolony, że nadal oddychał.
            – Wygląda, jakby przed chwilą zemdlał. Kiedy ostatnio jadł jakiś posiłek?
            – Około... Dwa dni temu… - odpowiedział brązowowłosy chłopak.
            – Cholera, nic dziwnego. – Jongdae podparł jego nogi poduszkami i chwycił woreczek z płynem. – Na szczęście mam kilka dodatkowych płynów z pracy. – Połączył woreczek z jego ręką i stworzył prowizoryczną kroplówkę.
            – Dajcie więcej bandaży, mamy rany do wyleczenia.
            Po trzech żmudnych godzinach dezynfekcji i leczenia ran, Jongdae w końcu zakleił swój ostatni opatrunek i odetchnął. – Fiu, skończyliśmy na teraz.
           – Co się wam stało, chłopcy? Skąd jesteście? – powiedział Xiumin, podając chłopakom trochę wody.
           – Och, dziękuję – powiedział jeden z nich i podał pierwszą szklankę wody temu z raną postrzałową.  Wziął kubek, połknął wszystko za jednym razem. Kai był zszokowany. Chłopak wyglądał, jakby nie pił wody przez lata.
            – Suche usta i sucha skóra, wy okazujecie objawy niewielkiego odwodnienia. Szybko, pijcie tyle, ile możecie – powiedział Jongdae, przynosząc więcej i więcej wody.  Dwóch chłopców skinęło z wdzięcznością, wypijając ją całą.
            – Uciekaliśmy ze strzelaniny. Mój brat został postrzelony przez jedną przypadkową kulę. Biegliśmy przez dziesięć godzin – wyjaśnił brązowowłosy.
            – O mój Boże, jak macie na imię? – zapytał Xiumin.
            – Jestem Baekhyun. On to Luhan – wskazał na zranionego chłopaka z raną postrzałową – a to jest Kyungsoo.
            – Nigdy nie widziałem czegoś takiego. Macie ze sobą jakąś identyfikację? Skąd pochodzicie?
            Baekhyun potrząsnął głową. – Cóż, to wszystko wyjaśnia. – Jongdae westchnął. – Nie możemy zarejestrować ich w szpitalu bez identyfikacji. Wygląda na to, że będę musiał zając się nimi samodzielnie. Pójdę i wyślę was do mojej kliniki. Mamy tam wystarczająco lekarstw, aby się wami zająć.
            – W międzyczasie, dajmy im trochę odpocząć. Muszą być wyczerpani – powiedział Xiumin. – Nie mamy tu jednak na tyle pokoi.
            – W porządku, pozwolimy im zatrzymać się w naszym mieszkaniu – zasugerował Kai. Sehun i Chanyeol skinęli głowami. Z pomocą sąsiadów, pomogli przejść trzem chłopcom do ich mieszkania tuż obok.
            – Umieszczę go w twoim pokoju – powiedział Chanyeol, przenosząc Kyungsoo na rękach do pokoju Kaia. Sehun posadził Luhana na kanapie, kiedy chłopak nie mógł już iść dalej.
            – No dobrze, a co z tobą, gdzie chciałbyś pójść? – Sehun zapytał Luhana. Chanyeol pomagał Baekhyunowi  w swoim pokoju, podczas gdy Xiumin i Jongdae wyszli, aby dostać więcej artykułów medycznych. Luhan siedział tam, na kanapie, patrząc na Sehuna w milczeniu.
            – Czy mój pokój jest dla ciebie w porządku? – Luhan bez słowa skinął głową.
            – Okej, chodź tutaj. – Sehun wziął Luhana na ręce w ślubnym stylu, kiedy kierował się do wejścia do swojego pokoju. Położył Luhana na swoim ogromnym łóżku.  Luhan zadrżał z bólu, obracając się, więc Sehun podźwignął go trochę wyżej, by pomóc mu ułożyć się wygodnie.
            – Już, tak lepiej? – Luhan ponownie kiwnął głową.
            – Dużo odpoczywaj, dobrze? I nie martw się, będzie w porządku.
            I po tym Luhan skinął i zapadł w sen.
            Zanim Sehun wyszedł, odwrócił się, by na niego spojrzeć i po raz pierwszy miał naprawdę dobry widok na zranionego chłopca, którego właśnie uratował.
Tylko, kim jesteś? 
Te pytania będą musiały zostać odłożone do następnego dnia. 

sobota, 6 czerwca 2015

The Porcelain Dolls [1/38]

8 komentarzy // Dodaj komentarz (+)

tytuł rozdziału: Ucieczka | oryginał: The Escape
pairingi: Chanyeol/Baekhyun, Sehun/Luhan, Kai/Kyungsoo, Kris/Tao, Xiumin/Chen, Suho/Lay
rating: R
A/N: Dzień dobry! Od razu przepraszam za to, że tak długo nic tu nie dodawałam, ale miałam małe problemy. Jak pewnie zdążyliście zauważyć, skasowałam poprzednie ff. Nie będę go już dalej tłumaczyć, wybaczcie. Mam za to nadzieję, że spodoba Wam się to, co mam dla was dzisiaj.
To była normalna sobotnia noc w Seulu. Jasne neonowe światła Hongdae migotały na nocnym niebie, rodzice ze swoimi rodzinami wyruszali na kolację, nastolatki spotykały się ze swoimi przyjaciółmi w noraebangach, robotnicy decydowali się na relaks w barach i nawet starszy ahjusshi i ahjummy siedzieli na zewnątrz ich ulubionych sklepów spożywczych, aby cieszyć się chłodnym letnim powietrzem.
            Tylko kilka kilometrów poza centrum miasta znajduje się największy sekret Seulu. Ośrodek dla samotnych kawalerów oraz bogatych mężczyzn i kobiet z wyższej klasy, seulska Dzielnica Czerwonych Latarni nie jest tak popularna jak ta w Amsterdamie, ale tak samo służy jej przeznaczeniu. Z mnóstwem host barów i klubów, klubów ze striptizem, burdeli i dużą ilością piwa wymieszanego z odrobiną marihuany i kokainy, to jest, gdzie duży mężczyzna przychodził się zabawić.
W tę szczególną letnią noc wysoki, przystojny mężczyzna wystrojony w koszulę i kurtkę Dolce & Gabbana, zegarek Rolex, pasek i buty Gucci zdecydował się wstąpić do Dzielnicy Czerwonych Latarni. Bogaci mężczyźni nie są obcy dla dzielnicy, ale rzadko są tak wysocy i tak przystojni jak ten konkretny facet. Ze swoimi blond włosami zaczesanymi do tyłu, ciemnobrązowymi oczami i idealnymi, pełnymi ustami wyglądał, jakby wyszedł prosto z magazynu modowego. Dziewczyny w klubie były spragnione jego uwagi.
– Witam, chłopcze – zawołała jedna z dziewczyn. Wysoki mężczyzna zatrzymał się, by na nią spojrzeć. Była ubrana w krótką czarną sukienkę z wystającym czerwonym stanikiem. Jej włosy były szaleńczo srebrnego koloru, jej usta splamione zbyt dużą ilością szminki, co wyglądało jak krew, a jej całe ciało pachniało dwoma rzeczami: seksem i dymem.
– Co tak wspaniały mężczyzna jak ty robi w takim miejscu? – powiedziała przeciągle, pochylając się, aby dotknąć wysokiego nieznajomego. Pozwoliła swoim palcom muskać materiał jego koszuli. Hmm, prawdziwy jedwab. Ten mężczyzna jest bogaty. Potencjalny duży rozrzutnik, ale tylko jeśli ona rozegra właściwie swoje karty.
– Jak myślisz, po co mężczyźni tu przychodzą? – odpowiedział, przewracając na nią lekko oczami, jednak przeniósł wzrok z powrotem na jej dekolt.
– Aby przeżyć najlepsze chwile swojego życia, oczywiście. – Uśmiechnęła się, gdy zauważyła jego uporczywy wzrok na swoim biuście. Uznała, że on jest w porządku, całkowicie, bez zarzutów. -Dlaczego nie pójdziesz za mną i nie zabawimy się razem?
– Ile to będzie kosztować? – zapytał dosadnie.
– Dla ciebie, seksowny, cena jest do uzgodnienia.
– Trzymaj. – Mężczyzna wyciągnął portfel i szybko wyjął pięćset dolarów. Oczy kobiety rozszerzyły się. Pięćset dolarów? Nikt nigdy nie wyciągnął tyle bez negocjacji. Zwinął banknoty i wetknął je w rowek pomiędzy jej piersiami.
– Dlaczego, proszę pana, my nawet nie…
– Nie płacę za seks. Płacę, abyś zeszła z mojej cholernej drogi – powiedział, zatrzaskując portfel z powrotem. Otarł się o jej ramię i poszedł dalej. Kobieta odwróciła głowę zszokowana.  Jej policzki zrobiły się czerwone, gdy zdała sobie sprawę, że właśnie została publicznie upokorzona przez przystojnego nieznajomego.
W końcu nieznajomy nie jest głupi. Ma na imię Kris i słowo „pomyłka” nie istnieje w jego słowniku.
Kris szedł trochę dalej wzdłuż ulicy, ignorując spojrzenia, które rzucały mu inne prostytutki. Przyłapał kilku studentów pożerających go wzrokiem, ale nie zwrócił na to uwagi. Był w pełni świadomy, jak wyglądał i jak był ubrany tej nocy. Musiał z rozkazu iść do tego klubu.
Nazywali to Klub Y. Dlaczego właściwie, to wciąż jest tajemnicą.  Klub nie miał szyldu, więc ludzie z zewnątrz nawet nie mogli powiedzieć, że to klub. Wejście do klubu zamknięte ogromnymi metalowymi drzwiami, które miały tysiące ulotek i wszystkich dostarczonych broszur wbitych w nie, Kris został już zapewniony o tym, że jest to miejsce na noc twojego życia.
Kris podszedł do metalowych drzwi i zastukał w nie głośno dwa razy, a potem pięć razy szybko. Metalowy otwór w drzwiach rozsunął się, a Kris spotkał się z parą ciemnych i dzikich oczu.
– Nazwisko?
– Kris Wu.
– Osoba upoważniająca?
– Mój ojciec, Jonas Wu z Wu Internationals.
Metalowy otwór w drzwiach zasunął się i po kilku minutach metalowe drzwi w końcu się otworzyły. Kris wszedł do ciemnego korytarza i usłyszał słabe rytmy muzyki z dołu. Wyglądało na to, że to jest to miejsce.
– Witaj, paniczu – powiedział mężczyzna, który posiadał parę dzikich oczu, wyciągając dłoń i wskazując na schody prowadzące do klubu na dole. Kris zadrżał na nazwę ‘panicz’ i zszedł na dół. Jasnoróżowe stroboskopowe światło powitało go, gdy wszedł do klubu.
Błyszczące światła i głośna muzyka spowiły klub. Ciała, których twarze Kris rozpoznał,  zlepiały się ze sobą w gigantycznym skupisku  na środku parkietu. Tylko sławni i bogaci mieli dostęp do Klubu Y. Byli tam modele i biznesmani, tak samo jak aktorzy i politycy. Plotki mówiły, że gubernator Seulu był częstym klientem Klubu Y. Kris dostrzegł Yuri, sławną modelkę, obecnie tańczącą z popularnym reżyserem filmowym, jej tyłek spotykał się z jego kroczem, gdy przylegali do siebie na parkiecie, oczy wywrócone w ekstazie a ich umysły zamglone od alkoholu i narkotyków.
Kris zadrżał, gdy wszedł do klubu. To nie był pierwszy raz, gdy odwiedzał kluby takie jak ten, ale nigdy nie lubił otoczenia. Jest za gorąco i miejsce śmierdzi dymem. Światło jest zbyt ciemne i muzyka jest za głośna, a klienci klubu są osobami, których Kris nie lubi najbardziej. Ludzie z pieniędzmi i władzą, którzy myślą, że mogą uciec od wszystkiego.
Ludzie bardzo podobni do jego ojca.
– Pierwszy raz tutaj? – Barman podszedł, aby powitać Krisa, kiedy ten usiadł na stołku.
– Tak, skąd wiedziałeś?
Barman z brązowymi falowanymi włosami i uroczymi dołeczkami zaśmiał się. – Znam prawie wszystkich, którzy tu przychodzą, a ciebie nie widziałem nigdy wcześniej. Jak masz na imię?
– Kris.
– Witamy w Klubie Y. Mam na imię Lay i tej nocy jestem barmanem. Co sobie życzysz?
– Co jest twoją specjalnością?
– Doskonale przyrządzam martini. Co powiesz na Bloody Mary?
– Jasne.
Lay zaczął brać butelki wódki i mikser. – Więc co sprowadza cię tutaj tej nocy?
– Jestem tutaj, aby dowiedzieć się, co jest takiego świetnego w tym miejscu.
– Cóż, jak już prawdopodobnie wiesz, Klub Y jest bardzo prywatnym i ekskluzywnym klubem. Lubimy myśleć o tym miejscu jak o niebie dla bogatych i sławnych do relaksu i dobrej zabawy.
– Albo pozbywają się stresu i odkrywają ciemniejszą stronę ich seksualności z nieznajomymi mężczyznami i kobietami.
Lay zaśmiał się. Ten klient miał całkowite poczucie humoru. – Można ująć to w ten sposób, proszę pana. – Zobaczył, że Kris wpisuje coś w swoim telefonie i poczekał, aż skończy, a potem zaserwował mu drinka.
– Więc co jeszcze chciałbyś wiedzieć?
– A co z Laleczkami?
Brwi Laya wygięły się do góry. – Ach, więc słyszałeś.
– To wszystko, o czym moi przyjaciele mogliby rozmawiać.  – Napalone dranie.
– Cóż, czy kiedykolwiek widziałeś Porcelanowe Laleczki? – Lay wskazał na trzy sylwetki siedzące w kącie, otoczone przez, jak Kris rozpoznał, wpływowych biznesmenów w Seulu. Trzy postacie ubrane były  w biel, zdecydowanie wyróżniały się z całej czerni, która jest w klubie. Prawdę powiedziawszy, były one jedynymi osobami w bieli w całym klubie.
– Jedna z nich, będzie cię kosztować dwa tysiące, weź dwie i zapłać cztery tysiące, weź wszystkie trzy, a będzie to osiem tysięcy.
– Woah, dlaczego tak drogo?
– Cóż, Laleczki zaoferują ci to co najlepsze, najbardziej zadowalające doświadczenie seksualne w twoim życiu. – Lay uśmiechnął się. – Dobrze wyszkolone w sztuce uwodzenia i uległości, ich jedynym celem jest twoja przyjemność.
Kris przełknął swoje martini, próbując ukryć oczywiste spojrzenie zainteresowania na swojej twarzy.  – Tylko jedna z nich sprawi, że będziesz chciał wrócić po więcej, a wszystkie trzy… och wow… - Lay wydał z siebie udawany jęk. – Powiedzmy, że jest to po prostu prawdziwe niebo.
– Spałeś z nimi?
– Och, dobry Boże, nie! Pracownicy nie mają pozwolenia na sypianie z nimi. Ale mogę wymienić ci ogromną liczbę ludzi, którzy to robili.
– Kto?
– Aktorzy, aktorki, biznesmani, senatorzy, prezydenci… - Lay uśmiechnął się znacząco. – Mam wystarczającą liczbę plotek, aby zhańbić połowę ludzi rozrywki i polityków z Korei na resztę ich życia.
– Powiedziałeś osiem tysięcy za wszystkie, prawda?
– Tak.
– Rezerwuję je.
– Kiedy byś je chciał?
– Teraz.
Lay przerwał w lekkim zaskoczeniu. – Okej, to trochę szybko, ale dam im znać. – Lay wysłał jedną z kelnerek, aby powiadomiła Laleczki. Kris błyskawicznie wyciągnął swoją kartę kredytową i położył ją na stole.
– Proszę pana, wszystkie są dla pana gotowe – zawołała kelnerka.
– Dziękuję.
– Baw się dobrze, Kris. – Lay skinął. Kris kiwnął głową i poszedł za kelnerką. Wszedł do małego pokoju na końcu korytarza i jak dżentelmen, którym jest, zapukał przed wejściem.
– Halo? – zawołał. Wszedł do pokoju i zamknął za sobą drzwi. Pozwolił swojej szczęce opaść, kiedy zobaczył, co leżało przed nim.
Po pierwsze Laleczki nie były damskimi Laleczkami, jak oczekiwał. Porcelanowe Laleczki były mężczyznami, chociaż wszystkie wyglądały, jakby uchodziły za kobiety. Jedna z nich miała blond włosy, a skórę tak białą, że nawet Królewna Śnieżka byłaby zawstydzona. Druga miała krótkie czarne włosy, ale duże oczy i pulchne różowe usta. Kolejna miała starannie wymanikiurowane paznokcie, a oczy podkreślone eyelinerem, sprawiając, że wyglądały na nieco przydymione. Wszystkie były ubrane w białe, luźne koszulki oraz białe spodnie. Chłopcy byli także boso.
Na środku pokoju stało wielkie łóżko z czerwoną satynową pościelą, a dookoła pokoju znajdowały się seksualne zabawki takie jak skórzane kajdanki, pejcze i nawet baty.
To jest pokój zabaw Laleczek.
– Witaj, panie – powiedział chłopak z przydymionymi oczami swoim głębokim, seksownym barytonem. Złapał Krisa za rękę i pociągnął go w kierunku łóżka. Kris poczuł, jak jego telefon wibruje.
Nadchodzą.
– Czekaj, zaczekaj chwilę – Kris próbował powiedzieć, ale chłopak pchnął go w dół. Jeden, z blond włosami, wczołgał się i zaczął go całować. Ręce błądziły po każdej części jego ciała, kiedy poczuł dłoń na swoim kroczu. Czuł, jak dłoń obmacuje je i masuje powoli. Kris próbował powstrzymać jęk, ale to nie było łatwe z parą ust na swoich.
– P- przestań . – Odepchnął chłopca i usiadł. Cała trójka patrzyła na niego cierpliwie, siedząc spokojnie na łóżku. Kris spojrzał na nich. Ich oczy były pełne niewinności, trudno było uwierzyć, że są prostytutkami, śpiącymi z mężczyznami, którzy oferowali najwyższą cenę.
Muszę je uratować.
– Co to jest? – zapytał jednego z chłopców, wskazując na ich obroże.
– To dla bezpieczeństwa, proszę pana.  Nikomu nie wolno być poza klubem.
– Cóż, nadszedł czas, żeby to zdjąć. – Kris sięgnął dłonią, by pomóc jednemu z nich, ale obroże były czymś więcej niż tylko zapiętymi skórzanymi paskami. Były efektywnie zaplombowane. Nie mogli zsunąć obroży przez głowę lub w dół, przez ich ciała. Były stworzone, by idealnie pasować na ich szyje.
O kurcze, nie jest dobrze.
            – Macie nóż?
Jeden z chłopców otworzył szufladę i sięgnął po nóż. Kris ostrożnie umieścił nóż na szczelinie i przeciął ją powoli.
– Proszę pana, zapomniał pan swojej karty kredytowej, woah, co pan robi? – Lay wysapał, upuszczając na podłogę kartę kredytową Krisa.
Teraz jest kluczowy moment. Czy powinien powierzyć pomoc pracownikowi? Jeśli tego nie zrobię, mogę nigdy ich nie uratować. Ale jeśli to zrobię, plan może być w niebezpieczeństwie…
– Trzymaj dwie stówy – Kris wyciągnął je z portfela. – Pomóż mi wydostać stąd Laleczki.
– Ale proszę pana…
– Zamierzasz mi pomóc czy nie? Weź pieniądze i proszę, bądź cicho.
Lay zatrzymał się na chwilę i chwycił pieniądze. – Kyungsoo, gdzie jest drugi nóż?
Skórzane obroże zostały zdjęte w rekordowym czasie. Kris otworzył jedyne okno w pokoju, a Lay pomógł chłopcom wyjść.
– C-co jest grane?
– Baekhyun, posłuchaj mnie, po prostu wyjdź i poczekaj na mnie na zewnątrz, okej?
– Yixing…
– Po prostu to zrób. Weź ze sobą Luhana i Kyungsoo. Pozostańcie w ukryciu i bądźcie ostrożni, okej? Zamierzamy się stąd wydostać. – Lay pospieszył i prawie wypchnął  mocno chłopców na zewnątrz. Kris spakował swoje rzeczy i błyskawicznie coś wyciągnął. Broń ukrytą w jego kurtce.
– Kris, co na litość…
– To czas, by zamknąć tę imprezę.
Sekundy później wszedł głośny, huczący dźwięk. Krzyki rozgrzmiały w klubie.
– POLICJA! WSZYSCY NA ZIEMIĘ!
– O cholera, policja. – Lay wybiegł z pokoju z Krisem, który za nim podążał.
– WSZYSCY NA ZIEMIĘ! MACIE PRAWO ZACHOWAĆ MILCZENIE!
Nagle klubowy bramkarz wszedł do środka z karabinem maszynowym i zaczął strzelać. Kule latały wszędzie, kiedy klienci schylali się i krzyczeli.
Na zewnątrz Baekhyun był wystraszony przez strzelaninę. Trójka chłopców pozostała w swoich pozycjach, kiedy niespodziewanie okno pękło i ostre odłamki szkła latały wszędzie.
– Cholera, lepiej  się stąd wynośmy. – Baekhyun chwycił pozostałych dwóch chłopców i pobiegli na bosaka. Kamienie na drodze ocierały się o ich skórę, ale Baekhyun nie miał czasu, by się tym przejmować. Pociągnął Luhana i Kyungsoo za ręce, aby biegli szybciej i szybciej.
Później przyszło mu do głowy, że nie ma pojęcia, gdzie się znajdują.
Więcej pocisków strzelało za nim, kiedy syreny policyjne podjechały bliżej nich. Krzyki przerażenia trwały za nimi. Jedna z kul nie wypaliła prawidłowo i trafiła w nogę Luhana.
– ACH! – blond chłopak krzyknął, kiedy upadł na ziemię. – Luhan! O nie! – Baekhyun zatrzymał się przy przyjacielu, ale  strzały robiły się głośniejsze. Rozerwał swoją koszulkę i owinął nią nogę Luhana.
– Dalej! Biegnij, Luhan! Biegnij! – Ciągnął swojego rannego brata ulicą w ten sposób, by Kyungsoo i Baekhyun mogli biec dalej.
Nie obchodziło ich, gdzie skończyli. Wszystko, co się liczyło to to, że wyrwali się z tamtego miejsca.